เทพกระบี่มรณะ (chaotic sword god)

ตอนที่ 2211: ดำเนินการ

อย่างไรก็ตาม เมื่อเสี่ยวหลิงก็เห็นปอยผม นางก็ตกตะลึง ดวงตาขนาดใหญ่สว่างไสวและบริสุทธิ์ของนางจ้องที่ปอยผมสีดำที่ชายชราสวมเสื้อสีดำจับด้วยมือทั้งสอง ดวงตาของนางเปลี่ยนเป็นสีแดง น้ำตาไหลอาบอย่างรวดเร็ว

ในช่วงเวลาต่อมา เสี่ยวหลิงก็ร้องไห้ออกมาทันที น้ำตาไหลลงมาพร้อมกับความทรงจำ

“นายท่าน นายท่าน ท่านอยู่ไหน ? ท่านทิ้งเสี่ยวหลิงหรือ ? ท่านลืมเสี่ยวหลิงหรือ ? เสี่ยวหลิงคิดถึงท่านมาก .. ” เสี่ยวหลิงหยิบปอยผมจากมือของชายชราและกดมันลงบนใบหน้าของนางเบา ๆ ขณะที่นางสะอื้นด้วยความรู้สึกที่หนักหน่วง

เสี่ยวจินซึ่งยืนอยู่อีกด้านหนึ่งไม่สามารถทนได้เมื่อเขาเห็นว่าเสี่ยวหลิงเสียใจมากแค่ไหน ทันใดนั้นเขามองไปที่ชายชรานิรนามและถามว่า “ท่านไปได้ปอยผมนี่มาจากที่ไหน? ” เสี่ยวจินใช้เวลากับเสี่ยวหลิงมานาน โดยธรรมชาติเขารู้ว่าเสี่ยวหลิง พี่สาวของเขามีเจ้านายในอดีต ตอนนี้เขาเห็นว่าจู่ ๆ เสี่ยวหลิงก็จำเจ้านายของนางได้จากปอยผม เขาจึงเข้าใจได้ทันทีว่าปอยผมมาจากเจ้านายของเสี่ยวหลิง

ชายชราไม่สนใจเสี่ยวจิน ปัจจุบันเสี่ยวจินไม่ได้อยู่ในสายตาของเขา เขาไม่ได้ดึงความสนใจจากชายชรามาได้เลย ความสนใจทั้งหมดของเขาอยู่ที่เสี่ยวหลิงผู้ถือปอยผมพลางสะอื้น

“น้องสาวตัวน้อย ลองสัมผัสมันอย่างใกล้ชิด พลังแห่งการมีอยู่ในปอยผมเป็นของเจ้านายของเจ้าจริงหรือเปล่า ? เจ้าแน่ใจหรือไม่ ? ” ชายชราถามอย่างระมัดระวัง เขาจ้องมองเสี่ยวหลิงด้วยสายตาที่แปลกมาก

“ไม่ผิดหรอก มันไม่ผิดหรอก นี่คือพลังแห่งการมีอยู่ของเจ้านายข้า นี่คือพลังแห่งการมีอยู่ของเจ้านายของข้า เป็นไปไม่ได้ที่ข้าจะจำผิด” เสี่ยวหลิงพูดด้วยความมั่นใจอย่างที่สุด ด้วยน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม นางมองไปที่ชายชราด้วยความหวังและสะอื้น “ท่านปู่ ช่วยบอกข้าหน่อยว่าเจ้าได้เส้นผมของนายท่านมาจากไหน ได้โปรด ข้าอยากพบนายท่านของข้าจริง ๆ ” เสี่ยวหลิงนั้นกำลังขอร้อง ความปรารถนาในการเจอเจ้านายของนางนั้นมีมานานนับล้านปี แม้ว่านางจะมาถึงโลกเซียนพร้อมกับเจี้ยนเฉิน เป้าหมายหลักของนางก็คือการหาเจ้านายของนาง

เพราะในชีวิตแรกของเสี่ยวหลิง เจ้านายของนางก็เหมือนพ่อของนาง เขาเป็นคนสำคัญในชีวิตของนางที่ไม่มีใครสามารถมาแทนที่ได้

