ตอนที่ 29 อาบน้ำกับรุรุซัง ……ได้ไง?
“อะ ดูเหมือนน้ำจะร้อนแล้วสินะครับ ผมจะเข้าไปอาบก่อน”
“ค๊า”
พวกรุรุซังนั่งเล่น……ในห้องของผมตามปกติ……แม้จะเป็นโรงแรมก็ตาม
ไม่สิ ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร เพราะพวกเธอไม่ได้อยู่นานเหมือนเมื่อก่อน……การมีผู้ชายอย่างผมอยู่กลางวงเด็กผู้หญิงเป็นปัญหาไม่ใช่เหรอ?
ไม่คิดอย่างงั้นเหรอ?
คงไม่ใช่ว่าเด็กยุคใหม่เป็นแบบนี้…….ใช่ไหม ไม่ว่าผมจะมองยังไง มองมุมไหน สัมผัสยังไง ได้กลิ่นยังไง พวกเธอก็เป็นเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ …..ถึงแม้ว่าผมมักจะถูกพวกเธออุ้มไว้ในอ้อมแขน และสามารถได้กลิ่นจากหัวตัวเองที่ถูกถูไถได้ด้วย
พอถูกถามว่า「ไม่ได้กลิ่นใช่ไหม？」ผมก็ตอบว่า「มีกลิ่นหอมมากเลยครับ」
ม๊า ผมเองก็พอใจกับความนุ่มนิ่มของเอมิซังกับคุชิมะซังที่เด้งดึ้งอยู่ที่หลังหัวเหมือนกัน
เอ๊ะ?
รุรุซังเหรอ?
ก็แบบเด็กคนนั้น………อืม……..
ไม่เห็นต้องถามเรื่องนั้นเลยจริงไหม……?
ในระหว่างที่ทุกคนคุยกันกรี๊ดกร๊าด ผมก็แค่อ่านหนังสืออยู่คนเดียว
ขณะที่กำลังเล่นผมตัวเองอยู่นั้น
……ถ้าผมเป็นเด็กผู้หญิงตัวเตี้ยจริง ๆ สมัยวัยเรียนก็คงแบบนั้นเหมือนกัน
แต่ในความเป็นจริง ผมเป็นเพียงผู้ชายใส่แว่นตา ผู้คนจึงมองข้ามผมไป
“……………………………………”
“？”
โดยปกติแล้ว สกิลรับรู้จะถูกปิดเมื่ออยู่นอกดันเจี้ยน
มันเป็นการสิ้นเปลืองพลังเวทมนตร์โดยใช่เหตุ และยังเป็นอะไรที่ละเอียดอ่อนอย่างมาก เพราะสามารถตอบสนองได้แม้เพียงการเคลื่อนไหวของแมลงตัวเดียวที่เข้ามาภายในระยะได้อย่างมีประสิทธิภพา
มีการตอบสนองต่อปฎิกิริยาของรุรุซังที่มองมาที่ผมด้วยเหตุผลบางอย่าง
เป็นเพราะถ้าผมสนใจสักสองสามวินาที สกิลของผมจะตื่นตัวโดยไม่รู้ตัว…….อะไร?
