ตอนที่ 36 【ไลฟ์สดคอลแลปส์】「สองคน รุรุฮารุ！」6
ผมรู้สึกอุ่นใจขึ้น เมื่อได้ทำในสิ่งที่ผมชอบ ในขณะที่สามารถพูดคุยกับผู้คนตามจังหวะของตัวเองได้ด้วย
ปกติแล้วผมจะไม่ค่อยคุยกับใคร แต่บางครั้งก็มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นบ้าง
เพราะแบบนั้น ปากของผมถึงเมื่อยไม่น้อย แต่ก็สนุกนิดหน่อย
“อะ ดันเจี้ยนที่นี่ตื้นจังนะครับ เหมือนว่าจะเป็นชั้นบอสแล้ว”
“นั่นสิเน๊………….”
“รุรุซัง ไม่เป็นไรนะครับ?”
“ม๊ายเป็นร๊ายค๊า………”
“อย่ากดดันตัวเองมากเกินไปนะครับ?”
“………………………………”
รุรุซัง ดูจะเหนื่อยล้า
……บางทีเมื่อคืนเธออาจจะนอนไม่หลับล่ะมั้ง?
【ฮารุจัง……ช่วยคำนึงถึงคนอื่นให้มากกว่านี้ทีเถอะ……】
【รู้สึกสงสารรุรุจังเลย……】
【เคยมีรายการไลฟ์สดไหนที่รุรุจังน่าสงสารขนาดนี้บ้างไหม】
【ไม่ใช่ว่าแย่มาตั้งแต่วันก่อนแล้วเรอะ？】
【งั้นเหรอ、พึ่งเป็นเมื่อไม่นานมานี้เองน๊า】
【คุสะ】
ยังไงดีถ้าเทียบกับ…….ไลฟ์สดตามปกติ ที่ถึงผมจะเคยดูแค่ 2 หรือ 3 ครั้งเท่านั้น……เมื่อเทียบกับรุรุซังในตอนนั้นแล้ว เธอตอนนี้ดูเหนื่อยมากเลยล่ะ
เธอเว้นจังหวะก้าวผิดพลาดหรือเปล่านะ?
ไม่ได้นะครับ?
คนที่เป็นแนวหน้าซังต้องจัดสรรสตามิน่าไว้สิครับ?
【ฮารุจังอาจจะไม่เข้าใจอะไรเลยจริง ๆ】
【มะ、ม๊า ก็ยังเป็นสาวน้อย……】
【แต่ว่าถ้าเป็นโลลิถูกกฎหมาย ยังไงก็ต้องเกือบมีอายุเท่ากับรุรุจังแล้วล่ะน๊า】
【อืม……ดูคราวนี้ยังไงก็เห็นเป็นโลลิล่ะ……】
【มีหลายอย่างที่แม้แต่ฮารุจังยังทำไม่ได้เน๊ะ】
【แต่เรื่องไหนที่ทำได้ก็จะสามารถทำได้แน่นอนอย่างไม่มีข้อยกเว้นล่ะ】
【ดูน่าทึ่งมากเลยน๊าถ้าคุณสนใจจริง ๆ。 ในแง่ของสกิลกลยุทธ์ดันเจี้ยน】
【เป็นไทป์ที่มีทั้งผังสกิล ทั้งผังมนุษยสัมพันธ์ที่ชัดเจนสมบูรณ์สินะ】
【ฉันไม่สนใจเรื่องนั้น ฉันคิดว่าตอนนี้เธอจะได้รับการปฏิบัติเหมือนรุรุจังล่ะ】
【คุสะ】
ตามการสื่อสารที่มาจากเอมิซัง ที่นี่ตื้นมากมีอยู่ 10 ชั้น
ดูเหมือนว่าพวกเขาจะเลือกจากเลเวลที่เหมาะสม แต่ไม่ลึกมากนัก เพราะไม่ต้องการให้เกิดเหตุที่จะกลายเป็นปัญหาลำบากเหมือนครั้งที่แล้ว
