ตอนที่ 2043 เจ้าเป็นใคร
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันนี้ทำให้ทุกคนที่ดูอยู่ตะลึงตาค้าง ไม่ว่าจะเป็นพวกผู้ฝึกวิชามารหรือพวกฮุ่นหยวนจื่อที่ยืนอยู่ทางนี้ แต่ละคนล้วนปากอ้าตาค้าง จ้องเด็กหนุ่มชุดเขียวด้วยความเหลือเชื่อ…
อสูรกลืนเมฆาที่ตัวใหญ่กำยำและน่าเกรงขามตัวนั้น เป็นสัตว์เทวะขั้นสุดยอดแล้ว ยามนี้กลับยืนเลียปากอยู่ข้างเฟิ่งจิ่วอย่างว่าง่าย ราวกับกำลังหวนนึกถึงรสอร่อยที่ยังติดลิ้นจากการกลืนกินวิญญาณต้นดวงเมื่อกี้
ส่วนเด็กหนุ่มชุดเขียวคนนั้น บุคลิกและกลิ่นอายรอบกายของเขาราวกับเปลี่ยนไปในชั่วพริบตา เด็กหนุ่มที่ตอนแรกยังดูใสซื่อ นาทีนี้กลับให้ความรู้สึกว่าทั่วร่างของเขาเต็มไปด้วยกลิ่นอายเจ้าเล่ห์และเย่อหยิ่ง สายลมกลางคืนพัดผ่านเบาๆ ม้วนเอาเส้นผมที่ปรกหน้าของเขาให้ลอยไหว เผยให้พวกเขาเห็นมุมปากที่หยักยิ้มเล็กน้อยของเด็กหนุ่ม น้ำเสียงเกียจคร้านทว่าหยิ่งยโสเปล่งออกจากปากของเขา
“คนที่ข้าอยากฆ่า ยังไม่มีใครหนีรอดไปได้แม้แต่คนเดียวจริงๆ!”
เฟิ่งจิ่วเชิดคางเล็กน้อย เรียวคิ้วเชิดขึ้นอย่างเย่อหยิ่งจองหอง นาทีนี้เธอไม่ปิดบังกลิ่นกายพลังบนตัวเธออีก บุคลิกอันสูงส่ง และรัศมีแข็งแกร่งของผู้ที่อยู่เหนือกว่าเปล่งประกายออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ
บนพื้นเหลือทิ้งไว้เพียงศพไร้วิญญาณ ส่วนวิญญาณต้นที่คิดจะหนีได้ถูกอสูรกลืนเมฆาซึ่งเป็นสัตว์เทวะขั้นสุดยอดกลืนลงท้องไปแล้ว รอบข้างเงียบสงัด มีเพียงเสียงซี๊ดปากรวมถึงเสียงใบไม้ร่วงบนพื้นถูกสายลมพัดพาเอาไป
“จะ เจ้าเด็กนี่เก็บซ่อนเขี้ยวเล็บเอาไว้นี่นา…”
ฮุ่นหยวนจื่อที่นั่งขัดสมาธิขับเคลื่อนลมปราณเพื่อรักษาตัวอยู่ข้างหลังเบิกตากว้างขณะพึมพำเบาๆ ไม่นึกเลยว่าเขาจะมีช่วงเวลาที่มองคนผิดอย่างนี้ด้วย ฝีมือและพลังของเจ้าเด็กนั่น เกรงว่าคงจะไม่ได้มีแค่เท่าที่พวกเขาเห็นกระมัง?
ไม่น่าเล่าเขาถึงไม่ยอมกราบเขาเป็นอาจารย์ ที่แท้เพราะเขามีวรยุทธ์และสัตว์คู่พันธสัญญาอย่างนี้อยู่แล้ว!
สัตว์เทวะขั้นสุดยอดหนึ่งตัว? จิ๊ๆ ไม่ธรรมดาจริงๆ!
จัวจวินเยวี่ยที่เห็นเหตุการณ์ ประกายประหลาดใจพาดผ่านดวงตา ที่แท้ก็อย่างนี้เอง ไม่น่าเล่าเขาถึงได้รู้สึกว่าเด็กหนุ่มคนนี้แปลกๆ อยู่ตลอดเวลา ที่แท้ก็เป็นเพราะอย่างนี้เอง
คนที่มีสัตว์เทวะขั้นสุดยอดอย่างนี้ได้ อย่างไรวรยุทธ์ของเขาก็ต้องไม่ใช่แค่ระดับหลอมแก่นพลังแน่นอน นั่นหมายความว่า เขากดพลังเอาไว้งั้นหรือ?
พวกตระกูลไฉเองก็ตะลึงตาค้างเช่นกัน เสี่ยวจิ่วที่ดูเป็นคนซื่อตรงและจริงใจ ไม่นึกเลยว่าจะมีสัตว์คู่พันธสัญญาที่แข็งแกร่งดุดันอย่างนี้? นะ…นั่นมันสัตว์เทวะขั้นสุดยอดกระมัง?