ชายชราสูดหายใจเข้าลึก ๆ และการจ้องมองเสี่ยวหลิงก็เปลี่ยนไปอย่างมาก หลังจากที่เงียบไปสักพัก เขาจึงพูดว่า “ข้าคือเฉิงหมิง บ่าวรับใช้ของเจ้านายของข้า เจ้าสามารถเรียกชื่อของข้าได้โดยตรง ปอยผมมาจากเจ้านายของข้าและเขามอบมันให้ข้าด้วยตัวเอง เขาส่งข้ามาที่ที่ราบเมฆาเพื่อตามหาเจ้าพร้อมกับปอยผม เขาต้องการให้ข้าพาเจ้ากลับไป”

“ถ้าเจ้าต้องการพบเจ้านายของเจ้า โปรดมากับข้าด้วย”

“เจ้านายของเจ้าคือโมเทียนหยุนหรือเปล่า ? ” เสี่ยวจินถาม เขาจ้องเฉิงหมิงด้วยความตกใจ

เสี่ยวจินไม่คุ้นเคยกับโมเทียนหยุน เขาเป็นบุคคลในตำนานในประวัติศาสตร์ของทวีปเทียนหยวน ซึ่งเป็นหนึ่งในสี่ตัวแทนของสมัยโบราณ ชื่อเสียงของเขากินเวลานับล้านปีส่งผลกระทบต่อคนรุ่นหลังสืบมา

เฉิงหมิงขมวดคิ้ว เขาจ้องมองเสี่ยวจินด้วยความไม่พอใจและพูดอย่างเยือกเย็น “ข้าไม่บังอาจพูดถึงชื่อของเจ้านายอย่างลวก ๆ อย่าถามขึ้นมาโดยไม่แสดงความเคารพ”

“เอาล่ะ ข้าจะไปกับท่าน ข้าต้องการพบเจ้านายของข้าให้เร็วที่สุด อย่างไรก็ตาม ข้าต้องพาเสี่ยวจิน น้องชายของข้าไปด้วย” เสี่ยวหลิงตอบทันที เจ้านายมีความสำคัญอย่างมากสำหรับนาง ไม่มีใครสามารถแทนที่เขาได้ ในที่สุดเมื่อนางได้รับข่าวจากเขา นางจึงอยากบินไปเคียงข้างเขาทันที

“แน่นอน เราจะออกเดินทางทันที ออกไปอำลาสหายของเจ้าข้างนอก มันจะได้ไม่นำไปสู่ความเข้าใจผิด” เฉิงหมิงกล่าวและมองไปข้างนอก

เสี่ยวหลิงพยักหน้า ทันใดนั้นจิตใจของนางก็เริ่มมีความสุขอย่างอบอุ่น ขณะที่นางวิ่งออกไปอย่างกระตือรือร้นและตื่นเต้น นางต้องการที่จะกล่าวคำอำลากับคนในตระกูลเทียนหยวน

อย่างไรก็ตามทันทีที่เสี่ยวหลิงเปิดประตู นางค้นพบชายวัยกลางคนที่เป็นผู้รู้ในชุดขาวที่ยืนอยู่ที่ทางเข้าประตู เสี่ยวหลิงเกือบวิ่งชนเขา

ด้านหลังชายวัยกลางคนคือหมิงตงและหยุนเสี่ยวหยาน

“เจ้ามาทำอะไรที่นี่ ? ” เสี่ยวหลิงปาดน้ำตาและถามด้วยความประหลาดใจ

“ข้าจะไม่กังวลได้อย่างไรเมื่อแขกที่ไม่ได้รับคำเชิญเข้ามาในตระกูลเทียนหยวนและเข้าห้องน้องเสี่ยวหลิง” หมิงตงพูดจากด้านหลังชายวัยกลางคน ทันใดนั้นเขามองไปข้างหลังเสี่ยวหลิง เขามองเฉิงหมิงที่สวมเสื้อคลุมสีดำผู้ซึ่งเดินไปเรื่อย ๆ และเขาก็เคร่งเครียดขึ้น เขาพูดอย่างเยือกเย็น “เจ้าเป็นใคร ? เจ้ามีเจตนาอะไรถึงมาที่นี่ ? ”

