เทพกระบี่มรณะ (chaotic sword god)

ตอนที่ 2041 – การต่อสู้กับโม่เฉิง (1)

“เจ้ากล้าที่จะยืนขวางทางข้า” โม่เฉิงจ้องไปที่เจี้ยนเฉินอย่างเย็นชาและไร้อารมณ์

ไคยะที่อยู่ข้าง ๆ เจี้ยนเฉินโกรธมากเมื่อนางได้ยินเช่นนั้น โม่เฉิงเป็นเพียงขั้นเหนือเทพช่วงปลายปลาย ระดับการฝึกฝนของเขาเหมือนกับพวกเขา แต่เขาก็หยิ่งยโสดูถูกพวกเขา

หัวใจของหยุนซินจมลงในความสิ้นหวังมานานแล้ว แม้ว่านางจะรู้ว่าเจี้ยนเฉินและไคยะนั้นทรงพลังมากและยังเป็นผู้เชี่ยวชาญชั้นยอดบนป้ายทำเนียบขั้นเหนือเทพ แต่ชื่อเสียงของโม่เฉิงนั้นยอดเยี่ยมเกินไป การได้รับการจัดอันดับเป็นอันดับหนึ่งบนป้ายทำเนียบขั้นเหนือเทพนั้นเพียงพอที่จะทำให้ผู้คนจำนวนมากตกใจกลัว

สำหรับเสี่ยวเจิ้งนั้น เขารู้สึกไม่สบายใจเช่นกัน เขาเป็นราชาเทพช่วงต้นซึ่งทั้งความรู้และความเข้าใจของเขานั้นยอดเยี่ยมกว่าหยุนซิน เขาเห็นชัดเจนถึงความแข็งแกร่งของเจี้ยนเฉินและไคยะเมื่อพวกเขาต่อสู้ ราชาเทพช่วงต้น 2 คนบนชั้นที่เจ็ด

เสี่ยวเจิ้งเชื่อว่าแม้ว่าเจี้ยนเฉินและไคยะจะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของโม่เฉิงในการต่อสู้แบบประชิดตัว พวกเขาก็ยังคงใกล้เคียงกัน

อย่างไรก็ตาม ด้านหลังโม่เฉิงเป็นชายชราในชุดสีครามที่ไม่มีใครรู้จักแม้แต่น้อย เป็นไปไม่ได้ที่ฝ่ายของเจี้ยนเฉินจะได้เปรียบตราบใดที่ชายชรายังอยู่ด้วย

ผลที่ตามมาในสายตาของเสี่ยวเจิ้ง การล่วงเกินโม่เฉิงเป็นการตัดสินใจที่ไม่ฉลาดนัก

“เรื่องนี้จะต้องกลายเป็นปัญหาอย่างแน่นอน” เสี่ยวเจิ้งขมวดคิ้ว

เจี้ยนเฉินไม่สนใจความเย็นชาของโม่เฉินอย่างสมบูรณ์ เขายิ้มอย่างสงบและพูดว่า“ ข้าทำข้อตกลงกับตระกูลหยุนก่อนหน้านั้น ข้าต้องปกป้องแม่นางหยุนซินเป็นเวลาหนึ่งปีในพระราชวังศักดิ์สิทธิ์เนปจูน เป็นผลให้ใครก็ตามที่ต้องการทำร้ายนางต้องผ่านข้าไปก่อนในปีนี้”

หลายคนในสวนดูถูกทันทีเมื่อได้ยินคำพูดของเจี้ยนเฉิน พวกเขามองเขาเหมือนเป็นคนปัญญาอ่อน

“เฮ้ นี่ใครน่ะ ? เขามั่นใจที่จะพูดอะไรเช่นนี้ต่อหน้าโม่เฉิง”

“แม้ว่าโม่เฉิงจะหยิ่งไปเล็กน้อย แต่เขาก็มีพลังที่จะทำเช่นนั้น เจ้าเหลือขอคนนี้เป็นใคร ข้าไม่เคยได้ยินเรื่องเกี่ยวกับเขาเลยและจากลักษณะของเขา เขาดูเหมือนจะไม่ใช่คนที่ติดหนึ่งในสิบอันดับแรกของป้ายทำเนียบขั้นเหนือเทพ แต่เขาก็ยังกล้าพอที่จะยืนหยัดต่อสู้กับโม่เฉิง”

