บทที่ 380 ความเสียหายระดับหลายหมื่นหรือหลายแสนหยวน!
เถามี่มองเฉินชางด้วยสีหน้าเคร่งขรึม อดถามไม่ได้ว่า “เสี่ยวเฉิน…ไหวหรือเปล่า”
เฉินชางสูดหายใจลึก ในเวลาเช่นนี้จะพูดว่าไม่ไหวได้หรือ
แน่นอนว่าต้องไหว!
เมื่อเจอกับช่องอกที่มีสภาพเละเทะ เขาต้องค่อยๆ จัดการพังผืดไปทีละขั้น ทำความสะอาดหนองให้เรียบร้อย การดำเนินงานทุกขั้นตอนจะต้องทำด้วยความระมัดระวังสูงสุด
ทุกคนในที่นี้ล้วนเข้าใจดีว่าการผ่าตัดในคราวนี้ยากเพียงใด!
ไม่ต้องพูดถึงอย่างอื่นเลย ประการแรก ผนังหลอดอาหารเกิดความเสียหายไปแล้ว จะต้องรักษาให้ดี! ประการที่สอง แม้จะสอดขดลวดเข้าไปดามผนังหลอดเลือดไว้แล้วจึงไม่ต้องเย็บรักษาอีก แต่หลอดเลือดรอบๆ ที่ได้รับความเสียหายก็ต้องจัดการให้ดี เพื่อไม่ให้เนื้อเยื่อในร่างกายเกิดความเสียหายมากและรุนแรงยิ่งขึ้น
ร่างกายของมนุษย์ก็เหมือนกับผลแอปเปิ้ล หากเกิดการเน่าเสียในจุดเล็กๆ จุดหนึ่งแล้วไม่ยอมกำจัดบริเวณที่เน่าเสียออกไปจนหมดและทำความสะอาดให้เรียบร้อย แอปเปิ้ลผลนั้นก็จะเน่าไปทั้งลูกในเวลาไม่นาน! ด้วยเหตุนี้ แม้จะไม่ต้องเย็บหลอดเลือด แต่ส่วนที่ต้องตัดเลาะและทำความสะอาดก็มีไม่น้อย ซึ่งการล้างทำความสะอาดหลอดเลือดเอออร์ตาจะต้องให้เถามี่ลงมือด้วยตัวเอง
จะเย็บไม่ได้เด็ดขาด!
อาการลักษณะนี้ หากเย็บจะทำให้หลอดเลือดเอออร์ตาแคบลง หลอดเลือดเอออร์ตาเปรียบเสมือนเขื่อนขนาดใหญ่ หากมีขนาดเล็กลง ย่อมมีปัญหาตามมามากมาย
เมื่อมีขดลวดดามอยู่ก็ไม่ต้องกังวลแล้ว!
อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ยากที่สุดก็คือจะหาก้างปลาชิ้นนั้นได้อย่างไร! มันเป็นก้างปลาที่มีขนาดเล็กและบางเฉียบ เมื่อหลุดเข้าไปอยู่ในช่องอกย่อมต้องอันตรายมากแน่นอน! การตามหามันก็ยากเหมือนกับการงมเข็มในมหาสมุทร
การผ่าตัดดำเนินไปอย่างเชื่องช้า
เมื่อจัดการพังผืดแล้ว งานต่อไปเป็นงานที่ต้องใช้ฝีมือและความละเอียดอ่อนอย่างสูง สถานการณ์ตอนนี้คล้ายกับการเกิดพังผืดในช่องท้อง อวัยวะและเนื้อเยื่อกลุ่มหนึ่งถูกสารคัดหลั่งและหนองทำให้เกาะติดกัน เมื่อเวลาผ่านไปนานย่อมสร้างความเสียหายต่ออวัยวะภายในและเนื้อเยื่อต่างๆ ได้ง่าย
ยิ่งไปกว่านั้น เนื้อเยื่อ หลอดเลือดและอวัยวะภายในช่องอกอ่อนแอกว่าอวัยวะบริเวณช่องท้องเล็กน้อย หากจะอธิบายให้เห็นภาพก็คือ ช่องอกเปรียบเสมือนเกี๊ยวที่เปลือกบางไส้เยอะ เกิดการทะลักได้ง่าย!
เมื่อเห็นภาพตรงหน้า เถามี่ หลี่เป่าซานและคนอื่นๆ ต่างก็เงียบกริบ
เฉินชางเริ่มงานของตนอย่างระมัดระวัง
ลอกพังผืดระหว่างหลอดอาหารและอวัยวะภายใน ลอกพังผืดระหว่างหลอดอาหารและเส้นเลือด ลอกพังผืดระหว่างเส้นประสาทและเส้นเลือด…
มือของเฉินชางนิ่งมาก นิ่งมากจริงๆ เขาใช้คมมีดเลาะพังผืดออกทีละนิดอย่างระมัดระวัง หากใช้แรงมากเกินไปจนกรีดถูกหลอดลมจะทำให้เกิดปัญหาใหญ่ตามมา
ต่อให้ทุกคนคิดจนปวดหัวก็คงคิดไม่ถึงว่าก้างปลาเล็กๆ ชิ้นเดียวจะสร้างความเสียหายให้ช่องอกมากมายขนาดนี้
เป็นเรื่องที่คิดอย่างไรก็คิดไม่ถึงจริงๆ!
