ตอนที่ 2047 พลังกระบี่บีบคั้น
“ช่างหัวเจ้าจะเป็นไทเก๊กหรือแปดทิศ วันนี้ ข้าไม่เชื่อว่าจะปราบเจ้าไม่ได้!” จอมมารโลหิตตวาดเสียงกร้าว ก้าวเท้าไปข้างหน้า เหวี่ยงหมัดโจมตีออกไปพร้อมกับพลังอันดุดัน พุ่งใส่เฟิ่งจิ่ว
“ไทเก๊ก สยบความแข็งกร้าวด้วยความนุ่มนวล สยบความเคลื่อนไหวด้วยความสงบนิ่ง สยบความแข็งแกร่งด้วยความอ่อนแอ…”
เสียงนุ่มนวลแช่มช้าเปล่งออกจากปากของเฟิ่งจิ่ว สิ้นเสียงของเธอ การเคลื่อนไหวและท่าร่างของเธอก็เปลี่ยนไปด้วย การเคลื่อนไหวอันเชื่องช้าทว่าต่อเนื่อง กลับสามารถหลบหลีกการโจมตีด้วยหมัดตะปูเจ็ดก้าวของจอมมารโหลิตได้อย่างง่ายดาย ท่าร่างของเธองดงามดุจเมฆคล้อยและสายน้ำ คล่องแคล่วเป็นธรรมชาติ ร่างกายเคลื่อนไหวได้อย่างสมดุล วิชาหมัดที่ดูเหมือนไร้พลัง กลับสามารถข่มหมัดตะปูเจ็ดก้าวของจอมมารโลหิตได้ครั้งแล้วครั้งเล่า มองดูจนทุกคนรอบข้างต่างตะลึงตาค้าง
โดยเฉพาะฮุ่นหยวนจื่อที่ตื่นเต้นที่สุด มือที่กุมไหล่ของจัวจวินเยวี่ยอยู่เรลอออกแรงโดยไม่รู้ตัว บีบรัดจนจัวจวินเยวี่ยรู้สึกเจ็บ ขมวดคิ้วหันไปมองตาเฒ่าที่กำลังดูการต่อสู้ด้วยใบหน้าที่ตื่นเต้นจนแดงก่ำ
“เอามือของท่านออกไป”
“ไทเก๊กล่ะ! ดูนั่นเร็ว! ไม่นึกเลยว่าจะเป็นไทเก๊ก! เจ้าเด็กเมื่อวานซืนนั่น เจ้าเด็กเมื่อวานซืนนั่นใช้วิชามวยไทเก๊กเป็นได้อย่างไรกัน? ใครเป็นคนสอนเขากัน?” เขาเหมือนไม่ได้ยินที่จัวจวินเยวี่ยบอก ได้แต่พึมพำด้วยความตื่นเต้น มองดูจอมมารโลหิตหลบหลีกการโจมตีจากมวยไทเก๊กด้วยสภาพน่าอนาถ อดรู้สึกชอบอกชอบใจไม่ได้
“สู้ได้ดี! ซัดมัน! ซัดมันให้แรง! ซัดไอ้แก่ไร้ยางอายนั่นให้ตายไปเสีย!” เขาตะโกนให้กำลังใจอยู่ด้านหนึ่ง สีหน้าแดงเรื่อน้ำเสียงทรงพลังนั่นทำให้พวกรู้ฝึกวิชามารตกตะลึง
ฮุ่นหยวนจื่อรู้นั้นถูกยาพิษเล่นงานไปแล้วไม่ใช่หรือ? อาศัยยาพิษของจอมมารโลหิต คนที่ถูกเล่นงานร่านไปไม่ถึงหนึ่งก้านธูปล้วนต้องตาย ตาเฒ่านี่แม้มีวรยุทธ์ไม่ธรรมดา ก็ไม่น่าจะอยู่ดีไม่มีปัญหา กระทั่งยังมีใบหน้าแดงเรื่อเช่นนี้ได้นี่นา?
นี่มันอะไรกัน? พิษนั่นไม่ส่งรลกับเขางั้นหรือ? หรือว่าเขาแก้พิษได้แล้ว? หากฮุ่นหยวนจื่อไม่ถูกพิษ ซ้ำยังมีคนพวกนั้นอีก อย่างนั้นหากพวกเขาจะเอาชีวิตคนพวกนั้นก็คงยากแล้ว
ขณะที่พวกเขากำลังครุ่นคิด ก็เห็นกลิ่นอายพลังวิญญาณขุมหนึ่งที่ขยับเคลื่อนอยู่ตรงหน้าเด็กหนุ่มถูกซัดใส่จอมมารโลหิต เสียงดังปึง ร่างของจอมมารโลหิตถูกซัดออกไปไกลหลายจั้ง
“พรืด!”
