เทพกระบี่มรณะ (chaotic sword god)

ตอนที่ 2217: เซียนกระบี่สวรรค์

เจี้ยนเฉินมองไปที่ไป๋หยูอย่างค่อนข้างจะพูดไม่ออก เขาพูดว่า “เจ้าต้องการเป็นศิษย์พี่มากขนาดนี้หรือ ? มันเร็วเกินไปที่เจ้าจะตัดสินใจว่าตัวเองเป็นศิษย์พี่”

ไป๋หยูกลอกตาขณะที่พูดอย่างใจเย็น “ไม่ใช่ข้าที่ต้องการเป็นศิษย์พี่ของเจ้า มันช่วยไม่ได้ที่ข้าแข็งแกร่งกว่าเจ้า นั่นเป็นเหตุผลที่ข้าสามารถยอมรับเจ้าในฐานะศิษย์น้องเล็ก ศิษย์น้อง เจ้าควรเรียกข้าว่าศิษย์พี่รองเร็ว ๆ เข้า หากเจ้าทำให้ข้าที่เป็นศิษย์พี่มีความสุข ข้าจะปกป้องเจ้าในอนาคต เมื่อใครบางคนรังแกเจ้า ให้เจ้ามาหาศิษย์พี่รองของเจ้าได้ตลอดเวลาอย่าได้เกรงใจ” ไป๋หยูตั้งใจแสดงท่าทีสุภาพในตอนท้าย

อย่างไรก็ตามเมื่อนางพยายามทำเช่นนั้น เจี้ยนเฉินไม่เห็นอะไรที่ใกล้เคียงเลย

เจี้ยนเฉินระเบิดเสียงหัวเราะออกมา เขายังต้องการการปกป้องจากเซียนผู้เชี่ยวชาญธาตุแสงที่เป็นแค่ระดับย้อนกลับเท่านั้นหรือ ?

“แน่นอน หากแม้แต่ศิษย์พี่รองยังไม่สามารถหยุดฝ่ายตรงข้ามที่ทรงพลังได้ ก็ยังมีศิษย์พี่ใหญ่อีก ถูกหรือไม่ศิษย์พี่จ้าวเฟิง ?”

“ศิษย์น้องรองพูดถูก หากมีไอ้โง่คนใดที่ทำให้ศิษย์น้องขุ่นเคืองในอนาคต จงมาหาข้า ข้าจะยืนหยัดเพื่อเจ้า” จ้าวเฟิงเปิดเผยรอยยิ้มอันสดใสบนใบหน้าที่หล่อเหลาของเขา ขณะที่เขามองไป๋หยูอย่างเป็นมิตร อย่างไรก็ตามจ้าวเฟิงไม่ได้เหลียวมองเจี้ยนเฉินเหมือนกับว่าเขาไม่ได้ใส่ใจกับอีกฝ่ายเลย

“จ้าวเฟิง, ไป๋หยู, เจียงหยางขึ้นมาบนยอดเขาเดี๋ยวนี้” ในขณะนี้เสียงหนักดังขึ้นมาจากท้องฟ้า

เจี้ยนเฉิน, ไป๋หยูและจ้าวเฟิงต่างก็มองไปที่ยอดเขาเมื่อได้ยินสิ่งนั้น พวกเขาทั้งหมดเข้าใจว่าเจ้าของเสียงนั้นน่าจะเป็นอาจารย์ของพวกเขา

ไป๋หยูและจ้าวเฟิงรอบคอบขึ้นมาในทันที ราชาเทพธาตุแสงสามารถโจมตีพวกเขาด้วยความหวาดกลัวได้

ไป๋หยูและจ้าวเฟิงไม่กล้ารอช้า พวกเขาทั้งสองควบแน่นพลังเซียนธาตุแสงและบินไปยังจุดสูงสุดของยอดเขาทันทีที่พวกเขาได้ยินเสียง

อย่างไรก็ตามทันทีที่พวกเขาพยายามควบแน่นพลังเซียนธาตุแสง พวกเขาค้นพบด้วยความประหลาดใจว่าพลังที่มองไม่เห็นจำกัดร่างกายของพวกเขา พวกเขาไม่สามารถบินได้เลย

อย่างไรก็ตามพวกเขาทั้งสองรู้ในทันทีว่านี่อาจเป็นการทดสอบจากอาจารย์ในอนาคตของพวกเขา ทันใดนั้นพวกเขาก็ตัดสินใจและวิ่งขึ้นไปบนยอดเขา

เจียนเฉินยังคงสงบอย่างสมบูรณ์ เขาจ้องมองไปที่ยอดเขาสักพักหนึ่ง ก่อนจะไล่ตามไป๋หยูและจ้าวเฟิงด้วยการเคลื่อนไหวเพียงครั้งเดียว เขาตามหลังพวกเขาไปเรื่อย ๆ และรีบขึ้นไปบนยอดเขา

