เทพอสูรสยบโลกา - ตอนที่ 3-4

ตอนที่ 3 ลาจาก

สองวันหลังจากมีเสียงประหลาดและประตูเปิด

ช่วงบ่าย

หลินหยางเตรียมตัวจะไปที่จะออกเดินทาง

“ไม่ไปไม่ได้เหรอ” ยายพูดด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย

“ไม่ต้องเป็นห่วงมันหรอก ลูกผู้ชายต้องเข้มแข็งหลานเราก็โตแล้ว” ตากล่าว

หลินหยางได้คุยกับตาของตนจัดเตรียมวางแผนการใช้เงินเป็นที่เรียบร้อย เขาตั้งใจว่าหลังจากได้เงินจะนำมารักษายายของตนให้หายป่วยไข้ และนำเงินที่เหลือไปสร้างบ้านใหม่

“ตายาย รักษาตัวด้วยนะ” หลินหยางกล่าวใบหน้าเปื้อนยิ้ม กว่าเขาจะกล่อมสองตายายให้เห็นด้วยนั้นใช้เวลาอยู่นานเลยทีเดียว

“แต่ว่า..” หญิงชรามีใบหน้าหดหู่

“ไม่ต้องเป็นห่วงผมจะกลับมาแน่นอน” หลินหยางยิ้มและหันหลังเดินจากไปอย่างหนักแน่น มิหันกลับมามองอีกเป็นครั้งที่สองเพราะเกรงว่าตนจะใจอ่อน

สองตายายมองแผ่นหลังหลานชายอันเป็นที่รักเดินจากไปอย่างหนักหน่วง

หลังจากมาถึงประตูหน้ามหาวิทลัยที่ใกล้บ้านพักของเขาที่สุด ก็เจอกับฝูงชนเต็มถนนหลังจากกะด้วยสายตาน่าจะมีไม่ต่ำกว่าห้าหมื่นคน

พอเดินแหวกเข้ามาก็เจอจุดลงทะเบียน หลินหยางเข้าไปลงทะเบียนชื่อ ที่อยู่ เบอร์ติดต่อ และสถานที่สำหรับส่งเงินไป เขาระบุรายละเอียดจนครบถ้วน

พอลงทะเบียนเสร็จเรียบร้อยพนักงานก็ส่งป้ายหมายเลขให้แก่เขา ไม่ช้าเจ้าหน้าที่ก็นำทางไปต่อแถวที่ยาวเหยียดซึ่งมีแถวอยู่ทั้งหมดสามแถว แต่ละแถวยาวหลายร้อยเมตรทั้งค่อยๆขยับคืบหน้าไปอย่างช้าๆ

“อ๊ากทำไมเข้าไม่ได้วะ” เสียงคนตะโกนกร่นด่าอย่างผิดหวัง

หลินหยางได้ยินดังนั้จึงมองไปยังต้นเสียงนั่นก็หน้าประตูยักษ์นั่นเอง

“เฮ้อ~มีคนเข้าไม่ได้อีกแล้ว” คนข้างหน้าเขาพูดขึ้น

“พี่ชาย ทำไมเขาถึงเข้าไม่ได้หรอ” หลินหยางกล่าวถาม

“อ้อ นายพึ่งมาสินะ ทำไมถึงเข้าไม่ได้งั้นหรอ..ไม่รู้สิ รู้แต่ว่าแทบไม่มีคนผ่านเข้าไปเลย” เขาตอบกลับ

หลินหยางขมวดคิ้ว

‘แล้วแบบนี้เราจะเข้าได้ไหม?’ หลินหยางคิด

หากเข้าไม่ได้ก็ไม่ได้เงิน ตอนนี้สถานการณ์ทางการเงินของเขายิ่งย่ำแย่อยู่ด้วย ไหนจะค่ารักษาที่วาดฝันเอาไว้ ทั้งตึกรามบ้านช่องก็พังหมดไม่มีที่ซุกหัวนอน ทั้งยังโดนไล่ออกจากงานอีกเนื่องมาจากสถานที่ทำงานของเขาก็พังราบเป็นหน้ากลองเช่นกัน ผลกระทบจากการเกิดแผ่นดินไหวทำให้การสมัครหางานยากเย็นแสนเข็ญ

