เทพกระบี่มรณะ (chaotic sword god) - ตอนที่ 1857 คำขอของราชาศักดิ์สิทธิ์

ตอนที่ 1857: คำขอของราชาศักดิ์สิทธิ์

“มันเกือบพันปี” เจี้ยนเฉินตอบอย่างไม่เต็มใจ เขารู้สึกทำอะไรไม่ถูกในใจ มันจะสมเหตุสมผลถ้าคนอื่นค้นพบระยะเวลาการบ่มเพาะของเขาถ้าขอบเขตการบ่มเพาะของเขาต่ำ อย่างไรก็ตาม ตอนนี้เขาเป็นขั้นเหนือเทพช่วงปลายอย่างเห็นได้ชัด แต่ราชาศักดิ์สิทธิ์ก็ยังคงสามารถบอกได้อย่างรวดเร็วด้วยการชำเลืองมองเพียงแวบเดียว

ราวกับว่าระยะเวลาที่เขาบ่มเพาะนั้นโปร่งใสเหมือนกระจกต่อหน้าราชาเทพ

อย่างไรก็ตาม โชคดีที่ผู้พิทักษ์จักรวรรดิสูงสุดไม่สามารถมองเห็นได้ว่าเขาได้บ่มเพาะมานานแค่ไหน อย่างน้อยที่สุด สิ่งนี้ทำให้เจี้ยนเฉินรู้ว่าไม่ใช่ราชาเทพทุกคนที่สามารถบอกได้ว่าเขาบ่มเพาะมานานเท่าไหร่

การเป็นขั้นเหนือเทพในเวลาไม่ถึงพันปีจะทำให้โลกเซียนต้องประหลาดใจอย่างแน่นอน

แม้แต่อัจฉริยะสูงสุดของตระกูลที่ลงทุนอย่างหนักก็ยังต้องดิ้นรนเพื่อให้ตัวเองบ่มเพาะได้อย่างรวดเร็ว

“ช่างมหัศจรรย์เหลือเกิน ความเร็วของบ่มเพาะนี้อาจไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในโลกเซียน ข้าไม่เคยคิดเลยว่าข้าจะได้เห็นการดำรงอยู่ที่น่าอัศจรรย์ด้วยตัวเอง” ผู้พิทักษ์จักรวรรดิสูงสุดถอนหายใจด้วยความประหลาดใจ ดวงตาของเขาส่องประกายในขณะที่เขามองดูเจี้ยนเฉินราวกับว่าเขากำลังมองสมบัติที่ยิ่งใหญ่

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่เขาไม่ทราบก็คือเจี้ยนเฉินบ่มเพาะมาเพียงราว ๆ 200 ปีเท่านั้น เขาพูดว่าเกือบพันปีแทนเพื่อที่คนฟังจะได้ไม่ต้องตกใจเกินไป อย่างไรก็ตาม แค่นั้นก็เพียงพอแล้วที่จะสร้างความประหลาดใจให้กับผู้พิทักษ์จักรวรรดิสูงสุดและราชาเทพ

“เจี้ยนเฉิน ด้วยพรสวรรค์ของเจ้า การที่เจ้าจะเข้าร่วมกับจักรวรรดินิรันดร์ตะวันโลหิตแห่งภูมิภาคทางใต้เป็นเหมือนเรื่องง่ายเหมือนการปอกกล้วยเข้าปาก หากเจ้าเต็มใจ แม้กระทั่งเข้าร่วมจักรวรรดินิรันดร์เทียนแห่งภูมิภาคส่วนกลางก็คงไม่ยาก เจ้าจะสามารถพัฒนาได้ดีขึ้นในสถานที่ดังกล่าว การอยู่ในอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์ปิงเทียนขนาดเล็กของข้าเท่ากับเป็นการฝังความสามารถของเจ้าไว้” ราชาศักดิ์สิทธิ์กล่าวกับเจี้ยนเฉิน

