ตอนที่ 2013 เด็กเมื่อวานซืนบัดซบ ตอนที่ 2014 ไม่อยากเชื่อ
ตอนที่ 2013 เด็กเมื่อวานซืนบัดซบ
ไม่ว่าจะเป็นคนของตระกูลไฉ เหรือคนจากสำนักดาราจักรและทหารรับจ้างที่ติดตามมา ล้วนลงมือโจมตีกลุ่มทหารรับจ้างแมงป่องพร้อมกัน ขณะเดียวกัน ฝานอี้ซิวจากสำนักดาราจักรหันไปตะโกนสั่งศิษย์น้องหญิงทั้งสามคนที่อยู่ข้างหลัง “พวกเจ้าหนีไปกับคนของตระกูลไฉก่อน!”
“ศิษย์พี่ใหญ่…”
ทั้งสามคนแม้จะเคยผ่านการฝึกฝนมาก่อน แต่ไม่เคยเจอเหตุการณ์ที่ใช้กำลังทันทีโดยไร้การเจรจาเช่นนี้ ทั้งสามตกใจจนดวงหน้างามดุจบุปผาซีดเซียว ไม่รู้จะทำอย่างไร ทำได้เพียงถอยไปข้างหลังพร้อมกับคนของตระกูลไฉ ทว่า กลุ่มทหารรับจ้างแมงป่องล้อมพวกเขาทุกทิศ แม้อยากหนี แต่ก็ไร้หนทาง
เฟิ่งจิ่วเองก็ยื่นมือเข้าไปช่วยด้วย เธอคำนวณเวลาดูแล้ว ตั้งแต่ที่คนพวกนั้นสูดดมยาเข้าไปและขับเคลื่อนกลิ่นอายพลังวิญญาณเข้าไปจนถึงตอนนี้ ไม่นานยาน่าจะออกฤทธิ์แล้ว
ดังคาด ในขณะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียด คนของกลุ่มทหารรับจ้างแมงป่องเริ่มฝีเท้าสะเปะสะปะ แม้จะพยายามปิดบังความตื่นตะลึงในใจ แต่รายละเอียดเล็กน้อยเหล่านั้นล้วนหนีไม่พ้นสายตาของเฟิ่งจิ่วที่กำลังสังเกตสีหน้าพวกเขาอยู่
ทว่าเวลานี้ คนบางส่วนของตระกูลไฉที่ยืนอยู่ด้านหนึ่งเองก็เริ่มรู้สึกผิดปกติเพราะสูดดมยาเข้าไปเล็กน้อยเช่นกัน พวกเขาซวนเซเล็กน้อยก่อนจะถูกคนช่วยประคองไว้ บ้างก็ถอยหลังไปยืนพิงต้นไม้เพื่อหอบหายใจ
“ถอยหลัง!”
ทันใดนั้น หัวหน้ากลุ่มทหารรับจ้างแมงป่องตะโกนสั่งให้เหล่าทหารของพวกเขาถอยหลังอย่างรวดเร็ว หลังจากได้รับคำสั่งพวกทหารรับจ้างก็รีบถอยหลัง เพราะพวกเขารู้สึกถึงความผิดปกติในร่างกาย เพียงแต่ต่อหน้าคนพวกนั้น พวกเขาจำต้องฝืนทน ไม่แสดงอาการออกไป
ส่วนกลุ่มคนทางนี้แตกตื่นตกใจ ไม่รู้ว่ากลุ่มทหารรับจ้างแมงป่องคิดจะเล่นลูกไม้อะไรอีก?