ไม่แปลกใจเลยที่ผู้ป่วยมีอาการเจ็บหน้าอก หากเขาไม่เจ็บหน้าอกก็ต้องเจ็บที่หัวใจแล้ว!
พังผืดในช่องอกถูกลอกออกไปอย่างเชื่องช้า หมอที่อยู่รอบๆ มองดูการผ่าตัดของเฉินชางพลางทอดถอนใจด้วยความตื่นตะลึง
ชายหนุ่มคนนี้ หากมีความทะเยอทะยานขึ้นมาบ้าง อนาคตย่อมไร้ขีดจำกัดจริงๆ! อายุยังน้อยก็มีความสามารถถึงเพียงนี้แล้ว มิน่าล่ะ ถึงได้รับความไว้วางใจและความเคารพจากหัวหน้าแผนกทั้งหลาย
นี่เป็นสาเหตุที่ว่าทำไมพยาบาลในห้องผ่าตัดถึงได้ใจดีกับเฉินชางเช่นนี้ พวกเธอแต่ละคนช่างตาแหลมจริงๆ!
พยาบาลห้องผ่าตัดมีสายตาที่แหลมคม แยกแยะฝีมือของหมอได้อย่างดีเยี่ยม พวกเธอไม่เคยเกรงใจหมอน้อยเลยสักนิด หากเตรียมการผ่าตัดแล้วคุณมาสาย จะต้องถูกด่าไปยกใหญ่แน่นอน! ส่วนเรื่องที่จะช่วยสวมชุดผ่าตัดนั้นก็เป็นหน้าที่ของหมออินเทิร์น!
คนที่พยาบาลห้องผ่าตัดจะช่วยสวมชุดผ่าตัดมีเพียงหมอระดับหัวหน้าแพทย์เท่านั้น! หรือไม่ก็ต้องเป็นคนระดับเฉินชาง!
นางพยาบาลเหล่านี้เห็นความร่วมมือและการไปมาหาสู่ของหัวหน้าแพทย์กับเฉินชางมาหลายครั้งแล้ว พวกเธอย่อมมองเฉินชางและหัวหน้าแพทย์เหล่านั้นอยู่ในระดับเดียวกัน แม้ตอนนี้เฉินชางจะยังไม่โดดเด่น แต่ว่า…จะช้าจะเร็วก็ต้องผงาดขึ้นมาไม่ใช่หรือ
ระบบการเลื่อนตำแหน่งของโรงพยาบาลเข้มงวดมาก ไม่ใช่ว่ามีฝีมือระดับแพทย์เจ้าของไข้ก็จะเป็นแพทย์เจ้าของไข้ได้เลย ยังมีเรื่องอายุงานเป็นข้อจำกัดอีก! แต่หากความสามารถของคุณเกินกว่าชื่อเรียกทางการแพทย์ของคุณ เหนือกว่าหน้าที่ความรับผิดชอบของคุณ นี่จึงจะเรียกว่ายอดเยี่ยมอย่างแท้จริง!
ดังนั้นตอนนี้เฉินชางอาจดูเหมือนเป็นเพียงหมอน้อยคนหนึ่ง แต่เมื่อเขาไปแผนกศัลยกรรมสาขาใดๆ ก็ตาม ใครบ้างจะกล้าไม่เห็นเขาอยู่ในสายตา ถึงอย่างไรพวกเขาก็ต้องคิดเผื่อไว้สำหรับตอนที่พบเคสผ่าตัดที่ต้องการความช่วยเหลือ พวกเขายังต้องโทรให้เฉินชางมาช่วยอีก!
……
……
หลังจากทำความสะอาดช่องอกตามขั้นตอนเรียบร้อยแล้ว เฉินชางก็ต้องตามหาก้างปลาต่อไป!
สำหรับคนอื่นๆ การหาก้างปลาเป็นงานยาก มีเพียงเฉินชางคนเดียวเท่านั้นที่คิดว่างานนี้ง่ายเหมือนกับการปอกกล้วยเข้าปาก
เพียงเขากวาดตามองรอบหนึ่งก็พบแล้ว
ตัวอักษรสีเขียวปรากฏขึ้นว่า [หลอดลม] [หลอดเลือดไร้ชื่อ] [หลอดเลือดเอออร์ตา] …
ทันใดนั้นชื่อสีแดงก็ปรากฏขึ้นในดวงตาของเฉินชาง!
[ก้างปลา]!
ชื่อสีแดงสะดุดตาเป็นอย่างยิ่ง ดูเหมือนตอนนี้ก้างปลาจะทิ่มเข้าไปในหลอดเลือดเอออร์ตาส่วนนอกแล้ว! ส่วนที่โผล่ออกมาให้เห็นภายนอกมีเพียงส่วนปลายที่ยาวไม่ถึงสองสามมิลลิเมตรเท่านั้น!
