เทพกระบี่มรณะ (chaotic sword god)

ตอนที่ 2225: ค่ายกลจักรวาลบงกชเพลิงพิสุทธิ์

“ศิษย์น้อง มีอะไรผิดปกติหรือ ? ทำไมเจ้าถึงทำหน้าตาบูดบึ้งอยู่ตลอดเวลา ? หากมีสิ่งใดมารบกวนเจ้า เจ้าสามารถบอกข้าได้เลย ข้าอาจช่วยเจ้าได้” ไป๋หยุกระซิบใส่หูของเจี้ยนเฉิน มีกลิ่นหอมสดชื่นบนร่างกายของนาง น้ำเสียงของนางเต็มไปด้วยความกังวล

แม้แต่หานซินก็สามารถบอกได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติกับเจี้ยนเฉิน เขาถามคำถามง่าย ๆ สองสามข้อและไม่ได้สอบสวนเรื่องนี้อีกต่อไป

จ้าวเฟิงยังคงเย็นชาเหมือนเดิม เขาไม่สนใจเจี้ยนเฉิน

ในที่สุดสามวันผ่านไป ในวันนั้นเจี้ยนเฉินตั้งใจขอหยุด 1 วันและไม่ได้ไปที่ยอดเขา เขายืนอยู่ข้างนอกที่พัก รอการมาถึงของโมเทียนหยุนอย่างเงียบ ๆ

“ศิษย์น้อง ศิษย์น้อง ที่พักของเจ้าอยู่ที่นี่เอง ในที่สุดข้าก็พบเจ้า ดูเจ้าสิ จากสถานที่ทั้งหมดที่เจ้าสามารถเลือกที่อยู่อาศัยได้ เจ้าเลือกสถานที่ห่างไกลเช่นนี้ ทำให้ข้าต้องใช้เวลามากมายในการค้นหาเจ้า และทำไมที่นี่รกจัง ? มีวัชพืชและพุ่มไม้ทุกที่ สถานที่เช่นนี้เป็นที่อยู่อาศัยได้อย่างไร ? ” ไป๋หยูบินเข้ามาจากระยะไกลอย่างช้า ๆ ในขณะที่ได้รับการห่อหุ้มจากพลังเซียนธาตุแสง

“ศิษย์น้อง เจ้ามาทำไม ? ” เจี้ยนเฉินขมวดคิ้วขณะที่มองดูไป๋หยูที่ยืนอยู่ข้างหน้าเขา

ไป๋หยูย่นจมูกของนางด้วยความไม่พอใจ นางแค่นเสียงและพูดว่า “ศิษย์น้องเป็นอะไร ? เจ้าควรจะเรียกข้าว่าศิษย์พี่ ข้าเคยบอกไปแล้วก่อนหน้านี้ ก่อนที่ความแข็งแกร่งของเจ้าจะแซงหน้าข้า เจ้าไม่ได้รับอนุญาตให้เรียกข้าว่าศิษย์น้อง”

ไป่หยุนเดินไปรอบ ๆ เจี้ยนเฉินแล้วจ้องมองเขาด้วยดวงตาโตและสดใส นางพูดว่า “ศิษย์น้อง เจ้าผิดปกติในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา และเจ้าไม่ได้ไปชั้นเรียนของอาจารย์ ข้าเป็นห่วงเจ้า ข้าจึงตั้งใจมาถามไถ่”

“ ขอบคุณสำหรับความกังวล ศิษย์น้อง แต่ข้าสบายดี ข้าวางแผนที่จะเก็บตัวทำสมาธิ โปรดกลับไปด้วย” เจี้ยนเฉินกล่าวก่อนที่จะหันหลังกลับและเข้าบ้านของเขา เขาเปิดใช้งานค่ายกลป้องกันและกันไป๋หยูไว้ข้างนอก

