เทพกระบี่มรณะ (chaotic sword god) - ตอนที่ 1869 กองทัพที่เก้า

ตอนที่ 1869: กองทัพที่เก้า

หลังจากใช้ค่ายกลส่งตัว 2 ครั้ง เจี้ยนเฉินก็ปรากฏตัวในอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์ฉิงหยาง เฉพาะเมื่อแสงจ้าจากค่ายกลส่งตัวที่อยู่ข้างใต้เขาหายไป เขาก็ก้าวออกมาจากมัน เขาออกโดยตรงจากถ้ำลึกลับซึ่งเป็นที่ตั้งของค่ายกลส่งตัว

ใกล้กับถ้ำ เจี้ยนเฉินดูเหมือนจะกลายเป็นลูกกระสุนปืนใหญ่ในเวลานั้น เขาพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าโดยตรงสู่ระดับความสูงหมื่นเมตร เขายืนอยู่ท่ามกลางหมู่เมฆ

แผนที่ปรากฏในมือของเขา หลังจากค้นหาที่ตั้งของครอบครัวโม่แล้ว เขาก็ออกเดินทาง

ตระกูลเทียนหยวนเผชิญหน้ากับการคุกคามของลัทธิอสูรปีศาจชั้นฟ้าในช่วงเวลานี้ เจี้ยนเฉินจำเป็นต้องเพิ่มความแข็งแกร่งของเขาโดยเร็วที่สุด ถ้าเขาต้องการที่จะประสบความสำเร็จกับร่างบรรพกาล เขาก็ต้องใช้พลังงานจำนวนที่น่าตกใจมาก เขายังไม่ได้พบแหล่งทรัพยากรที่เพียงพอ ดังนั้นการตัดผ่านจึงไม่น่าเป็นไปได้

สำหรับด้านกฎของกระบี่ เขาสามารถสร้างความก้าวหน้าในหอตำราหลวงได้บ้าง อย่างไรก็ตาม เขายังคงไม่สามารถบรรลุความสำเร็จขั้นกลางของระดับจิตวิญญาณกระบี่ได้ในระยะเวลาอันสั้น

สิ่งเดียวที่เหลืออยู่ซึ่งสามารถเพิ่มความแข็งแกร่งของเขาได้คือชุดเกราะที่ชำรุด

แม้ว่าชุดเกราะจะชำรุดอย่างมาก แต่มันก็ยังคงเป็นวัตถุเทพ ถ้าเขาสวมมัน มันก็จะเพิ่มการป้องกันให้เขาแม้ว่าจะเป็นเพียงเล็กน้อย

เมืองอันยิ่งใหญ่ตั้งอยู่บนพื้นสีแดง,ล้อมรอบด้วยค่ายกลทรงพลังหลายชั้นในอาณาจักรอันศักดิ์สิทธิ์สามหม้อยาอันไกลโพ้น ในขณะที่เจี้ยนเฉินเดินทางไปยังครอบครัวโม่ มันส่งคลื่นพลังงานที่ทรงพลังอย่างมาก

ทหารติดอาวุธจำนวนมากยืนอยู่บนกำแพง และมีผู้คนจำนวนมากที่มีอายุหลากหลายในชุดคลุมหรูหรา อย่างไรก็ตาม พวกเขาทั้งหมดมีอาการเหนื่อยล้าและซีดเซียว หยดเลือดปกคลุมร่างกายของพวกเขา

บางส่วนชุ่มไปด้วยเลือด มันเป็นไปไม่ได้ที่จะบอกได้ว่ามันเป็นเลือดของพวกเขาเองหรือเลือดของคนอื่น

นี่คือเมืองหลวงของอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์สามหม้อยาที่เหลืออยู่เพียงที่เดียวในอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์

เมืองหลวงได้รับความเสียหายอย่างหนักในช่วงหลายปีแห่งการต่อสู้ แม้จะมีการป้องกันของค่ายกลที่ทรงพลังในขั้นราชาเทพ แต่ก็ยังมีรอยร้าวมากมายในสถานที่ต่าง ๆ

พื้นรอบเมืองหลวงถูกย้อมด้วยสีแดงเลือด ซึ่งก่อให้เกิดลำธารโลหิตข้างสนามรบ ซากศพจำนวนนับไม่ถ้วนถูกกองไว้เหมือนภูเขา กลิ่นคาวเลือดฟุ้งกระจายอยู่ในอากาศ.

