เทพกระบี่มรณะ (chaotic sword god) - ตอนที่ 2031 - ชั้นเจ็ด

ตอนที่ 2031 – ชั้นเจ็ด

“ ไม่ว่าเราจะดิ้นรนหรือไม่ก็เป็นเรื่องของเรา มันไม่เกี่ยวอะไรกับแม่นางหยุนซิน อย่างไรก็ตาม แม่นางหยุนซินโปรดพิจารณาให้ดี เจี้ยนเฉิน เฉินหลงและข้าจะปกป้องเจ้าแค่ปีเดียวเท่านั้น หากเจ้ายินดีที่จะใช้เวลา 1 ปีในชั้นแรก เรายินดีมากที่จะติดตามเจ้า” ไคยะไม่สามารถอดทนได้ นางเกลียดหยุนซินเป็นอย่างมาก แต่เนื่องจากพวกเขาเห็นด้วยกับข้อตกลงของหยุนเหลียนชิง พวกเขาจึงต้องปกป้องนางเป็นเวลา 1 ปี เป็นผลให้พวกเขาทั้งสามไม่สามารถแยกจากหยุนซินในช่วงปีนี้ได้

“เจ้าต้องการให้ข้าอยู่ที่นี่เป็นเวลา 1 ปี ? หืมม เจ้าไม่คาดหวังเหรอ ตำแหน่งทั้งสามในพระราชวังศักดิ์สิทธิ์เนปจูนไม่ง่ายที่จะหยิบฉวยโดยตระกูลของเรา “หยุนซินพูดอย่างเย็นชา นางไม่ได้อยู่บนชั้นหนึ่งอีกต่อไปแล้วเลื่อนไปยังชั้นที่สองโดยตรง

“ ข้าจะทำให้เป็นเรื่องง่ายสำหรับเจ้าในตอนนี้ เมื่อเราไปถึงสถานที่ที่มีผู้คนมากมาย ข้าจะแสดงให้เจ้าเห็นว่าข้าจะจัดการกับเจ้าอย่างไร เมื่อสิ่งนั้นเกิดขึ้นเจ้าจะได้รับความสนุกทั้งหมด” หยุนซินคิดขณะที่ขึ้นไปที่ทางขึ้นไปชั้นสอง

แม้ว่าพระราชวังศักดิ์สิทธิ์เนปจูนจะมีขนาดใหญ่ แต่ทั้งสี่ก็มาถึงชั้นสองในไม่ช้า

สถานการณ์ของชั้นสองนั้นไม่แตกต่างจากสถานการณ์ในชั้นแรก นอกเหนือจากซากศพและเลือดแห้งกระจายไปทั่วทุกที่ไม่มีอะไรอย่างอื่น

เห็นได้ชัดว่าหลังจากที่ผู้คนเข้ามาที่นี่หลายร้อยครั้ง ทุกอย่างที่มีค่าบนชั้นสองและทุกอย่างที่สามารถเอาไปได้ก็หายไป

ผู้ฝึกตนคนอื่น ๆ ที่เข้ามาในเวลานี้มีความเข้าใจเกี่ยวกับพระราชวังศักดิ์สิทธิ์อย่างชัดเจน พวกเขาย้ายไปยังชั้นสูงขึ้นมานานแล้วเหมือนเมื่อก่อน มีเพียงกลุ่มของเจี้ยนเฉินเท่านั้นที่อยู่ในพื้นที่ขนาดใหญ่เช่นนี้

หลังจากนั้นทั้งสี่คนก็ขึ้นไปข้างบน พวกเขาเดินผ่านชั้นที่สาม, สี่และห้า เมื่อพวกเขามาถึงชั้นหกในที่สุดพวกเขาก็เห็นคนอยู่อย่างกระจัดกระจาย

ตาของหยุนซินเป็นประกายทันทีเมื่อนางเห็นคนเหล่านี้ แต่เมื่อนางค้นพบว่าผู้ฝึกตนเหล่านี้ส่วนใหญ่เป็นขั้นเหนือเทพ มีราชาเทพเพียงหนึ่งหรือสองคน นางขมวดคิ้วอย่างไม่มีความสุขทันที นางแค่นเสียงเบา ๆ แล้วพูดว่า“ ไปที่ชั้นเจ็ด!”