“รุรุซัง”
“…….อืออึ”
ช่วงนี้เธอมักจะมองมาที่ผมแบบนั้น
ดูเหมือนจะไม่มีความรู้สึกแปลก ๆ ปะปนมาด้วย ดังนั้นผมจึงไม่ได้กังวลอย่างจริงจัง
ผมเข้าใจว่า「บางทีเด็กผู้หญิงก็เป็นแบบนี้」
โฮร่า เอมิซังเอง………ไม่ได้สิ เธอเอาแต่มองที่ต้นขากับหน้าอกของผมเท่านั้น ดังนั้นจึงมีหลายสิ่งที่ใช้ไม่ได้
นอกจากนี้ ผมก็เป็นผู้ชาย และถึงแม้ว่าตอนนี้จะกลายเป็นเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ แล้วก็ตาม แต่ก็ไม่มีทางที่ผมจะเข้าใจความรู้สึกจริง ๆ ของเด็กผู้หญิงได้
ดังนั้นผมจึงยอมแพ้ และหยิบชุดชั้นในกับชุดนอนแล้วตรงไปห้องอาบน้ำ
อ่างอาบน้ำของโรงแรมแห่งนี้มีขนาดใหญ่สักหน่อย ……ไม่สิ ม๊า สำหรับร่างกายของผมตอนนี้ หากเติมน้ำร้อนตามปกติโดยที่ไม่ลดปริมาณเลยล่ะก็ ผมก็จะจมลงไปได้ถึงมิดหัวเลย
“……..รุรุ จะดีจริง ๆ เหรอ? จริง ๆ นะ…….นั่นน่ะ………”
“ฉันอยากจะทำให้แน่ใจจริง ๆ ขอโทษนะ”
ผมได้ยินเสียงคุยกันแบบนั้น แต่เมื่อผมนึกได้ว่า「ว่าไปแล้ว ลืมปิดสกิลการได้ยินนิหน่า」ผมก็ปิดไปเพื่อตัดบท
◇
“อ๊าง〝――……”
การอาบน้ำเป็นสิ่งที่ดีจังเน๋……..รู้สึกเหมือนกลับมามีชีวิตอีกครั้ง
ขาที่เรียบเนียนของผมลอยน้ำได้ด้วยล่ะ
ถึงจะยากนิดหน่อย เพราะต้องเกร็งมือทั้งสองข้างเพื่อรองรับร่างกาย แต่ผมก็ไม่คิดดว่าจะมีอ่างอาบน้ำสำหรับเด็กผู้หญิงมากนัก และผมก็ชินแล้ว ดังนั้นเลยเลิกสนใจ
แล้วผมก็สังเกตสิ่งนั้น หน้าอกเล็ก ๆ ที่ดูไม่เติบโตขึ้นเลย
ยังไงดีก็รู้สึกแปลก ๆ นิดหน่อยที่มีช่องว่างระหว่างหว่างขาและโคนขา
ตอนที่ผมยังเป็นผู้ชายก็เคยมีของห้อยไปมาอยู่
…….นี่ก็เป็นเวลา 1 ปีแล้วที่ผมมาอยู่ในร่างกายนี้
ตามปกติแล้วผมจะไม่ค่อยรู้สึกถึงความเป็นผู้หญิงของตัวเองเท่าไหร่ ยังไงก็ตามผมตระหนักถึงเฉพาะตอนที่อาบน้ำเท่านั้น
ผมต้องมองร่างกายของตัวเอง ซึ่งดูเหมือนเด็กมากกว่าเหมือนเด็กผู้หญิง
………ที่จริง ผมก็ดีใจมากที่ได้มีร่างกายเป็นเด็กอีกครั้ง
ว่าไปรุรุซัง……เพราะว่าเธอดูเหมือนหน้าผานั่นแหละ ถ้าเธอมีหุ่นเป็นสาวเหมือนเอมิซังก็คงจะเป็นปัญหา
ถ้าผมเสพติดร่างกายที่มีสีสัน…….อืม สีของเด็กผู้หญิงจะเข้มข้นกว่าสีของผู้ชายหลายสิบหรือหลายร้อยเท่า และถ้าผมแน่ใจว่าจะไม่สามารถกลับไปเป็นผู้ชายได้ เดาว่านี่น่าจะไม่มีปัญหาอะไร
แต่จะว่ายังไงดี ผมก็อิจฉานิดหน่อย ผมเกลียดการตกเป็นจุดสนใจมาตั้งแต่เป็นผู้ชายแล้ว ดังนั้นนี่ก็ดีแล้ว
ผมรู้สึกเหงานิดหน่อย
――ก็อกก็อก
มีคนมายืนอยู่ที่อีกฝั่งของประตูห้องน้ำ และกำลังเคาะประตู
“？ เชิญครับ”
มีอะไรหรือเปล่านะ……..วันนี้ซื้อแชมพูใหม่มาหรือเปล่า?
ผมมักจะนั่งโดยใช้คางจรดขอบอ่างอาบน้ำ ด้วยวิธีนี้ผมสามารถซ่อนร่างกายทั้งหมดได้
“？”
สงสัยจังว่ามีอะไรหรือเปล่า
ขณะที่ผมกำลังคิดอย่างงั้น ในที่สุดประตูก็เปิดออก และรุรุซังก็ปรากฎตัวขึ้น――――
“…….เข้าไปนะ?”
