เทพกระบี่มรณะ (chaotic sword god)

ตอนที่ 2166 – เมล็ดพันธุ์แห่งความเกลียดชัง

“พี่เจี้ยนเฉิน เราไม่สามารถพบจิตวิญญาณวัตถุได้ใช่หรือไม่ ? ” เสี่ยวม่านนั่งอยู่บนพื้นดินอย่างค่อนข้างไร้พลังบนชั้นที่ 12 นางเท้าคางของนางด้วยมือทั้งสองของนาง ขณะที่มองดูเจี้ยนเฉินอย่างอับจน ท่าทางที่ดูน่าสงสารของนางก็คืออกหัก

ในไม่กี่วันที่ผ่านมา พวกเขาไปมาหลายแห่ง เจี้ยนเฉินไม่เพียงแต่เดินทางไปทุกที่บนชั้นที่ 12 กับเสี่ยวม่าน แต่พวกเขายังไปถึงชั้นที่ 11 พวกเขาลองใช้วิธีการทั้งหมดที่พวกเขาสามารถนึกได้ในที่ต่าง ๆ เพื่อค้นหาจิตวิญญาณวัตถุ แต่มันไม่ได้ผลแต่อย่างใด

ดูเหมือนว่าวิธีการที่เสี่ยวม่านเคยปลุกจิตวิญญาณวัตถุในครั้งแรกนั้นไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง

เจี้ยนเฉินยืนตัวตรงถัดจากเสี่ยวม่าน เหมือนกระบี่ที่ฝังอยู่บนพื้นดิน เจตจำนงกระบี่ที่มองไม่เห็นแผ่ออกมาจากร่างของเขา ในช่วงเวลานี้เขาจ้องมองท้องฟ้าสีดำสนิทของพระราชวังศักดิ์สิทธิ์เนปจูน ดวงตาของเขาครุ่นคิดอย่างลึกซึ้งขณะที่เขาพูดเบา ๆ “ เสี่ยวม่าน จิตวิญญาณวัตถุของพระราชวังศักดิ์สิทธิ์เนปจูนอาจจะตายไปแล้ว”

“หืม เจ้าพูดว่าใครตายไปแล้ว เจ้าเด็กสารเลว ? ”

อย่างไรก็ตาม หลังจากที่เจี้ยนเฉินพูดจบ เสียงแก่ชราก็ดังออกมาจากที่ไหนสักแห่ง มันเต็มไปด้วยความไม่พอใจอย่างมาก

เสียงที่ดังขึ้นอย่างฉับพลันทำให้เจี้ยนเฉินตกใจทันที ทันใดนั้นเขาก็มองเห็นว่าชายชราร่างเตี้ย ชายชราสูงเพียงแค่ 4 ฟุต สูงเกือบถึงอกของเจี้ยนเฉิน เขาปรากฏตัวข้าง ๆ เจี้ยนเฉินโดยไม่มีวี่แววใด ๆ หัวของเขาเงยขึ้นมาเล็กน้อยในขณะที่เขาจ้องมองเจี้ยนเฉินด้วยความโกรธ

ด้านหลังชายชราคือเสี่ยวม่าน ไม่ว่าจะเป็นการจงใจหรือไม่ ชายชรายืนอยู่ระหว่างเจี้ยนเฉินและเสี่ยวม่าน โดยแยกพวกเขาออกจากกัน

“เจ้าคือใคร ? ” ดวงตาของเจี้ยนเฉินหรี่ลงเมื่อเขาจ้องมองไปที่ชายชราด้วยความตกใจ นั่นเป็นเพราะเขาไม่สามารถสัมผัสได้ถึงตัวตนใด ๆ จากชายชราเลย เขาไม่พบสิ่งใดด้วยการรับรู้ของวิญญาณของเขา ทำให้ชายชราเป็นสิ่งมีชีวิตที่สามารถพบได้ทางสายตาเท่านั้น