“หืม และเขาต้องการปกป้องคนอื่นเป็นเวลาหนึ่งปี ? เขาจะต้องดิ้นรนเพื่อปกป้องตัวเองในขณะที่ล่วงเกินโม่เฉิง”

ชายชราในชุดสีครามด้านหลังโม่เฉิงเลิกคิ้วของเขาในขณะนี้เช่นกัน เขามองดูเจี้ยนเฉินด้วยความประหลาดใจ

มีแสงประกายแวววาวในดวงตาของโม่เฉิง“ ผ่านเจ้าไป หากเจ้าเป็นราชาเทพช่วงต้นที่ทรงพลังกว่าเล็กน้อย ข้าจะเอาจริง แต่เจ้าเป็นเพียงแค่มดในสายตาของข้าตอนนี้ เจ้าไม่มีสิทธิ์ที่จะยืนขวางทางข้า ดังนั้นจงออกไป” เมื่อถึงเวลานั้น โม่เฉิงก็เหยียดนิ้วออกและปราณกระบี่ก็พุ่งออกมาทันที มันพุ่งไปยังเจี้ยนเฉินด้วยความเร็วดุจสายฟ้าและแสงที่แหลมคม

เขามั่นใจว่าไม่มีขั้นเหนือเทพคนใดที่เป็นคู่ต่อสู้ของเขา เขาไม่ได้ลงมือกับเจี้ยนเฉินอย่างจริงจังเช่นกัน เขารู้สึกไม่พอใจที่จะใช้กระบี่ของเขา

“โม่เฉิงคนนี้สมควรที่จะได้เป็นอันดับหนึ่งบนป้ายทำเนียบขั้นเหนือเทพ ไม่เพียงแต่ความแข็งแกร่งของเขาเท่านั้น แต่เป็นปราณกระบี่ที่ลงมือแบบสบาย ๆ ของเขาไม่ใช่สิ่งที่ขั้นเหนือเทพปกติจะสู้ได้ ความเข้าใจของเขาเกี่ยวกับกฎแห่งกระบี่นั้นไม่อ่อนแอกว่าข้า เขามาถึงขีดจำกัดของความสำเร็จบางส่วนของจิตวิญญาณกระบี่ที่ซึ่งเขาสามารถไปถึงความสำเร็จขั้นกลางได้ในอีกหนึ่งก้าว” เจี้ยนเฉินคิด เขายังคงสงบและใจเย็นและเขาก็ยื่นนิ้วหนึ่งเพื่อส่งสายของปราณกระบี่

ควับ !

ปราณกระบี่ฉีกอากาศด้วยความเร็วดุจสายฟ้า มีเพียงแสงเปล่งประกายสีขาวเงินและปราณกระบี่ทั้งสองเส้นก็ปะทะเข้าด้วยกันทำให้เกิดระเบิดเสียงดัง

“หืม ? ข้าไม่เคยคิดเลยว่าเจ้าเด็กเหลือขอคนนี้ใช้กฎแห่งกระบี่เช่นกัน”

“แล้วถ้าเขาสามารถใช้กฏแห่งกระบี่ได้ กฎเดียวกันในมือที่แตกต่างกันจะยังคงมีพลังที่แตกต่างกัน เจ้าเด็กเหลือขอคนนี้จะเป็นคู่ต่อสู้ของโม่เฉิงได้อย่างไร ? ”

“แค่รอดู การปะทะกันครั้งนี้จะแสดงให้เห็นถึงความแตกต่างของความแข็งแกร่ง”

หลายคนพูดถึง ไม่มีใครคิดว่าผลลัพธ์จะเอื้อประโยชน์แก่เจี้ยนเฉิน

แต่ในไม่ช้า ผู้คนที่ดูหมิ่นเจี้ยนเฉินก็ตกตะลึงกันหมด เส้นปราณกระบี่ทั้งสองสลายไปในอากาศโดยที่ไม่มีใครเป็นฝ่ายได้เปรียบ