“เอ๊ะ ไม่ เดี๋ยว”
เอ๊ะ?
ทำไมถึงไม่ใส่เสื้อผ้าล่ะ?
ปวดท้องเหรอ?
“……………………………………”
ผมหมายถึงผมมองเห็นทั้งหมดมาครู่หนึ่งแล้ว…….ผู้ชายจะมองสิ่งต่าง ๆ อย่าง หน้าอก และหว่างขาโดยสัญชาตญาณ
ไม่ได้นะ ที่เด็กผู้หญิงในวัยเท่าเธอจะมาเปิดเผยผิวให้ผู้ชายเห็นแบบนี้……พูดจริงน่ะ เกิดอะไรขึ้นกับเด็กคนนี้กัน?
อะไร?
เธอ ไม่ได้มี…….คุณลักษณะสาวชวนหื่น ผมรู้สึกสงสารเหมือนกันที่เธอไม่เข้ามาตรฐานของเอมิซัง
บางทีเธอคงรู้สึกอยากอาบน้ำแค่นั้นล่ะมั้ง
ก็แบบก็ไม่มีเหตุผลอื่นที่ให้มาที่นี่อีกแล้ว
“อะ น้ำร้อนไม่พอล่ะ ……เติมเพิ่มได้ไหม?”
“ไม่สิครับ ก็บอกว่า”
“ขอร้อง”
“…….ครับ”
รุรุซังดูแตกต่างไปจากปกติ
……..เธอก็เคยขออาบน้ำกับผมบ้างเป็นครั้งคราว 「แต่ผมเป็นผู้ชาย？」นั่นเป็นวิธีที่ผมหลบเลี่ยงมาได้
จริง ๆ แล้ว ผมสงสัยมากเลยว่าทำไมเธอถึงได้อยากเข้ามาอาบด้วยกันมากนัก เมื่อรู้อยู่แล้วว่าผมเป็นผู้ชาย
ผมเคยถามไปว่า「ผมเป็นผู้ชาย ดังนั้นจะไม่แย่เหรอครับ ถ้าถูกผมมองแบบนั้น？」รุรุซังก็ยังต้องการให้ตกลงอยู่ดี「ไม่ใช่แค่นั้นใช่ไหม？」
เอมิซังให้คำขอบว่า「ถ้าฮารุจังบอกว่าดีล่ะก็」ส่วนคุชิมะซังที่ดูเหมือนจะมีสวิตช์คนทำงานขั้นสูงก็บอกว่า「ถ้าต้องการความช่วยเหลือล่ะก็」
แต่ท้ายที่สุดแล้ว รุรุซังดูกังวลมากทุกครั้งที่ผมบอกว่า「ไว้คราวหน้า」
……..ในที่สุดก็ถึงวันที่เธอหมดความอดทนแล้วสินะ?
“ข้างหน้าหรือข้างหลัง ขอลงไปด้วยได้ไหม……..ฮารุจัง”
“เอ๊ะ? อะ อืม”
ก่อนที่ผมจะรู้ตัว รุรุซังที่ล้างตัวเสร็จก็ลงมาทันที……..ไม่ไหว เพราะมีบางอย่างที่ผมไม่สมควรมองอยู่ตรงหน้า ผมจึงหันหนีออกไป
“……………………………………”
“……………………………………”
น้ำร้อนพุ่งสูงขึ้นมาทันทีจากระดับใต้อกผมขึ้นมาถึงระดับคอ ร่างกายบางส่วนของรุรุซังแนบชิดไหล่ผม
“……………………………………”
“……………………………………”
……..ไม่สิ ต้องพูดอะไรสักอย่าง
ผม น่าเสียดายที่ผมไม่เคยอาบน้ำกับเด็กผู้หญิงมาก่อน จึงค่อนข้างน่าอายที่ถึงจะบอกว่าตัวเองกลายเป็นเด็กผู้หญิงไปแล้วก็ตาม………?
“…….ฮารุจัง เกลียดเหรอ?”
“เอ๊ะ?”