นี่เป็นเพราะกองกำลังสุดท้ายของอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์สามหม้อยามีส่วนร่วมในการต่อสู้ที่ดุเดือดกับกองทัพที่เก้าของลัทธิปีศาจชั้นฟ้า 2 ชั่วยามที่ผ่านมา

“พวกเขาไม่สามารถอยู่ได้นานกว่านี้อีกแล้ว” แสงไฟสามดวงลอยอยู่บนท้องฟ้าเหนือเมืองหลวง ส่องแสงเหมือนดวงอาทิตย์ขณะที่พวกเขาแสดงพลังแห่งการมีอยู่ของตัวเองออกมามากมาย

อย่างไรก็ตาม พลังแห่งการมีอยู่ดูเหมือนจะทรงพลังชัดเจนเพียงพื้นผิวเท่านั้น

นี่คือขุมพลังที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่อาณาจักรศักดิ์สิทธิ์สามหม้อยาครอบครอง ราชาเทพทั้งสาม

“ไม่มีกำลังเสริม ไม่มีความหวังอีกแล้ว โชคชะตาลิขิตให้อาณาจักรศักดิ์สิทธิ์สามหม้อยาของเราล่มสลาย…”

“ ลัทธิปีศาจชั้นฟ้านั้นเต็มไปด้วยความทะเยอทะยาน วิธีการของพวกเขาโหดร้ายและทารุณ พวกเขาได้ถอนรากถอนโคนอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์มากมายตลอดหลายปีที่ผ่านมา ทำไมจักรวรรดิยังไม่ยื่นมือเข้ามาช่วย … ”

ราชาเทพทั้งสามที่ลอยอยู่ในอากาศพูดกันเบา ๆ พวกเขาถูกบดบังด้วยแสงสว่างจ้ารอบตัวพวกเขา และกฎของโลกก็หมุนรอบตัวพวกเขาเช่นกัน ดังนั้นร่างของพวกเขาจึงดูสลัวและไม่ชัดเจน

สิบกิโลเมตรด้านหน้าทั้งสามคน เมฆสีดำปกคลุมบนท้องฟ้าที่มืดมน รัศมีปีศาจเต็มสภาพแวดล้อม

กลุ่มทหารในชุดเกราะสีดำยืนอยู่ตรงนั้นอย่างเยือกเย็น แม้ว่าจะมีไม่กี่คนก็ตาม พวกเขากลับกดดันอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์สามหม้อยาจนถึงจุดที่ทำให้ผู้คนหายใจไม่ออก

พวกเขาคือกองทัพที่เก้าของลัทธิปีศาจชั้นฟ้า !

แม้ว่ากองทัพที่เก้านั้นมีเพียง 100,000 คนเท่านั้น แต่คนแสนคนเหล่านี้เพียงพอที่จะกำจัดกองทัพใหญ่ของอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์ใด ๆ

ผู้บัญชาการกองทัพที่เก้าคือหยันวูหมิง เขาบินอยู่ในอากาศข้างหน้ากองทัพของเขา นอกจากนี้เขายังสวมชุดเกราะ, ผ้าคลุมไหล่กระพืออย่างรุนแรงในสายลม

“อาณาจักรศักดิ์สิทธิ์สามหม้อยา เราได้พบวิธีที่จะทำลายค่ายกลของพวกเจ้าแล้ว ข้าจะฆ่าทุกคนด้วยการโจมตีครั้งต่อไป ไปกันเถอะ” หยันวูหมิงเย้ยหยันในขณะที่เขาปลดปล่อยลำแสงปีศาจ เขารักษาท่าทีสงบเมื่อเขาเผชิญหน้ากับราชาเทพทั้งสาม เขาไม่ได้ปฏิบัติต่อพวกเขาด้วยความสำคัญใด ๆ เลย