เจี้ยนเฉิน, ไคยะ และ เฉินหลงต่างตกตะลึงเมื่อพวกเขาจ้องที่ด้านหลังของหยุนซิน เห็นได้ชัดว่าพวกเขาเข้าใจความตั้งใจของหยุนซิน

“ผู้หญิงคนนี้มีปัญหา มันจะดีถ้านางจะรู้จักสถานะของนาง แต่ถ้านางเริ่มที่จะยั่วผู้คนอย่างไร้เหตุผล มันจะทำให้เกิดปัญหามากมายสำหรับพวกเรา “ไคยะสื่อสารอย่างลับ ๆ

ปรมาจารย์เฉินหลงถือแผ่นจานอาคมสีฟ้าขณะที่พยักหน้าเห็นด้วย เขาพูดกับเจี้ยนเฉินและไคยะว่า“ เราไม่สามารถประมาทได้เลย ในพระราชวังศักดิ์สิทธิ์เนปจูน มีขั้นเหนือเทพไม่กี่คนและมีราชาเทพช่วงปลายจำนวนมาก ซึ่งมีแม้กระทั่งผู้เชี่ยวชาญจากบัลลังก์ราชาเทพ หากผู้หญิงคนนั้นกระตุ้นกลุ่มของราชาเทพช่วงปลายให้กับพวกเรา เราจะไม่สามารถรับมือได้อย่างง่ายดายด้วยความแข็งแกร่งในปัจจุบันของพวกเรา”

“ไม่ต้องกังวล นางจะไม่กล้าพอที่จะทำอะไรบุ่มบ่าม เว้นเสียแต่ว่านางต้องการที่จะสร้างปัญหาให้กับครอบครัวหยุนไม่รู้จบ ไปกันเถอะ” เจี้ยนเฉินกล่าว เสียงของเขาเย็นชาเล็กน้อย หลังจากที่เขาพูด เขาเดินตรงไปที่ชั้นเจ็ด

ผู้คนจำนวนมากมาถึงชั้นเจ็ดของพระราชวังศักดิ์สิทธิ์เนปจูน ขั้นเหนือเทพส่วนใหญ่ที่เข้ามารวมตัวกันที่ชั้นนี้รวมถึงราชาเทพสองสามคน อย่างไรก็ตามพวกเขาทุกคนเป็นราชาเทพช่วงต้น

“ค่ายกลนั้นมีพลังมากเกินไป แค่พลังงานที่มันแผ่ออกมาก็น่ากลัว … ”

“ มันต้องเป็นผู้เชี่ยวชาญในขอบเขตตั้งต้น ต้องมีมรดกของผู้เชี่ยวชาญในขอบเขตตั้งต้น… ”

…

เมื่อกลุ่มของเจี้ยนเฉินขึ้นมาถึงชั้นเจ็ด เสียงโห่ร้องดังขึ้นในบริเวณใกล้เคียง

ห่างจากที่ตั้งของพวกเขาไปหลายร้อยเมตร คนกลุ่มใหญ่มารวมตัวกัน พวกเขาล้อมรอบค่ายกลขณะที่ชี้ไปที่มันและพูดคุยกัน ความปรารถนาถูกแผดเผาในสายตาของหลาย ๆ คน

อย่างไรก็ตาม ไม่มีใครโจมตีค่ายกล

มันมีรอยเลือดค่อนข้างมากรอบค่ายกล

“ฮิฮิ ข้าไม่เคยคิดเลยว่าจะเจอมรดกของผู้เชี่ยวชาญขอบเขตตั้งต้นเมื่อข้ามาถึงที่นี่ ตอนนี้ข้าจะผ่านเข้าไปในค่ายกล” ในขณะนี้ ชายร่างกำยำ เปลือยอกคนหนึ่งบินมาจากที่ไกล ๆ ขณะที่เขาหัวเราะ ตัวตนของราชาเทพช่วงต้นที่เขาแสดงออกมาบังคับให้ขั้นเหนือเทพโดยรอบทั้งหมดถอยหลังกลับไป

ตูม !

