ตอนที่ 861 รอยยิ้มเป็นมิตร + ตอนที่ 862 ข้าอยากจะยืมเงิน
ตอนที่ 861 รอยยิ้มเป็นมิตร
พวกเฟิ่งจิ่วสามคนมาถึงที่นี่ สิ่งที่ใช้กลับไม่ใช่ฐานะระดับยาทิพย์ศักดิ์สิทธิ์ แต่เป็นเอกสารอนุญาตผ่านทางสามใบที่ได้มาจากตลาดมืด แต่แม้เป็นเช่นนี้คนของแคว้นอื่นก็ต้องจ่ายเงิน
เข้าแถวไปข้างหน้ายังมีประมาณยี่สิบกว่าคน เฟิ่งจิ่วยืนตรงกลาง ด้านหน้าคือเหลิ่งหวา ด้านหลังเป็นเหลิ่งซวง ส่วนอสูรกลืนเมฆาตามอยู่ข้างขาเธอ ใบหน้าทั้งสามโดดเด่นยิ่งนัก แค่ปรากฏตัวที่นี่ก็ดึงดูดสายตาพินิจมองจากคนอื่นไม่น้อย
โดยเฉพาะผู้ฝึกตนชายคนหนึ่งที่ยืนด้านหลังเหลิ่งซวง เห็นสาวน้อยข้างหน้าสวมชุดสีดำรูปร่างเร่าร้อนประณีต ใบหน้าด้านข้างงดงามน่าตะลึง ดวงตาคู่นั้นมีประกายหื่นกามเที่ยวเล่นไปบนร่างนางอย่างอดไม่ได้ อาศัยฝูงชนที่เข้าแถวด้านหลังเบียดผลัก ชนไปทางเหลิ่งซวงที่เข้าแถวข้างหน้าเล็กน้อย
ชายคนด้านหลังชนเข้ามา เหลิ่งซวงหันกลับไปมองด้วยใบหน้าเย็นเยียบ
“ขออภัยด้วยๆ ด้านหลังเบียดผลักมาจนชนแม่นางเสียแล้ว” ชายผู้ฝึกตนคนนั้นกล่าวอย่างขออภัย แต่ดวงตากลับยังคงนิ่งจ้องรูปโฉมที่งดงามน่าตะลึง
เหลิ่งซวงเห็นเช่นนี้ก็ละสายตาออกไป ไม่ไปสนใจเขา แล้วต่อแถวจะเข้าเมือง ไม่อยากสร้างปัญหาตรงนี้
ชายคนนั้นเห็นท่าทาง แววตาสั่นไหวในทันที เห็นนางไม่ได้โวยวาย ใบหน้าที่เย็นชาดุจสาวงามภูเขาน้ำแข็งเพียงกวาดมองเขาอย่างกล่าวเตือน หัวใจอดไม่ได้ที่จะคันๆ และคิดมิดีมิร้ายขึ้นมาอีก
ครั้งนี้เขาคิดจะสบโอกาสเข้าไปสัมผัสสักหน่อย
ทว่าความคิดนี้เพิ่งผุดขึ้น ก็ได้ยินน้ำเสียงเกียจคร้านลอยมา ทำให้เขาตกใจเสียจนเก็บมือไว้และหยุดความบ้ากามในใจ
“ครั้งก่อนชายบ้ากามคนนั้นที่เอาเปรียบเจ้าอย่างไม่ดูตาม้าตาเรือ ถูกเจ้าตัดมือ? หรือว่าทำลายน้องชายเขา?” เฟิ่งจิ่วหันกลับไปถามเหลิ่งซซง แต่ดวงตาคู่นั้นที่หรี่ลงยิ้มกลับจ้องมองชายด้านหลังเหลิ่งซวงอย่างเหมือนยิ้มแต่ไม่ยิ้ม
“มือโดนตัด น้องชายก็ใช้การไม่ได้ แม้แต่ดวงตายังถูกข้าล้วงออกมาเลยเจ้าค่ะ” เหลิ่งซวงกล่าว น้ำเสียงเย็นชาไม่เบาไม่ดัง พวกคนรอบข้างกลับได้ยินกันหมด
ทันใดนั้นสายตาแต่ละคนต่างหยุดลงบนร่างพวกเขา บางคนกวาดมองชายผู้ฝึกตนที่สีหน้าซีดเล็กน้อยราวกับชมละครปาหี่ หัวเราะเยาะ และรู้ว่าผู้ชายคนนี้เตะโดนของแข็งเข้าแล้ว