“ที่ฉันเข้ามาแบบนี้”
“ไม่ครับ ไม่มีอะไรเป็นพิเศษ……ต้องเป็นทางรุรุซังมากกว่า”
ผมเป็นผู้ชายแปลกหน้า และมั่นใจว่าอายุมากกว่าเธอประมาณ 8 ปี………เธอน่าจะรังเกียจที่ต้องมาอาบน้ำด้วยกันสิ
อะ บางที่ผมอาจไม่ได้รับการยอมรับว่าเป็นผู้ชายจริง ๆ มาแต่แรกก็ได้
แบบนั้นเป็นสาเหตุที่ทำให้เศร้าเหรอ?
“เน๊ ฮารุจัง”
“?”
“ทำไมถึงไม่มองมาที่ฉันเลย?”
“ไม่สิครับ ผมไม่ควรมองจริงไหม……..เป็นเรื่องสา………”
“ก็แบบฮารุจังตอนนี้เป็นเด็กผู้หญิงเหมือนกันแล้วจริงไหม?”
“แต่ตามกฎหมายแล้ว ผมยังเป็นผู้ชายที่เป็นผู้ใหญ่แล้วด้วย”
“……….นั่นหมายความว่า ไม่ตื่นเต้นกับเด็กผู้หญิง?”
“ซ้า……..?”
ผมไม่แน่ใจเท่าไหร่หรอก แต่ก็มีบางอย่างเกิดขึ้นจริง ๆ
ผมเข้าใจ เธอเป็นนักเรียนมัธยมปลายที่เข้าสู่ช่วงกลางของวัยรุ่นที่อารมณ์อ่อนไหวง่าย ยังไงก็ตามความกระสันจากไออุ่นของผิวหนังก็รบกวนจิตใจ……..ไม่สิบางที ผมควรจะพึ่งพาเอมิซังหรือคุชิมะซังดี?
“…..โอ๊ย！”
“เอ๊ะ เจ็บเหรอ――――อ๊าง”
ผมเผลอตอบโต้โดยไม่ได้ตั้งใจ และรีบหันกลับไปมอง……..ข้างหลังผมคือรุรุซังที่ดูไม่เจ็บปวด และมีหน้าอกอยู่ข้างใต้
…….ไม่ ก็แบบส่วนสูงไง
มุมมองของผมในตอนนี้มาจากอยู่ท่านั่ง ดังนั้นแล้ว…….เน๊ะ?
“……..ยังจะหันหนีอีกเหรอ”
“ก็แบบจะมีปัญหานะครับ ถ้าถูกผู้ชายเห็นเอา คุณไม่ควรปล่อยให้ผู้ชายเห็นง่าย ๆ นะครับ”
เดี๋ยวก่อน เดี๋ยวก่อนสิ เกิดอะไรขึ้นกับเด็กคนนี้……นี่ไปดื่มเหล้าที่ผมแอบไว้เหรอ?
นี่แอบดื่มเหล้าของผมมาหรือเปล่า?
นี่เมาจนพูดไม่ยั้ง?
เป็นประเภทที่เมาแล้วน่ารำคาญเหรอ?
……….แต่จะพูดไปแล้ว ถึงเธอจะโดนล้อว่าหน้าผา แต่ที่จริงก็ไม่ใช่หน้าผาล่ะ
เคยได้ยินมาว่าเป็นหน้าผา ก็เลยเผลอนึกภาพไว้อย่างชัดเจน แต่พอได้เห็นใกล้ ๆ เป็นครั้งที่ 2 ก็ดูนูนชัดไม่น้อย
……..แต่ว่าก็ไม่ได้ใหญ่ไปมากกว่าขนาดของสาวน้อย ของผม……..?
เอ๊ะ?
ถ้างั้นก็ยังเป็นหน้าผานะสิ?
สำหรับเด็กมัธยมปลาย นั่นหมายความว่าไม่เหลือที่ว่างสำหรับการเติบโตแล้วใช่ไหม?
“ฮารุจัง…….ฮารู๊ซัง ไม่เคยเห็นฉัน……..เป็นเด็กผู้หญิงเลยเหรอ?”
“ไม่ครับ ไม่ใช่แบบนั้น”
“ก็แบบไม่เห็นตื่นเต้นอะไรเลย”
“ผมไม่สามารถทำแบบนั้นได้หรอกครับ เพราะผมตอนนี้ยังไม่โตก็เลยไม่เข้าใจไงครับ?”