ชายคนนั้นพุ่งออกมาโดยเหวี่ยงพลองโลหะของเขาออกมาโดยตรงไปยังค่ายกลโดยแรงที่สุดเท่าที่เขาจะทำได้

อย่างไรก็ตาม เมื่ออาวุธของเขากระทบกับค่ายกล พลังทั้งหมดในการโจมตีก็จะถูกกระแทกกระดอนออกมาโดยค่ายกลอย่างสมบูรณ์แบบ มันเปลี่ยนเส้นทางไปยังชายผู้นั้นทำให้เขากระอักเลือดและปลิวออกไป

“ ดูเหมือนว่าจะมีคนดื้อด้านจริง ๆ พระราชวังศักดิ์สิทธิ์เนปจูนได้เปิดมาแล้วหลายครั้งและค่ายกลนี้อยู่ในสถานที่ที่มองเห็นได้ง่าย ใครจะรู้ว่ามีกี่คนที่ได้เห็นมันแล้ว แต่ก็ไม่มีใครที่สามารถนำมันไปกับพวกเขาได้ ไม่ใช่ว่ามันเป็นเรื่องชัดเจนมากว่ามรดกนี้ยากที่จะได้รับมิใช่หรือ ? อย่าว่าลำพังแต่ราชาเทพขั้นต้นเลย แม้แต่ผู้เชี่ยวชาญไม่กี่คนจากบัลลังก์ราชาเทพก็ไม่กล้าโจมตีค่ายกล” หญิงสาวในชุดดำคนหนึ่งกล่าว นางเย้ยหยันผู้บาดเจ็บ

“ ค่ายกลนี้ทรงพลังมาก ! ” ปรมาจารย์เฉินหลงกล่าวอย่างเคร่งขรึมในขณะที่เขาจ้องมองไปที่ค่ายกลที่ห่างออกไปหลายร้อยเมตร

หยุนซินอดไม่ได้ที่จะมองค่ายกลเช่นกัน แต่นางก็หมดความสนใจในไม่ช้า จากนั้นนางก็หันไปหาชายที่ถือพลองและพูดเสียงดังว่า “พี่สาวคนนั้นพูดถูก เจ้าช้างตัวใหญ่ตัวนั้นไม่เข้าใจแม้แต่ตรรกะง่าย ๆ สมองแบบไหนกันที่ต้องโง่แบบนั้น มันทำให้ผู้คนสงสัยว่าคน ๆ นั้นช่างฉลาดเหลือเกินในขณะที่เจ้าสามารถเป็นราชาเทพได้อย่างไร” เมื่อนางไปถึงที่นั่น หยุนซินก้มศีรษะลงและดูเหมือนจะประหลาดใจในความคิดของนาง นางพูดอย่างสงสัย “ราชาเทพเป็นได้ง่ายจริง ๆ ใช่หรือไม่ ? มิฉะนั้นคนโง่แบบนี้จะมาถึงระดับราชาเทพได้อย่างไร ? ”

มันชัดเจนสำหรับผู้หญิงที่สวมชุดสีดำที่จะหาเรื่องสนุกจากผู้ชาย อย่าลืมว่า นางยังเป็นราชาเทพและเนื่องจากเขาได้รับบาดเจ็บ เขาจึงไม่ต้องการขัดแย้งกับนาง ยิ่งกว่านั้นคำพูดของหญิงสาวสวมชุดดำก็ไม่ได้รุนแรงเกินไป

อย่างไรก็ตามตอนนี้มีขั้นเหนือเทพเพียงคนเดียวที่ได้สบประมาทเขาและพูดจาดหยาบคายเช่นนี้เกี่ยวกับเขา มันเป็นไปไม่ได้สำหรับเขา ราชาเทพผู้ยิ่งใหญ่ ที่จะยืนอยู่ด้านข้างและยอมรับมัน