ขณะที่ร่างกายถูกซัดปลิวออกไป จอมมารโลหิตกระอักเลือดออกมา เขาใช้มือยันต้นไม้ลุกขึ้น แต่กลับไม่พุ่งเข้าไปโจมตีต่อในทันที ทว่าสวมใส่วัตถุแหลมๆ ลงบนนิ้วมือทั้งสิบ จากนั้นก็คำรามเสียงเข้ม รวมพลังพุ่งเข้าไปอีกครั้ง
“ย้าก!”
เสียงคำรามดังขึ้น เห็นเพียงเขาพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วราวกับบิน คล้ายคิดจะเอาจริงด้วยการสู้กับเธอด้วยชีวิต ทว่า ดูเหมือนเขาโจมตีด้วยหมัด แต่เสี้ยวนาทีที่ใกล้ถึง ทันใดนั้น เขากลับชักกระบี่ยาวเล่มหนึ่งออกมาเหวี่ยงใส่เฟิ่งจิ่ว พลังกระบี่อันดุดันถูกซัดออกมา รุนแรงน่าพรั่นพรึง!
“ต่ำทราม!”
คนของตระกูลไฉตกตะลึง สบถด่าด้วยความเดือดดาล หัวใจตึงเกร็งไปทั้งดวง หากเทียบกับเรื่องอาวุธ เกรงว่าเสี่ยวจิ่วจะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของอีกฝ่ย ยิ่งไปกว่านั้น เสี่ยวจิ่วในตอนนี้ไร้อาวุธติดมือ มีเพียงดาบสั้นที่เขาเก็บซ่อนไว้ตรงข้างรองเท้าเท่านั้น
“ไอ้แก่หน้าไม่อายนั่น! สู้ไม่ได้ก็คิดจะเล่นสกปรกอีกแล้ว!” ฮุ่นหยวนจื่อเองก็ก่นด่าเสียงดัง
จัวจวินเยวี่ยขมวดคิ้ว คิดจะรุดหน้าไปช่วย กลับเห็นว่ามือของตาเฒ่าบนไหล่ยังไม่คลาย จึงหันไปมองเขา “ท่านคิดจะยืนดูเขาตายไปเฉยๆ หรือ?”
“ใครว่าเล่า? เขาไม่ตายแน่นอน!” ตาเฒ่าตอบด้วยความมั่นใจ ชำเลืองมองเขาแวบหนึ่ง “แต่หากเจ้าจะเข้าไปแทรก อาจตายอยู่ใต้คมดาบของไอ้แก่ต่ำทรามนั่นได้ทุกเมื่อ หนำซ้ำ เหมือนว่าเรื่องนี้ไม่จำเป็นต้องให้เจ้าเข้าไปยุ่งก็ได้!”
………………………………….
ตอนที่ 2048 เจ้าคือภูติหมอเฟิ่งจิ่ว
ตาเฒ่าพยักหน้าให้เขามองไปข้างหน้า เห็นเพียง ขณะที่กระบี่ยาวในมือเขาพุ่งแทงไปที่เฟิ่งจิ่ว เฟิ่งจิ่วเบี่ยงตัวหลบ ประกายแสงสีเขียวเส้นหนึ่งพาดร่าน เสี้ยวนาทีนั้นพวกเขามองไม่เห็นว่าคืออะไร ได้ยินเพียงกระบี่กระทบกันดังเกร๊ง
“เกร๊ง!”
“ชิ้ง!”
“อึก!”
ประกายกระบี่พุ่งออกไป พลังกระบี่พลุ่งพล่าน เสียงร้องครวญดังขึ้น พร้อมกับกลิ่นคาวเลือดที่กระจายไปทั่วอากาศ เงาร่างสองร่างประมือกันหลายกระบวนท่าภายในชั่วพริบตา เสียงกระบี่กระทบกันดังก้องไปทั่ว กลิ่นอายพลังวิญญาณและแรงกดดันอันแข็งแกร่งกระจายไปทั่วอากาศ
ความเร็วของทั้งสองสูงมาก ทำให้ไม่มีใครมองเห็นกระบี่ที่พวกเขาถือรวมถึงกระบวนท่าที่พวกเขาใช้ จนกระทั่ง กระแสพลังอันแข็งแกร่งขุมหนึ่งถูกซัดกระจายออกไปรอบข้าง เงาร่างของทั้งสองก็ถอยห่างออกจากกัน
กระบี่ยาวชี้เฉียงลงบนพื้น เงาร่างสีเขียวยืนสง่าท้าสายลม ตอนนั้นเองที่ทุกคนเห็นกระบี่ในมือของเด็กหนุ่มอย่างชัดเจน
“กระบี่คมพยับ!”
ฮุ่นหยวนจื่อและคุณชายรองไฉตะโกนขึ้นด้วยความตะลึงพร้อมกัน พวกเขารู้จักกระบี่คมพยับ จากที่ได้ยินมา กระบี่นี้เป็นกระบี่เทวะโบราณ เพียงแต่กระบี่เทวะโบราณที่เป็นดั่งสมบัติล้ำค่านี้ได้หายสาบสูญไปหลายปีแล้ว เหตุใดจู่ๆ ก็ปรากฏตัว? ซำยังอยู่ในมือของเด็กหนุ่มที่อายุน้อยเช่นนี้ด้วย?