กองทัพที่เก้าถอยทัพก่อนที่จะตั้งฐานห่างออกไป 100 กิโลเมตร

หยันวูหมิงเรียกแม่ทัพบางคนเข้ามาในกระโจมเพื่อหารือเกี่ยวกับการการสู้รบ

ทันใดนั้นร่างลวงตาของชายหนุ่มที่หล่อเหลาอย่างมากในชุดคลุมสีขาวก็ปรากฏตัวขึ้นในกระโจม

“หยันวูหมิง ผ่านมาหลายวันแล้ว พวกเจ้าจับชายที่ชื่อว่าหลิงเฮ่ากงได้หรือยัง ? ” ทันทีที่ชายหนุ่มคนนั้นปรากฏตัว เขาจ้องมองหยันวูหมิงราวกับว่าเขากำลังประเมินหยันวูหมิง น้ำเสียงของเขาเย็นชา

ใบหน้าของหยันวูหมิงมืดครึ้ม เขากระแทกโต๊ะทำงานของเขาและกล่าวอย่างหยาบคายว่า “ผู้พิทักษ์เซิง ข้าต้องรายงานเจ้าตั้งแต่เมื่อไหร่ ? เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นใคร ? เจ้าเชื่อหรือไม่ว่าข้าสามารถทำลายการป้องกันวิญญาณได้ด้วยการตบเบา ๆ เพียงครั้งเดียวเพราะว่าเจ้าพูดจาหยาบคายกับข้าเช่นนี้ ? ”

ชายหนุ่มเยาะเย้ย “หยันวูหมิง เห็นได้ชัดว่าเจ้าไม่ต้องแจ้งให้ข้ารู้ก็จริง แต่มีบางสิ่งที่ข้าควรบอกเจ้า”

“หยุดยืดเยื้อเหมือนผู้หญิง หากเจ้ามีอะไรจะพูด จงคายออกมา เมื่อเจ้าเสร็จธุระ ออกไปจากดินแดนของข้า” หยันวูหมิงอารมณ์ไม่ดี

แม่ทัพขั้นเหนือเทพในกระโจมต่างหันหลังกลับ พวกเขาไม่กล้าส่งเสียงดังระหว่างการขัดแย้งของหยันวูหมิง กับผู้พิทักษ์เซิง

“รองหัวหน้าห้วยอันได้ออกมาจากการทำสมาธิ เขากำลังตรวจสอบเรื่องนี้ด้วยตัวเองอยู่ หยันวูหมิง อย่าโทษข้าว่าไม่ได้เตือนเจ้า หากเจ้าจัดการกับปัญหาได้ไม่ดี เจ้าจะประสบปัญหาอย่างหนักหากรองหัวหน้าต้องการที่จะตำหนิใครบางคน” ผู้พิทักษ์เซิงหายตัวไปพร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะ

ทันใดนั้น หยันวูหมิงก็เคร่งขรึมขึ้นหลังจากที่ผู้พิทักษ์เซิงหายตัวไป เขาจ้องมองด้านล่างและพูดหยาบคายว่า “หลิวชานหายไปนานแล้ว ทำไมเขาถึงไม่กลับมา ? เขาไม่สามารถจัดการกับขั้นเหนือเทพเพียงคนเดียวได้หรือ ? ”

แม่ทัพด้านล่างทุกคนมองหน้ากัน ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา กองทัพที่เก้าของพวกเขามักจะหมกหมุ่นกับอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์สามหม้อยา พวกเขายังไม่ได้รับข่าวการตายของหลิวชานและผู้แทนของเขา

“ข้ามีรายงาน ! ” ทันใดนั้นผู้ส่งสารก็วิ่งเข้ามา เขาทรุดตัวลงบนเข่าข้างหนึ่งแล้วพูดอย่างสุภาพว่า “ผู้บัญชาการ ข้าเพิ่งได้รับข่าวว่าแม่ทัพหลิวชานและผู้แทนทั้งสองของเขาถูกเจี้ยนเฉินสังหารในอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์ปิงเทียน”

