เธอเปลี่ยนไปเป็นเจ้าพ่อ - ตอนที่ 959-960

เธอเปลี่ยนไปเป็นเจ้าพ่อ บทที่ 959 “ความห่วงใย” จากพี่เขยรอง 3

ในตอนเย็น ทุกคนมาทานอาหารร่วมกันในร้านอาหารของโรงพยาบาล วันนี้เจี่ยนหยุ่นไม่ได้เตรียมอาหารรสเผ็ดและอร่อยมาให้ทุกคนได้กินกัน

มีทั้งหม้อหุงข้าวเนื้อปู หม้อตุ๋นอาหารทะเล หม้อไฟรสเผ็ด เนื้อวัวและเนื้อแกะ

ซึ่งมื้อนี้เป็นอาหารที่อร่อยกว่าทุกวัน

แค่มองก็ทําให้คนอยากกินแล้ว

จ่ายหวินเชิ่งเพิ่งจะนั่งลง แต่ก่อนที่เขาจะได้ตะเกียบมาอยู่ในมือ ทันใดนั้นก็มีหม้อผักสีเขียวมาวางอยู่ตรงหน้าเขา

“นายท่านเชิ่ง ตรงนั้นเป็นของทุกคน ส่วนของคุณอยู่ตรงนี้”

หลิวถิงน่าเสนออาหารสุดพิเศษสําหรับจ่ายหวินเชิงโดยเฉพาะ

ซึ่งมีข้าวขาว และผักเท่านั้น

ผักโขม ถั่วงอก ผักกาดขาว กะหล่ําปลี

ผักสี่ชนิด

และผักสี่ชนิดที่ถูกลวงด้วยน้ําเดือด ไม่ใส่น้ํามัน เกลือ ซอส และน้ําส้มสายชู ซึ่งอาหารลดน้ําหนักของคนอื่น ยังดูมีรสชาติและน่าอร่อยมากกว่าอาหารตรงหน้าจ่ายหวินเชิ่ง

“อีหลิงบอกว่าผมสามารถกินเนื้อสัตว์ได้ในปริมาณที่พอเหมาะ” ในเวลานี้ถ้าเป็นไปได้ จ่ายหวินเชิ่งต้องการจับหลิวถึงแล้วถูไปกับพื้นให้รู้แล้วรู้รอด

“ใช่ ถูกต้อง คุณสามารถกินเนื้อสัตว์ และอาหารทะเลได้นิดหน่อย แต่ตอนนี้สถานการณ์ไม่เหมือนกัน เพราะคุณเริ่มกินยาจีนแล้ว อ่า! การกินยาจีนนั้นมีข้อห้ามนะรู้ไหม? และมีหลายสิ่งหลายอย่างไม่สามารถกินด้วยกันได้ ซึ่งจะมีผลต่อประสิทธิภาพของตัวยา ดังนั้น สิ่งที่คุณสามารถ กินได้ในตอนนี้ก็ไม่สามารถกินได้แล้ว!”

หลิวถิงอธิบายให้จ่ายหวินเชิงฟังอย่างจริงจัง

เมื่อพูดจบ หลิวถิงก็ไม่ลืมดึงเจี่ยนอีหลิงที่อยู่ข้างๆ เพื่อมาสนับสนุนคําพูดของตัวเอง “อีหลิงที่รัก เธอคิดว่าเรื่องนี้จริงไหม?”

“อือ” เจี่ยนอีหลิงไม่รู้เกี่ยวกับสถานการณ์อื่น มีเพียงหลิวถิงเท่านั้นที่บอกว่านี่ไม่ใช่ปัญหาเป็นธรรมดาที่เจี่ยนอีหลิง จะไม่รู้ว่าพี่ชายคนรองของเธอได้มีส่วนร่วมทําสิ่งที่เรียกว่า “การใช้อํานาจเพื่อผลประโยชน์ส่วนตัว” อยู่ในบางจุด

เมื่อได้ยินคําตอบของเจี่ยนอีหลิง หลิวถิงก็เลิกคิ้วขึ้นอย่างภาคภูมิใจ “นายท่านเชิงดูสิ ผมไม่ได้โกหกคุณนะ”