เจี้ยนเฉินพูดหลังจากใช้ความคิดครู่หนึ่งว่า “ฝ่าบาทพูดถูก หากข้าเข้าร่วมองค์กรที่มีประสิทธิภาพ ข้าจะสามารถเข้าถึงสมบัติสวรรค์และทรัพยากรการบ่มเพาะที่ข้าต้องการได้โดยสมบูรณ์ อย่างไรก็ตาม มีข้อเสียเสมอในทุกผลประโยชน์ เพื่อแลกกับการดูแลเอาใจใส่ ข้าจะต้องสูญเสียอิสรภาพและติดอยู่ภายใต้กฎหลายข้อ ข้าจะไม่เป็นอิสระอย่างที่ข้าเป็นอยู่ในขณะนี้”

“ทุกคนมีเหตุผลของตัวเอง ด้วยเส้นทางที่ข้าต้องการเดิน มันจึงไม่เหมาะสมที่ข้าจะเข้าร่วมกลุ่มที่ทรงพลังและองค์กรของโลกเซียน การเป็นอิสระอาจจะเป็นประโยชน์ต่อการบ่มเพาะของข้ามากกว่า” เจี้ยนเฉินกล่าวอย่างจริงจัง เขาได้รับมรดกจากโลกอมตะ เช่นนี้ไม่ว่าเขาจะสนใจเข้าร่วมองค์กรที่ทรงพลังหรือตระกูลในโลกเซียนหรือไม่ก็ตาม เขาไม่อาจคบหาสมาคมกับพวกเขาได้เลย มิฉะนั้นเขาจะต้องถึงจุดจบ

อย่างไรก็ตาม ราชาศักดิ์สิทธิ์และผู้พิทักษ์จักรวรรดิสูงสุดก็พยักหน้าเห็นด้วยอย่างมากหลังจากได้ยินคำพูดของเจี้ยนเฉิน พวกเขาตอบว่า “ใช่แล้ว แม้ว่าการเข้าร่วมตระกูลหรือองค์กรที่ทรงพลังนั้นเป็นตัวเลือกที่ดี แต่เจ้าไม่จำเป็นต้องเข้าร่วมหากเจ้าต้องการเป็นผู้เชี่ยวชาญที่ยืนหยัดเหนือทุกชีวิต มันจะเป็นการง่ายกว่าที่จะหล่อหลอมจิตใจและความตั้งใจของผู้คนโดยบททดสอบและความยากลำบากในหมู่คนทั่วไป ในอนาคต เจ้าจะยังคงสามารถเป็นผู้เชี่ยวชาญที่ยืนหยัดเหนือทุกชีวิต คนที่มาถึงจุดสูงสุดของโลกได้” ราชาศักดิ์สิทธิ์จ้องมองเจี้ยนเฉินอย่างลึกซึ้งและกล่าวว่า “เจี้ยนเฉิน เนื่องจากเจ้าเลือกเส้นทางนั้น ข้าจึงหวังว่าเจ้าจะสามารถติดตามมันได้ แม้ว่าข้าจะไม่รู้ว่าเจ้าจะสามารถเข้าถึงจุดสูงสุดของโลกด้วยความสามารถของเจ้าได้หรือไม่ การเข้าถึงขอบเขตตั้งต้นจะไม่ใช่เรื่องยากเลยแม้แต่น้อย”

เจี้ยนเฉินคำนับให้กับราชาศักดิ์สิทธิ์ เขารู้ว่าที่ราชาศักดิ์สิทธิ์พูดเช่นนั้นก็เป็นเพราะเขาใคร่ครวญเรื่องของเจี้ยนเฉินอย่างจริงจัง บางทีเจี้ยนเฉินอาจได้รับความโปรดปรานจากราชาศักดิ์สิทธิ์ด้วยความสามารถของเขา ราชาศักดิ์สิทธิ์หวังว่าเจี้ยนเฉินจะสามารถทำได้มากกว่าที่เขาทำ

ในเวลานี้ ราชาศักดิ์สิทธิ์ได้โยนเหรียญให้เจี้ยนเฉิน เขากล่าวว่า “เจี้ยนเฉิน ด้วยเหรียญตรานี้ เจ้าสามารถเข้าสู่หอตำราหลวงได้ตามที่เจ้าต้องการ มีทักษะการต่อสู้ทั้งหมดที่ข้าได้รวบรวมตลอดหลายปีที่ผ่านมา เจ้าสามารถเข้าไปดูได้ตามที่เจ้าต้องการ”