ฝานอี้ซิวเองก็มองเด็กหนุ่มชุดเขียวด้วยความตกตะลึง เด็กหนุ่มที่อยู่อย่างสงบเสงี่ยมมาตลอดเส้นทาง แต่กลับช่วยชีวิตพวกเขาไว้ถึงสองครั้งคนนี้ หากไม่เห็นกับตาตัวเอง เขาแทบไม่อยากเชื่อเลยว่าคนเมื่อกี้ จะเป็นคนเดียวกับคนที่ยิ้มตาหยีและเรียกเขาว่าพี่ชายฝานมาตลอดการเดินทางนี้
คนอย่างนี้ เป็นคนของตระกูลไฉงั้นหรือ? นาทีนี้ เขาอดไม่ได้ที่จะสงสัยขึ้นมา
ส่วนคนของตระกูลไฉหลังจากที่ตกตะลึงก็ครุ่นคิด สำนักดาราจักรช่างเป็นสถานที่ที่เต็มไปด้วยพยัคฆ์และมังกรจริงๆ แม้แต่เสี่ยวจิ่วที่ดูเป็นเด็กจริงใจผอมบางร่างน้อยเช่นนี้กลับมีความสามารถและสัตว์คู่พันธสัญญาที่ดุดันแข็งแกร่งอย่างนี้ด้วย สมแล้วที่เป็นหนึ่งในสี่สำนักใหญ่
จอมมารโลหิตมองสัตว์เทวะขั้นสุดยอดตัวนั้น แววตาสนอกสนใจยิ่งชัดเจนขึ้น เขาจ้องเด็กหนุ่ม เห็นว่าวรยุทธ์ของเด็กหนุ่มยังคงอยู่ในระดับหลอมแก่นพลังเหมือนเดิม ทว่า เพราะไม่ได้เก็บซ่อนรัศมีรอบกายอีก เขาจึงรับรู้ได้ว่าเด็กหนุ่มดูแตกต่างไปจากก่อนหน้านี้อย่างสิ้นเชิง นั่นทำให้เขาอดสงสัยไม่ได้ เด็กหนุ่มคนนี้เป็นใครกันแน่?
“เจ้าเป็นใคร?”
เขาถามออกไปตรงๆ สายตาพิจารณายังคงจับจ้องไปที่เด็กหนุ่ม พลางครุ่นคิดในใจ ‘ดูจากสีหน้าของหานหรงก่อนตาย น่าจะรู้จักเด็กหนุ่มนี่ เพียงแต่ไม่รู้ว่าเขาเป็นใครกันแน่นะ?’
………………………………….
ตอนที่ 2044 เด็กหนุ่มวิปริต
“ข้าเป็นใครเกี่ยวอะไรกับเจ้า”
เฟิ่งจิ่วตวัดสายตามอง พลางแค่นเสียงเย็น “เจ้าจะพาคนของเจ้าไป? หรือจะสู้กับข้า? แล้วแต่เจ้าจะเลือก แต่ข้าบอกไว้ก่อน ข้าไม่ได้รับมือง่ายเหมือนตาเฒ่าหรอกนะ”
ฮุ่นหยวนจื่อที่นั่งขัดสมาธิขับเคลื่อนลมปราณอยู่ด้านหลังได้ยินก็มุมปากกระตุก ไม่ได้รับมือง่ายเหมือนตาเฒ่าอย่างนั้นหรือ? ที่แท้ก็จะบอกว่าเขาสู้เขาไม่ได้? เจ้าเด็กเมื่อวานซืนนี่ เป็นเด็กเมื่อวานซืนดังคาด ไม่รู้จักเคารพผู้หลักผู้ใหญ่เลยแม้แต่น้อย
ได้ยินคำพูดของเฟิ่งจิ่ว จอมมารโลหิตหัวเราะชอบใจ จ้องเขาด้วยสายตานึกสนุก “เจ้าคิดว่าตนเองคู่ควรที่จะสู้กับข้า?”
เฟิ่งจิ่วกระตุกมุมปาก “มีหรือไม่มีสิทธิ์เจ้าลองดูสักครั้งก็ได้ อยากสู้ตัวต่อตัวหรือสู้แบบหมู่? เจ้าเลือกเอา”
หากสู้ตัวต่อตัวเธออาจไม่ใช่คู่ต่อสู้ของจอมมารโลหิต หากสู้แบบหมู่ เธอจะได้ปล่อยให้พวกสัตว์คู่พันธสัญญาในห้วงมิติออกมายืดเส้นยืดสายสักหน่อย แม้ครั้งนี้หงส์ไฟจะไม่ได้ตามมา แต่ไม่ว่าจะเป็นเจ้ากลืนเมฆาหรือเหล่าไป๋ล้วนมีพลังต่อสู้ที่ไม่ธรรมดา
เห็นเด็กหนุ่มเชิดคิ้วขึ้นอย่างมั่นใจ ไม่รู้ฟ้าสูงดินต่ำ จอมมารโลหิตแสยะยิ้มชั่วร้าย “สังหารคนของข้า ข้าก็ควรจะสั่งสอนเจ้าสักหน่อย ดูว่าเจ้าจะเก่งสักแค่ไหนเชียว!”