…

ในเวลาเดียวกันในอวกาศที่กว้างใหญ่กว่าที่ราบเมฆา แสงสีฟ้าพุ่งทะลุผ่านห้วงอวกาศด้วยความเร็วที่ไม่น่าเชื่อ ไม่น่าแปลกใจที่แนวของแสงพุ่งตรงไปยังผืนดินขนาดใหญ่ที่ลอยอยู่ในอวกาศ

ในท้ายที่สุดแสงสีฟ้าไม่เข้าสู่ขอบเขตของที่ราบเมฆา มันหยุดอยู่ด้านนอกที่ราบเมฆาในทะเลแห่งดวงดาวและกลายเป็นชายในชุดสีฟ้า

ชายผู้นี้เป็นราชาสวรรค์แห่งสีฟ้ากระจ่างผู้โด่งดังแห่งโลกเซียน ราชาเผิงสีฟ้า !

“จริง ๆ แล้วเขาอยู่บนที่ราบรกร้าง” ราชาเผิงสีฟ้าบินวนอยู่ในอวกาศรอบนอกพร้อมกับปกปิดพลังแห่งการมีอยู่ เขาจ้องมองที่ราบเมฆาและขมวดคิ้ว

“ข้ารอไม่ไหวแล้ว บรรพชนกระบี่เดียวดายกำลังจะมา ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ข้าต้องได้รับหอคอยอนัตตาจากเจี้ยนเฉินตัดหน้าบรรพชนกระบี่เดียวดาย แม้ว่าข้าจะต้องแลกด้วยค่าตอบแทนมหาศาลก็ตาม” ราชาเผิงสีฟ้ากล่าว เขาตัดสินใจและปกปิดตัวตนของเขาอย่างระมัดระวังโดยเข้าใกล้ที่ราบรกร้างอย่างเงียบ ๆ ด้วยไม่ทำตัวเป็นจุดเด่น

“ให้ตายสิ ! ”

อย่างไรก็ตามเสียงดังขึ้นในอวกาศในขณะนี้ ในช่วงเวลาต่อมา กฎที่ทรงพลังอย่างมากของกระบี่ก็ย่อตัวลงในอวกาศและภายในพริบตามันได้กลายเป็นเกลียวปราณกระบี่ขนาดมหึมาในทะเลแห่งดวงดาว

ปราณกระบี่นั้นยาวกว่าหนึ่งแสนกิโลเมตร มันมหึมาอย่างแท้จริง จากระยะไกล มันแขวนอยู่บนท้องฟ้าเหมือนจักรวาลอันรุ่งโรจน์ ส่องแสงพราวและแสงที่แสบตา ทำให้แสงสว่างส่องไปยังอวกาศรอบนอกก่อนที่จะตัดเข้าหาราชาเผิงสีฟ้าโดยตรง

ภายใต้การฟันของปราณกระบี่ ท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยแสงดาวบิดราวกับว่าดาวนับไม่ถ้วนหลุดออกจากอวกาศ ปราณกระบี่ที่น่ากลัวแยกอวกาศออกเป็น 2 ส่วน มันน่ากลัวมาก

สีหน้าของราชาเผิงสีฟ้าเปลี่ยนไป เขาไม่ได้รับการโจมตีอย่างรุนแรง เขากลับเปล่งแสงสีฟ้าและปลดปล่อยความเร็วอันยอดเยี่ยมของเขาเปลี่ยนร่างเป็นความพร่ามัวซึ่งถอยห่างออกไป 10 ล้านกิโลเมตรเพื่อหลีกเลี่ยงการโจมตี

“เซียนกระบี่สวรรค์ ข้าไม่ต้องการมีความขัดแย้งกับเจ้า ฆาตกรที่สังหารศิษย์ของข้าอยู่บนที่ราบรกร้าง ข้าเพียงต้องการจับฆาตกรที่สังหารศิษย์ที่รักเท่านั้น ข้าหวังว่าเจ้าจะไม่เข้ามายุ่ง” ราชาเผิงสีฟ้าพูดอย่างเยือกเย็นด้วยใบหน้าที่มืดมน

“หืม ข้าไม่สนใจเหตุผลของเจ้า หากเจ้าต้องการที่จะก้าวขึ้นไปบนที่ราบรกร้าง อย่าลังเลที่จะลอง” เสียงของเซียนกระบี่สวรรค์ดังออกมาจากทะเลแห่งดวงดาว มันเย็นชาและเต็มไปด้วยเจตนาฆ่า

ราชาเผิงสีฟ้าบินวนเวียนอยู่ในพื้นที่ห่างไกลและจ้องมองไปที่ที่ราบรกร้างอย่างไม่สบายใจ

อย่างไรก็ตามเขายังไม่ได้ก้าวเข้าไป

อีกไม่นานพื้นที่ข้างราชาเผิงสีฟ้าก็บิดเบี้ยว ทันใดนั้นรอยแตกขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้น และบรรพชนกระบี่เดียวดายที่มีกระบี่อยู่ข้างหลังก็พุ่งออกมาจากรอยแยก ขณะที่นั่งอยู่บนอุกกาบาตของเขา