เขากังวลอย่างมากเกี่ยวกับเสี่ยวหลิง ดังนั้นเขาจึงไม่มีอารมณ์ที่จะพูดคุยกับไป๋หยู

ไป่หยูยืนอยู่ข้างนอกที่พักและมองไปที่ทางเข้าที่ถูกห่อหุ้มด้วยค่ายกล นางยู่ปากด้วยความไม่พอใจมากในขณะที่นางบ่นอย่างเงียบ ๆ “ ข้าอุตส่าห์มีน้ำใจ ถ้าข้ารู้มาก่อนหน้านี้ ข้าคงจะไม่มาหาเจ้า”

เมื่อไป๋หยูจากไป โมเทียนหยุนก็ปรากฏตัวด้วยแสงสว่างเงียบ ๆในจุดที่นางยืนก่อนหน้านี้ เขาผ่านค่ายกลระดับต่ำของเจี้ยนเฉินและเข้าสู่ที่พัก

“ผู้อาวุโสโมเทียนหยุน เราไปกันเลยได้หรือไม่ ? ” เจี้ยนเฉินกระตือรือร้นทันทีเมื่อเขาเห็นโมเทียนหยุน

“ยิ่งเราเสียเวลามากเท่าไหร่ อันตรายที่เสี่ยวหลิงต้องเผชิญก็จะยิ่งมากขึ้นเท่านั้น อย่ารออีกเลยและออกเดินทางเลยในตอนนี้” โมเทียนหยุนกล่าว เขาคว้าไหล่ของเจี้ยนเฉินด้วยมือเดียวในขณะที่เครื่องรางหยกปรากฏอยู่อีกข้างหนึ่ง หลังจากเปิดใช้งานเครื่องราง พลังงานสำหรับการเคลื่อนย้ายทางไกลก็เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วและล้อมรอบพวกเขา พวกเขาจึงหายตัวไปในพริบตา

เมื่อเจี้ยนเฉินปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง เขามาถึงอวกาศกว้างใหญ่รอบนอก เขารู้ว่าตอนนี้เขาออกจากที่ราบรกร้างแล้ว แต่เขาไม่รู้ว่าเขาอยู่ไกลแค่ไหน

“ร่างกายดั้งเดิมของอาวุโสโเทียนหยุนติดอยู่ที่นี่หรือ ? ” เจี้ยนเฉินคิด แสงในดวงตาของเขาสั่นไหวในขณะที่เขาศึกษาทุก ๆ ตารางนิ้วของมิติที่นั่น แต่ท้ายที่สุดเขาก็ล้มเหลวที่จะหาอะไรเจอ

ในขณะนี้ มิติที่อยู่ใกล้พวกเขาก็บิดเบี้ยวและรอยแยกของมิติขนาดใหญ่ก็เปิดออก อุกกาบาตบินออกมาภายใต้การเฝ้าดูของเจี้ยนเฉิน

ทันใดนั้นดวงตาของเจี้ยนเฉินก็หรี่แคบลงเมื่อเขาเห็นอุกกาบาตเพราะชายชราที่มีกระบี่อยู่ที่ด้านหลังนั่งอยู่บนนั้น

แม้ว่าชายชราจะดูเรียบง่าย ไม่แสดงพลังแห่งการมีอยู่ใด ๆ เจี้ยนเฉินก็รู้สึกว่าเขาเปล่งประกายด้วยพลังคุกคามที่น่ากลัว

น่าแปลกที่บุคคลนี้คือบรรพชนกระบี่เดียวดาย

อย่างไรก็ตาม เจี้ยนเฉินเคยได้ยินเกี่ยวกับบรรพชนกระบี่เดียวดายมาก่อน เขาไม่เคยเห็นอีกฝ่าย ดังนั้นเขาจึงไม่สามารถจำอีกฝ่ายได้

“ผู้สืบทอดทั้งสามคนทำให้เจ้าพึงพอใจหรือไม่ ? ” โมเทียนหยุนมองดูบรรพชนกระบี่เดียวดายที่นั่งอยู่บนอุกกาบาตและถามอย่างใจเย็น

ใบหน้าบรรพชนกระบี่เดียวดายนั้นสดใส เขาดูอารมณ์ดี เห็นได้ชัดว่าเขามีความสุขมาก เขาพูดด้วยความดีใจ “ข้าพอใจ ข้าสบายใจแล้ว ข้าพอใจอย่างแท้จริง ข้าเป็นหนี้บุญคุณเจ้าอย่างมากสำหรับสิ่งนี้”