“เจ้ากำลังรนหาที่ตาย ! ” ชายผู้นั้นหน้าซีดด้วยความโกรธในขณะที่นัยน์ตาของเขาลุกวาว เขาเหวี่ยงพลองตรงไปยังหยุนซิน

หยุนซินมาถึงด้านหลังคนทั้งสามคนก่อนที่ชายคนนั้นจะพุ่งออกมา นางจ้องมองไปที่คนทั้งสามในขณะที่นางมีความสุขในความโชคร้าย

แม้ว่านางจะรู้ว่าด้วยความแข็งแกร่งที่เจี้ยนเฉินได้แสดงและปรมาจารย์ เฉินหลงซึ่งเพิ่งจะกลายเป็นราชาเทพเมื่อเร็ว ๆ นี้ ชายคนนั้นไม่ใช่คู่ต่อสู้ของพวกเขาเลย แต่อย่างน้อยที่สุดนางก็สามารถสร้างปัญหาให้กับพวกเขาได้

“ราชาเทพช่วงต้นนั้นเป็นเพียงการเริ่มต้นเท่านั้น เมื่อเราไปถึงชั้นที่แปดและเก้าและพบกับราชาเทพช่วงกลาง ข้าอยากจะเห็นว่าเจ้าจะตอบสนองอย่างไร ฮึ่ม มันไม่ง่ายเลยที่จะเป็นองครักษ์ของข้า” หยุนซินคิด นางมีอคติอย่างมากต่อเจี้ยนเฉิน ไคยะและปรมาจารย์เฉินหลง

เจี้ยนเฉินเหลียวมองหยุนซินข้างหลังเขาและความเย็นชาก็ปรากฏขึ้นในดวงตาของเขา หลังจากนั้น เขาก็ก้าวออกไปและจับพลองโลหะด้วยมือของเขา

ด้วยเสียงอันดัง พลังงานที่ทรงพลังและปราณกระบี่ที่เหลืออยู่ได้กระจายไปรอบ ๆ บังคับให้ขั้นเหนือเทพที่อยู่โดยรอบถอยหลังกลับไป เจี้ยนเฉินจับพลองโลหะของชายคนนั้นขณะที่เขายืนนิ่งอยู่ ดวงตาที่สดใสของเขาจ้องที่ชายคนนั้นขณะที่เขาพูดอย่างต่อเนื่อง “นั่นคือแม่นางหยุนซินของครอบครัวหยุนจากจักรวรรดินภาดินแดนทางใต้ของที่ราบสายฟ้าซ่อนเร้น ข้าหวังว่าเจ้าจะสามารถให้อภัยกับความหยาบคายของแม่นางหยุนซินได้” ด้วยแขนของเจี้ยนเฉินก็ฉุดกระชากด้วยพลังบรรพกาลอันทรงพลังและพลังจากกฎแห่งกระบี่พุ่งออกมา ทันใดนั้นพลังที่มนุษย์ไม่สามารถทนได้ก็ปะทุขึ้น ผลักเขากระเด็นกลับไปหลายก้าวพร้อมกับพลองของเขา

ในขณะเดียวกัน ตัวตนของปรมาจารย์เฉินหลงก็แผ่ออกมาเล็กน้อยเผยให้เห็นข้อเท็จจริงที่ว่าเขาเป็นราชาเทพช่วงต้น

ชายคนนั้นมองที่หยุนซินและกลุ่มของเจี้ยนเฉินด้วยความขุ่นเคืองและกัดฟันของเขา “ ครอบครัวหยุนจากจักรวรรดินภาอาณาจักรทางตอนใต้ของที่ราบสายฟ้าซ่อนเร้น ข้าจะจำไว้ ฮึ่ม” เมื่อถึงตอนนั้นชายคนนั้นก็หันหลังแล้วก็จากไป

ในขณะที่หยุนซิน นางตกตะลึงเมื่อเจี้ยนเฉินพูดถึงภูมิหลังของนางในตอนแรก นางจ้องไปที่เจี้ยนเฉินด้วยความตกใจก่อนที่จะโกรธจัด