นั่นเป็นการตัดสินใจที่ชาญฉลาดเน๊ะ
ถ้าอย่างงั้น แล้วทำไมรุรุซังถึงดูเหนื่อยขนาดนี้กันล่ะ
ต้องมีบางอย่างเกิดขึ้นแน่ ๆ และเอมิซังที่รู้จักกันมานานก็คงตัดสินใจล่วงหน้าอะไรไปแล้วล่ะมั้ง
ตอนที่กลับถึงบ้าน ผมจะเรียกเธอว่า「เฮ็นไตซัง」ให้เอง
น่าจะทำให้เธอมีความสุขเหมือนกับพวกคนที่นี่เน๊ะ
【แต่ระหว่างเดินทางช่างน่าเวทนาเหลือเกิน……】
【อ้า……】
【ฮารุจังสามารถทำทุกอย่างได้เองทั้งหมดเลยจริง ๆ เน๊ะ……】
【รุ、รุรุจังเอง……ก็พยายามทำให้บรรยากาศมีชีวิตชีวา……】
【อันดับแรก ฮารุจังยิงแบบสุ่ม】
【ศัตรูที่อยู่ใกล้ ๆ ตายทีละตัวทีละตัว】
【แล้วรุรุจังก็เข้าร่วมกับฮารุจังที่ลุกขึ้น】
【รุรุจัง、รู้ตัวดีว่าไม่มีงานทำ】
【ลุกขึ้น แล้วเก็บดรอปสำหรับ 2 คน】
【ในขณะเดียวกัน ฮารุจังก็ยิงมอนสเตอร์ที่ตอบสนองและวิ่งเข้ามาหาทีละตัว】
【ศัตรูตายตั้งแต่ไกล ๆ เกือบทั้งหมด】
【รุรุจัง、รู้ตัวดีว่าไม่มีงานทำ】
【ลุกขึ้น แล้วเก็บดรอปสำหรับ 2 คน】
【จากนั้นมอนสเตอร์ 1 หรือ 2 ตัวก็โผล่ออกมา、รุรุจังได้ต่อสู้เบา ๆ ก่อนที่จากนั้นฮารุจังจะเริ่มโจมตี】
【แล้ว、ก็เก็บดรอปอีก】
【รุรุจังเริ่มเก็บดรอปเงียบ ๆ ตั้งแต่กลางทาง】
【……อืม、รุรุจังทำดีที่สุดแล้ว】
【พยายามมากแล้ว】
【ยอดเยี่ยใ】
【สาวน้อยยิงสุ่มคนนี้……ทำไมกัน……】
ผมรู้สึกเป็นห่วงรุรุซังที่มักจะเอาแต่ก้มหน้า แต่กว่าที่จะรู้สึกตัว ผมก็เริ่มพูดบ่อยกว่าปกติ
“ขอโทษนะครับ รุรุซัง”
“อืออึ ไม่เป็นไร”
“รุรุซังแค่โชคร้ายมากเองครับ”
“อืม แค่โชคร้าย”
【คุสะ】
【รุรุจัง、ไม่ได้ฟังเลย……】
【บางที：เหนื่อยมากกว่าการต่อสู้แบบปกติ】
【ไม่แน่ว่าอาจจะเหนื่อยมากกว่าต้องเจอกับกับดัก】
【น่าสงสาร】
【อะเร๊ะ？ แต่】
“อาจจะเป็นเพราะว่าผมจัดการศัตรูที่เข้ามาใกล้ก่อนที่จะถึงรุรุซังล่ะมั้งครับ เลยไม่ไปติดกับดักอะไร。 โล่งอกไปทีเน๊ะ”
“อืม ……….อืม?”
อะ รู้สึกดีขึ้นนิดหน่อยแล้ว?
กะแล้ว เด็กผู้หญิงชอบคุยกันนุ้งนิ่งล่ะเน๊
“วันนี้เพื่อความแน่ใจ ให้ผมนำทางเพื่อไม่ให้เหยียบกับดักอะไรที่เห็นได้ชัดเข้าแล้วกันนะครับ”
“อืม? ………อืม?”