กระทั่งคนระดับหัวหน้าแพทย์ทั้งหลายที่มีความรู้กว้างขวางและมีประสบการณ์มากมาย เมื่อเห็นภาพนี้ก็ยังต้องสูดหายใจเย็นยะเยือก!
แม่งจะเจ๋งเกินไปแล้ว!
แม้แต่เถามี่ก็ยังพูดออกมาว่า “ไอ้ก้างปลาชิ้นนี้ไม่เจียมตัวเลยจริงๆ!”
เป็นเช่นนั้นจริงๆ นี่เป็นก้างปลาที่ไม่เชื่อฟัง รักอิสระ และก้างปลายอดแย่!
ตอนนี้แผนการรักษาขั้นต่อไปก็ง่ายแล้ว เพียงให้หมอสักคนมาคีบก้างปลาออกเท่านั้น
แต่ว่า ใครจะทำล่ะ
ทุกคนมองไปที่เฉินชางโดยไม่ได้ตั้งใจ นี่เป็นเพราะทุกคนเชื่อมั่นในตัวเขา มือของชายหนุ่มคนนี้นิ่งมาก คงไม่มีปัญหาแน่นอน
เมื่อเฉินชางเห็นทุกคนมองตนด้วยสายตาคาดหวังเช่นนั้นย่อมรู้สึกภาคภูมิใจในตนเอง
ดูท่าทางมือเล็กๆ ของผมจะเป็นที่ยอมรับแล้วสินะ
อืม!
ไม่เลว!
คิดถึงตรงนี้ เฉินชางก็หันไปพูดว่า “คีมหนีบเส้นเลือด!”
พยาบาลช่วยส่งอุปกรณ์รีบส่งให้ทันที
เฉินชางใช้มือขวารับคีมหนีบเส้นเลือดมา กลั้นใจตั้งสมาธิให้มั่นแล้วดึงก้างปลาออกมาอย่างระมัดระวัง เพียงแต่…ผ่านไปพักใหญ่ก็ยังดึงออกมาไม่หมด!
มันยาวเท่าไหร่กันแน่เนี่ย
เฉินชางอดตกใจไม่ได้ เขาไม่กล้าเพิ่มความเร็วเลยสักนิด จนกระทั่งดึงก้างปลาออกมาหมดแล้ว ทุกคนก็ต้องตกใจจนถึงกับนิ่งไป!
ก้างปลาชิ้นนั้นมีความยาวประมาณสี่เซนติเมตรเลยทีเดียว
นี่มันจะ…น่าตกใจเกินไปแล้ว
ต่อให้เป็นทีมผ่าตัดที่เห็นเคสต่างๆ มามากมาย ต่อให้เป็นหัวหน้าแพทย์ทั้งหลาย โดยเฉพาะเซียวเหอและหลูเสี่ยวจวินประจำฝ่ายส่องกล้องก็ยังตกใจ
“นี่มันไม้จิ้มฟันพลาสติกหรือไง ทำไมยาวขนาดนี้!” เซียวเหอขมวดคิ้ว
ทุกคนรีบรับ ‘อาวุธสังหาร’ นั้นมาสังเกตอย่างละเอียด!
“ไม่สิ! ดูเหมือนไหมขัดฟัน! คุณลองดูสิครับ…”
“ไม่นะครับ น่าจะเป็นก้างปลานั่นแหละ!”
“แต่ก้างปลายาวขนาดนี้ เขากลืนลงไปได้ยังไง”
……
กางปลาชิ้นเดียวทำให้ห้องผ่าตัดครึกครื้นขึ้นมาทันที หมอระดับหัวหน้าแพทย์กลุ่มหนึ่งหยิบก้างปลาไปดูด้วยท่าทีตื่นเต้นดีใจราวกับเด็กน้อย ด้านหนึ่งก็ดีใจที่หาตัวการของอาการป่วยนี้พบ อีกด้านหนึ่งก็ตกตะลึงว่าก้างปลายาวขนาดนี้เข้าไปอยู่ในคอได้อย่างไร
งานต่อจากนั้น เฉินชางร่วมมือกันทำกับหัวหน้าแผนกเถามี่
การผ่าตัดดำเนินไปถึงครึ่งชั่วโมง สุดท้ายก็จบอย่างสวยงาม!
เฉินชางมองก้างปลาในมือพลางส่ายหน้าอย่างอดไม่อยู่
ก้างปลาชิ้นเดียว สร้างความเสียหายมูลค่าหลายหมื่น หรืออาจถึงหลายแสนหยวนเลยทีเดียว นี่เป็นเรื่องที่ใครก็คิดไม่ถึง ยังดีที่ผู้ป่วยไม่เป็นอะไรมาก มิเช่นนั้นหากเป็นอันตรายถึงชีวิตขึ้นมา ไปเล่าให้ใครฟังก็คงดูเวอร์เกินจริง
อันที่จริง…นี่เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้กับทุกคน
อันตรายบางอย่างก็มาในรูปแบบที่คนเรามองไม่เห็น…