เจี้ยนเฉินและโม่เฉิงมีความเท่าเทียมกันในการปะทะครั้งนี้

“อืม ? ข้าไม่สามารถบอกได้ แต่เด็กคนนี้มีพละกำลังมาก”

“นั่นหมายความว่าไม่มีอะไร นั่นเป็นเพียงการจู่โจมอย่างสบาย ๆ จากโม่เฉิง เขาไม่ได้ใช้กระบี่เลยแม้แต่น้อย ถ้าโม่เฉิงเอาจริงมากกว่านี้เพียงแค่การเคลื่อนไหวเพียงไม่กี่กระบวนท่า ไม่ เพียงแค่กระบวนท่าเดียวก็เพียงพอแล้วที่จะเอาชนะคู่ต่อสู้ของเขา”

ตาของโม่เฉิงหรี่แคบลง เขาพูดอย่างเย็นชา “เจ้ามีพลังมากพอที่จะหยุดปราณกระบี่ของข้าได้อย่างง่ายดาย เจ้ามีสิทธิ์ที่ทำให้ข้าต้องใช้กระบี่ของข้า” มีกระบี่ปรากฏอยู่ในมือของโม่เฉิงและเขาก็ถูกปกคลุมด้วยแสงที่พร่ามัว ปราณกระบี่หมุนที่ปลายกระบี่ในขณะที่มันแผ่ออกมา

“วัตถุเซียนขั้นสูงสุด ! ” เจี้ยนเฉินมองกระบี่ในมือของโม่เฉิง กระบี่รุ้งดาราที่เขาใช้ในอดีตได้แตกสลายไปแล้ว และเขามักจะค้นหาวัตถุเซียนขั้นสูงสุดที่เหมาะสมกับเขา อย่างไรก็ตาม เขายังไม่พบสิ่งที่ทำให้เขาพอใจ

“ดูสิ โม่เฉิงใช้พลังเต็มที่ของเขา มันยากมากที่จะได้เห็นการต่อสู้ของคนที่ได้รับการจัดอันดับเป็นอันดับหนึ่งบนป้ายทำเนียบขั้นเหนือเทพ” ขั้นเหนือเทพทั้งหมดในสวนให้ความสนใจกับการสู้รบและมันก็ดึงดูดความสนใจของราชาเทพสองสามคน

ดวงตาของเสี่ยวเจิ้งทอประกายแวววาว เขาก็กระตือรือร้นที่จะให้เจี้ยนเฉินต่อสู้กับโม่เฉิง เขาต้องการเห็นความแตกต่างระหว่างความแข็งแกร่งของพวกเขา

“หลังจากนี้ข้าจะโจมตีโดยไร้ความเมตตา หากเจ้าต้องการถอยกลับในตอนนี้ก็ยังไม่สายเกินไป โปรดจำไว้ว่าเจ้าไม่สามารถหยุดข้าไม่ให้ยุ่งเกี่ยวกับรากจิตวิญญาณวิถีสวรรค์ได้” โม่เฉิงกล่าวอย่างเย็นชา

“เจ้าแน่ใจหรือว่าข้าไม่สามารถหยุดเจ้าได้ มันจะเป็นเช่นนั้นถ้าคนที่อยู่ข้างหลังเจ้าสอดมือเข้ามาช่วย” เจี้ยนเฉินพูดอย่างสงบ

แสงแวววับส่องประกายผ่านดวงตาของชายชราผู้อยู่เบื้องหลังโม่เฉิง เขามองเจี้ยนเฉินด้วยความตั้งใจแปลก ๆ และหัวเราะเบา ๆ “ สหายตัวน้อยของข้า เจ้าไม่ต้องกังวลเลย ตราบใดที่ราชาเทพที่ทรงพลังมากกว่าไม่ปรากฏตัว ข้าก็จะไม่เข้าร่วม เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ข้าหวังว่าเจ้าจะสามารถเอาชนะโม่เฉิงได้ เพื่อที่เจ้าจะได้ลดความเย่อหยิ่งของเขาได้สักเล็กน้อย” ในพริบตาชายชราก็ถอยห่างออกไปหลายกิโลเมตร อย่างไรก็ตาม เขารู้ว่าการหาขั้นเหนือเทพที่สามารถเอาชนะโม่เฉิงได้นั้นยากเกินไป