【เอ๊ะっ】
【เอ๊ะ？】
【ゑ*？】
(*เสียงเว๊ะในพยางค์wa ภาษาโบราณ)
【ไม่สิไม่สิ、นำทางจากกับดัก……เอาจริงดิ？】
【……ฮารุจังไม่พูดล้อเล่นหรอกน๊า】
【ก็แบบเป็นธรรมชาติ】
【แต่พูดไม่ออกเลยน๊า】
【อ้า、พูดไม่ออกเลย】
【ฮารุจังทำพูดไม่ออกเลย】
【คำว่า「โกหก」กับ「นอกใจ」มีความเกี่ยวข้องกับฮารุจังน้อยที่สุดล่ะ】
【คุสะ】
【ฮารุจังถูกเชื่อมั่นในทิศทางลบอย่างมาก】
วันนี้เป็นครั้งแรกที่ผมได้ดำดิ่งกับรุรุซังแบบจริงจัง
ส่วนตอนนั้น?
ครั้งนั้นเป็นการเข้าไปช่วยตามคำร้องขอความช่วยเหลือที่แตกต่างออกไป……….
แล้ว วันนี้เกี่ยวกับเธอที่ทำตัวแปลก ๆ ผมสังเกตเห็นมาตั้งแต่แรกแล้ว
……จริง ๆ แล้วด้วยเหตุผลบางอย่าง รุรุซังพยายามจะเดินผ่านทุกที่ที่มีกับดักอยู่…….ไม่สิ เอาจริงเหรอ ทำไม?
ก็รู้อยู่หรอกเน๊ะ แต่……..นั่นคือสิ่งที่ใคร ๆ ต่างเรียกว่า「คำสาปซามะ」สินะ
จากเท่าที่ผมสังเกตมา เธอคอยจับตาดูสิ่งรอบตัว และจับตาดูก้าวเท้าของเธอตลอด
……..แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง เท้าของเธอก็หันไปทางนั้นเสมอ……..คำสาปช่างน่ากลัว
แต่ก็โล่งอกไปทีที่ผมไม่มี
ไม่สิ ใช่ว่าจะไม่มี ก็ที่ต้องกลายมาเป็นสาวน้อยนี้ แล้วยังถูกไล่ออกจากงาน ซึ่งเป็นสถานที่ทำงานที่ค่อนข้างสะดวกสบาย……..
อะ ดูเหมือนว่าความเข้าใจผิดกับบริษัทจะได้รับการแก้ไขแล้ว การเลิกจ้างไม่ได้เกิดจากการละทิ้งหน้าที่ หรือไม่ไปทำงานอีกแล้ว
ขอบคุณเน๊
“……ฮารุจัง? เอ่อ เรื่องนำทาง?”
“เอ๊ะ? อ้า……….รุรุซัง ช่วยยืนตรงนั้นหน่อยสิครับ”
ดูแล้วคงยังรู้สึกเหมือนไม่สามารถเข้าใจได้อยู่ ให้อยู่ในจุดที่สามารถเข้าใจได้ง่าย ๆ เลยน่าจะดีกว่า
“เอ๊ะ? อะ อืม…….”
“จากตรงนั้นช่วยเดินตรงไปตรงนั้นหน่อยครับ”
“เอ๊ะ เอะโตะ………อืม……….”
【……ก็จริงอยู่ที่ว่าสามารถมองเห็นกับดักได้จากสกิลสอดแนม แต่ว่า】
【ฮารุจัง、ดูเหมือนจะไม่ได้เปิดใช้เลยเนี่ยสิ……？】
【อ้า、ยังกับแค่ยิงสุ่ม ๆ ไปเอง】
【อะ、แต่ว่าไปแล้ว บางทีก็เรียกรุรุจัง「ทางขวานั่น」ไม่ก็「ทางซ้าย」……บางทีนั่นอาจไม่ใช่เพื่อหลีกเลี่ยงการยิงโดนกันเองโดยไม่ตั้งใจ……】
“…….ถึงแล้ว?”
