เทพกระบี่มรณะ (chaotic sword god)

ตอนที่ 2112: กิ้งก่ายักษ์ในลาวา

เจี้ยนเฉินยืนอยู่หน้าทางเข้าของชั้นแรกของหอคอยอนัตตา เขามองไปด้านนอกของประตูที่ชำรุด ใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว เขาเต็มไปด้วยความประหลาดใจและสงสัย

จนกระทั่งช่วงเวลาที่เขาพยายามจะเชื่อว่าเขาได้ถูกโจมตีและความจริงที่ว่าการโจมตีนี้ทรงพลังเกินกว่าขอบเขตราชาเทพอย่างสมบูรณ์

มันเป็นสิ่งต้องห้ามสำหรับผู้เชี่ยวชาญขอบเขตตั้งต้นที่จะเดินทางเข้าสู่พระราชวังศักดิ์สิทธิ์เนปจูน กฎนี้ไม่เคยถูกแหกตลอดเวลาหลายล้านปีเมื่อพระราชวังศักดิ์สิทธิ์เนปจูนเปิดออก

ยิ่งกว่านั้นคือที่ด้านล่างของลาวา มันร้อนมากที่แม้แต่วัตถุเทพที่อ่อนแอก็จะละลายลง แม้แต่ผู้เชี่ยวชาญขอบเขตตั้งต้นบางคนก็ไม่อาจดำลงมาได้

“เจี้ยนเฉิน เกิดอะไรขึ้น ? ” ไคยะปรากฏตัวด้านหน้าของเจี้ยนเฉินอย่างเงียบ ๆ พลางจ้องมองไปข้างนอกอย่างเคร่งเครียด

เจี้ยนเฉินส่ายหน้าโดยไม่พูดอะไรเลน เขาเครียดอย่างมาก เขาไม่รู้ว่าอะไรกำลังโจมตีพวกเขาอย่างไร เขาไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่ามันเป็นค่ายกลโจมตีของพวกเขาหรือว่าเขาบังเอิญวิ่งเข้าไปชนค่ายกลป้องกันทำให้เกิดการปะทะกัน

ตูม ! ตูม ! ตูม…

อย่างไรก็ตามในตอนนี้การโจมตีที่น่ากลัวได้เริ่มอีกครั้ง มันมาจากด้านตรงหน้าของเขา การโจมตีทุกครั้งมีพลังทำลายล้างสูงมากพอที่ทำให้ลาวาข้าง ๆ ปั่นป่วนอย่างรุนแรง มันโจมตีหอคอยอนัตตาที่ชำรุดอย่างหนัก

การโจมตีนั้นรุนแรงและมีพลังอย่างมาก แม้ว่าเจี้ยนเฉินจะซ่อนตัวอยู่ในหอคอยอนัตตา เขาก็สามารถรู้สึกถึงแรงโจมตีนั้นได้อย่างชัดเจนจากภายนอกว่ามันน่าตกใจเพียงใด

หอคอยอนัตตาสั่นสะเทือนอย่างหนัก การโจมตีจากภายนอกทุกครั้งสามารถทำให้หอคอยสั่นสะเทือนได้ ดังนั้นหลังจากการโจมตีที่น่าสะพรึงกลัวนี้ ดูเหมือนว่าจะไม่มีการโจมตีที่จะทำให้หอคอยสั่นอย่างรุนแรง ไม่นานหอทั้งหลังก็เสียความสมดุลและเริ่มเอียงล้มลงที่พื้น

เจี้ยนเฉินสามารถสัมผัสทุกอย่างเกิดขึ้นที่หอคอยจากภายในได้อย่างชัดเจน เขาไม่ได้พยายามทำให้หอคอยกลับมาสมดุล เขาปล่อยให้มันล้มลงแทน จิตใจของเขาเริ่มหนักอึ้งขึ้นขณะที่สีหน้าของเขาก็ย่ำแย่อย่างมาก

ปัจจุบันเขามั่นใจว่าเขาไม่ได้วิ่งเข้าไปในค่ายกลใด ๆ และถูกโจมตีจากศัตรูที่ไม่รู้จัก สิ่งที่เขาไม่สามารถเข้าใจได้คือฝ่ายตรงข้ามของเขาสามารถอยู่ในพระราชวังเทพศักดิ์สิทธิ์เนปจูนได้อย่างไรด้วยความแข็งแกร่งเช่นนี้

โครม !

