ตอนที่ 2035 จอมมารโลหิต ตอนที่ 2036 พลังของตาเฒ่า
ตอนที่ 2035 จอมมารโลหิต
เฟิ่งจิ่วที่อยู่บนต้นไม้หรี่ตา เธอมองผู้ฝึกวิชามารเหล่านั้นเดินออกจากเงามืดด้านล่างเงียบๆ กลับไม่คิดว่าจะได้เจอผู้ฝึกวิชามารที่นี่ ช่างเหนือความคาดหมายจริงๆ!
จอมมารโลหิต หนึ่งในสิบจอมมารภายใต้อาณัติของปีศาจจอมมาร? ชายชราที่ใส่ชุดสีแดงนี่น่ะหรือ?
เธอนึกถึงข้อมูลที่องครักษ์เฟิ่งเก็บรวบรวมกลับมา ในนั้นมีข้อมูลของผู้ฝึกวิชามารพลังแข็งแกร่งสิบคนที่อยู่ภายใต้อาณัติของปีศาจจอมมารจริงๆ และหนึ่งในนั้นก็คือจอมมารโลหิต ในข้อมูลพูดถึงเขาไว้ว่า เหตุผลที่จอมมารโลหิตเป็นที่จดจำง่ายที่สุดนั่นก็เพราะเขาชอบสวมใส่เสื้อผ้าสีแดง อีกทั้งเพราะเคยฝึกวรยุทธ์จนธาตุไฟเข้าแทรกกลายเป็นมาร จึงจำต้องดูดเลือดคนเพื่อดำรงอยู่ ไม่เช่นนั้น ใบหน้าของเขาก็จะแก่ชราลง ดูท่าคงจะเป็นคนข้างล่างนั่นไม่ผิดแน่
ข้อมูลที่เธอได้รับคือหานหรงจะมุ่งหน้ามาที่ป่าภูเขาไฟแห่งนี้ กลับนึกไม่ถึง จอมมารโลหิตผู้นี้ก็มาด้วย อ้างอิงจากข้อมูล วรยุทธ์ของจอมมารโลหิตผู้นี้อยู่ในระดับปราชญ์เซียนขั้นสูงสุด เหตุใดเขาจึงมาที่นี่?
หานหรงอยู่ที่นี่ด้วยหรือไม่? เธอฉุกคิดขึ้นมา สายตากวาดมองคนเหล่านั้น ยามสายตาสะดุดอยู่ที่ชายชุดดำคนหนึ่งซึ่งยืนข้างจอมมารโลหิต นัยน์ตาของเธอไหวระริก
หานหรง!
เขาสวมเสื้อสีดำเหมือนผู้ฝึกวิชามารคนอื่น เพียงแต่สิ่งที่ต่างออกไปก็คือ เขาสวมหน้ากากครึ่งหน้า ทว่าหน้ากากเพียงครึ่งเดียวนั่น สำหรับคนที่อยากฆ่าเขามานานแล้วอย่างเธอ กลับไม่ได้จำยากเลยแม้แต่น้อย
ไอสังหารในใจพวยพุ่ง แม้จะไม่เผยกลิ่นอายออกไป ทว่าการเปลี่ยนแปลงของเธอในยามนี้ ยังคงดึงดูดความสนใจของจัวจวินเยวี่ยที่อยู่บนต้นไม้ต้นเดียวกันได้
เขาเอียงหน้ามองไปทางเด็กหนุ่มชุดเขียวเล็กน้อย ประกายสงสัยพาดผ่านดวงตา เขารู้สึกไปเองงั้นหรือ? กลับเห็นไอสังหารแผ่รอบกายเด็กหนุ่มแวบหนึ่ง?