“จ๊า งั้นก็อย่าขยับนะครับ”
เมื่อคิดว่าวันนี้รู้สึกจะเหมือนมีอะไรขาดหายไป ผมก็นึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้รวบรวมก้อนหินตอนเริ่มไลฟ์เลย
ผมเดินไปไม่กี่ก้าวแล้วหยิบก้อนหินขึ้นมา
“จะเสียงดังหน่อยนะครับ”
“อะ อืม………ว๊าย！？”
แก๊ง
ฟังดูเหมือนเจ็บ
ผมขว้างก้อนหินไปทางซ้ายและขวาของรุรุซังประมาณ 40 เซนติเมตร ทันใดนั้นลูกธนูอาบยาพิษก็พุ่งออกมาจากด้านหนึ่ง และกับดักหมีที่แยกเขี้ยวกัดเสียงดังจากอีกด้าน
ผมมั่นใจเรื่องทิศทางของกับดักดี ดังนั้นผมคิดว่าเธอคงไม่ได้รับบาดเจ็บอะไร น่าจะเป็นแค่อาการตกใจมากกว่าล่ะนะ
【ห๊ะ？】
【มีกับดักตรงนั้น！？】
【มีจริงด้วย！ กับดัก！】
【เอ๋……】
“เพราะว่ารุรุซังเชื่อฟังเลยง่ายต่อการนำทางล่ะครับ”
“งะ งั้นเหรอค๊า………ขอบคุณก๊ะ……..”
เพราะผมได้อธิบายอย่างชัดเจนไปแล้ว หลังจากนี้คงไม่ตกใจแล้วเน๊ะ
【ความเชื่อฟังระดับควรได้รับการสรรเสริญของแท้】
【ไม่ว่าจะดีขึ้นหรือแย่ลง、รุรุจังก็คุ้นเคยกับการถูกบอกว่าต้องทำอะไรแล้วล่ะน๊า】
【ต้องขอบคุณเอมิโอก้าซังเลยน๊า！】
“……….ฮารุจัง นี้นะ หรือว่าวันนี้ ตั้งแต่ต้นเลยเหรอ?”
“ครับ ก็แบบรุรุซัง พอทิ้งไว้คนเดียวทีไร ก็ชอบเดินเตาะแตะไปหากับดักทุกทีเลย”
【อ้า……นั่นเป็นเหตุผลที่วันนี้เธอไม่ตกหลุม หรือเหยียบกับดักเลย……】
【เอ๊ะ？ จ๊า ถ้าฮารุจังอยู่ด้วยกันกับรุรุจัง、เธอก็จะไม่ใช่เด็กซุ่มซ่ามอีกต่อไปนะสิ？】
【ถึงจะบอกว่าเป็นเด็กซุ่มซ่ามก็เถอะ แต่ที่จริงคือตัวตนแห่งความโชคร้ายต่างหาก】
【เป็นเรื่องปกติที่ต้องต่อต้านคำสาปซามะสินะ……！】
【ถ้าจะมีเรื่องให้พูดก็คงเป็นนั้นไม่ใช่สกิลสอดแนมใช่ไหม？】
【สำหรับตอนนี้ ให้เข้าใจว่ารุรุฮารุคือ ความถูกต้องก็พอแล้ว】
รุรุซังมองดูร่องรอยของกับดักที่เท้าของเธออย่างเหม่อลอย
ก็นั่นสิเน๊ คงจะกลัวจริง ๆ ล่ะเน๊ะ น่าจะแบบนั้นแหละ
“ระหว่างที่อยู่กับผม ผมสามารถปกป้องจากกับดักได้แน่นอนครับ ดังนั้นไม่ต้องกังวลไป”
“……………………………………”
มุ
เริ่มรู้สึกแปลก ๆ อีกแล้ว……สงสัยจังว่าทำไม
“ถ้ากลับไปแล้ว สามารถเล่นกับเส้นผมของผมยังไงก็ได้ตามใจชอบเลยครับ”
แม้ว่าผมจะโยนของหวานเข้าใส่ เธอก็ยังตัวแข็งค้างอยู่ดี
เด็กคนนี้ ปกติจะดีขึ้นด้วยวิธีแบบนี้ล่ะ
【หืม？】
【ตอนนี้】
【ยังไงก็ได้】
【บอกกับรุรุจังแบบนั้นสิน๊า】
【พูดอีกอย่างคือ เมื่อกลับไปแล้ว พลังยูริจะพัฒนาขึ้นใช่ไหม？】
【สำหรับลูกพี่หญิงก็คงต้องเรียกว่าพัฒนาของโอเน่โชตะกันเถอะ】
【เธอใจดีจังเน๊ะ。 โปรดตรวจสอบกล่องจดหมายของคุณในภายหลัง】
【ห๊ะ？】
【คุสะ】
【ยังไงดี ประโยคที่ฟังดูยังไงก็เหมือนประกาศก่ออาชญากรรมล่วงหน้า】
【เอ๊ะ……น่ากลัว……】
“โอ้~ย”
ด้วยเหตุผลบางอย่าง รุรุซังยังคงตัวแข็งทื่อ ผมจึงเข้าไปหาเธอ
……..กลัวมากจริง ๆ เหรอ?