เกือบจะทันที เจี้ยนเฉินก็ตระหนักว่าชายชราร่างเตี้ยนั้นเป็นจิตวิญญาณวัตถุของพระราชวังศักดิ์สิทธิ์เนปจูน

“เจ้าสารเลว เจ้าควรระวังตัวเองให้ดีในครั้งต่อไป หากเจ้าทำอย่างนี้ต่อไปเรื่อย ๆ เจ้าเชื่อว่าเจ้าจะได้ออกจากพระราชวังศักดิ์สิทธิ์เนปจูนอีกครั้งได้งั้นหรือ ? เจ้าจะถูกคุมขังอยู่ที่นี่ไปตลอดชีวิตของเจ้า” ชายชราร่างเตี้ยขู่ด้วยความโกรธ

เจี้ยนเฉินจ้องไปที่ชายชราและไม่พูดอะไร

เห็นได้ชัดว่าเขาประหลาดใจมากที่จิตวิญญาณวัตถุของพระราชวังศักดิ์สิทธิ์เนปจูนมีชีวิตรอดและอยู่ในสภาพที่ดี

“เจ้าไม่ได้ตายด้วยน้ำมือของอมตะเที่ยงแท้วัฏสงสารหรอกหรือ ? ” เจี้ยนเฉินเพียงแต่ถามด้วยความประหลาดใจในภายหลัง

อย่างไรก็ตาม เมื่อเจี้ยนเฉินถามชายชรากระโจนขึ้นเหมือนแมวที่ถูกเหยียบหางของมัน ทันใดนั้นเขาก็ร่อนลงมาและตบหัวของเจี้ยนเฉิน เขาร้องออกมาด้วยความโกรธว่า “เจ้าเด็กสารเลวเอ๋ย เจ้าพูดอะไรออกมา ? เจ้ารู้วิธีการพูดคุยหรือไม่ ? ข้าจะตบเจ้าจนตาย ข้าเป็นผู้ปกครองสูงสุดในพระราชวังศักดิ์สิทธิ์เนปจูน ดังนั้นร่างจำแลงของอมตะเที่ยงแท้วัฏสงสารจะฆ่าข้าได้อย่างไร ? เจ้าบัดซบตัวน้อย เจ้ากำลังดูถูกข้าหรือเจ้าจะทำให้ข้าโกรธ ? ”

หัวของเจี้ยนเฉินโดนชายชราร่างเตี้ยตบ เขาเป็นจิตวิญญาณวัตถุของพระราชวังศักดิ์สิทธิ์เนปจูน ดังนั้นที่นี่เขามีชีวิตเหมือนเทพเจ้า เจี้ยนเฉินไม่สามารถต้านทานอะไรได้เลย

โชคดีที่การตบของชายชรานั้นไม่ได้มีพลังอะไรเลย แม้ว่ามันจะกระทบกับศีรษะของเจี้ยนเฉินอย่างรุนแรง แต่ก็ไม่ได้ทำให้เขาบาดเจ็บ

“ท่านลุง ท่านเป็นจิตวิญญาณวัตถุของพระราชวังศักดิ์สิทธิ์เนปจูนหรือ ? ” เสี่ยวม่านยืนขึ้นจากพื้นดิน นางมองไปที่ชายชราด้วยความดีใจและประหลาดใจ เมื่อนางยืนขึ้นจริง ๆ แล้วนางยังสูงกว่าชายชราร่างเตี้ยอยู่ช่วงศีรษะหนึ่ง

ชายชราสั้น ๆ ไม่ให้ความสนใจกับเจี้ยนเฉินอีกต่อไป เขามองไปที่เสี่ยวม่านและสัมผัสถึงสายเลือดของเสี่ยวม่าน สีหน้าของเขาก็ค่อย ๆ แสดงให้เห็นความรู้สึกหลายอย่างที่ผสมปนเปกัน รวมถึงความโศกเศร้าที่อยู่ข้างใน