เมื่อเห็นว่าคนที่พูดคือหมิงตง เฉิงหมิงเปิดเผยความประหลาดใจ เขามองหมิงดงก่อนที่จะชี้ไปที่เสี่ยวหลิง “เจ้านายของข้าก็คือเจ้านายของนาง ข้าได้รับคำสั่งจากเจ้านายให้พาตัวนางกลับไป”

“เจ้านายของเจ้าคือโมเทียนหยุนใช่หรือไม่ ? ” ดวงตาของหมิงตงหรี่แคบลง ทันทีที่มีการกล่าวถึงโมเทียนหยุน เขาก็อดไม่ได้ที่จะเคร่งเครียดขึ้นมา เขาถามว่า “เจ้าจะพิสูจน์ได้อย่างไร ? ”

“ข้าสามารถพิสูจน์ได้ พลังแห่งการมีอยู่ในปอยผมนี้เป็นของเจ้านายของข้า เป็นไปไม่ได้ที่ข้าจะจำผิด ข้าต้องการพบเจ้านายของข้าให้เร็วที่สุด” เสี่ยวหลิงพูดอย่างกระตือรือร้น หลังจากนั้น นางก็วิ่งผ่านชายวัยกลางคนทันทีและมุ่งหน้าไปยังคนที่นางคุ้นเคยในตระกูลเทียนหยวนเพื่อกล่าวคำอำลากับพวกเขา

“ข้าสงสัยว่าผู้อาวุโสโมเทียนหยุนอยู่ที่ไหนและข้าจะหาเขาเจอได้ที่ไหน ข้าอยากไปเยี่ยมเขาด้วยตัวเอง” หมิงตงป้องมือเคารพเฉิงหมิงหลังจากที่เสี่ยวหลิงจากไป เห็นได้ชัดว่าเขาเชื่อชายคนนี้เล็กน้อย เขารู้ว่าชายชราข้างหน้าเขามีการบ่มเพาะที่ทรงพลังมาก แม่ทัพศักดิ์สิทธิ์ข้างเขายังต้องเผชิญหน้ากับเขาอย่างเคร่งเครียด ผู้เชี่ยวชาญเช่นนั้นจะไม่ลดตัวด้วยการโกหก

หมิงตงก็เต็มไปด้วยความชื่นชมต่อโมเทียนหยุน เขามาจากทวีปเทียนหยวนเช่นกัน ดังนั้นเขาจึงได้ยินข่าวลือมากมายเกี่ยวกับโมเทียนหยุน โมเทียนหยุนส่งผลกระทบกับเขาอย่างมาก

“โปรดยกโทษให้ข้าที่ไม่สามารถตอบคำถามของเจ้าได้ ข้าสามารถส่งต่อข้อความของเจ้าไปให้เจ้านายได้เท่านั้น” เฉิงหมิงกล่าว

หลังจากนั้นหมิงตงพยายามเรียนรู้บางสิ่งเกี่ยวกับโมเทียนหยุนจากเฉิงหมิงอีกครั้ง แต่เฉิงหมิงก็ปิดปากแน่น ดังนั้นหมิงตงจึงไม่ได้เรียนรู้อะไรเลย ตามความเป็นจริงแล้ว เฉิงหมิงไม่เคยยอมรับเลยว่าเจ้านายของเขาคือโมเทียนหยุนที่หมิงตงกล่าวถึง เขามักจะเรียกถึงแต่เจ้านาย

“เอาล่ะ ไปกันเถอะ ข้าต้องการพบเจ้านายของข้าโดยเร็วที่สุด” ในไม่ช้าเสี่ยวหลิงก็วิ่งกลับมาด้วยความเร็วสูง การจากไปอย่างฉับพลันของนางทำให้คนสำคัญหลายคนในตระกูลเทียนหยวนตื่นตระหนก ไม่เพียงแค่ผู้อาวุโสสูงสุดของตระกูลเทียนหยวนเท่านั้น ซีหยูก็มาด้วยตนเอง แม้แต่จักรพรรดิพยัคฆ์ศักดิ์สิทธิ์ก็มาด้วย

เฉิงหมิงพยักหน้า เขาไม่ได้พูดอะไรมากไปกว่านี้ เขาสะบัดแขนเสื้อเบา ๆ และหายไปพร้อมกับเสี่ยวหลิงและเสี่ยวจิน