“เจ้าจะสามารถทดแทนบุณคุณนี้ได้ในไม่ช้า” โมเทียนหยุนยิ้มอย่างเฉยเมย หลังจากนั้นเขาก็ผนึกมือแล้วกระแทกมันเข้าไปในมิติว่างตรงหน้าเขา

มิติที่สงบเริ่มบิดเบี้ยวอย่างหนักทันที สร้างประตูมิติซึ่งข้ามไปหลายร้อยเมตร

“เข้าไปข้างในกันเถอะ” โมเทียนหยุนเรียกบรรพชนกระบี่เดียวดายก่อนที่จะเข้าไปกับเจี้ยนเฉิน

มีพื้นที่ว่างที่สมบูรณ์อยู่อีกด้านหนึ่งของประตูอวกาศ ไม่มีดาวและไม่มีแสงสว่าง มีเพียงความมืดที่ทอดยาวจนมองเห็น

บรรพชนกระบี่เดียวดายลงมาจากอุกกาบาตและข้ามระยะทางด้วยการก้าวเท้าเพียงก้าวเดียว เขาศึกษาสภาพแวดล้อมและพูดว่า “ข้าไม่เคยคิดเลยว่าโลกจิ๋วที่ทนทานนี้จะถูกซ่อนอยู่ที่นี่ หากข้าไม่ได้มองดูอย่างถี่ถ้วน ข้าคงต้องหามันอย่างยากลำบาก”

บรรพชนกระบี่เดียวดายมองโมเทียนหยุนและพูดว่า “นี่คือที่ซึ่งร่างกายดั้งเดิมของเจ้าที่ถูกขังอยู่หรือ ? ”

โมเทียนหยุนพยักหน้า เขาชี้ไปข้างหน้าแล้วพูดว่า “เจ้าคงสัมผัสได้ถึงกำแพงที่มองไม่เห็น ก้าวไปข้างหน้า กำแพงที่มองไม่เห็นก่อให้เกิดอุปสรรคที่ยากลำบากซึ่งทำให้ร่างกายดั้งเดิมของข้าติดอยู่ ข้าต้องการให้เจ้าทำลายกำแพงเท่านั้น”

เจี้ยนเฉินมองไปข้างหน้าแต่เขาไม่พบอะไรเลย แม้ว่าเขาจะใช้การรับรู้ทางวิญญาณ เขายังไม่พบอะไรเลย

“ดูเหมือนว่ากำแพงที่มองไม่เห็นนี้จะไม่สามารถค้นพบได้โดยคนที่มีความแข็งแกร่งระดับหนึ่ง” เจี้ยนเฉินกล่าว

“กำแพงที่มองไม่เห็นนี้นั้นแข็งแกร่งพอ ๆ กับวัตถุเทพระดับกลาง ด้วยความแข็งแกร่งของร่างกายดั้งเดิมของเจ้า การมองผ่านกำแพงที่มองไม่เห็นนั้นไม่มีอะไรยาก ทำไมเจ้าถึงต้องการความช่วยเหลือจากข้า ? ” บรรพชนกระบี่เดียวดายศึกษากำแพงที่มองไม่เห็นซักพักก่อนจะถามด้วยความสงสัย

“มันไม่ง่ายอย่างที่เจ้าคิด ลงมือเลย ” โมเทียนหยุนดึงเจี้ยนเฉินออกมาไกลมากจากบรรพชนกระบี่เดียวดาย

บรรพชนกระบี่เดียวดายพยักหน้าช้า ๆ ในช่วงเวลาต่อมา เจตจำนงกระบี่อันทรงพลังอย่างยิ่งก็พุ่งออกมาจากร่างของเขา กระบี่ที่เรียบง่ายบนหลังของเขาส่องแสงพราว ส่องสว่างรอบ ๆ และกำจัดความมืดเหมือนดวงอาทิตย์