สิ้นเสียง เงาร่างสีแดงหม่นโฉบไหวดุจภูตผี ฝ่ามือขดงอเป็นกรงเล็บคว้าไปที่เฟิ่งจิ่ว มือของเฟิ่งจิ่วยังกำดาบสั้นไว้ ฝ่ามือพลิกหมุน ดาบสั้นที่ส่องประกายเยือกเย็นพุ่งแทงไปที่ฝ่ามือที่คว้ามาทางเธอ จอมมารโลหิตเห็นอย่างนั้นก็เปลี่ยนจากกรงเล็บเป็นฝ่ามือ ฝ่ามือลมซัดพลังใส่มือของเฟิ่งจิ่วที่ถือดาบสั้นเอาไว้
เธอหมุนตัวหลบหลีก นอกจากก้าวสลับฝีเท้า ก็ยังโจมตีด้วยมือพร้อมกันไปด้วย ทั้งสองโจมตีกันคนละทีสองที ส่วนทุกคนที่กำลังยืนดูอยู่ได้แต่ตื่นตะลึงพรึงเพริด
ยังไม่พูดถึงประสบการณ์ด้านการต่อสู้ของจอมมารโลหิตที่เด็กหนุ่มอย่างเฟิ่งจิ่วไม่อาจเทียบได้ แม้แต่ระดับวรยุทธ์ของเขาก็ไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไปจะสามารถรับมือได้! ครั้นแรงกดดันอันแข็งแกร่งกระจายออกไป พวกคนที่มีพลังต่ำกว่าแค่จะยืนตัวตรงอยู่บนพื้นยังยาก
ทว่าเด็กหนุ่มกลับสามารถต่อกรกับจอมมารโลหิตได้ ไม่เกรงกลัวบารมีปราชญ์เซียนของเขาแม้แต่น้อย นี่หมายความว่าอย่างไร? หมายความว่าพลังของเด็กหนุ่มไม่ได้ด้อยไปกว่าเขาเลยอย่างไรเล่า!
บ้าไปแล้ว! ช่างเป็นสิ่งมีชีวิตที่วิปริตจริงๆ! อายุขัยกระดูกเช่นนี้กลับมีระดับพลังที่เทียบเท่ากับจอมมารโลหิตแล้ว? ต้องมีความเร็วในการฝึกวรยุทธ์ระดับใดกัน? ผิดมนุษย์เกินไปแล้ว!
ไม่น่าเล่า ไม่น่าก่อนหน้านี้ผู้ฝึกวิชามารคนเมื่อกี้ถึงได้ไร้หนทางต่อสู้อย่างนั้น ไม่น่าเล่าผู้ฝึกวิชามารคนนั้นถึงได้ยอมถอดวิญญาณต้นเพียงเพื่อจะหนีเอาชีวิตรอด…
ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นยังมองดูจนตกตะลึงตาค้าง แล้วจอมมารโลหิตที่สู้กับเฟิ่งจิ่วจะไม่ตะลึงได้อย่างไรกัน?
แม้แต่ตอนสู้กับฮุ่นหยวนจื่อเขายังไม่ตะลึงเช่นนี้ แต่เจ้าเด็กหนุ่มตัวเล็กๆ นี่ กลับสามารถต่อกรกับเขาอย่างง่ายกายหลายกระบวนท่า ฝีมือเช่นนี้ พลังเช่นนี้ วิปริตเกินไปแล้ว!
ไม่รู้ว่าคิดสิ่งใดอยู่ จู่ๆ เขาก็ก้าวถอยหลังไปสองสามก้าว จ้องเด็กหนุ่มตรงหน้าอย่างพินิจพิจารณา เห็นเพียงเด็กหนุ่มดวงหน้าสะอาดสะอ้านหล่อเหลา เรียวคิ้วแสดงถึงความเย็นชาและมั่นใจ นัยน์ตาคู่นั้นยิ่งงดงาม ประกายเฉียบคมน่าพรั่นพรึง เมื่อมองเด็กหนุ่มอีกครั้ง แม้รูปร่างผอมบาง แต่ดูเหมือนจะยังไม่โตเต็มที่ หากโตขึ้นอีกสองปีและร่างกายโตเต็มวัย นับว่าเป็นเด็กหนุ่มที่รูปร่างสมส่วนเลยทีเดียว
ครั้นเห็นร่างกายและใบหน้าที่อ่อนเยาว์เช่นนี้ แล้วนึกถึงร่างกายและใบหน้าของเขาในยามนี้ ดวงตาของเขาเป็นประกายขึ้นมา ไฟปรารถนาปรากฏในส่วนลึกของดวงตา บนใบหน้าชรานั่นพลันเผยยิ้มประหลาดออกมา
………………………………….