“เป็นไรอะไรไหมครับ?”
“………….อืม”
“จริงเหรอ? จะใช้สายรัดข้อมือก็ได้นะครับ?”
“………อืออึ ไม่เป็นหรอก เพราะว่ามีฮารุจังอยู่ที่นี่ด้วย”
“เหรอครับ ถ้าต้องการก็บอกได้นะครับ เน๊ะ”
【ล้ำค่า】
【เทะเทะ】
【เสียงของฮารุจังฟังดูเป็นห่วงรุรุจังจริง ๆ……】
【นั่นเป็นเพราะฮารุจังไม่ได้คิดลึกอะไรเลยไงล่ะ มีแค่ความอ่อนโยนที่ถ่ายทอดมา】
【ใจดี】
【เด็กดี】
【ยังไงก็ตาม、ฉันคิดว่าเธอมีสกิลตรวจจับกับดักตั้งแต่ที่เลือกจะเป็นเรนเจอร์โซโล่แล้ว……จนถึงตอนนี้ก็หลบได้อย่างสมบูรณ์จริงไหม？】
【แย่ล่ะ】
【แบบนี้、บริษัทที่รู้เกี่ยวกับเรื่องนี้ของฮารุจังแล้ว、คงไม่คิดปล่อยเธอไปแล้วจริงไหม？】
【ไม่หรอก、แบบนั้นความทุกข์ทั้งหลายของรุรุจังก็จะหายไป。 ความนิยมอย่างสูงนี้จะถูกทำลาย】
【อ้า……ตัวตนของรุรุจังจะถูกทำลาย……】
【คุสะ】
【ข่าวร้าย・รุรุจัง、สูญเสียตัวตนของเธอไปโดยไม่คาดคิด】
【ไม่หรอก ม๊า、เพราะเป็นเรื่องดีสำหรับรุรุจังเหมือนกัน……】
【ม๊าน๊า、หลังจากเกือบตายไปแล้ว 1 รอบ】
“――อืม ชอบสิครับ”
“? จริงเหรอค๊า”
ยังไงดี เป็นเสียงเรียกร้องความรักที่ให้ความรู้สึกเหมือนเป็นสิ่งที่ผมได้ยินทุกวัน
อืม ผมแน่ใจว่าชอบเธอในฐานะน้องสาว เป็นเรื่องปกติแหละเน๊าะ
【！？】
【ฮี่】
【แปลก、บางทีฉันอาจจะได้ยินผิดไป……เสียงของรุรุจัง、ฟังแล้วว่าไงดี เหมือนกับของสาวมีด……】
【……อาโนซ๊า、ตูข้า、รู้อะไรไหมตูข้ามีแฟนสาวยันเดเระอยู่ล่ะ】
【โอ๊ย？ นี่นายกำลังพยายามชวนทะเลาะกับผู้ชมทั้งหมดอยู่เรอะ？】