“นึกไม่ถึงว่าในคณะเดินทางเล็กๆ อย่างนี้กลับมีเงาร่างของท่านเซียนฮุ่นหยวนรวมอยู่ด้วย ช่างน่าประหลาดใจยิ่ง” จอมมารโลหิตหัวเราะในลำคอ เพียงแต่น้ำเสียงเย็นเยียบ ฟังแล้วบาดแก้วหูนัก
“อยากขอคำชี้แนะจากหมัดฮุ่นหยวนแปดทิศของท่านเซียนมานานแล้ว วันนี้บังเอิญได้พบกันแล้ว ท่านเซียนฮุ่นหยวน พวกเรามาประมือกันสักสองสามกระบวนท่าเป็นอย่างไร?” เสียงชั่วร้ายแฝงไว้ด้วยแววตื่นเต้นอย่างปิดไม่มิด วาจาเหมือนถามไถ่ แต่ฟังจากความหมายแล้ว กลับเหมือนว่าจะบีบให้ฮุ่นหยวนจื่อลงมือให้ได้
ฮุ่นหยวนจื่อกวาดมองผู้ฝึกมารชุดดำเหล่านั้นที่อยู่รอบๆ แวบหนึ่ง สายตาเฉียบแหลมจับจ้องไปที่จอมมารโลหิต เอ่ยว่า “คนที่อยากประมือกับข้ามีถมเถไป น่าเสียดายหมัดฮุ่นหยวนแปดทิศของข้ากลับไม่ได้แสดงให้ผู้ใดเห็นง่ายๆ เจ้าอยากประลองกับข้า มีเงื่อนไขหนึ่งข้อ”
ได้ยินอย่างนั้น จอมมารโลหิตหัวเราะในลำคอ ถามอย่างสนใจ “ท่านเซียนลองว่ามา”
“ข้าจะใช้หมัดฮุ่นหยวนแปดทิศประลองกับเจ้า หากข้าชนะ เจ้าห้ามแตะต้องทุกคนที่นี่เด็ดขาด! พาคนของเจ้าออกจากรัศมีสายตาข้าไปเสีย” ฮุ่นหยวนจื่อเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ
ทุกคนที่ได้ยินคำพูดของฮุ่นหยวนจื่อ ต่างรู้สึกอุ่นใจ เขาอยากปกป้องพวกเขา อยากช่วยให้พวกเขารอด! เพราะไม่ว่าอย่างไร หากต้องปะทะกับผู้ฝึกวิชามารพวกนี้ เกรงว่าคนที่เหลือรอดมาได้คงแทบนับจำนวนได้
เพียงแต่อีกฝ่ายเป็นถึงผู้ฝึกวิชามาร หากแพ้พวกเขาจะพาคนจากไปจริงหรือ? ทุกคนลอบคิดในใจ ไม่ค่อยสบายใจนัก รู้สึกแตกตื่นระคนกังวล
จอมมารโลหิตที่ได้ยินอย่างนั้นนัยน์ตาไหวระริก แหงนหน้าหัวเราะเสียงดัง “ฮ่าๆๆๆๆ! ท่านเซียนฮุ่นหยวนสมแล้วที่เป็นดุจภูเขาไท่ซานของสำนักดาราจักร! เวลาอย่างนี้ยังคิดจะปกป้องผู้ที่อ่อนแอกว่า พฤติกรรมวีรบุรุษเช่นนี้ เป็นเรื่องที่พวกเจ้าซึ่งอ้างตนว่าเป็นผู้เดินบนเส้นทางแห่งคุณธรรมชอบทำที่สุด ช่างเถิด ในคณะเดินทางเล็กๆ นี่นอกจากท่านเซียนแล้ว ก็ไม่มีใครหน้าไหนเข้าตาข้าสักคน ทำไมจะปล่อยพวกเขาไปไม่ได้เล่า?”
………………………………….
ตอนที่ 2036 พลังของตาเฒ่า
ทุกคนได้ยินอย่างนั้นก็ประหลาดใจ แต่คิดดูแล้วก็ใช่ พวกเขาเป็นเพียงคนที่ไม่ควรค่าแก่การเอ่ยถึง จอมมารโลหิตไม่เห็นพวกเขาอยู่ในสายตาก็ไม่ใช่เรื่องแปลก
ฮุ่นหยวนจื่อเองก็คิดว่าสำหรับจอมมารโลหิต คนอื่นไม่ควรค่าแก่การเอ่ยถึง ในเมื่อเขายื่นข้อเสนอเช่นนี้ อย่างไรจอมมารโลหิตก็เป็นคนมีชื่อเสียง น่าจะไม่กลับคำ ด้วยเหตุนี้เขาจึงโบกมือสั่งให้ทุกคนถอยไป
ประกายตื่นเต้นพาดผ่านดวงตาของจอมมารโลหิต เขายกมือส่งสัญญาณให้ผู้ฝึกจอมมารถอยหลังออกไปด้วยเหมือนกัน เว้นที่ว่างโล่งกว้างไว้ให้พวกเขา สองเงาร่างหนึ่งเซียนหนึ่งมาร ครั้นกลิ่นอายในร่างกายพลุ่งพล่าน กระแสพลังและแรงกดดันอันแข็งแกร่งสองขุมก็กระจายไปทั่วบริเวณ
แม้เป็นเวลากลางคืนอันมืดมิด แต่กลิ่นอายสีแดงที่กระจายออกจากร่างของจอมมารโลหิตก็ชัดเจนมาก สีที่แดงสดดุจเลือดเต็มไปด้วยพลังมาร ชวนให้อกสั่นขวัญหาย
ในมือเขาไม่ได้ถืออาวุธ ทว่าควงฝ่ามือทั้งสองข้างอยู่ด้านหน้า พลังมารสีแดงขุมหนึ่งกลายเป็นก้อนพลังที่หมุนคว้างอยู่กลางฝ่ามือสองข้าง ขณะเดียวกันด้านหน้าเขา ฮุ่นหยวนจื่อกางขาออก โน้มเอวเล็กน้อย มือทั้งสองข้างก็ควงหมุนอยู่ด้านหน้า เห็นเพียงกลางอากาศมีพลังสีขาวขุมหนึ่งกลายเป็นรูป ครั้นจอมมารโลหิตซัดพลังใส่เขา เขาก็ซัดพลังในมือออกไปเช่นกัน
แทบจะในพริบตา พลังสองขุมปะทะกันเสียงดัง ก่อนที่พลังจะสะท้านสะเทือนออกไปยังรอบข้าง คลื่นพลังอันแข็งแกร่งโจมตีต้นไม้โดยรอบจนหัก ต้นหญ้าแถบนั้นถูกกระแสพลังที่สะเทือนออกไปกดทับจนล้มนอน จากนั้น เงาร่างสองร่าง หนึ่งแดงหนึ่งเทาโฉบไหวออกไปโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง
“ชิ้ง!”