“น้องชาย ชื่ออะไรหรอ” หลิวลู่ถาม

“ผมชื่อ จางหลินหยางครับ”

“พี่ชื่อเสี่ยวหลิวลู่ เรียกว่าพี่ลู่ก็ได้ ฮ่าๆ”

“น้องหยางมาคนเดียวหรอ” หลิวลู่กล่าว

“ครับ”

“ไม่รู้ว่าหลังประตู จะมีอะไรนะตื่นเต้นจริงๆ ฮ่าๆ” หลิวลู่หัวเราะร่า

สามชั่วโมงผ่านไป แถวของหลินหยางใกล้จะถึงประตูเต็มที ใจเขาเต้นรุนแรงตื่นเต้นหรือหวาดกลัวไม่ทราบแน่

“หมายเลข 8513” ผู้คุมตะโกน

หลิวลู่ยกมือขึ้นทันที

“ขอให้โชคดี” หลินหยางกล่าวอำลา

“น้องก็เช่นกัน” หลิวลู่ยิ้มและค่อยๆเดินเข้าไป ขาของเขาสั่นมากจนเห็นได้ชัดเจน

หลังจากยืนรอมาสามชั่วโมงเห็นคนเข้าได้เพียงสิบส่วนจากร้อยคน

พอหลิวลู่เดินเข้าสู่ประตูบานยักษ์ร่างของมันถูกดูดหายเข้าไปภายในมิเหลือร่องรอยใดๆอยู่อีก

หลินหยางยิ้มมุมปากที่เห็นมันสามารถเข้าไปภายในประตูได้อย่างไม่ผิดหวัง

“หมายเลข 8514!!”

หลินหยางยกมือขึ้นทันใดพลางเดินมาหน้า”ประตูยักษ์”พอมาเห็นใกล้ๆแล้วยิ่งน่าเกรงขามหวาดกลัวชวนขนหัวลุก

มันช่างมีขนาดใหญ่โตมโหฬารยิ่งนัก

เขาเงยศรีษะมองท้องฟ้า มองผู้คนที่พลุกพล่าน รับฟังเสียงรอบกาย สูดหายใจลึกหลับตาและค่อยๆก้าวเท้าย่างเดินเข้าไปในประตูยักษ์ที่มองมิเห็นสิ่งใดนอกจากความมืดมิด…

ตอนที่ 4 แสงสว่าง

วูบบ~

ราวกับตัวเขาถูกดูดจากประตูยักษ์ การมองเห็นถูกริบรอน มองไปรอบข้างมีแต่ความมืดมิดสติเริ่มจางหาย ราวกับอยู่ใต้เหลวลึกที่แสงส่องลงมาไม่ถึงนั่นคือสิ่งสุดท้ายที่เขาเห็น เปลือกตาหนักอึ้งค่อยๆปิดลงช้าๆ

กาลเวลาผ่านไป

หลินหยางค่อยๆลืมตาขึ้นสลึมสลือ

พบว่าตัวเองเปลือยอยู่ไม่ได้ใส่อะไรเลยเขาขมวดคิ้ว แล้วรีบเอามือปิดน้องชายและมองไปรอบๆไม่เจอคนแม้แต่คนเดียวเขาโล่งใจหากมีคน

มาเห็นเขาในสภาพนี้ คงไม่รู้จะเอาหน้าไปมุดไว้ที่ไหน

พอเขาตั้งสติแล้วสำรวจรอบๆพบว่านี่เป็นห้องสี่เหลี่ยมกว้างพอประมาณ ภายในห้องมีแสงไฟสลัวๆไม่มีหน้าต่างมีเพียงประตูสีดำที่ปิดสนิท

ทันใดนั้นก็มีเสียงดังขึ้น

 “สวัสดี’ผู้ถูกเลือก’ภายในห้องที่เจ้าอยู่นั้น มีอาวุธ อาหาร เสื้อผ้า และของใช้จำเป็นเตรียมไว้ให้แล้ว ประตูจะเปิดออกภายในสิบชั่วโมงเตรียมตัวให้ดี”