อุกกาบาตขนาดใหญ่หยุดใกล้ราชาเผิงสีฟ้า บรรพชนกระบี่เดียวดายจ้องไปยังที่ราบรกร้างก่อนที่จะยืนขึ้นและป้องมือของเขาในทิศทางของที่ราบรกร้าง “เซียนกระบี่สวรรค์ ไม่ได้เจอกันนาน เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง ? ”

“กระบี่เดียวดาย เจ้ามาจริงด้วย เจ้าสามารถเข้ามาได้ แต่เจ้าสมองนกสีฟ้านั้นถูกห้ามไม่ให้เดินเข้ามาในที่ราบรกร้าง” เซียนกระบี่สวรรค์กล่าว เขาพูดอย่างไร้ความปราณีและไม่แสดงความเคารพต่อราชาเผิงสีฟ้า

เมื่อถูกเรียกว่าสมองนกสีฟ้าแม้ว่าจะเป็นถึงราชาสวรรค์แห่งสีฟ้ากระจ่าง ใบหน้าของราชาเผิงสีฟ้าก็ซีดจางด้วยความโกรธและมืดครึ้มอย่างน่าหวาดกลัวในทันที

บรรพชนกระบี่เดียวดายป้องมือเคารพเซียนกระบี่สวรรค์อีกครั้ง หลังจากทักทายกัน เขาได้ก้าวออกจากอุกกาบาตของเขาและเข้าไปในที่ราบรกร้าง

แต่ในขณะนี้สีหน้าของบรรพชนกระบี่เดียวดายเปลี่ยนไป ทันใดนั้นเขาก็มองไปข้างหลังของเขา

ชายผิวขาววัยกลางคนเดินผ่านทะเลแห่งดวงดาวที่กว้างใหญ่ เขาข้ามระยะทางที่ยอดเยี่ยมอย่างมากในแต่ละก้าว มุ่งตรงไปมายังบรรพชนกระบี่เดียวดาย

ในเวลาเพียงไม่กี่วินาที ชายวัยกลางคนก็มาถึงบรรพชนกระบี่เดียวดายก็อยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่กิโลเมตร

“ดูเหมือนเจ้าจะมาหาข้าโดยเฉพาะใช่หรือไม่ ? เจ้ากำลังมองหาบางอย่างที่พิเศษงั้นหรือ ? ” บรรพชนกระบี่เดียวดายหยุดนิ่งและมองกลับไปที่ชายเสื้อคลุมสีขาว เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย

ราชาเผิงสีฟ้าสังเกตเห็นชายวัยกลางคน แต่เขาเพียงแต่จ้องมองอีกฝ่ายก่อนที่จะหมดความสนใจเพราะชายวัยกลางคนอ่อนแอเกินไป เขาไม่ได้ดึงดูดความสนใจของราชาเผิงสีฟ้าเลย

“ข้าได้ยินมาว่าเจ้าได้ตั้งรางวัลค่าตัวเจี้ยนเฉินไว้ทุกที่ ? ” ชายวัยกลางคนมองดูบรรพชนกระบี่เดียวดายอย่างใจเย็นและพูดอย่างสงบนิ่ง

“ทายาทกระบี่เดียวดายเพียงคนเดียวของข้าถูกเจี้ยนเฉินสังหาร” บรรพชนกระบี่เดียวดายคำราม

“มี 2 สาเหตุที่ข้าตามหาเจ้า ประการแรกคือข้าหวังว่าเจ้าจะล้มเลิกเรื่องรางวัลและเลิกไล่ล่าเจี้ยนเฉิน” ชายวัยกลางคนกล่าว เขายังคงสงบตลอดเวลา

ราชาเผิงสีฟ้าโกรธมากเมื่อเขาได้ยินเช่นนั้น อย่างไรก็ตามเขาไม่ได้ลงมือทำอะไร เขาสามารถบอกได้ว่าชายวัยกลางคนนั้นไม่ธรรมดาอย่างที่คิด ดังนั้นเขาจึงหันไปหาบรรพชนกระบี่เดียวดายและพูดกับเขาอย่างลับ ๆ ว่า “เขาผู้นี้คือใคร ? เขาเป็นเพียงขั้นอสงไขยชั้นสวรรค์ที่ 9 แต่เขาก็กล้าที่จะพูดคุยกับเจ้าเช่นนี้ได้ ? ”

“อย่าประมาทเขาเด็ดขาด เขาไม่ใช่คนที่ควรถูกยั่วยุ สิ่งที่เจ้าเห็นในตอนนี้เป็นเพียงร่างโคลนของเขาเท่านั้น” บรรพชนกระบี่เดียวดายกล่าวตอบอย่างเคร่งขรึม