“ปึง ปัง!”
กระแสพลังสองขุมหนึ่งแดงหนึ่งขาวที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าถูกซัดออกไปพร้อมกับการโจมตีของทั้งสอง พลังอันดุดันดุจมีดแหลมคม ทุกคนที่ยืนดูอยู่ต่างตะลึงตาค้าง
นี่หรือคือการประลองของผู้แข็งแกร่ง!
ความเร็วในการโจมตีนั่น พวกเขาแทบมองตามการโจมตีและกระบวนท่าของพวกเขาไม่ทัน! ท่าร่างนั่น กระแสพลังอันป่วนพล่านนั่นล้วนทำให้พวกเขารู้สึกเหลือเชื่อ
ทุกคนที่อยู่ที่นี่ คนที่อยู่ฝ่ายผู้ฝึกมารนั้นคงไม่ต้องพูดถึง คุณชายรองไฉของตระกูลไฉเองก็ทะลวงขั้นผ่านระดับเซียนเหิน เข้าสู่ระดับ กลายเป็นเซียนที่อยู่ระดับปราชญ์เซียนขั้นแรกไปนานแล้ว
ทว่าจอมมารโลหิตกลับมีพลังระดับปราชญ์เซียนขั้นสูงสุด เหลือเพียงอีกก้าวเดียวก็จะทะลวงขั้นกลายเป็นระดับผู้อาวุโสเซียนได้แล้ว พลังของเขาแข็งแกร่งจนทำให้ไม่อาจมองข้ามได้ โดยเฉพาะฮุ่นหยวนจื่อที่มีพลังอยู่ในระดับผู้อาวุโสเซียน เขายังกล้าท้าทาย เห็นได้ว่าเขามั่นใจในพลังของตัวเองมาก
กอปรกับดูทั้งสองประมือกันมาจนถึงตอนนี้ ทั้งที่มีพลังต่างระดับกัน แต่เมื่อสู้กันนานเข้า จอมมารโลหิตกลับยังไม่มีทีท่าว่าจะเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ นั่นทำให้พวกเขาอดกังวลไม่ได้ หากเซียนฮุ่นหยวนแพ้เขา เกรงว่าชีวิตของพวกเขาทุกคนที่อยู่ที่นี่คงยากรักษาไว้แล้ว!
เฟิ่งจิ่วนั่งดูอยู่บนต้นไม้ ตาเฒ่ามีพลังระดับผู้อาวุโสเซียนขั้นกลาง ตามหลักแล้วน่าจะไม่แพ้จอมมารโลหิตนั่น แต่จอมมารโลหิตนั่นกลับทำให้เธอประหลาดใจ ระดับวรยุทธ์ต่ำกว่าตาเฒ่านั่นแท้ๆ กลับยังสู้กับตาเฒ่าได้ เห็นได้ว่าพลังต่อสู้น่ากลับไม่แพ้กัน
หากเป็นอย่างนี้ต่อไป ใครจะแพ้หรือใครจะชนะยังยากจะเดาได้
เห็นเฟิ่งจิ่วจ้องพวกเขา ท่าทางเหมือนกำลังครุ่นคิด จัวจวินเยวี่ยนึกว่าเขากำลังกังวล จึงปลอบใจเบาๆ “ไม่ต้องห่วง จอมมารโลหิตนั่นไม่ใช่คู่ต่อสู้ของตาเฒ่าหรอก จนถึงตอนนี้เขายังไม่ได้ใช้หมัดฮุ่นหยวนแปดทิศของเขาเลย”
ได้ยินอย่างนั้น เฟิ่งจิ่วตะลึง หันไปมองจัวจวินเยวี่ยที่กระโดดมาอยู่บนกิ่งไม้เดียวกันกับเธอ ก่อนถามด้วยความแปลกใจ “ของเขาร้ายกาจมากหรือ?”
………………………………….
เนื่องจากเรื่องนี้มีคนอัพแซงเราเยอะช่วงหลังๆเราเลยเปลี่ยนต้นทางคำผิดอาจเยอะหรือไม่มีเลยในบางวันโปรดอภัยเราจะหาเรื่องอื่นมาแทนเนอะ ได้ไม่ซ้ำเยอะ