【ไม่ต้องห่วงหรอกหน่า、ตูข้าต้องวิ่งหนีตายเพราะจะโดนให้ดื่มเลือดล่ะ】
【คุสะ】
【……ดังนั้นแล้ว。 ความรู้สึกของรุรุจังในตอนนี้、กับความรู้สึกของแฟนสาวตูข้าในตอนนั้น……อะเร๊ะ、ให้ปิดล็อคกุญแจประตูหน้าได้เลย Z】
【เอ๊ะ？】
【โอ๊ย、หยุดแค่นั้นเลยนะโว๊ย！】
【ไม่ตอบกลับ……】
【หรือว่าบางที：คำสาปซามะเรียกแฟนสาวยันเดเระมาหา】
【เอ๊ะ……น่ากลัว……】
【ต่อจากนี้ไม่มีใครที่พูดโดยไม่ระวังได้อีกต่อไป คุสะ】
【ความแม่นยำของคำสาปซามะไม่แย่แล้วรึไง？ หรือว่าควรจะบอกว่าในที่สุดความสัมพันธ์ระหว่างเหตุและผลก็ไม่มาบรรจบกัน？】
【ประโยคที่พัวพันกับคำสาปซามะ、คำสาปซามะสามาระตรวจจับย้อนเวลากลับไปในกาลเวลาและอวกาศได้……？】
【ไลฟ์สดครั้งนี้ อันตรายยยยยย……】
“รุรุซัง? หิวแล้วอย่างงั้นเหรอครับ?”
“อืออึ……ไม่มีอะไรค๊า”
“งั้นเหรอครับ”
เด็กคนนี้มีอารมณ์แปรปรวนอย่างรุนแรง
ผมรู้สึกว่าเกิดขึ้นที่โรงแรมเป็นบางครั้งเหมือนกัน……ม๊า ก็ไม่ได้เป็นอันตรายอะไร ดังนั้นผมเลยปล่อยไว้ไม่ไปยุ่ง
“แต่ผมคงลำบากแน่ถ้าเกิดมีอะไรเกิดขึ้นกับรุรุซัง ดังนั้นผมจะจัดการจากตรงนี้เลยนะครับ”
“อืม…………………………………… เอ๊ะ？”
ปัง
การโจมตีครั้งสุดท้ายของวันนี้
สิ่งที่เหลืออยู่ก็มีแค่การหันหลังกลับ เพราะน่าจะมีมอนสเตอร์เหลือไม่มากแล้ว
【เอ๊ะ？】
【อะ、ว่าไปแล้ว ที่นี่ก็เป็นชั้นบอสแล้วนินะ】
【คุสะ】
【ผู้ชมทุกคนลืมกันหมด คุสะ】
“ตัวบอสอยู่ใกล้กับจุดที่พวกเรายืนอยู่ แต่ก็ยังห่างพอที่จะไม่ตื่นครับ ดังนั้นผมจะฆ่าบอสที่ยังนอนอยู่ทั้งแบบนี้เลย”
“เอ๊ะ…….เอ๊ะ?”