ด้วยเสียงที่ดังกึกก้องอย่างหนัก หอคอยอนัตตาก็ล้มกระแทกพื้นจากแรงที่ไม่น่าเชื่อนี้

ทันใดนั้นพื้นดินทั้งหมดก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงราวกับแผ่นดินไหวขนาดใหญ่ เกิดรอยร้าวกระจายออกไปทุกทิศทุกทางราวกับใยแมงมุมและลาวาก็เดือดพล่านอย่างรุนแรง

ปัจจุบันมีบอลแสงลอยเหนือผิวลาวาก่อนที่จะพุ่งลงไปอย่างช้า ๆ

บอลแสงทุกลูกเป็นตัวแทนของวัตถุเทพประเภทป้องกัน มีราชาเทพหลายคนในแต่ละลูกกำลังรวมตัวกันถ่ายเทพลังเพื่อใช้งานการป้องกันของวัตถุเทพจนถึงขีดจำกัดเพื่อป้องกันลาวา

อันที่จริงก้นลาวาสามารถละลายวัตถุเทพได้ แต่กระบวนการนี้ค่อนข้างใช้เวลานาน ภายใต้การร่วมมือกันของราชาเทพ ตราบใดที่พวกเขาไม่ได้เข้าไปจนถึงจุดต่ำสุด พวกเขาก็สามารถอยู่ในลาวาได้ชั่วระยะเวลาหนึ่ง แต่มันก็ไม่นานเกินไป

แต่ในเวลานี้ลาวาในบริเวณใกล้ ๆ ก็เริ่มสั่นอย่างรุนแรง ไม่เพียงแต่ความกดดันของราชาเทพที่ได้รับผ่านวัตถุเทพเท่านั้น แต่ยังมีเปลวไฟที่อยู่ด้านล่างของลาวาอีกด้วย มันล้อมรอบบอลแสงก่อนที่จะแตกกระจายภายในสิบวินาทีเผยให้เห็นราชาเทพที่อยู่ในลาวา

ทันใดนั้นเสียงร้องที่น่าสังเวชก็ดังขึ้นในลาวา ราชาเทพทุกคนที่ลงไปในลาวาไม่กล้าที่จะอยู่ที่นั่นอีกต่อไป ราวกับว่าพวกเขากำลังหนีอย่างสุดชีวิต พวกเขารีบขึ้นไปให้พ้นจากลาวาอย่างรวดเร็ว

ไม่นา ราชาเทพทั้งหมดก็ออกมาจากลาวา พวกเขาลอยอยู่ในที่สูงบนอากาศขณะที่จ้องมองทะเลลาวาด้วยความหวาดกลัว

ในเวลาสั้น ๆ หลาย ๆ คนก็ได้รับบาดแผลในระดับที่แตกต่างกัน บางส่วนของพวกเขาถูกเผาจนจำรูปลักษณ์ไม่ได้ เปลวไฟที่พุ่งใส่พวกเขาในขณะที่อยู่ในวัตถุเซียนระดับสูงสุดจนกลายเป็นน้ำจากการหลอมเหลว

“เกิดอะไรขึ้นข้างล่าง ? ทำไมลาวาถึงได้รุนแรงอย่างกะทันหัน ? ”

“ไฟพวกนี้น่ากลัวเกินไป พวกมันควรจะอยู่ที่ก้นลาวา ทำไมพวกมันถึงพุ่งขึ้นมาแทน ? ”

…

สุดยอดราชาเทพหลายคนบินวนเวียนอยู่บนอากาศ ขณะที่พวกเขาจ้องมองลาวาที่เบื้องล่างอย่างหวาดกลัว

ถ้าไม่ใช้เพราะพวกเขาหลบหนีออกมาอย่างรวดเร็ว แม้แต่สุดยอดราชาเทพก็ไม่อาจมีชีวิตอยู่ได้ พวกเขาจะถูกเผาจนเกรียม

อย่างไรก็ตาม ราชาเทพหลายคนก็บาดเจ็บ ด้วยเหตุนี้จึงไม่มีใครกล้าเข้าไปในลาวาอีก

การโจมตีที่น่าสะพรึงกลัวหยุดอยู่ใต้ลาวา เจี้ยนเฉินซ่อนตัวอยู่ในหอคอยอนัตตาและสัมผัสถึงภายนอกผ่านการเชื่อมต่อระหว่างเขากับหอคอย หลังจากยืนยันได้ว่าการโจมตีไม่ได้ดำเนินต่อไป เขาค่อย ๆ ให้หอคอยอนัตตาลอยไปด้านหน้าอย่างระมัดระวัง