บรรพชนกระบี่เดียวดายถือกระบี่แล้วแทงออกไปโดยตรง

การแทงนั้นเหมือนแนวแสงซึ่งดูเหมือนจะพร่ามัวไปทั่วทั้งอวกาศ มันกระแทกกำแพงที่มองไม่เห็นขึ้นไปข้างหน้าด้วยแรงอันน่าสะพรึงกลัว

“นั่นคือพลังของความสำเร็จขั้นกลางของปราชญ์กระบี่ จับตาดูให้ดี” โมเทียนหยุนกล่าวกับเจี้ยนเฉินเบา ๆ ในขณะที่มองดูบรรพชนกระบี่เดียวดาย

“ผู้เชี่ยวชาญที่บรรลุความสำเร็จขั้นกลางของปราชญ์กระบี่หรือ ? ” เจี้ยนเฉินตกใจอย่างยิ่งเมื่อเขาได้ยิน เขาจ้องที่ชายชราข้างหน้าเขาและถามว่า “ผู้อาวุโสโมเทียนหยุน เขาเป็นใคร ? ”

“เขาคือบรรพชนกระบี่เดียวดายคนที่ค้นหาตัวเจ้า แต่เขาจะไม่สร้างปัญหาใด ๆ ให้กับเจ้าอีกในอนาคต” โมเทียนหยุนกล่าวอย่างง่ายดาย

ในช่วงเวลานี้ มีเสียงระเบิดดังสนั่น และด้วยเหตุนี้ เปลวไฟที่แผดเผาก็รั่วไหลออกมาและย้อมสีแดงเข้มทั่วทั้งภูมิภาค

กำแพงที่มองไม่เห็นแตกกระจายจากการโจมตีของบรรพชนกระบี่เดียวดาย แต่หลังกำแพงที่มองไม่เห็นมีเปลวไฟที่เผาไหม้ตลอดเวลา ดูเหมือนมันจะสามารถเผาไหม้มิติด้วยความร้อนที่น่ากลัว

ใบหน้าบรรพชนกระบี่เดียวดายเปลี่ยนไปเมื่อเขาเห็นเปลวไฟ ทันใดนั้นเขาก็ยิ่งเข้มงวดมากขึ้นกว่าที่เคยเป็นและคำรามว่า “นี่คือเปลวเพลิงที่น่านับถือของค่ายกลจักรวาลแห่งบงกชเพลิงพิสุทธิ์ ค่ายกลจักรวาลบงกชเพลิงพิสุทธิ์ของอัครสูงสุดเปลวเพลิงที่น่านับถือกักขังเจ้าไว้งั้นหรือ ? ”

“ถูกต้อง ตอนนี้ข้าถูกขังอยู่ที่นี่เป็นเวลาหลายหมื่นปีแล้ว แต่คนที่สร้างค่ายกลนั้นไม่ใช่เปลวเพลิงที่น่านับถือ” โมเทียนหยุนกล่าว

บรรพชนกระบี่เดียวดายเคร่งขรึม เขาจ้องเขม็งไปที่เพลิงไฟโหมกระหน่ำอย่างรุนแรงและพูดอย่างเคร่งเครียดว่า “ถ้ามันคือเปลวเพลิงที่น่านับถือจริง ๆ เจ้าจะไม่สามารถอยู่ได้จนถึงตอนนี้ อย่างไรก็ตาม ค่ายกลจักรวาลบงกชเพลิงพิสุทธิ์ไม่ใช่สิ่งที่ข้าสามารถทำลายได้”

“ปล่อยให้เราจัดการต่อเอง” โมเทียนหยุนกล่าวก่อนที่จะทำท่าทางให้บรรพชนกระบี่เดียวดายออกไป

บรรพชนกระบี่เดียวดายรู้ดีว่าโมเทียนหยุนไม่ต้องการให้เขาเห็นสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อไป ดังนั้นเขาจึงไม่ลังเลเลยเช่นกัน เขาพยักหน้าและจ้องมองเจี้ยนเฉินอย่างลึกซึ้งก่อนออกเดินทาง