เจี่ยนหยุ่นโม่นั่งลงข้างเจี่ยนอีหลิง และพูดกับจ่ายหวินเชิ่งอย่างใจเย็นว่า “ดูแลสุขภาพของนายให้ดี มันจะดีสําหรับนายและน้องสาวของฉัน”

ดีมาก เจี่ยนหยุ่นโม่สั่งด้วยตัวเอง และถ้าจ่ายหวินเชิ่งไม่ทําตาม ก็เท่ากับว่าเขาอาจจะทําให้พี่เขยรองไม่พอใจได้

ในบรรดาพี่น้องคนอื่นของตระกูลเจี่ยน จ่ายหวินเชิ่งสามารถยั่วโมโหได้ทุกคน แต่ถ้าเป็นเจี่ยนหยุ่นโม่เขาไม่สามารถต่อต้านได้จริงๆ

จ่ายหวินเชิ่งทําได้เพียงยอมรับมัน นั่งดมกลิ่นเนื้อของคนอื่น และนั่งกินผักที่ไร้รสชาติบนจานของตัวเอง

หลิวถึงมองดูจ่ายหวินเชิ่งนั่งกินผักและข้าวขาวที่ไร้รสชาติ ซึ่งมันทําให้เขามีความสุขมาก ถึงแม้ว่าเขาจะไม่มีความบาดหมางกับจ่ายหวินเชิ่งก็ตามที
แต่สิ่งนี้ไม่ได้ป้องกันเขาจากการเมินเฉยต่อความโชคร้าย

นอกจากนี้ จ่ายหวินเชิ่งยังได้ลักพาตัวคณบดีของพวกเขาไป และพวกเขาควรจะแก้แค้นสักเล็กน้อย

อย่าว่าแต่พี่โม่เลย แค่น้องสาวที่เหมือนลูกรักคนนี้ถูกพรากไปก็เจ็บปวดมากแล้ว ดังนั้น เจ้าลูกหมาป่าตัวเหม็นจะต้องได้รับความทุกข์ทรมานสักหน่อยถึงจะสาสม?

หลังจากทานอาหารเย็น ชามยาจีนใบที่ 2 ก็มาถึงตามกําหนดเวลา

จ่ายหวินเชิ่งขมวดคิ้ว และดื่มยาจีนในชามใบที่ 2 ที่เต็มไปด้วยความรักอย่างไม่มีที่สิ้นสุดของพี่เขยรองของเขา

ต่อให้กินเนื้อไม่ได้ แต่ยาจีนก็ยังต้องกินแบบชามต่อชาม

ในรสชาติของยาจีนชามนี้ มีเพียงจ่ายหวินเชิ่งเท่านั้นที่รับรู้ได้

หลิวถิงไม่ลืมบอกจ่ายหวินเชิ่ง “จริงสิ นายท่านเชิ่ง พี่โม่ได้ปรับปรุงห้องของคุณและเปลี่ยนกลับไปเป็นชั้นหนึ่งแล้ว ซึ่งเป็นห้องเดียวกับที่อาศัยอยู่เมื่อครั้งที่คุณมาครั้งล่าสุด”

สองวันก่อน เจี่ยนหยุ่นโม่กําลังยุ่งอยู่กับการผ่าตัดเวินเหยียน และไม่มีเวลาจัดการในเรื่องนี้ แต่ตอนนี้เขาว่างแล้ว และแน่นอนว่าเขาจะไม่ยอมให้จ่ายหวินเชิ่งอยู่ข้างกายเจี่ยนอีหลิงอีก

จ่ายหวินเชิงสามารถต้านทานได้งั้นเหรอ?

