เทพกระบี่มรณะ (chaotic sword god)

ตอนที่ 1804 – การก้าวผ่านกฎ (1)

“หากเป็นเช่นนั้นจักรวรรดินิรันดร์ที่ควบคุมทั้งสี่ภูมิภาคนั้นมีพลังมากกว่าจักรวรรดิจันทราสวรรค์” เจี้ยนเฉินกลับไปนั่งบนที่นั่งของผู้นำตระกูลอย่างเกียจคร้านในขณะที่เขาเคาะนิ้วบนที่นั่งเบา ๆ แล้วพูดพึมพำกับตัวเอง

ในตอนนี้เมื่อเขาได้รับความเข้าใจที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้นเกี่ยวกับที่ราบเมฆา

หนานหยุนตงพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม ในขณะที่เขาฟังเสียงพึมพำของเจี้ยนเฉิน เขาพูดต่อว่า“ท่านกล่าวได้ถูกต้อง ท่านผู้นำ จักรวรรดินิรันดร์ทั้งสี่ที่ควบคุมทางตะวันออก, ตะวันตก, เหนือและใต้อยู่ในระดับที่แตกต่างอย่างสิ้นเชิงเมื่อเทียบกับจักรวรรดิจันทราสวรรค์ ข้าเคยได้ยินมาจากขั้นเหนือเทพว่าแม้ว่าจักรวรรดิโบราณทั้งหกของภาคใต้ของเราจะร่วมมือกันพวกเขาจะไม่สามารถสั่นคลอนจักรวรรดินิรันดร์ตะวันโลหิตได้”

“อาณาจักรโบราณจักรวรรดินิรันดร์” เจี้ยนเฉินพึมพำเบา ๆ ขณะที่แสงในดวงตาของเขาทอประกาย ดูเหมือนว่าเขาจะตกอยู่ในความคิด หลังจากเงียบไปชั่วขณะ เขาก็ถามต่อไปว่า “จะเกิดอะไรขึ้นกับจักรวรรดินิรันดร์เทียนในส่วนกลาง”

ความเลื่อมใสพลันท่วมท้นใบหน้าของหนานหยุนตงในทันทีเมื่อมีการกล่าวถึงจักรวรรดินิรันดร์เทียน ความเคารพเติมเต็มใบหน้าของเขาในขณะที่เขาพูดด้วยน้ำเสียงแหบห้าว “จักรวรรดินิรันดร์เทียนของส่วนกลางนั้นมีพลังมากกว่าจักรวรรดินิรันดร์ทั้งสี่ มากกว่าเท่าไหร่ข้าไม่รู้ แต่ข้ารู้ว่าทั้งสี่จักรวรรดินิรันดร์จะต้องนอบน้อมต่อหน้าจักรวรรดินิรันดร์เทียน”

“ถึงแม้จะมีพลังอำนาจ แต่จักรวรรดิอันยิ่งใหญ่ทั้งสี่ก็ยังต้องนอบน้อมต่อหน้าจักรวรรดินิรันดร์เทียน” พลังของจักรวรรดินิรันดร์เทียนทำให้เจี้ยนเฉินตกตะลึงและตกใจ

หลังจากนั้นเจี้ยนเฉินถามคำถามเพิ่มเติมเกี่ยวกับที่ราบเมฆา ก่อนที่จะยกเลิกการประชุมกับหนานหยุนตงและคนอื่น ๆ

ในพริบตามีเพียงเจี้ยนเฉิน โม่หลิงและอันโดฟูที่เหลืออยู่ในห้องโถงสนทนาใหญ่

โม่หลิงและอันโดฟูมองไปที่เจี้ยนเฉินที่นั่งบนที่นั่งผู้นำตระกูล ดูเหมือนว่าพวกเขาต้องการพูดอะไรบางอย่าง แต่พวกเขาก็ลังเล

“มีอะไร ? เจ้าสามารถบอกข้าได้โดยตรง” เจี้ยนเฉินกล่าว

โม่หลิงและอันโดฟูมองหน้ากัน หลังจากนั้นโม่หลิงก็คำนับต่อเจี้ยนเฉินและกล่าวว่า “ท่านผู้นำตระกูล เมืองทั้งเมืองอยู่ภายใต้การควบคุมของตระกูลเทียนหยวนของเรา หากไม่มีการพูดเกินจริง มันก็เป็นอาณาเขตของเรา แต่ธุรกิจที่เราควบคุมนั้นมีเพียงสี่ในสิบส่วนของทั้งหมด”

