เทพกระบี่มรณะ (chaotic sword god)

ตอนที่ 2157 – วัฏสงสาร (1)

“ข้าไม่สามารถใช้พลังงานดั้งเดิมได้ กะ-เกิดอะไรขึ้นที่นี่…”

“โอ้ ไม่ พลังลึกลับได้บุกเข้ามาในร่างกายของข้า ไม่เพียงแต่ข้าสูญเสียพลังงานทั้งหมดรวมถึงการควบคุมพลังงานดั้งเดิม แต่ข้าไม่สามารถใช้การรับรู้ของวิญญาณของข้าได้ กฎขั้นราชาเทพของข้าที่ข้าเข้าใจได้หายไปจากข้า จะ- จิตวิญญาณวัตถุของพระราชวังศักดิ์สิทธิ์เนปจูนที่ทำให้เกิดอุบัติเหตุ…”

“พระราชวังศักดิ์สิทธิ์เนปจูนได้รับเจ้านายแล้วหรือยัง? ปะ- เป็นไปได้อย่างไร…”

…

ในขณะนั้น สีหน้าของสุดยอดราชาเทพได้เปลี่ยนไปและพวกเขาก็ร้องออกมา พวกเขาสูญเสียความสงบ ในขณะที่จิตใจของพวกเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและวิตกกังวลอย่างยิ่ง ทุกคนต้องเผชิญกับสถานการณ์เดียวกัน ในเสี้ยววินาทีนั้น สุดยอดราชาเทพอันรุ่งโรจน์เหล่านี้ได้กลายเป็นคนธรรมดา

จิตใจของเจี้ยนเฉินก็หนักอึ้งเช่นกันและสีหน้าของเขาย่ำแย่ เขาสามารถรู้สึกได้ว่ามีพลังลึกลับอยู่ในร่างกายของเขา แม้ว่ามันจะดูเหมือนสิ่งเล็กน้อยไม่สำคัญ แต่ก็มีพลังมาก ไม่เพียงแต่จะระงับพลังวิญญาณของเขาเท่านั้น แต่ยังทำให้พลังบรรพกาลของเขาถูกระงับ

แม้กระทั่งการสูญเสียการควบคุมร่างกายของเขาก็เกิดจากพลังนี้

“พลังนี้คืออะไร ? มันช่างน่ากลัวจริง ๆ ” เจี้ยนเฉินตกใจ ตอนนี้เขาได้กลายเป็นคนอ่อนแออย่างมาก ไม่เพียงแต่เขาไม่สามารถยืนได้ เขายังไม่สามารถที่จะนำหอคอยอนัตตาออกมาได้

ทันใดนั้น ดวงตาของเจี้ยนเฉินก็หรี่แคบลง เขาจ้องมองไปข้างหน้าด้วยความตกใจ สายตาของเขามองทะลุผ่านความมืด ด้วยความชัดเจนที่ยอดเยี่ยม เขาเห็นพลังที่น่ากลัวอย่างมากกลายเป็นหมอกหนาในอัตราที่มองเห็นได้ มันกลิ้งไปหาทุกคน กระจายอยู่เต็มท้องฟ้าและกลืนทุกสิ่งที่ผ่านไป

“โอ้ ไม่นะ ! วิ่ง…”

“ออกไปจากที่นี่เร็ว ! พระราชวังศักดิ์สิทธิ์เนปจูนได้รับเจ้านายแล้วและพวกเขาก็เป็นศัตรู พวกเขาต้องการฆ่าพวกเราทั้งหมด…”

สุดยอดราชาเทพมารวมตัวกันที่นั่น ทุกคนร้องออกมา พวกเขาทุกคนใช้ความพยายามทั้งหมดเพื่อคลานไปที่ชั้น 8 หลายคนกลัวเพราะพวกเขาทุกคนรู้สึกถึงจิตสังหารอย่างรุนแรงจากหมอกที่ม้วนตัวลงมา มันน่ากลัวมาก เพียงพอที่พวกเขาทุกคนจะสัมผัสได้กับความหนาวสั่น

แม้แต่ผู้เชี่ยวชาญที่ทรงพลังเช่น ซูเหวิน, ซุยหยุนหลานและเอเดรียนน่าก็รู้สึกหนาวสั่นทั่วร่างกายราวกับว่าพวกเขาไม่สามารถหลบหนีไปจากวิกฤตได้

อย่างไรก็ตาม คนเหล่านี้สูญเสียพลังทั้งหมด แม้ว่าพวกเขาจะเกร็งกล้ามเนื้อทุกส่วนเพื่อคลานไปที่ชั้น 8 พวกเขาก็ช้าราวกับหอยทาก ในทางตรงกันข้าม หมอกที่ม้วนตัวไปมาด้วยจิตสังหารที่เฉียบคมก็เคลื่อนที่เร็วขึ้นเรื่อย ๆ มันเป็นไปไม่ได้สำหรับพวกเขาที่จะไปถึงชั้น 8 ก่อนที่หมอกจะกลืนพวกเขา