ไม่ได้อย่างแน่นอน

บทที่ 960 ขอบคุณที่ช่วยชีวิตฉัน

ในที่สุด เวินเหยียนก็ได้พบเจี่ยนอีหลิงในบ่ายของวันนี้

“เสี่ยวหลิง…” เวินเหยียนขมวดคิ้วเล็กน้อย สีหน้าเคร่งขรึมและมีความตึงเครียด

ดูเหมือนว่าเขามีอะไรมากมายที่อยากจะพูดกับเจี่ยนอีหลิง แต่ปากของเขาสามารถพูดได้เพียงคํานี้เท่านั้น “เสี่ยวหลิง”

เจี่ยนอีหลิงพยักหน้าให้เขาเล็กน้อย

เจี่ยนอีหลิงนําผลโลควอท* ที่เพิ่งเก็บมาวางไว้ที่หัวเตียงของเวินเหยียน

(โลควอท หรือปี่แป่ ผลมีรสหวานอมเปรี้ยว กินสด ทําแยมหรือเยลลี่ เมล็ดมีรสชาติคล้ายอัลมอนด์ น้ําคั้นจากผลใช้ทําเครื่องดื่มแอลกอฮอล์)
ตอนนี้ประเทศจีนเป็นฤดูหนาวแล้ว แต่เกาะเล็กๆแห่งนี้อยู่ในเขตร้อนจึงทําให้ไม่มีฤดูหนาวและบนเกาะแห่งนี้ก็มีผลไม้มากมาย

“เธอปีนต้นไม้อีกแล้วเหรอ?” เวินเหยียนถาม

เจี่ยนอีหลิงส่ายหน้า “บันได”

ภาพของเจี่ยนอีหลิงที่กําลังเก็บผลโลควอทบนบันได ก็ปรากฏขึ้นในจิตใจของเวินเหยียน

หลังจากหยุดไปครู่หนึ่ง เจี่ยนอีหลิงก็พูดว่า “เก็บมาให้นายกิน และขอบคุณที่ช่วยฉันไว้” เป็นเพียงคําขอบคุณง่ายๆ แต่ไม่รู้ทําไมเมื่อได้ยินน้ําเสียงที่อ่อนโยนนั้นแล้ว เวินเหยียนอยากจะร้องไห้ออกมา

พวกเขาไม่ใช่เด็กและโง่เขลา

ครั้งหนึ่งพวกเขาเคยไร้ความกังวล คนหนึ่งสดใส และอีกคนหนึ่งมีชีวิตชีวา

แต่ทุกวันนี้เปลี่ยนไปแล้ว พวกเขามีภาระที่ต้องแบกรับมากขึ้น และพลาดโอกาสบางอย่างไปมาก

“เสี่ยวหลิง เธอคิดว่าเราจะกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้ไหม?” เฉินเหยียนถามเจี่ยนอีหลิง
เจี่ยนอีหลิงคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ฉันไม่รู้ แต่จะลองดู”

เวินเหยียนพยักหน้าด้วยดวงตาแดงก่ํา “โอเค งั้นเรามาลองพยายามกันเถอะ”

หลิวถิงเข้ามาในเวลานี้ “เอ่อ ฉันมารบกวนพวกเธอหรือเปล่า?”

“ไม่” เจี่ยนอีหลิงตอบ

เวินเหยียนไม่ตอบ แต่สายตาของเขาดูไม่เหมือนว่าไม่มีอะไรเลย

หลิวถิงเดินถือกล่องยาเข้ามาและพูดว่า “ได้เวลาฉีดยาแล้ว”

เมื่อพูดจบ เขาก็หยิบเข็มฉีดยาอันใหม่ออกมา แล้วฉีกห่อกระดาษต่อหน้าเวินเหยียน

เข็มฉีดยามีขนาดใหญ่มาก…ซึ่งมันดูน่ากลัวนิดหน่อย

“ฉีดอะไร?” เวินเหยียนถาม เขาไม่รู้ว่าทําไมถึงคิดเสมอว่าหลิวถึงจะหลอกเขา “ไม่ใช่ว่าคุณอยากให้ขาหายเร็วๆหรอกเหรอ? นี่เป็นยาตัวใหม่ที่ฉีดเข้าไปในกล้ามเนื้อ เพื่อช่วยให้กล้ามเนื้อของคุณฟื้นตัว และนี่ถือว่าเป็นสิทธิ์พิเศษมาก เพราะไม่มีการฉีดยานี้ที่ไหนมาก่อน คุณรู้สึกเป็นเกียรติไหม?”