จัวจวินเยวี่ยมองเด็กหนุ่มที่ถือกระบี่คมพยับไว้ในมือ ประกายมืดมนพาดร่านดวงตา สีหน้าของเขาดูเปลี่ยนไปในชั่วพริบตา เพียงแต่ไม่นานก็กลับมาเป็นปกติจนสังเกตไม่ทัน เขาเม้มปาก จ้องมองอยู่เงียบๆ มองดูกระบี่คมพยับที่ส่องประกายแสงสีเขียวอยู่ในมือเด็กหนุ่ม
คมดาบอันแหลมคมส่องประกายเย็นยะเยือก ตัวดาบเรืองแสงสีเขียว ยังไม่ได้เข้าใกล้ ก็สัมรัสได้ถึงพลังกระบี่อันดุดันน่าพรั่นพรึงแล้ว นะ นี่มันกระบี่คมพยับ กระบี่เทวะโบราณในตำนาน!
ต่างจากคนอื่นที่กำลังตะลึงพรึงเพริด จอมมารโลหิตที่ถึงแม้จะตะลึงเพราะเห็นกระบี่คมพยับในมือเด็กหนุ่มเหมือนกัน แต่เขากลับไม่ได้ตะลึงเพราะกระบี่คมพยับ ทว่าตกตะลึงในตัวตนที่แท้จริงของคนรู้นี้!
“เจ้าคือเฟิ่งจิ่ว! เจ้าก็คือภูตหมอเฟิ่งจิ่ว! เจ้าเป็นรู้หญิง!”
วาจามั่นใจเปล่งออกจากปากเขาถึงสามประโยคติด แต่ละประโยคล้วนเปี่ยมไปด้วยความเคียดแค้นและตกตะลึง หากไม่ได้เห็นกับตาตนเอง เขาแทบไม่กล้าเชื่อว่าเด็กหนุ่มหล่อเหลาตรงหน้านี้ก็คือภูตหมอเฟิ่งจิ่ว รู้ที่มีชื่อเสียงโด่งดังบนแร่นดินใหญ่แถบใต้แม่น้ำ!
บัดซบ! เขายังอุตส่าห์คิดจะจับอีกฝ่ายมาอยู่ข้างกาย เพื่อที่วันหน้าจะได้แย่งร่างอันอ่อนเยาว์ของเขามาใช้ แต่ตอนนี้กลับต้องมารับรู้ว่าเด็กหนุ่มตรงหน้าเป็นรู้หญิง! หนำซ้ำยังเป็นภูตหมอเฟิ่งจิ่วที่ปีศาจจอมมารรู้นั้นยังหวั่นเกรง ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเขาจะรู้สึกอย่างไร
หลังจากที่พวกเขาเข้าร่วมแรนการทำลายล้างราชวงศ์เฟิ่งหวง ต่อมาพวกเขาพลิกกลับมามีชัย หลังจากทำลายล้างสองราชวงศ์อย่างรวดเร็วในเวลาอันสั้น พวกเขาก็ได้สร้างความตะลึงให้แก่กลุ่มอำนาจต่างๆ บนแร่นดินใหญ่แถบเหนือแม่น้ำ และทำให้กลุ่มอำนาจต่างๆ บนแร่นดินใหญ่แถบใต้แม่น้ำรวมเป็นกลุ่มอำนาจเดียวทำให้พวกเขาไม่อาจยื่นมือเข้ามาแทรกได้ ภูตหมอเฟิ่งจิ่วรู้นี้เป็นคนที่ปีศาจจอมมารกำชับแล้วกำชับอีกว่าห้ามไปมีเรื่องกับนาง นึกไม่ถึง นึกไม่ถึงว่ากลับบังเอิญเจอในป่าภูเขาไฟแห่งนี้!
นาทีนี้ นึกถึงวิธีการที่นางสังหารหานหรงก่อนหน้า นึกถึงที่นางเจาะจงเล่นงานหานหรง จนถึงขั้นที่หานหรงต้องถอดวิญญาณต้นเพื่อหนีเอาตัวรอด ในที่สุดเขาก็เข้าใจแล้ว! ที่แท้นางก็คือเฟิ่งจิ่ว นางก็คือภูตหมอเฟิ่งจิ่ว!
“อะ อะไรนะ? ภูตหมอเฟิ่งจิ่วอะไร? รู้หญิงอะไรกัน?”
ด้านหนึ่ง ฮุ่นหยวนจื่อเบิกตากว้างจ้องเฟิ่งจิ่ว มองพิจารณาตั้งแต่หัวจรดเท้า เอ่ยด้วยน้ำเสียงแปลกประหลาด “เจ้าเด็กเมื่อวานซืนนี่เป็นเด็กรู้ชายชัดๆ ใช่รู้หญิงเสียที่ไหน? ไอ้แก่อย่างเจ้าสายตาเลอะเลือนแล้วกระมัง!”
………………………………….