หลังจากได้ยินดังนั้น เขามองไปยังมุมห้องเห็นเสื้อผ้า อาหาร และอาวุธวางเรียงกันอยู่อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย เขาจึงเดินไปเลือกเสื้อผ้ามาสวมใส่ หยิบถุงผ้าและเอาอาหารยัดใส่จนเต็ม ส่วนมากจะเป็นเนื้อแห้ง ปลาแห้ง และน้ำเขาไม่รู้ว่าจากนี้จะต้องเจอกับอะไรเขาจึงใส่ไปจนเต็มถุง ถึงแม้จะใส่หมดแล้วอาหารก็ยังเหลืออยู่มาก

เมื่อเก็บอาหารและน้ำเสร็จเรียบร้อย เขามองไปยังอีกมุมนึงมันคือคลังแสงดีๆนี่เอง อาวุธต่างๆถูกวางเรียงรายอย่างสวยงาม

มีหลายสิบชนิด ธนู หน้าไม้ ดาบ หอก กริช ค้อน ขวาน มีแม้กระทั่งท่อนไม้และอีกหลายอย่าง แต่กลับไม่มีอาวุธที่ทันสมัยอย่างปืนอะไรเช่นนี้เลย

“นี้จะให้อาวุธไปทำอะไร? ล่าสัตว์หรอ? ปืนก็ไม่มี” เขาคิด

เนื่องจากไม่รู้ต้องเอาไปทำไรเขาจึงเลือกดาบที่ยาวประมาณหนึ่งเมตรและปลอกดาบสะพายหลัง เพราะเขาไม่เคยใช้อาวุธอะไรเลยและคิดว่าดาบใช้งานง่ายที่สุด

หลังจากทำสิ่งที่เสียงประหลาดแนะนำแล้วเขาจึงลองฟันดาบดู

“เบาจริงๆเหมือนในหนังเลย” เขายิ้ม พลางคิดถึงตาและยายที่เคารพรัก จากนั้นเขาจึงนอนพักผ่อนเพราะยังมึนหัวอยู่หน่อยๆ

—————————————————————————————————————————-

ณ บ้านพักชั่วคราว หลังจากหลินหยางออกจากบ้านเพื่อไปเข้าประตูสวรรค์ มีชาย-หญิงชราคู่หนึ่งยืนอยู่หน้าบ้านเหม่อมองท้องฟ้าสีหน้ามิสู้ดีนัก

ทั้งคู่คือตาและยายของหลินหยางนั่นเอง หลังจากที่หลินหยางออกจากบ้านไปเพียงไม่นาน ทั้งคู่ก็ตามเขาไปและแอบมองอยู่ห่างๆ

พอเห็นคนที่โดนประตู’ผลัก’ออกมา ทั้งคู่ต่างก็มีความหวัง หวังว่าหลานของเขาอาจจะไม่ได้เป็นผู้ถูกเลือกให้เข้าไปภายในประตูดำทมิฬนี้

“หมายเลข 8514!!” และแล้วก็มาถึงสิ่งที่ชายหญิงชรารอคอย ตอนนี้ถึงคิวของหลินหยางแล้ว!

หลินหยางเดินเข้าไปใกล้ประตูทีละก้าวทีละก้าวและหายวับเข้าภายในนั้นมิเหลือร่องรอยเลยแม้เพียงนิด

หัวใจพวกเขาแทบหยุดเต้น หลังผ่านไปเนิ่นนานเมื่อเห็นว่าไม่มีใครกลับออกมา ทั้งสองจึงพากันกลับไปยังที่พักของตน

“หยางเอ๋อคงไม่เป็นไรนะ” ยายกล่าวด้วยใบหน้าเศร้า

“ไม่เป็นไรหรอก เขาบอกแล้วว่าเขาจะกลับมา เราต้องเชื่อมั่นในตัวเขา” ตากล่าวพลางยิ้ม แต่ดวงตากลับรู้สึกถึงความโศกเศร้า

“ประตูจะเปิดในอีกสิบนาที”เสียงใสก้องกังวาล

ปลุกหลินหยางสะดุ้งลืมตาตื่น เขาหลับไปนานทีเดียวเขาลุกและยืดเส้นสาย พลางเดินไปหน้าประตูใจเขาเต้นรุนแรง ตื่นเต้น หรือหวาดกลัวไม่แน่ชัด

เขายืนรออย่างจดจ่อ

และแล้วประตูบานนั้นค่อยๆเปิดอ้าออกอย่างช้าช้าๆ มีแสงสว่างจ้าวาบเข้ามากลบแสงสลัวภายในห้องจนมิด