“ฉันไม่ฉีดไม่ได้เหรอ?” เฉินเหยียนถาม

“การฉีดเข้าเส้นเลือดดํากับการฉีดเข้ากล้ามเนื้อนั้นไม่เหมือนกัน นี่สําหรับกล้ามเนื้อ แน่นอนว่าเป็นการฉีดเข้ากล้าม แต่ถ้าคุณไม่เชื่อก็ถามเสี่ยวหลิงได้!”

เจี่ยนอีหลิงเป็นพยานให้หลิวถึง “ใช่”

รูปลักษณ์ที่นุ่มนวลและเชื่อฟังนั้น น่าเชื่อมากกว่าหลิวถิงที่เป็นคนพูดจาเรียบๆ

“ผมจะฉีดทั้งหมด 4 เข็ม คุณพร้อมไหม?” หลิวถิงยิ้มเหมือนขโมย

นี่ถือว่าเป็นเรื่องปกติ แต่เมื่อผู้ชายคนนี้ยิ้มออกมาแบบนั้น เขารู้สึกว่ามันไม่ปกติ

“ทําไมต้อง 4 เข็ม?” เฉินเหยียนถามอีกครั้ง

“เสี่ยวหลิงมาอธิบายให้ญาติของเธอฟังที” เมื่อรู้ว่าคําอธิบายของตัวเองไม่น่าเชื่อถือ หลิวถิงจึงให้เจี่ยนอีหลิงมาอธิบายแทน

“ต้นขา 2 ข้าง และน่องอีก 2 ข้าง” เจี่ยนอีหลิงตอบอย่างว่าง่าย

หลังจากรู้ว่าหลิวถึงไม่ได้หลอก เวินเหยียนจึงให้ความร่วมมือกับหลิวถิงอย่างว่าง่าย แต่การกระทําของหลิวถึง ทําให้ใบหน้าของเฉินเหยียนกลับกลายเป็นสีแดงระเรื่ออย่างรวดเร็ว

“อย่ากังวลไป ผมจะฉีดยาที่ขาคุณโดยไม่ถอดกางเกงได้ยังไง? ให้ผมฉีดทะลุกางเกงไปเหรอ?” หลิวถิงถือเข็มฉีดยาไว้ในมือข้างหนึ่ง แล้วมืออีกข้างหนึ่งก็คว้ากางเกงของเวินเหยียนไว้ “แต่น้องสาวอยู่ที่นี่ ให้น้องสาวออกไปก่อน” เฉินเหยียนคว้าเข็มขัดกางเกงของตัวเองไว้แน่น

อย่าว่าแต่ขาเขาน่าเกลียดเลย เขาไม่ต้องการให้น้องสาวเห็นแม้แต่น้อย และถึงแม้ว่ามันจะไม่น่าเกลียด เขาก็ไม่ยอมให้น้องสาวเห็นต้นขาของเขาเด็ดขาด!

“ใจเย็นๆ อวัยวะส่วนไหนบ้างที่น้องสาวของคุณไม่เคยเห็นมาก่อน? อย่าว่าแต่ขาผอมๆของคุณเลย ต่อให้กระดูก น้องสาวคุณก็เคยเห็นมาหมดแล้วเหมือนกัน”

“หลิวถึง!” เวินเหยียนกัดฟัน

“โอเค โอเค ผมจะฉีดยาให้คุณเมื่อเสี่ยวหลิงออกไปแล้ว อ้อ…มีใครบอกหรือเปล่าว่าจริงๆแล้ว คุณเป็นคนหน้าบางมาก”

เวินเหยียนที่ถูกหลิวถิงบ่นก็หน้าแดงด้วยความเขินอาย

ฝ่ายเจี่ยนอีหลิงก็เดินออกจากห้องอย่างเชื่อฟัง และปล่อยให้หลิวถึงฉีดยาให้กับเวินเหยียนในห้องนั้นต่อไป

น่าสงสารนายท่านเชิง น่าสงสารเวินเหยียนเนาะ ถูกหลิวถึงแกล้งกันหนักเลย