“เจ้าต้องการขยายธุรกิจของเราในเมืองหลักหรือ ? ” เจี้ยนเฉินถาม

โม่หลิงกล่าวว่า “ตระกูลต้องการทรัพยากรการบ่มเพาะเพื่อที่จะมีพลัง ตอนนี้รายได้ของตระกูลเราเป็นเหรียญผลึกระดับต่ำหลายแสนเหรียญต่อวัน อย่างไรก็ตาม ครึ่งหนึ่งมาจากค่าธรรมเนียมแรกเข้าของผู้คนที่เข้ามาในเมือง ในขณะที่จำนวนเงินที่เหลือมาจากธุรกิจของเรา นั่นเป็นจำนวนเพียงสามหรือสี่พันเหรียญผลึกระดับต่ำ”

“ถ้าท่านดูอีกห้าเมืองหลักในอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์ปิงเทียน ตระกูลหลักมีการควบคุมธุรกิจแปดในสิบส่วนของเมือง ตระกูลอื่นควบคุมส่วนที่เหลืออีกสองในสิบส่วน ในฐานะหนึ่งในตระกูลที่ควบคุมเมืองหลัก เราเป็นตระกูลที่ควบคุมธุรกิจน้อยที่สุด หากเราเพิ่มจำนวนธุรกิจเพียงเล็กน้อย เราจะสามารถทำเงินได้อย่างมั่นคงทุกวัน”

เจี้ยนเฉินส่ายหัวเบา ๆ “แม้ว่าเราจะสามารถเพิ่มรายได้ของเราด้วยเหรียญผลึกระดับต่ำหลายแสนต่อวัน มันเป็นเพียงเหรียญผลึกระดับสูงหลายสิบเหรียญหลังจากที่เจ้าแลกเปลี่ยน ไม่จำเป็นต้องบังคับตระกูลอื่น ๆ ทั้งหมดในเมืองให้จนตรอกเพื่อเหรียญผลึกเหล่านี้ นอกจากนี้อย่าลืมว่ามีตระกูลวายเนอร์ในเมืองหลักด้วย”

เจี้ยนเฉินกล่าวต่อ“ ที่สำคัญกว่านั้น เจ้าสองคนยังไม่เข้าใจอย่างแท้จริงว่าทำไมข้าจึงก่อตั้งตระกูลเทียนหยวน ข้าก่อตั้งตระกูลเพื่อให้ที่พักพิงแก่สหายและครอบครัวของข้าเท่านั้น ข้าไม่ต้องการปกครอง”

โม่หลิงและอันโดฟูมองหน้ากัน พวกเขาอาจไม่เคยคิดว่าเจี้ยนเฉินจะให้คำตอบเช่นนี้

หลังจากออกจากห้องโถง เจี้ยนเฉินเดินทางไปยังพื้นที่ต้องห้ามโดยตรงเพราะทุกคนที่เข้ามาในโลกแห่งเซียนกับเขาได้รับการบ่มเพาะที่นั่น

“หยานเอ๋อ ข้าต้องบอกเจ้ากี่ครั้ง ไม่ให้เจ้าใช้กระบี่แบบนี้…”

“การแทงของเจ้าช้าเกินไป โปรดจำไว้ว่าไม่ว่าจะโจมตีหรือดึงมันกลับมา เจ้าจะต้องรวดเร็วดุจสายฟ้า…”

“กระบี่ของเจ้าขาดความแหลมคมและขาดความตั้งใจที่จะสังหาร…”

…

ขณะที่เจี้ยนเฉินเดินไปยังบริเวณที่ต้องห้าม เขาก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคยและอดไม่ได้ที่จะมองดู

