เทพกระบี่มรณะ (chaotic sword god)

ตอนที่ 2279 – ข่าวจากราชาเผิงสีฟ้า

“คนต่างถิ่นเหล่านี้ยิ่งใจร้อนมากขึ้นเรื่อย ๆ พวกเขาไปที่ภูเขาเทพกระบี่ของเซียนกระบี่สวรรค์…”

“พวกเขามีความมั่นใจมากเกินไป พวกเขาคิดว่าพวกเขาสามารถทำอะไรก็ได้ที่พวกเขาต้องการโดยสร้างความหวาดกลัวในหัวใจของทุกคน ตราบเท่าที่พวกเขาพูดถึงองค์หญิงใหญ่ของพระราชวังสวรรค์แห่งบิเชิง อย่างไรก็ตามพวกเขาต้องพิจารณาว่าเซียนกระบี่สวรรค์เป็นใคร…”

“อืมม คนต่างถิ่นเหล่านี้สามารถเอาชนะเราได้หากพวกเขาทำงานร่วมกัน แต่เซียนกระบี่สวรรค์ไม่เคยเอาจริงเอาจังเลย…”

“คนต่างถิ่นเหล่านี้แน่ใจว่าจะระมัดระวัง พวกเขาไปที่เทือกเขาเทพกระบี่อย่างสุภาพและไม่ได้ใช้กำลังรุนแรง ไม่อย่างนั้นข้าคิดว่าเราจะได้เห็นหัวหลายสิบหัวปลิวไปในอากาศ…”

“เฮ้อ ช่างน่าเสียดาย เซียนกระบี่สวรรค์ยังไม่ได้ลงมืออย่างแท้จริง…”

เมื่อเซียนกระบี่สวรรค์แสดงความสามารถของเขาและบังคับให้ผู้เชี่ยวชาญระดับสูงต้องล่าถอยด้วยกำลังใจที่ตกต่ำ ผู้เชี่ยวชาญท้องถิ่นและบุคคลสำคัญขององค์กรต่าง ๆ ล้วนเปิดโอกาสให้พวกเขาได้ใช้การรับรู้ทางวิญญาณของพวกเขา พวกเขาพูดคุยกันอย่างพอใจเป็นอย่างมาก

นอกจากนี้ยังมีส่วนเล็ก ๆ ของความสงสาร

ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา พวกเขาซึ่งเป็นองค์กรสูงสุดที่แต่เดิมครอบครองพื้นที่เหนือที่ราบรกร้างได้ถูกค้นหาอย่างไม่เกรงกลัวโดยคนต่างถิ่นเหล่านี้ภายใต้ชื่อพระราชวังสวรรค์แห่งบิเชิง พวกเขาเริ่มสนใจในเรื่องการร้องทุกข์เมื่อพวกเขาเริ่มโกรธเคืองกับเรื่องทั้งหมด อย่างไรก็ตาม พวกเขาทำอะไรไม่ถูกเพราะความแข็งแกร่งและความกลัวที่มีต่อองค์หญิงใหญ่ของพระราชวังสวรรค์แห่งบิเชิง

คำตอบอันน่าประทับใจของเซียนกระบี่สวรรค์ ในที่สุดก็ทำให้องค์กรสูงสุดเหล่านี้รู้สึกภาคภูมิใจและพอใจอีกครั้ง

“มันน่าเสียดายที่เซียนกระบี่สวรรค์สนใจแต่เรื่องการบ่มเพาะและไม่มีเรื่องใดในทางโลกที่ทำให้เขาเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับความขัดแย้งใด ๆ บนที่ราบรกร้าง มิฉะนั้นคนต่างถิ่นเหล่านี้จะไม่ทำตัวกล้าหาญ ตราบใดที่เขายืนอยู่ตรงหน้า … ”

“เจ้าจะรู้อะไร ? เขาคือสิ่งที่เจ้าเรียกว่านักปราชญ์ผู้ซึ่งยืนอยู่เหนือสิ่งอื่นใด…”

ผู้เชี่ยวชาญระดับสูงบางคนแสดงความผิดหวังต่อเรื่องที่เซียนกระบี่สวรรค์อนุญาตให้คนต่างถิ่นเหล่านี้ปฏิบัติตามที่พวกเขาพอใจบนที่ราบรกร้าง

เมื่อคนภายนอกรู้สึกถึงพลังของเซียนกระบี่สวรรค์อย่างแท้จริง พวกเขาก็เชื่อฟังมากขึ้นเล็กน้อยและไม่เต็มใจที่จะก้าวเท้าเข้าไปในเทือกเขาเทพกระบี่อีกครั้ง