ผู้ชายเป็นสิ่งมีชีวิตที่ใช้สมองล่าง
พูดอีกนัยคือ ผู้ร้ายหลักที่ควรจะโตนั้น
พูดให้ถูกคือ กำลังเติบโตกันทั้งสองฝ่าย
……..เมื่อผมตื่นขึ้นมาในเช้าวันหนึ่ง ก็หายไปแล้ว ดังนั้นผมจึงไม่เคยรู้สึกถึงมโนธรรมอีกเลย
ไม่รู้ว่ามีแค่ร่างกายที่กลายเป็นของเด็กผู้หญิง หรือว่าแม้แต่สมองก็ยังกลายเป็นของเด็กผู้หญิงด้วย
“? โตแล้ว?”
“ไม่ครับ ก็ไม่มีอะไรให้โตแล้วสักหน่อย”
“หมายความว่ายังไงก็ไม่โต……….แต่………”
และดูเหมือนว่าในที่สุดเธอก็ตระหนักถึง「ของที่โตได้」
จนถึงตอนนี้ เธอให้ความรู้สึกเหมือนเป็นคนล่ะคน แต่จู่ ๆ ก็กลับสู่โทนเสียงปกติ
…….ผมเดาว่าคงต้องมีอะไรบางอย่างเกิดขึ้นจริง ๆ
เธอเข้ามาอาบน้ำกับผมด้วยเหตุผลบางอย่าง…….ไม่สิ จริง ๆ แล้วเรื่องอะไรกันแน่?
“………ถะ ถึงจะเป็นหน้าผา！ ที่ไม่ตื่นเต้น เพราะร่างกายยังเป็นเด็กอยู่สิเน๊！”
“เอ๊ะ? ไม่หรอกครับ ไม่จริงสักหน่อย? พอมองให้ทั่วแล้วก็เป็นร่างกายที่งดงามเลยล่ะครับ ผมชอบนะ”
“……..งด งาม…….ชอบ………..”
“อะ”
ผมนึกถึงสิ่งที่เห็นเป็นครั้งที่ 2 รู้สึกเกลียดตัวเองจัง
สำหรับผม ผมมองดูตรงหน้าอก และช่องว่างระหว่างต้นขาของเธอทันที
……..ผม นึกถึงร่างเปลือยเปล่าของเด็กที่อายุน้อยกว่าเข้ามาในสมอง
“……………………………………”
“……………………………………”
หืม
หืม――
“รุรุซัง”
“ฮี่ย้า！？”
“…….เห็นชัดแล้วใช่ไหมครับ ว่าความตื่นเต้นไม่ได้เป็นศูนย์……เห็นไหม? ใช่ม๊าย?”
ผมก็อายที่ต้องพูดแบบนี้ แต่ถึงจุดนี้ก็แปลกไปหมดแล้ว ผมจะตอบสิ่งที่เธอถามเอง
คิดอย่างนั้นแล้วพูด หลังจากที่ผมพูดออกไป ผมก็ตระหนักได้ว่าได้พูดอะไรที่น่าอายอย่างมาก
…………เวทมนตร์สงบ
ผมร่ายในหัว แล้วผมก็รู้สึกสงบลงทันที
สะดวกดีใช่ไหมล่ะ เวทมนตร์น่ะ
ปกตินี่คือสิ่งที่ช่วยลดความหวาดกลัวที่มีให้กับมอนสเตอร์ แต่ก็ค่อนข้างมีประโยชน์ในสถานการณ์แบบนี้เหมือนกัน
โฮร่า ก็ลองคิดว่ามีสิ่งมีชีวิตลึกลับสีดำ ที่ทั้งรวดเร็ว บินได้ และเข้าจู่โจมคุณในห้องด้วยความเซอร์ไพรส์ หากคุณใช้สิ่งนี้ คุณก็จะสามารถใช้ถ้วยหรืออะไรสักอย่างคลุมมันไว้ได้โดยไร้ซึ่งความกลัว แล้วเอาไปปล่อยได้ทีหลัง………ไม่ใช่อย่างงั้นสักหน่อย ตอนนี้
“แล้วรุรุซัง ปัญหาคือ……อะ”
“คิ๊ว”
เธอหน้าแดงและเกาะติดกับขอบอ่างอาบน้ำ