เขาเห็นซีหยูในชุดขาวถือกิ่งไม้ในขณะที่นางสอนโม่หยานอย่างจริงจังถึงวิธีใช้กระบี่

โม่หยานก็ไม่ได้พยายามหรือกระบี่ก็ไม่ได้เหมาะกับนาง แม้ว่าตอนนี้นางจะอยู่ที่จุดสูงสุดของขอบเขตเซียน แต่การใช้กระบี่ของนางยังอยู่ในระดับเริ่มต้น

เจี้ยนเฉินหยุดชะงักโดยไม่ได้ตั้งใจก่อนที่จะเดินไปหาซีหยูและโม่หยานอย่างช้า ๆ

“หืม ? ท่านผู้นำเจี้ยนเฉิน ทำไมท่านถึงมา ? ” โม่หยานไม่ได้สนใจฝึกแม้แต่น้อย นางจึงค้นพบเจี้ยนเฉินเร็วมาก นางยิ้มแย้มแจ่มใสทันที

ซีหยูตัวแข็งขึ้นทันทีเมื่อนางได้ยินโม่หยานพูดถึงเจี้ยนเฉิน นางค่อย ๆ วางกิ่งไม้ในมือของนางลงแล้วหันกลับไปมองเจี้ยนเฉินซึ่งเดินไปมา ความรู้สึกของนางค่อนข้างผสมปนเปกันและนางคำนับต่อเจี้ยนเฉิน “ ซีหยูคำนับท่านผู้นำ ! ”

ปัจจุบันความรู้สึกของซีหยูผสมปนเปกันอย่างสมบูรณ์ ในอดีตนางดูถูกเจี้ยนเฉิน แต่ตอนนี้เขาได้กลายเป็นผู้นำตระกูล แม้แต่บรรพชนตระกูลโม่ โม่หลิงก็ยังเป็นลูกน้องของเขา

“ท่านผู้นำตระกูล เจี้ยนเฉิน ทำไมท่านถึงมาที่นี่ ? ท่านไม่ยุ่งหรือ ? ” โม่หยานไม่ได้สุภาพเท่ากับซีหยูต่อเจี้ยนเฉิน นางวิ่งไปหาเขาและหัวเราะคิกคักโดยไม่คำนึงถึงมารยาทใด ๆ อย่างไรก็ตาม เมื่อนางจ้องมองไปที่ซีหยูซึ่งยืนจ้องมองอยู่ด้านข้างด้วยสายตาแปลก ๆ รอยยิ้มลึกลับปรากฏบนใบหน้าของนาง นางเขย่งเท้าของนางและกระซิบที่หูของเจี้ยนเฉิน “ท่านผู้นำตระกูล เจี้ยนเฉิน ข้ารู้แล้วว่าทำไมท่านถึงมาอยู่ที่นี่ ท่านต้องชอบพี่สาวซีหยูใช่หรือไม่ ? ท่านเริ่มชอบนางมานานแล้ว อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ ข้าจะบอกท่านอย่างลับ ๆ ว่าพี่สาวซีหยูก็ชอบท่านเช่นกัน นางไม่สามารถพูดได้ด้วยตัวเอง”

แม้ว่าโม่หยานพูดอย่างแผ่วเบา แต่ซีหยูก็ยังเป็นขั้นเทพอยู่ดี อย่าลืมว่าถ้านางอยากจะสื่อสารกับเจี้ยนเฉินอย่างลับ ๆ นางจะไม่สามารถซ่อนมันจากซีหยูได้ ผลที่ตามมาก็คือซีหยูได้ยินทุกอย่างที่โม่หยานพูดคำต่อคำ

ใบหน้าของซีหยูกลายเป็นสีแดงสดทันที นางทั้งโกรธและทั้งอายเมื่อนางจ้องมองโม่หยาน นางดุว่า “ โม่หยาน เจ้าพูดเรื่องอะไร หยุดพูดเรื่องโกหก”

เจี้ยนเฉินขบขันเมื่อเขาเห็นสีหน้าจริงจังของโม่หยาน เขาเคาะหน้าผากของโม่หยานแล้วหัวเราะ “โม่หยาน เจ้าไม่สามารถพูดสิ่งเหล่านี้ได้อีกในอนาคต มิฉะนั้นข้ากักบริเวณเจ้า ห้ามไม่ให้เจ้าออกไปข้างนอกอีกต่อไป”