หลังจากเดินทางได้ไม่กี่กิโลเมตร เจี้ยนเฉินก็เคร่งเครียด เขาหยุดหอคอยอนัตตาหลังจากที่สัมผัสถึงภายนอกอย่างจริงจัง เขากัดฟันของเขาก่อนที่จะให้หอคอยเคลื่อนที่อีกครั้ง

แต่คราวนี้ เจี้ยนเฉินปรากฏตัวอยู่ด้านหลังหอคอยอนัตตา ด้วยวิธีนี้แม้ว่าเขาจะถูกโจมตีอีกครั้ง เขาก็จะมีเวลามากพอที่จะกลับเข้าไปในหอคอยที่ไม่อาจทำลายได้ก่อนที่เขาจะต้องป้องกันการโจมตี

อย่างไรก็ตามทันทีเจี้ยนเฉินออกจากหอคอยอนัตตา หัวใจของเขาก็เต้นแรงและดวงตาของเขาก็หรี่ลงทันที

ด้านหน้า เขาเห็นหัวโต ๆ ปัจจุบันหัวนั้นเกือบจะถูกกดทับกับหอคอยอนัตตา ดวงตาคู่หนึ่งที่มีความกว้างกว่าสามเมตรก็จ้องมองหอคอยอย่างน่าสนใจ

“มันเป็นกิ้งก่ายักษ์ ! ” หัวใจเจี้ยนเฉินสั่นเทา เขาจำได้ว่ามันคืออะไรด้วยการมองเพียงครั้งเดียว จริง ๆ แล้วมันเป็นกิ้งก่าขนาดใหญ่ที่มีชีวิตอยู่ในลาวาลึกลงไป

อย่างไรก็ตามในเวลานี้ กิ้งก่ามหึมาก็พบเจี้ยนเฉินเช่นกัน ดวงตาขนาดใหญ่ของมันก็ตรึงกับตัวเขาทันที

แม้ว่าเจี้ยนเฉินจะอยู่ในลาวา เขาก็รู้สึกว่าร่างกายของเขาเย็นเยียบทันทีจากการจ้องมองของกิ้งก่า เลือดของเขารู้สึกเหมือนกับถูกแช่แข็งจนรู้สึกถึงความอันตรายและไม่อาจหายใจออกได้กดลงมาที่ตัวเขาทันที

เจี้ยนเฉินพร้อมที่จะกลับไปที่หอคอยอนัตตาได้ตลอดเวลา ดังนั้นโดยไม่ลังเล เขากลับไปที่หอคอยอย่างรวดเร็ว

ตูม !

ทันทีที่เขากลับไปที่หอคอย เสียงหนัก ๆ ก็ดังออกมาจากหอคอยทันที เห็นได้ชัดว่ากิ้งก่าได้เริ่มโจมตีอย่างรุนแรง

เจี้ยนเฉินหอบหายใจอย่างหนักภายในหอคอยอนัตตา เขามองออกไปข้างนอกอย่างเคร่งเครียด

ผลลัพธ์นี้ได้เพิ่มความคาดเดาเกี่ยวกับพระราชวังศักดิ์สิทธิ์เนปจูน เขาไม่คิดเลยว่าจะมีกิ้งก่ายักษ์ที่น่ากลัวขนาดนี้ใต้ก้นลาวาซึ่งไม่มีใครพบมันมาหลายปี

เขามั่นใจว่าถ้าข่าวของกิ้งก่ายักษ์แพร่ออกไปในพระราชวังศักดิ์สิทธิ์เนปจูน มันจะนำความโกลาหลครั้งใหญ่มา

“เจี้ยนเฉิน สถานการณ์ด้านนอกเป็นอย่างไรบ้าง ? ” ไคยะถาม

เจี้ยนเฉินบอกทุกอย่างที่เขารู้ อย่างที่คิดไว้ ไคยะก็เครียดขึ้นมาหลังจากที่รู้ว่ามีกิ้งก่ายักษ์อยู่ด้านนอก

“มันยากมากสำหรับเจ้าที่จะรวบรวมเหรียญผลึกแห่งไฟหากมีกิ้งก่ายักษ์ด้านนอก” ไคยะขมวดคิ้ว