“ถูกต้อง ข้าเป็นจิตวิญญาณวัตถุของพระราชวังศักดิ์สิทธิ์เนปจูน” ชายชราร่างเตี้ยยืนยันตัวตนของเขา เขามองไปที่เสี่ยวม่านด้วยความรู้สึกที่หลากหลายและกล่าวว่า “ในอดีต หลังจากอมตะเที่ยงแท้วัฏสงสารทำลายลัทธิเต๋าแห่งเนปจูน ข้าก็ตกอยู่ในอาการหลับใหลเนื่องจากการบาดเจ็บสาหัสของข้า แม้แต่ตอนนี้ข้าก็ยังไม่ฟื้นตัวเต็มที่ หากไม่ใช่เพราะสายเลือดของนายท่านที่ปลุกข้าให้ตื่น ข้าก็อาจจะหลับใหลไปนานกว่านี้”

“ข้าไม่เคยคิดเลยว่าอมตะเที่ยงแท้วัฏสงสารได้ทิ้งร่างจำแลงของเขาไว้ในพระราชวัง ดังนั้นเมื่อข้าตื่นขึ้นมาเมื่อไม่กี่ปีที่ผ่านมา ข้าต้องเผชิญหน้ากับการโจมตีของอมตะเที่ยงแท้วัฏสงสาร แต่เดิมเขาต้องการที่จะแยกสติของข้าแล้วนำพระราชวังศักดิ์สิทธิ์เนปจูนไป แม้ว่าอมตะเที่ยงแท้วัฏสงสารนั้นทรงพลังสมกับฐานะหนึ่งในห้าของจอมปราชญ์สูงสุดของโลกอมตะ แต่เขาทิ้งร่างจำแลงไว้ที่นี่เท่านั้น เขากำลังฝันไปถ้าเขาต้องการที่จะแยกแยะสติของข้าด้วยร่างจำแลง…” จิตวิญญาณวัตถุกล่าว ทันทีที่มีการกล่าวถึงอมตะเที่ยงแท้วัฏสงสาร เขากัดฟันของเขาด้วยความเกลียดชัง

เสี่ยวม่านเงียบลง เมื่อนางได้ยินจิตวิญญาณวัตถุพูดถึงอมตะเที่ยงแท้วัฏสงสาร นางอดไม่ได้ที่จะคิดถึงพ่อแม่ของนาง เมื่อนางเข้ามาในพระราชวังศักดิ์สิทธิ์เนปจูน นางรู้ว่าการตายของพ่อแม่ของนางนั้นเกี่ยวข้องกับอมตะเที่ยงแท้วัฏสงสาร

“พ่อของเจ้าควรเป็นหลานชายคนเดียวของเจ้านายข้า ถึงแม้ว่านายท่านของข้าเป็นผู้เชี่ยวชาญที่มาถึงจุดสูงสุดของโลกแห่งเซียนใกล้กับความสมบูรณ์แบบและเป็นรองเพียงจอมปราชญ์สูงสุด แต่เขาก็มีลูกหลานน้อยมาก เขามีเพียงลูกชายและหลานชายเท่านั้น ในอดีตที่ผ่านมาเมื่ออมตะเที่ยงแท้วัฏสงสารโจมตีลัทธิเต๋าแห่งเนปจูน มีเพียงหลานชายเท่านั้นที่ถูกส่งตัวออกไปด้วยมือของเจ้านาย เขาตัดขาดความเกี่ยวข้องทางสายเลือดทำให้เขาสามารถรอดพ้นจากความหายนะมาได้”

“ แต่อมตะเที่ยงแท้วัฏสงสารมีพลังมากเกินไป เขาเข้าใจเส้นทางแห่งกรรม ดังนั้นเขาจึงสามารถใช้ความสัมพันธ์ระหว่างเหล่าลูกศิษย์ของลัทธิเต๋าแห่งเนปจูนเพื่อค้นหาลูกศิษย์ทั้งหมดที่กระจัดกระจายไปทั่วทั้งโลกแห่งเซียนได้อย่างง่ายดาย พลังวัฏสงสารของเขาต้องขยายออกไปตามกระแสแห่งกรรมและไม่ว่าพวกเขาจะอยู่ไกลแค่ไหน พวกเขาทั้งหมดก็จะต้องตาย”