“อะไรนะ ? หลิวชายตายแล้วหรือ ? เขากล้าดียังไง ! ” หยันวูหมิงผุดลุกขึ้นยืน พลังแห่งการมีอยู่ของเขาปั่นป่วน เจตนาฆ่าเพิ่มขึ้น เขาพูดอย่างเย็นชา “เจี้ยนเฉินคือใคร ? เขากล้าสังหารคนของข้าได้ยังไง ? ”

“ผู้บัญชาการ นี่คือข้อมูลทั้งหมดของเจี้ยนเฉิน” ผู้ส่งสารส่งแผ่นหยกให้หยันวูหมิง

เขาขมวดคิ้วหลังจากอ่านทุกอย่างในแผ่นหยก เขาคำราม “เจี้ยนเฉินผู้นี้ค่อนข้างมีความสามารถ เป็นไปได้อย่างยิ่งที่เขาจะได้รับการสนับสนุนจากผู้เชี่ยวชาญขอบเขตตั้งต้นและมีเส้นสายกับกลุ่มที่มีอิทธิพลนิรนาม ไม่น่าแปลกใจที่เขากล้ายืนหยัดต่อต้านเรา”

“แล้วอย่างไรล่ะ ? ลัทธิปีศาจชั้นฟ้าของเราจะไม่กลัวเขา ไม่ว่าภูมิหลังของเขาจะยิ่งใหญ่เพียงใด ข้าจะเอาชีวิตของเขามาชดใช้ที่เขาฆ่าคนของข้า”

ทันใดนั้นหยันวูหมิงก็จ้องมองแม่ทัพที่มารวมตัวกัน เขากล่าวว่า “มีขั้นเหนือเทพคนใดบ้างที่เต็มใจเดินทางไปที่อาณาจักรศักดิ์สิทธิ์ปิงเทียนและนำหัวของเจี้ยนเฉินและหลิงเฮ่ากงมาให้ข้า”

กลุ่มของแม่ทัพมองหน้ากัน ไม่มีใครพูดออกมาว่าจะยอมรับภารกิจ

อีกไม่นาน ขั้นเหนือเทพก็ลุกขึ้นยืนแล้วพูดว่า “ผู้บัญชาการ เรามาถึงช่วงเวลาสำคัญในการโจมตีอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์สามหม้อยา หากเราส่งขั้นเหนือเทพช่วงปลายไปยังอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์ปิงเทียนในช่วงเวลาดังกล่าว มันจะทำให้การต่อสู้นั้นยาวนานขึ้นและลดพลังของกองทัพของเรา หากอาณาจักรอันศักดิ์สิทธิ์สามหม้อยาทำการต่อสู้ครั้งสุดท้ายในเวลาเช่นนี้และโจมตีกองทัพของเรา เราจะประสบความสูญเสียอย่างหนัก”

“และข้าคาดเดาว่าเนื่องจากคนที่ชื่อว่าเจี้ยนเฉินกล้าหาญพอที่จะฆ่าประชาชนของเรา เขาอาจได้รับการสนับสนุนจากราชวงศ์ในอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์ปิงเทียน หากเขามีการสนับสนุนจริง ๆ การส่งขั้นเหนือเทพช่วงปลายไปหนึ่งหรือสองคนก็เท่ากับการส่งพวกเขาไปสู่ความตาย”

“ในความคิดของข้า ทำไมเราไม่เอาชนะอาณาจักรอันศักดิ์สิทธิ์สามหม้อยาก่อนแล้วจึงก้าวไปสู่อาณาจักรศักดิ์สิทธิ์ปิงเทียน ? ”

หยันวูหมิงก้มศีรษะลงและไตร่ตรองสักครู่ก่อนพูดว่า “เอาล่ะ ในเจ็ดวัน เราจะจู่โจมเต็มอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์สามหม้อยาเต็มรูปแบบ เมื่อเราจัดการกับพวกเขาแล้ว เราจะโจมตีอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์ปิงเทียนทันที”