“ตามกฎที่ข้าตั้งไว้ในอดีต มีเพียงขั้นเหนือเทพที่มีส่วนอย่างมากในอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์ที่สามารถเข้าสู่หอตำราหลวงเพื่อเลือกวิธีการบ่มเพาะหรือทักษะการต่อสู้ที่พวกเขาต้องการ แต่พวกเขายังมีข้อจำกัด สำหรับเจ้า ข้าจะไม่ตั้งข้อจำกัดใด ๆ ข้าเพียงแต่หวังว่าเจ้าจะสามารถพัฒนาต่อไปบนเส้นทางการบ่มเพาะในอนาคต”

“ขอบพระทัย ฝ่าบาท ! ” เจี้ยนเฉินยกมือคารวะและยอมรับเหรียญ

ราชาศักดิ์สิทธิ์ยิ้ม อย่างไรก็ตาม ดูเหมือนเขาจะคิดอะไรบางอย่างหลังจากนั้นไม่นาน เขาจ้องมองท้องฟ้าสีขาวขุ่นและถอนหายใจอย่างนุ่มนวล “ราชาเทพต้วนมู่เคยเป็นอัจฉริยะที่น่าอัศจรรย์ เขาใช้กระบี่ได้อย่างชำนาญ เขาเป็นผู้มีพรสวรรค์ที่หายากซึ่งเทียบเคียงได้กับกลุ่มอัจฉริยะที่เติบโตขึ้นอย่างเพียรพยายามที่ได้รับการฟูมฟักโดยนิกายและตระกูลใหญ่ มีเพียงไม่กี่คนที่สามารถเป็นคู่ต่อสู้ของเขาในระดับเดียวกันนอกเหนือจากคนที่ไปถึงบัลลังก์ของราชาเทพ”

เสียงของราชาศักดิ์สิทธิ์นั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกราวกับว่าเขาหวนระลึกถึงอดีต

เจี้ยนเฉินไม่รู้ว่าทำไมราชาศักดิ์สิทธิ์จึงกล่าวถึงราชาเทพต้วนมู่อย่างกะทันหัน อย่างไรก็ตาม เขาไม่ได้พูดอะไรเลย เพียงแค่นั่งที่นั่นอย่างเงียบ ๆ และตั้งใจฟัง

“หลายปีที่ผ่านมา เมื่อราชาเทพต้วนมู่ยังมีชีวิตอยู่ ข้าโชคดีที่ได้ฝึกต่อสู้กับเขา เขากับข้าต่างก็เป็นขั้นราชาเทพช่วงกลาง แต่ข้าก็สามารถเคลื่อนไหวต่อต้านเขาได้ 50 กระบวนท่าเท่านั้น ความกล้าหาญในการต่อสู้ของต้วนมู่นั้นยอดเยี่ยมมาก … ”

“ด้วยความสามารถของต้วนมู่ ถ้าเขาเติบโตเต็มที่ แน่นอนว่าเขาจะกลายเป็นผู้มีอิทธิพลที่สามารถครองทั้งภูมิภาคได้ อย่างไรก็ตาม ก่อนที่เขาจะไปถึงขอบเขตตั้งต้น เขาก็ถูกสังหารโดยรองหัวหน้าของลัทธิปีศาจชั้นฟ้า ห้วยอัน……

“ช่างเป็นอะไรที่น่าเสียดาย ทั้งหมดที่เขาต้องการคือขั้นตอนสุดท้าย และราชาเทพต้วนมู่จะกลายเป็นผู้เชี่ยวชาญขอบเขตตั้งต้น ด้วยความแข็งแกร่งของเขาที่เพียงพอที่จะไปถึงบนบัลลังก์ของราชาเทพ เขาจะสามารถเผชิญหน้ากับสามรองหัวหน้าของลัทธิปีศาจชั้นฟ้าทั้งหมดได้ด้วยตัวเองแม้ว่าเขาจะเป็นเพียงขั้นอสงไขยช่วงต้น เป็นเรื่องน่าเสียดายที่เขาไม่สามารถผ่านพ้นขั้นตอนสุดท้ายไปได้ และชายผู้ยิ่งใหญ่ก็ตายอย่างน่าเศร้า เฮ้อ …”