【เอ๊……】
【ข่าวร้าย・แม้แต่บอสสุดท้ายก็โดนเฮดช็อต】
【แถมยังหลับอยู่】
【นอกจากนี้ต้องบอกว่าอยู่นอกจอด้วย】
【รู้สึกสงสารบอสเลย】
【แนวที่เข้ากันไม่ได้กับไลฟ์สดจริง ๆ คุสะ】
【เอมิโอเน่จัง……กล้องของฮารุจัง、ควรซื้อแบบดี ๆ มาได้แล้ว……เอาเป็นกล้องที่มองเห็นได้ชัดเจนแม้ในความมืด……ไม่อย่างงั้นก็จะไม่มีอะไรให้ดูมากนะสิ……】
เสียงแตกสลายดังก้อง
“ม๊า เป็นคุณไก่ตัวโตล่ะครับ คิดว่าถึงจะเป็นรุรุซังเองก็น่าจะไม่มีปัญหาล่ะ”
“ขะ、ขอบคุณ……”
【คุณไก่】
【น่าร๊ากกก】
【……ไก่？ นั่นคือ】
【ค็อกคาไทรซ์！？】
【ค็อกคาไทรซ์มีการโจมตีด้วยพิษ กับการทำให้กลายเป็นหิน ดังนั้นจึงเป็นศัตรูที่แย่ที่สุดสำหรับรุรุจังที่เป็นสายต่อสู้ระยะประชิดไม่ใช่เหรอ】
【เพราะงั้นเลยเป็นการฆ่าในนัดเดียวด้วยเฮดช็อตจากระยะไกลอย่างงั้นสินะ？】
【นาย、คิดว่าฮารุจังจะคิดมากมายขนาดนั้นเรอะ？】
【ไม่？ เป็นไปไม่ได้เลยล่ะ？】
【คุสะ】
【ถึงจะทำสิ่งที่น่าทึ่งได้มากมาย ถึงจะบอกว่าเป็นธรรมชาติของฮารุจัง ก็ยังต้องหายใจเข้าลึก ๆ คุสะ】
“ถ้าอย่างงั้น หลังจากที่เก็บดรอปกับหีบสมบัติแล้วก็กลับบ้านกันเถอะครับ “
“………….นั่นสิเน๊…………”
【อ้า、ดวงตาของรุรุจัง！ ดวงตา！】
【เธอมองฮารุจังมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว น่ากลัวー】
【นอกจากนี้ แสงก็ประณีตมาก……นี่、เรียกว่าไฮไลท์ปิดได้หรือเปล่า？】
【……รุรุจัง、ฮารุจังช่วยฉันอีกครั้งแล้ว มีสวิตช์บางอย่างโดนเปิดอยู่หรือเปล่า？】
【ก็ดูเหมือนจะเป็นอย่างงั้นแหละน๊า】
【โอ๊ย、หากคุณพูดไม่ดีจะมีบางอย่างเกิดขึ้นได้นะเฟ้ย】
【เอ๊ะ、น่ากลัว】
【……ไลฟ์สดรอบนี้、มีหลายอย่างที่อันตรายเลยน๊า】
【อ้า】
【แต่ว่าจนท้ายสุด、ฟุคายะ รุรุไม่ได้ปลุกความโชคร้ายของเธอแม้แต่ครั้งเดียว】
【ไอ้บ้าเอ๊ย！】
【คุสะ】
ーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーー
ขอบคุณมากสำหรับการอ่านตอนที่ 36
งานนี้เดิมตั้งใจโพสต์หลายเรื่องพร้อมกัน จากนี้ไปจะโพสต์ประมาณ 3,000 ตัวอักษรวันละครั้ง
ฉันเริ่มเขียนเรื่องนี้เพราะต้องการอ่านเรื่องเด็ก TSไลฟ์สดในดันเจี้ยน（อิทธิพล）
“การไลฟ์สดในดันเจี้ยนควรจะได้รับความนิยมมากกว่านี้”
“อะไรก็ได้ อยากเห็นโลลิ TS”
หากคุณคิดเช่นนั้น เราจะยินดีอย่างยิ่งหากคุณสามารถเปลี่ยนการให้คะแนนด้านล่างจาก [☆☆☆☆☆] เป็น [★★★★★] และเปิดการแจ้งเตือนสำหรับบทล่าสุดโดยการบุ๊กมาร์ก ฉันยังขอขอบคุณความคิดเห็นที่สนับสนุนและติดตามของคุณ
https://ncode.syosetu.com/n1479ik/36/
แปลโลลิคลั่ง 2-3 ตอน ต่อ 1 โลลิเฮดช็อต
ーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーー
คนแปลขออนุญาตเปิดโดเนทหน่อยนะงับ
{ไทยพาณิชย์} {880-222211-5} {เสฏฐวุฒิ}
คุณCH****AI KIMN
คุณนิรนาม
ขอบคุณทุกท่านที่สนับสนุนเป็นกำลังใจเข้ามาด้วยนะครับ
ขอบคุณงับ