“เขาคือใคร ? ข้าไม่สามารถรับรู้ถึงการบ่มเพาะของเขาได้เลย และข้าก็ไม่รู้สึกอะไรเลยเมื่อเขาเข้ามาอยู่ในตระกูลเทียนหยวน” ชายชราคนหนึ่งที่อยู่ข้างหลังซีหยูกล่าวด้วยความประหลาดใจอย่างแท้จริงหลังจากพวกเขาสองคนหายไป

เขาเป็นคนของจักรวรรดิซีและยังเป็นขั้นอสงไขย เขาถูกส่งมาเป็นพิเศษจากจักรพรรดิซีเพื่อคุ้มกันซีหยู

“ เขามาถึงจุดสูงสุดของขั้นบรรพกาลแล้วและอยู่ห่างจากขั้นอัครสูงสุดเพียงไม่กี่ก้าว โดยธรรมชาติแล้วเจ้าจะไม่สามารถสัมผัสถึงเขาได้เลย” ชายวัยกลางคนที่ติดตามหมิงตงกล่าว

“อะไรนะ? ขั้นบรรพกาลช่วงสูงสุด ! ” คนระดับสูงทั้งหมดของตระกูลเทียนหยวนหน้าซีด พวกเขาตกใจอย่างที่สุด

“ลุงหมิง ท่านเคยได้ยินชื่อโมเทียนหยุนมาก่อนหรือไม่ ? ” หมิงตงถามแม่ทัพศักดิ์สิทธิ์

ชายวัยกลางคนที่ชื่อว่าลุงหมิงส่ายหน้า “ข้าไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน อย่างไรก็ตาม เมื่อเห็นว่าเขาสามารถมีขั้นบรรพกาลช่วงสูงสุดเป็นบ่าวรับใช้ เขาจะต้องเป็นขั้นอัครสูงสุดและเป็นผู้ที่ทรงพลังอย่างยิ่ง บางทีโมเทียนหยุนอาจไม่ใช่ชื่อจริงของเขา เขาอาจมีชื่ออื่นในโลกเซียน. ”

…

เฉิงหมิงออกจากที่ราบเมฆาไปกับเสี่ยวหลิงและเสี่ยวจิน เขารีบไปผ่านอวกาศ เขาไม่ได้ใช้ยานอวกาศใด ๆ เขากลับเดินไปตามสบายเหมือนกำลังเดินเล่นผ่านอวกาศ

เขาเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วมากผ่านโลกในแต่ละก้าว ดาวรอบตัวเขาเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วและเพียงไม่กี่ก้าว ที่ราบเมฆาอันยิ่งใหญ่ก็เหลือเป็นขนาดของมือที่โฉบไปมาในอวกาศรอบนอกอย่างสงบ

“หึหึ ข้าไม่เคยคิดว่าผู้อาวุโสสูงสุดของลัทธิปีศาจชั้นฟ้าและปีศาจสงครามซึ่งเป็นหนึ่งในห้าแม่ทัพที่โด่งดังจะมาเยือนที่ราบเมฆาด้วยตัวเอง เมื่อมาถึงแล้วทำไมจึงรีบกลับเช่นนี้ ? ”

ในขณะนี้เสียงหัวเราะเย็นดังขึ้นในอวกาศ ก้อนเมฆขนาดใหญ่ที่มีลำแสงปีศาจปั่นป่วนต่อหน้าเฉิงหมิง ทำให้เกิดพลังแห่งการมีอยู่ที่น่ากลัวและทำลายล้าง

“ปีศาจสวรรค์เที่ยงแท้ ! ” เฉิงหมิงหยุด เขาจ้องมองเมฆลำแสงปีศาจและร้องออกมา ใบหน้าของเขาซีดลง

ข้าง ๆ เฉิงหมิง ปีศาจสงครามที่มากับเขาปรากฏตัวขึ้น เขาจ้องมองเมฆสีดำที่ปั่นป่วนอย่างเคร่งเครียดและคร่ำครวญ “ปีศาจสวรรค์เที่ยงแท้มาด้วยเจตนาไม่ดี ผู้อาวุโสสูงสุดกลับไปกับพวกเขาก่อน ข้าจะคุ้มกันให้เอง”