เสียงของราชาศักดิ์สิทธิ์เต็มไปด้วยความเสียใจ. เขารู้สึกเสียใจกับความตายของราชาเทพต้วนมู่

เจี้ยนเฉินไม่ได้พูดอะไร ในโลกที่คนที่แข็งแกร่งเลือกเหยื่อที่อ่อนแอ นี่ถือเป็นเรื่องธรรมดา

“หลิงเฮ่ากงติดตามข้าเพื่อทำสงครามทุกครั้ง เขาต่อสู้เพื่อสร้างอาณาเขตของอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์ปิงเทียน มองผิวเผิน เขากับข้ามีความสัมพันธ์ในฐานะข้าราชบริพารและราชา แต่ข้ามักจะปฏิบัติต่อเขาในฐานะพี่น้อง ตอนนี้เขาได้รับมรดกของราชาเทพต้วนมู่ ความสำเร็จในอนาคตของเขาจะไม่ธรรมดาแน่นอน อย่างไรก็ตาม เขาต้องการเวลาที่จะเติบโต” ราชาศักดิ์สิทธิ์มองเจี้ยนเฉินและกล่าวว่า “เจี้ยนเฉิน ข้ามีสิ่งหนึ่งที่ข้าต้องขอจากเจ้า หากตระกูลหลิงประสบปัญหา โปรดช่วยพวกเขาด้วย”

ราชาศักดิ์สิทธิ์พูดอย่างจริงใจ เจี้ยนเฉินสับสนมาก ราชาศักดิ์สิทธิ์เป็นคนที่เห็นอกเห็นใจคนขนาดนี้เลยหรือ ? ในฐานะที่เป็นราชาศักดิ์สิทธิ์ มันก็สมเหตุสมผลที่เขาจะต้องดูแลหลิงเฮ่ากง อย่างไรก็ตาม เขายังใส่ใจตระกูลของหลิงเฮ่ากงมากเช่นกัน

หรือเป็นเพราะหลิงเฮ่ากงได้รับมรดกของราชาเทพต้วนมู่ ดังนั้นราชาศักดิ์สิทธิ์จึงมั่นใจว่าเขาจะทะยานขึ้นสูงในวันหนึ่ง ซึ่งเป็นสาเหตุว่าทำไมเขาจึงห่วงใยอีกฝ่ายมาก

“ฝ่าบาทพูดอย่างจริงจังเกินไป สิ่งที่ฝ่าบาทต้องทำก็เพียงออกพระราชโองการและคงไม่มีใครกล้าพอที่จะแตะต้องตระกูลหลิง” เจี้ยนเฉินกล่าว

“ลัทธิปีศาจชั้นฟ้า” ราชาศักดิ์สิทธิ์ตอบด้วยเสียงแหบห้าว.

สีหน้าของเจี้ยนเฉินเปลี่ยนไป เขาจ้องมองราชาศักดิ์สิทธิ์ด้วยความประหลาดใจ หลังจากช่วงเวลาแห่งความเงียบงัน เขาพูดว่า “หากแม้กระทั่งฝ่าบาทไม่สามารถหยุดพวกเขาได้ เพียงแค่ขั้นเหนือเทพอย่างข้าจะทำได้อย่างไร ? ”

ราชาศักดิ์สิทธิ์ถอนหายใจแผ่วเบา. ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสิ้นหวังในขณะที่เขาพูดว่า “เนื่องจากเหตุผลบางอย่าง ข้าจึงไม่สามารถมีส่วนร่วมในเรื่องนี้ได้ ข้าต้องพึ่งพาเจ้าเพื่อหยุดลัทธิปีศาจชั้นฟ้า”

เจี้ยนเฉินรู้สึกประหลาดใจกับสิ่งนั้น แม้แต่ผู้พิทักษ์จักรวรรดิสูงสุดก็ยังมองราชาศักดิ์สิทธิ์ด้วยความสับสนหลังจากที่เขาได้ยินเรื่องนั้น