เจี้ยนเฉินจ้องตรงไปที่หมอกซึ่งเกือบเหมือนปีศาจ ในขณะที่เขารู้สึกว้าวุ่นใจอย่างมาก เขาพยายามอย่างหนักเพื่อหาวิธีตอบโต้เท่าที่จะทำได้

น่าเสียดายที่เขาไม่ได้แตกต่างจากสุดยอดราชาเทพคนอื่น ๆ เขากลายเป็นคนธรรมดาเช่นกัน เขาไม่สามารถใช้ปราณกระบี่ได้ เขาไม่สามารถเปิดแหวนมิติและดึงเอา ยันต์เคลื่อนย้ายจักรวาลออกมาได้

แต่เมื่อเจี้ยนเฉินอยู่ที่ปลายเชือก สีหน้าของเขาก็แข็งทื่อทันทีหลังจากนั้นดวงตาข้างหนึ่งของเขาก็เริ่มเปล่งประกายด้วยแสงสีม่วงจาง ๆ ในขณะที่อีกข้างหนึ่งเปลี่ยนไปเป็นสีฟ้าจาง ๆ

จิตวิญญาณกระบี่ในร่างกายของเขาปรากฏขึ้นทันที พวกเขาระมัดระวังเกี่ยวกับการอยู่ต่อหน้าสุดยอดราชาเทพจำนวนมาก ดังนั้นพวกเขาจึงไม่กล้าปรากฏตัวตรง ๆ พวกเขาสามารถยืมดวงตาของเจี้ยนเฉินเพื่อสังเกตสถานการณ์ของโลกภายนอก

“เป็นพลังของวัฏสงสาร” จิตวิญญาณกระบี่ดูเหมือนจะยืนยันความคิดของพวกเขาเมื่อพวกเขาเห็นพลังอันน่าสะพรึงกลัวที่ท่วมท้น พวกเขาร้องออกมาด้วยความตกใจอย่างมาก

“โอ้ ไม่นะ นายท่าน พลังแห่งวัฏสงสารนี้ช่างน่าสะพรึงอย่างยิ่ง ท่านไม่สามารถสัมผัสกับมันได้เลย ด้วยระดับการฝึกฝนในตอนนี้ของนายท่านไม่สามารถต้านทานได้ แม้แต่เศษเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็จะทำลายนายท่านได้” ฉิงโซวกล่าวอย่างหวาดกลัว

“พลังวัฏสงสารจากวัฏสงสารอมตะเที่ยงแท้งั้นหรือ ? ” เจี้ยนเฉินยิ้มอย่างขมขื่น จิตวิญญาณกระบี่เตือนเขาสายเกินไป

ในขณะนี้เองที่หมอกที่คล้ายกับพลังวัฏสงสารนั้นได้ม้วนตัวมาเหมือนพายุ มันกลืนเจี้ยนเฉินและสุดยอดราชาเทพ

ทันใดนั้น เจี้ยนเฉินก็รู้สึกถึงพลังของเขาได้รั่วไหลออกไปอย่างรวดเร็ว พลังชีวิตอันมากมายมหาศาลภายในตัวเขาลดลงอย่างรวดเร็วในขณะที่วิญญาณของเขามืดสลัวลง เขาไร้พลังมากขึ้นเรื่อย ๆ

ในความมึนงง ดูเหมือนว่าเขาจะเห็นแผ่นจานขนาดใหญ่หกแผ่นลอยอยู่เหนือหัวเขาราวกับว่าพวกมันกำลังพยายามดึงเขาเข้าไป

พลังของวัฏสงสารนั้นน่าหวาดกลัวเกินไป เจี้ยนเฉินไม่สามารถต้านทานได้เลยต่อหน้าพลังวัฏสงสาร

แม้แต่ซุยหยุนหลานและคนอื่น ๆ ก็ต้องเผชิญกับสถานการณ์เดียวกันกับเจี้ยนเฉิน ต่อหน้าพลังวัฏสงสารไม่มีใครสามารถต้านทานได้ พลังชีวิตของพวกเขาลดลงไป

ในขณะนี้ ชั้นที่ 9 ไม่ใช่ที่เดียวที่ปรากฏพลังวัฏสงสาร ภายในพระราชวังทั้งสิบสองชั้นนั้นเต็มไปด้วยพลังวัฏสงสาร

ชั้นที่ 8 ของพระราชวังศักดิ์สิทธิ์เนปจูนนั้นเต็มไปด้วยพลังวัฏสงสาร ลาวาร้อนแผดเผาที่ด้านล่างจนมืดมิดในอัตราที่มองเห็นได้ พลังวัฏสงสารดูเหมือนจะสามารถแทรกซึมทุกสิ่งทุกอย่างได้ไม่ว่าภูเขาไฟที่ยาวไม่รู้จบและลาวาร้อนที่แผดเผาไม่สามารถหยุดยั้งได้

ฮึ่ม !