“หลานชายของนายท่านที่ถูกส่งออกไป ซึ่งก็คือพ่อของเจ้า ก็ถูกพบโดยอมตะเที่ยงแท้วัฏสงสารด้วยเส้นทางแห่งกรรมของเขา แม้ว่านายท่านจะค้นพบสิ่งนี้ทันเวลาและแทรกแซงด้วยพลังของกฎ บังคับกระแสกรรมทั้งหมดในตัวหลานชายของเขาจากระยะไกล มันก็ยังสายเกินไป กระแสของพลังวัฏสงสารของอมตะเที่ยงแท้วัฏสงสารได้แผ่ขยายออกไปแล้วผ่านทางกระแสแห่งกรรม”

จิตวิญญาณวัตถุถอนหายใจอย่างเศร้าโศก เขามองเสี่ยวม่านด้วยสีหน้าที่หลากหลายและพูดว่า “เจ้าสามารถจินตนาการผลลัพธ์ได้แล้ว แม้ว่าพ่อของเจ้าจะไม่อ่อนแอในอดีต ความแตกต่างในการบ่มเพาะเมื่อเทียบกับอมตะเที่ยงแท้วัฏสงสารก็ยังห่างกันเกินไป ไม่เพียงแต่การบ่มเพาะของเขาจะถดถอยลงเมื่อเขาถูกกัดกร่อนด้วยพลังของวัฏสงสาร แต่เขาก็มีอายุมากขึ้นเมื่อพลังชีวิตของเขารั่วไหลออกไปอย่างต่อเนื่อง”

“อย่างไรก็ตาม เนื่องจากพ่อของเจ้าสามารถอยู่ได้จนถึงวันนั้นและทิ้งเจ้าไว้ มันช่างมหัศจรรย์จริง ๆ อมตะเที่ยงแท้วัฏสงสารเป็นหนึ่งในห้าจอมปราชญ์สูงสุดของโลกอมตะ แม้ว่าเขาจะสามารถฝากพลังวัฏสงสารเล็ก ๆ ไว้ในตัวพ่อของเจ้าผ่านการแทรกแซงของนายท่าน แต่ก็คงเป็นไปไม่ได้ที่พ่อของเจ้าจะยังคงอยู่จนกว่าจะถึงวันนั้น ดูเหมือนว่ามีคนช่วยพ่อของเจ้าในอดีต” ร่องรอยแห่งความประหลาดใจปรากฏขึ้นในดวงตาของจิตวิญญาณวัตถุ

เสี่ยวม่านเริ่มร้องไห้เมื่อนางได้ยินอีกครั้งเกี่ยวกับเรื่องที่พ่อแม่ของนางเสียชีวิต นางสะอื้นในขณะที่นางกัดฟันพูด “พ่อของข้า ปู่ของข้าและปู่ที่เยี่ยมยอดของข้า ทุกคนเสียชีวิตเพราะอมตะเที่ยงแท้วัฏสงสาร เขาเป็นคนที่ชั่วร้าย คนที่ชั่วร้ายมาก หากข้ามีพลังในอนาคต ข้าจะแก้แค้นให้พ่อแม่ของข้า ปู่และปู่ทวดที่ข้าไม่เคยเห็นมาก่อน ข้าจะฆ่าเขาด้วยตัวเอง”

ในขณะนี้เมล็ดแห่งความเกลียดชังได้ถูกปลูกฝังในใจของเสี่ยวม่านอย่างเงียบ ๆ อมตะเที่ยงแท้วัฏสงสารฆ่าครอบครัวทั้งหมดของนาง ดังนั้นความเกลียดชังที่มีต่อเขาจึงกลายเป็นสิ่งที่ลึกล้ำ