อย่างไรก็ตาม การค้นหาเจี้ยนเฉินของพวกเขายังคงดำเนินต่อไป

สามเดือนต่อมา เมื่อเหลือเพียง 2 เดือนจะถึงการแข่งขันระหว่างเซียนผู้ถูกเลือก ในที่สุดคนต่างถิ่นก็ค่อย ๆ หมดความอดทน พวกเขามีจำนวนมากและพวกเขาพลิกก้อนหินทุกก้อนบนที่ราบรกร้างหลายครั้ง แต่พวกเขาก็ยังไม่พบร่องรอยของเจี้ยนเฉิน พวกเขามีจำนวนมากขึ้นเรื่อย ๆ เริ่มที่จะหวั่นไหวและเชื่อว่าข่าวลือที่ว่าเจี้ยนเฉินหนีไปจากที่ราบรกร้างแล้ว

เป็นผลให้ตระกูลสองสามตระกูลพร้อมที่จะถอนตัวออกจากการค้นหาบนที่ราบรกร้าง

“เจี้ยนเฉินยังคงอยู่บนที่ราบรกร้าง ! ”

อย่างไรก็ตาม เมื่อพวกเขากำลังจะจากไป เสียงก็ดังกึกก้องไปทั่วอวกาศ

ราชาเผิงสีฟ้าหน้าซีดขาวราวแผ่นกระดาษซึ่งสวมเสื้อคลุมสีฟ้าลอยอยู่เหนือที่ราบรกร้าง ดวงตาของเขาดุร้าย ในขณะที่จิตสังหารอย่างรุนแรงโคจรรอบตัวเขา

“ราชาเผิงสีฟ้า ท่านแน่ใจได้อย่างไรว่าเจี้ยนเฉินยังอยู่บนที่ราบรกร้าง ? ” คนต่างถิ่นถามจากที่ราบรกร้าง เขาไม่ได้พูดเสียงดัง แต่มันก็ไปได้ไกลมาก ทำให้ราชาเผิงสีฟ้าได้ยินคำพูดของเขาอย่างชัดเจน

“ครั้งหนึ่งข้าเคยครอบครองเลือดของเจี้ยนเฉิน ด้วยเลือดนั้นข้าได้ใช้ทักษะลับ ๆ หลายครั้งเพื่อค้นหาเขา แม้ว่าข้าจะไม่มีเลือดอีกต่อไป แต่ข้าก็ยังมีความรู้สึกลาง ๆ ถึงร่องรอยของเขาซึ่งเป็นสาเหตุที่ข้ามั่นใจว่าเจี้ยนเฉินยังคงอยู่บนที่ราบรกร้าง” ราชาเผิงสีฟ้ากล่าว

“ราชาเผิงสีฟ้า ดังนั้นเจี้ยนเฉินอยู่ที่ไหน ? ” คนต่างถิ่นบนที่ราบรกร้างทั้งหมดเริ่มให้ความสนใจเมื่อพวกเขาได้ยินเรื่องนี้

พวกเขาค้นหามานานและในที่สุดพวกเขาก็พบที่ซ่อนของเจี้ยนเฉิน

อย่างไรก็ตาม ผู้เชี่ยวชาญหลายคนรู้สึกชื่นชมเจี้ยนเฉินในเวลาเดียวกัน เขาเป็นราชาเทพที่อ่อนแอ แต่เขาก็สามารถหลบซ่อนผู้เชี่ยวชาญชั้นยอดมากมายมาได้จนถึงตอนนี้ ทุกคนไม่สามารถทำสิ่งที่ต้องการเช่นนั้นได้

“ถ้าข้ายังมีหยดเลือดของเจี้ยนเฉิน มันจะง่ายมากที่จะพบเขาบนที่ราบรกร้าง อย่างไรก็ตาม ตอนนี้ข้าได้ใช้เลือดไปหมดแล้ว ความสามารถในการรับรู้ของข้าถึงเขามาถึงครั้งสุดท้ายที่ข้าใช้ทักษะลับ อย่างไรก็ตามความรู้สึกนี้ได้จางหายไป มันจะหายไปอย่างสมบูรณ์ภายในเวลาไม่เกิน 3 ปี” ราชาเผิงสีฟ้ากล่าวจากนอกอวกาศ

เขารู้ว่าเมื่อเขาสูญเสียร่องรอยของเจี้ยนเฉินอย่างสมบูรณ์ มันคงเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะได้พบเจี้ยนเฉินในโลกแห่งเซียนอันกว้างใหญ่ เป็นผลให้มีตัวเลือกที่ไม่เพียงพอ เขาจึงได้แต่เปิดเผยข้อมูลนี้ได้เท่านั้น