ในขณะนี้ สัตว์อสูรที่โกรธแค้นก็คำรามดังขึ้น กิ้งก่ายักษ์กระโดดออกมาจากลาวา มีบาดแผลสาหัสบนตัว ดวงตาขนาดใหญ่เต็มไปด้วยความกลัวที่แปลกประหลาดและการระวังราวกับว่ามันต้องการหนีจากที่นี่

อย่างไรก็ตาม แววตาของมันมืดสลัวลงในไม่ช้าราวกับว่าพลังทั้งหมดของมันได้หายไปในขณะนั้น ร่างมหึมาที่ถูกโยนขึ้นไปในอากาศกระแทกเข้ากับลาวาเสียงดังสนั่น แล้วค่อย ๆ จมลงไป

แม้แต่ชั้นที่ 12 ของพระราชวังศักดิ์สิทธิ์เนปจูนก็ไม่สามารถหลีกเลี่ยงชะตากรรมนี้ได้ รูปปั้นทั้งสี่ของขั้นอัครสูงสุดท่วมท้นไปด้วยพลังแห่งวัฏสงสาร หนึ่งในนั้นทรุดตัวลง ในขณะที่รูปปั้นทั้งสามที่เหลือส่องแสงสลัว ๆ ขณะที่พวกมันอดทนอย่างดื้อรั้น

สถานที่เดียวที่ไม่ได้รับผลกระทบในพระราชวังศักดิ์สิทธิ์เนปจูนทั้งหมดคือภูเขาเนปจูนบนชั้น 9 อย่างไรก็ตาม ค่ายกลของจอมปราชญ์สูงสุดภายใต้ภูเขาก็ทำงานได้อย่างเต็มประสิทธิภาพเช่นกัน มันได้สร้างม่านพลังงานขนาดใหญ่ที่ล้อมรอบสถานที่ทั้งหมดปิดกั้นพลังแห่งวัฏสงสาร

ปรมาจารย์เฉินหลงยืนอยู่บนยอดเขาที่สูงที่สุด ในขณะที่เขาจ้องมองไปที่พลังวัฏสงสารที่อาละวาดอยู่ด้านนอก เขาเคร่งเครียดมาก

งูตัวใหญ่พันล้อมรอบเขา ดวงตาที่มีภาพมายาเหมือนหลุมฝังศพ ในขณะที่จ้องมองโลกภายนอกโดยตาไม่กระพริบ

“เส้นทางโบราณ ! ”

ในขณะนี้ เสียงที่ไม่ชัดเจนปรากฏขึ้นรอบ ๆ เสียงนั้นโบราณและดูเหมือนแก่กว่าราวกับว่ามันเคยเป็นยุคที่ผ่านมานับไม่ถ้วน มันดังขึ้นทั่วทั้งภูเขาเนปจูนด้วยความรู้สึกราวกับว่ามันไม่สนใจทุกสิ่ง

ดวงตาของเฉินหลงและของงูยักษ์นั้นหรี่แคบลงในขณะที่มองดูไปในที่เดียวกัน

ด้านหน้าของพวกเขา มีร่างพร่ามัวลอยอยู่บนท้องฟ้าเหนือภูเขาเนปจูน พลังวัฏสงสารอยู่รอบ ๆ เขา ดูเหมือนว่ามันจะก่อตัวเป็นก้อนเมฆที่เขายืนอยู่

จากการเหลือบมองเพียงครั้งเดียว ร่างพร่ามัวดูเหมือนว่าเป็นผู้ปกครองโลก เขายังยืนอยู่บนพลังอันยิ่งใหญ่ของวัฏสงสาร

“เจ้าเป็นใคร ? ” ปรมาจารย์เฉินหลงถามอย่างเคร่งขรึม ทันทีที่เขาเห็นร่างพร่ามัว ขนทั้งหมดบนร่างกายของเขาก็ลุกชันในขณะที่รู้สึกเย็นไปที่กระดูกสันหลังของเขา

เกล็ดทั้งหมดบนตัวงูยักษ์ข้างเขาลุกชันเช่นกันในขณะที่ดวงตาของมันหดตัวลงจนเป็นจุดเล็ก ๆ

“ข้าคือวัฏสงสาร ! ” ร่างพร่ามัวกล่าว เสียงอันชราของเขาเต็มไปด้วยพลังที่ไม่มีที่สิ้นสุดของจักรวาล รบกวนกฎทั้งสามพันและทำให้พวกมันยุ่งเหยิง