โม่เฉิงเพิกเฉยต่อคำพูดของชายชรา ประกายในแววตาของเขาส่องแสงจ้าในขณะที่เขาพลุ่งพล่านไปด้วยเจตจำนงในการต่อสู้ เขากล่าวว่า “ในเมื่อเจ้ามั่นใจมาก ข้าจะสัญญากับเจ้าว่าข้าไม่ต้องการรากจิตวิญญาณวิถีสวรรค์อีกต่อไป ถ้าเจ้าเอาชนะข้าได้” ด้วยสิ่งนั้นโม่เฉิงก็พุ่งออกมาโดยตรง กระบี่ของเขาเปล่งประกายราวกับว่ามันหลอมรวมเข้ากับเขาและแทงเข้าไปที่เจี้ยนเฉินตรง ๆ

เจี้ยนเฉินก้าวไปข้างหน้าเพื่อรับมัน ปราณกระบี่ควบแน่นที่มือขวาของเขาในขณะที่เขาใช้มันเพื่อจัดการกับคู่ต่อสู้ของเขา

“พวกเขากำลังต่อสู้กัน มาดูกันว่าคนนี้จะยืนหยัดได้นานแค่ไหนในฐานะคู่ต่อสู้ของโม่เฉิง”

“เราจำเป็นต้องดูด้วยหรือ ? มันจะจบภายในสามกระบวนท่า”

ทุกคนในสวนกลั้นหายใจขณะที่พวกเขาเฝ้ามองอย่างใกล้ชิด แม้แต่ราชาเทพช่วงปลายบางคนก็ถูกดึงดูดโดยโม่เฉิงเป็นการส่วนตัว

ติ้ง !

ด้วยเสียงที่คมชัด ปราณกระบี่บนมือของเจี้ยนเฉินได้โจมตีกระบี่ของโม่เฉิง เนื่องจากความจริงที่ว่าปราณกระบี่ของเจี้ยนเฉินได้ถูกรวมเข้าด้วยกันอย่างหนาแน่นจนเกือบจะกลายเป็นของแข็งแล้วจึงมีเสียงคล้ายโลหะกระทบกัน

ด้วยพลังอันยิ่งใหญ่ทั้งสองนั้นทำให้เกิดคลื่นพลังงานอันทรงพลังทันที ปราณกระบี่กระจัดกระจายไปรอบ ๆ แต่พวกมันไม่สามารถทำลายสิ่งต่างที่อยู่รอบ ๆ ตัวพวกเขา

สมบัติสวรรค์ทั้งหมดหรือแม้กระทั่งพืชพรรณธรรมดาก็ได้รับการปกป้องจากค่ายกลที่ทรงพลัง อย่าว่าแต่พวกเขาตามลำพังแม้กระทั่ง ราชาเทพช่วงสูงสุดหรือราชาเทพอันดับสูงสุดจากบัลลังก์ราชาเทพก็ต้องเพียรพยายามเพื่อทำลายพวกมัน

“นี่มันพลังอะไรกัน ! ” โม่เฉิงอุทานอยู่ภายใน เขารู้สึกถึงพลังอันยิ่งใหญ่ผ่านมาตามวัตถุเซียนของเขาเมื่อเขาปะทะกับปราณกระบี่ของเจี้ยนเฉินจนถึงจุดที่แขนขวาของเขามันชา

อย่างไรก็ตาม ในวินาทีต่อมาดวงตาของโม่เฉิงก็หรี่แคบลง เขาเห็นมือขวาของเจี้ยนเฉินยื่นมือตรงไปที่กระบี่ของเขาในขณะที่ถูกเคลือบด้วยแสงเจิดจ้า

“เจ้าอยากตายหรือ ? ข้าจะตัดมือเจ้าก่อนหากเป็นเช่นนั้น” โม่เฉิงแค่นเสียงเย้ยหยันออกมา