ไม่เพียงแค่ที่ใบหน้าเท่านั้น แต่เป็นทั้งตัวของเธอเลยที่กลายเป็นสีแดงสด การหายใจก็ติด ๆ ขัด ๆ และดูรู้สึกอ่อนแรง
……..ก็เพราะพูดและทำสิ่งที่จะไม่สามารถทำได้ตอนมีสติ……
“รุรุซัง รุรุซัง ตื่นเดี๋ยวนี้”
“คิ๊ว”
ไม่ดีแล้ว เริ่มหน้ามืดเวียนหัวจริง ๆ แล้ว ……..ช่วยไม่ได้ ผมตัดสินใจเรียกคุชิมะซัง
“คุชิ――”
“มีอะไรเหรอฮารุ รุรุที่เข้าไปหาก็เงียบผิดปกติมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว――”
ตุ๊บ
“อาฟู๊ว”
“ไม่ใช่เฮ็นไตซัง แต่เป็นคุชิมะซัง”
“……….ขอโทษนะคะที่ไม่ได้หยุดเอาไว้ เรื่องของฟุคายะซังน่ะค่ะ”
จู่ ๆ คุชิมะซังก็ปรากฎตัวออกมา เธอดึงกระโปรงจนสุด แล้วพร้อมที่จะมัดด้วยเชือก
เธอ เตรียมพร้อมได้ดี
“ไม่สิ ผมสบายดี ทางนี้น่าจะเป็นห่วงมากกว่าทางนั้นอีก………”
“……..ดูแล้วเหมือนว่าสามาถรรักษาให้ได้ด้วยเวทมนตร์รักษาฉุกเฉินค่ะ แต่ตอนนี้ ฉันขอพาเธอออกไปก่อนนะคะ”
แล้วจู่ ๆ เธอก็เข้ามาในห้องอาบน้ำ อุ้มรุรุซังขึ้นไป และห่อตัวด้วยผ้าเช็ดตัวอย่างช่ำชอง แล้วพาออกไป
……..พยาบาลซังที่น่าทึ่งมากเลยเน๊ะ แทบไม่สนใจว่าตัวเองจะต้องเปืยกไหม
แต่ จริง ๆ แล้วเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่เนี่ย
เป็นช่วงเวลาที่ละเอียดอ่อนเลยน๊า……..ถ้ารุรุซังมาคุยกับผมอีกรอบ ผมจะตอบกลับอย่างเหมาะสมแล้วกัน
“เฮ็นไตซัง”
“วัน！！”
“ออกไปเดี๋ยวนี้”
“วัน！！”
สถานะของเฮ็นไตซังที่โดนมัดจนมิดถึงหัวจนเหมือนช่วยอะไรไม่ได้ กลับสามารถปิดประตูได้อย่างสุภาพภักดี
ーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーー
ขอบคุณมากสำหรับการอ่านตอนที่ 29
งานนี้เดิมตั้งใจโพสต์หลายเรื่องพร้อมกัน จากนี้ไปจะโพสต์ประมาณ 3,000 ตัวอักษรวันละครั้ง
ฉันเริ่มเขียนเรื่องนี้เพราะต้องการอ่านเรื่องเด็ก TSไลฟ์สดในดันเจี้ยน（อิทธิพล）
“การไลฟ์สดในดันเจี้ยนควรจะได้รับความนิยมมากกว่านี้”
“อะไรก็ได้ อยากเห็นโลลิ TS”
หากคุณคิดเช่นนั้น เราจะยินดีอย่างยิ่งหากคุณสามารถเปลี่ยนการให้คะแนนด้านล่างจาก [☆☆☆☆☆] เป็น [★★★★★] และเปิดการแจ้งเตือนสำหรับบทล่าสุดโดยการบุ๊กมาร์ก ฉันยังขอขอบคุณความคิดเห็นที่สนับสนุนและติดตามของคุณ
https://ncode.syosetu.com/n1479ik/29/
แปลโลลิคลั่ง 2-3 ตอน ต่อ 1 โลลิเฮดช็อต