สามคนนั้นเพียงเห็นท่าทางรอบข้างไม่เหมือนเดิม หนุ่มน้อยชุดแดงตรงกลางนั้น แม้อายุยังน้อยกลับงดงามไร้คนเทียบ แพรวพราวจับตาเสียจนทำให้คนไม่อาจเคลื่อนสายตา แล้วมองชายหญิงสองคนนั้นด้านหน้าด้านหลังเขา
ผู้ชายท่าทางอ่อนโยนดังสายน้ำ กลับไม่ใช่สิ่งที่ทหารอารักขาทั่วไปพึงมี ส่วนสาวน้อยชุดดำคนฉลาดแค่มองยังเห็นไอสังหารได้ นึกไม่ถึงว่าผู้ชายคนนั้นยังคิดจะเอาเปรียบนางโดยไม่รู้ที่ตาย นางไม่คร่าชีวิตเขาเสียตรงนี้ยังนับว่าดีแล้ว
ได้ยินคำพูดพวกเขา แล้วเห็นสายตาราวกับชมละครจากทุกคนรอบข้าง หนังศีรษะชายคนนั้นด้านชา ถอยหลังไปเล็กน้อยสองก้าวอย่างอดไม่ได้ รักษาระยะห่างกับสาวน้อยชุดดำตรงหน้าอย่างรู้ดี ดวงตาไม่กล้ามองไปบนร่างนางอีก แต่ก้มหน้ามองพื้น
“ครั้งหน้าหากเจอคนไม่ดูตาม้าตาเรือเช่นนั้น ก็ถลกหนังเขาเสียทันที อย่างไรซะคนเช่นนั้นก็ไร้ยางอาย” เฟิ่งจิ่วเอ่ยคำพูดโหดร้ายกระหายเลือดอย่างวางมาดจริงจัง
คำพูดเช่นนี้ได้ยินถึงหูพวกผู้ฝึกตนล้วนรู้สึกตกตะลึงไปบ้าง ได้ยินถึงหูเหล่าชาวบ้าน ผลลัพธ์นั้นยิ่งแตกต่าง ชาวบ้านที่ได้ยินคำพูดพวกเขาทางนี้พากันมองพวกเขาอย่างตื่นตระหนก ก่อนจะเลี่ยงออกไปห่างๆ
เธอเห็นเช่นนี้ก็เผยรอยยิ้มไร้พิษสงและบริสุทธิ์ และส่งยิ้มเป็นมิตรให้ทุกคนรอบข้าง
………………………………………………….
ตอนที่ 862 ข้าอยากจะยืมเงิน
กลับไม่คิดว่ารอยยิ้มนี้จะทำให้ทุกคนหนังศีรษะชา สีหน้าเปลี่ยนไป ต่างพากันไม่กล้ามองเขาอีก
เธอเลิกคิ้วขึ้น มองไปยังเหลิ่งหวาตรงหน้าที่มีรอยยิ้มอ่อนโยน ถามว่า “ข้าหน้าตาน่ากลัวมากรึ? หรือว่าช่วงนี้วิ่งตากแดดไปทั่วมาตลอดจนขี้เหร่ไปเสียแล้ว? ทำไมแต่ละคนเห็นข้าราวกับเห็นผี?”
“นายท่านสง่างามที่สุดในใต้หล้าไร้คนเทียบ พวกเขาถูกรัศมีแพรวพราวของนายท่านสะท้อน ดังนั้นจึงไม่กล้ามองนายท่านขอรับ”
เฟิ่งจิ่วได้ยินคำพูดนี้ก็หัวเราะลั่น “นับวันเจ้ายิ่งพูดจาเก่ง ไม่เลวๆ” เธอพยักหน้าและยิ้มอย่างพอใจยิ่ง
ได้ยินคำพูดพวกเขา แม้แต่ทหารยามเมืองที่เก็บเงินด้านหน้ายังสังเกตเห็นพวกเขาสามคน แต่ละคนเผยรอยยิ้มออกมาโดยฉับพลัน กระทั่งพวกเขามาถึงด้านหน้า หัวหน้ากองคนนั้นในหมู่ทหารยามเมืองก็ยิ้มถาม “คุณชายมาชมงานสมัชชาวิเคราะห์ยาเซียนครั้งใหญ่ใช่หรือไม่ขอรับ?”
“ถูกต้อง” เฟิ่งจิ่วพยักหน้า เผยรอยยิ้มเอ่ยถาม “มาถึงเมืองหลวงแคว้นสูงส่งครั้งแรก ไม่ทราบว่าหัวหน้ากองท่านนี้มีที่เข้าพักดีๆ แนะนำหรือไม่?”