“เจี้ยนเฉิน แม้ว่าข้าจะไม่สามารถเอาหอคอยอนัตตามาได้ ข้าก็จะไม่มีวันปล่อยให้เจ้ามีชีวิตรอด” ราชาเผิงสีฟ้าคิดกับตัวเอง เขาเป็นคนที่พยาบาท เมื่อมีคนทำผิดต่อเขา เขาจะไม่มีวันพลาดโอกาสที่จะฆ่าพวกเขาจนกว่าพวกเขาจะมีพลังจนถึงจุดที่เขาไม่สามารถทำอะไรกับพวกเขาเหมือนกับเซียนกระบี่สวรรค์

แม้แต่กับเซียนกระบี่สวรรค์ เขาก็ยังเก็บความไม่พอใจอันขมขื่นไว้ หากมีวันหนึ่งที่เขามีพลังมากกว่าอดีตหรือหากมีโอกาสได้นำเสนอตัวเอง เขาจะโจมตีเซียนกระบี่สวรรค์โดยไม่ลังเล

“และใครเป็นชายที่สวมเสื้อคลุมสีดำที่มากับเจี้ยนเฉินในโลกจิ๋วมาก่อน ? เมื่อเรื่องของที่นี่จบลง ข้าจะค้นพบตัวตนที่แท้จริงของเจ้าอย่างแน่นอน” ราชาเผิงสีฟ้ากล่าว เขายังแสดงความไม่พอใจต่อโมเทียนหยุน จากการถูกตามล่าในครั้งที่ผ่านมา

ข่าวจากราชาเผิงสีฟ้าทำให้คนต่างถิ่นทั้งหมดเลิกคิดที่จะถอยห่างออกไปในขณะที่ข่าวลือที่ว่าเจี้ยนเฉินได้ออกจากที่ราบรกร้างได้หายไปแล้ว ทันทีผู้เชี่ยวชาญบนที่ราบรกร้างเริ่มค้นหาเจี้ยนเฉินอีกครั้งหนึ่งโดยละเอียดยิ่งขึ้น

“เจี้ยนเฉินซ่อนตัวได้ดีมาก เขาใช้ขุมทรัพย์เพื่ออำพรางตัวตนและสถานะของเขา เป็นไปไม่ได้ที่จะค้นพบเขาด้วยวิธีการปกติ อย่างไรก็ตามไม่ว่าเขาจะซ่อนตัวอย่างไร มันเป็นเรื่องยากสำหรับเขาที่จะปกปิดเลือดของเขา … ”

“มันเป็นไปไม่ได้ที่จะมองเข้าไปในอดีตและอนาคตของเจี้ยนเฉิน แต่แม้ว่าจะเป็นเช่นนั้นเราก็แค่ค้นหาราชาเทพและขั้นอสงไขยบนที่ราบรกร้างทีละคน ตราบใดที่เราพบใครสักคนที่เราไม่สามารถระบุตัวตนได้ เราจะถามพวกเขาทันที … ”

“ถูกต้อง เราจะไปหาพวกเขาทีละคนและทำการค้นหาครั้งสุดท้าย หากเราล้มเหลวในการตามหาเขาหลังจากที่การเชื่อมต่อของราชาเผิงสีฟ้ากับเจี้ยนเฉินได้หายไป เราจะยอมแพ้มันแล้ว…”

“ให้ดำเนินการด้วยตัวเองและเฝ้าดูผู้ที่เป็นระดับราชาเทพขึ้นไปเป็นการส่วนตัว เราจะตรวจสอบเลือดของผู้ที่อยู่ต่ำกว่าราชาเทพโดยตรง ในกรณีที่เขาปกปิดพลังและปะปนอยู่กับท่ามกลางผู้ที่อ่อนแอกว่า ข้าปฏิเสธที่จะเชื่อว่าเราจะไม่สามารถพบเขาเมื่อทำเช่นนี้ … ”

“มาทำกันเป็นครั้งสุดท้ายแล้ว ใครจะหาเจี้ยนเฉินและได้รับหอคอยอนัตตา ในท้ายที่สุดก็ขึ้นอยู่กับโชค … ”

ผู้เชี่ยวชาญสูงสุดปลอบจิตใจของพวกเขา อย่าลืมว่าที่ราบรกร้างนั้นกว้างใหญ่และก็มีราชาเทพมากมาย ถึงแม้จะมีการบ่มเพาะที่สูงส่งเพียงใด การตรวจสอบราชาเทพทุกคนก็จะทำให้พวกเขาเหนื่อยล้าจากเรื่องนี้

ในเวลานี้พวกเขาปลอบใจตัวเองจริง ๆ