อาจเพราะเธอสูงศักดิ์ไม่ธรรมดา ทำให้คนแค่มองก็รู้ว่าต้นกำเนิดไม่ธรรมดา ดังนั้นหัวหน้าทหารยามเมืองจึงเอ่ยถึงพวกโรงเตี๊ยมและสถานที่ที่ค่อนข้างดีในเมืองอย่างอารมณ์ดี
“คุณชายลองไปดูที่โรงเตี๊ยมอันดับหนึ่งได้ว่ายังมีห้องว่างหรือไม่ ที่นั่นเป็นโรงเตี๊ยมในเมืองหลวงที่ใหญ่และดีที่สุด แต่ช่วงนี้เพราะงานสมัชชาวิเคราะห์ยาเซียนครั้งใหญ่จึงมีคนจากต่างถิ่นและแคว้นอื่นมาไม่น้อย หากไปช้าเดาว่าคงไม่ได้พัก ทว่าหากไม่มีห้องว่างจริงๆ พักโรงเตี๊ยมทางตะวันตกเมืองยังได้ โรงเตี๊ยมแถบนั้นส่วนมากจะเห็นทิวทัศน์ทะเลสาบตะวันตกได้หมด ถือว่าไม่เลว”
เฟิ่งจิ่วได้ยินเช่นนี้ก็หยักหน้า มองไปยังเหลิ่งหวา “ระหว่างทางพวกเราซื้อเหล้ามาไม่ใช่หรือ? ส่งให้หัวหน้าท่านนี้สักหนึ่งไหซิ”
“ขอรับ” เหลิ่งหวาขานรับ แล้วหยิบเหล้าไหหนึ่งจากในถึงฟ้าดินมาส่งถึงมือหัวหน้าคนนั้น “ขอพี่ชายท่านนี้โปรดเก็บไว้”
หัวหน้าคนนั้นโบกมือรัวๆ อย่างประหลาดใจไปบ้างที่ได้รับความโปรดปราน “ไม่ได้ๆ ข้าแค่ขยับปาก จะรับเหล้าดีๆ จากคุณชายได้อย่างไร”
“ไม่เป็นไรขอรับ นายท่านข้าบอกจะขอให้พี่ชายดื่ม พี่ชายก็เก็บไว้เถอะ!” เหลิ่งหวายัดเหล้าไหนั้นใส่ในอ้อมแขนเขา แล้วตามฝีเท้านายท่านจากไปพร้อมๆ กัน
หัวหน้าคนนั้นเห็นเช่นนี้ หัวใจปลาบปลื้มปนซาบซึ้ง คนเฝ้าประตูเมืองพวกนี้ ที่ผ่านมาเหล่าคุณชายตระกูลสูงศักดิ์หรือผู้ฝึกตนที่มีวรยุทธ์แข็งแกร่งไม่เคยไว้หน้าพวกเขา นึกไม่ถึงเขาแค่บอกคุณชายชุดแดงท่านนี้ไม่กี่ประโยค ก็ส่งเหล้าดีๆ ให้เขาไหหนึ่งมากอดไว้ในอ้อมอก
ถอยไปข้างๆ ท่ามกลางสายตาอิจฉาจากทุกคน เปิดออกดมๆ เพียงรู้สึกว่ากลิ่นหอมเหล้าอบอวลกระจายออกมา แค่ได้กลิ่นเหล้านี้ก็รู้ว่าราคาไม่ธรรมดา
“คุณชายท่านนี้โปรดรอเดี๋ยว” ผู้ฝึกตนคนนั้นตะโกน พลางวิ่งไปทางเฟิ่งจิ่ว
เฟิ่งจิ่วข้างหน้าหยุดฝีเท้าลงหันกลับไปมอง สายตามองผ่านจากบนร่างผู้ฝึกตนคนนั้น ถามว่า “มีธุระอะไร?”
ผู้ฝึกตนคนนั้นยิ้มหน้าเจื่อน กล่าวอย่างเขินอายไปบ้าง “คุณชายท่านนี้ ข้ามาจากแคว้นอื่นเช่นกัน เพียงแต่เดินทางมาไกล ระหว่างทางเงินสำหรับเดินทางก็ใช้ไปประมาณหนึ่ง อยากจะถามคุณชายว่าจะให้ข้ายืมเงินหน่อยได้หรือไม่?”
เฟิ่งจิ่วได้ยินคำพูดนี้ก็อึ้งไปเล็กน้อย ถามว่า “เจ้าว่าอะไรนะ?” เธอฟังไม่ผิดกระมัง?
“เช่นนี้… ขะ ข้าอยากจะขอยืมเงินคุณชายหน่อยขอรับ”
ภายใต้สายตาเฟิ่งจิ่ว ศีรษะเขาก้มต่ำลงอย่างอดไม่ได้ อาจเพราะรู้สึกอายที่จะพบใคร แม้แต่คำพูดยิ่งเอ่ยเสียงยิ่งเบาลง
………………………………………………….