คุณชายรองไฉสูดหายใจลึกๆ ก่อนจะจ้องกลุ่มทหารรับจ้างแมงป่อง เขาดูออกว่าพวกนั้นเหมือนไม่ปกติ ทว่าได้แต่สงสัย เพราะไม่รู้เหตุผล
“ทิ้งทรัพย์สินครึ่งหนึ่งของพวกเจ้าไว้ที่นี่เสีย! แล้วพวกข้าจะปล่อยพวกเจ้าไป!” หัวหน้ากลุ่มทหารรับจ้างแมงป่องตะโกนเสียงเข้ม สิ้นเสียงนี้ คนของตระกูลไฉและคนของสำนักดาราจักรต่างตกตะลึง
“พวกเจ้าคิดจะใช้แผนชั่วใดอีก?” คุณชายรองไฉขมวดคิ้ว ไม่เชื่อว่าจู่ๆ พวกนั้นจะใจดีปล่อยพวกเขาไปง่ายๆ อย่างนี้
“เฮอะ! ก็แค่วันนี้พวกข้าไม่อยากพรากชีวิตใคร อยากปล่อยพวกเจ้าไปสักครั้ง ทำไมเล่า? ไม่อยากมีชีวิตแล้วงั้นหรือ?” หัวหน้ากลุ่มทหารรับจ้างแมงป่องแค่นเสียงเอ่ย เพียงแต่หากฟังดีๆ ก็จะสัมผัสได้ถึงความเจ็บใจและไอสังหาร
“ท่านลุงสอง อย่าไปฟังพวกเขา! พวกเขาโดนวางยา ฆ่าพวกเขาเสีย!”
เวลานี้ ไฉเฟิงที่ถูกกุมตัวอยู่ข้างหลังตะโกนเสียงดัง เขาดิ้นขัดขืนและบอกสองคนข้างๆ ว่า “ปล่อยข้า ข้าไม่ได้เป็นบ้า เมื่อกี้ข้าวางยาพวกมัน!”
ได้ยินอย่างนั้น ทุกคนต่างตกตะลึง พวกเขายังไม่ทันตั้งตัว ก็ได้ยินเสียงสบถและก่นด่ามาจากทางกลุ่มทหารรับจ้างแมงป่อง
“เจ้าเด็กเมื่อวานซืนบัดซบ! เจ้ากล้าเล่นลูกไม้สกปรกกับพวกข้างั้นเรอะ!”
เสียงก่นด่าด้วยความเดือดดาลแฝงไอสังหารอย่างไม่ปิดบังดังระงม พวกเขาสงสัยตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว ตอนนี้พอได้ยินเจ้าหนูนี่พูดออกมากับปาก พวกเขาก็ยิ่งเดือดดาล ที่แท้ ที่กลิ่นอายพลังวิญญาณในตัวพวกเขาเริ่มหายไปเป็นเพราะลูกไม้สกปรกของเจ้าหนูนั่นนี่เอง!
คุณชายรองไฉเบิกตากว้างจ้องไฉเฟิง “เจ้าว่าอย่างไรนะ? เจ้าวางยาพวกเขา? มะ เมื่อกี้นี้น่ะหรือ?” เขาหันไปมองพวกทหารรับจ้างที่กำลังโกรธหน้าดำหน้าแดง ตอนนี้เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมพวกนั้นจึงล่าถอย
………………………………….
ตอนที่ 2014 ไม่อยากเชื่อ
พวกเขารู้สึกได้ว่าพลังต่อสู้อ่อนลงเรื่อยๆ หนำซ้ำยังสังเกตเห็นด้วยว่าบางคนฝีเท้าซวนเซ ที่แท้ก็เป็นเพราะโดนวางยาเองหรือ?
“ใช่ ข้าวางยาพวกเขาเมื่อกี้ พวกเขาสูดดมยาที่ไร้สีไร้กลิ่นเข้าไป ตอนนี้พลังต่อสู้ในร่างกายเริ่มสูญหาย ท่านลุงสอง ตอนนี้ร่วมมือกันฆ่าพวกเขา เป็นการถอนรากถอนโคนภัยความชั่วร้าย! ไม่อย่างนั้น หากพอให้พวกเขาอาการดีขึ้นพวกเราต้องตายแน่ขอรับ!”
ขณะเอ่ย ไฉเฟิงดิ้นหลุดจากการกุมตัว ถือกระบี่ยาวพุ่งออกไปแล้ว เขาไม่ได้โดนฤทธิ์ยา กอปรกับฝีมือดีเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ยามนี้เมื่อลงมือก็สามารถสังหารสมาชิกกลุ่มทหารรับจ้างแมงป่องหนึ่งในนั้นได้อย่างรวดเร็วเหมือนสายฟ้าฟาด
“ซี๊ด อ๊าก!”
เสียงร้องโหยหวนดังขึ้น เลือดกระเซ็นกลางอากาศ เสียงกรีดร้องแหลมเสียดแทงแก้วหูนั่นปลุกสติทุกคนให้กลับคืนมาในพริบตา
คุณชายรองไฉที่เห็นภาพนั้นจิตใจฮึกเหิม เขาตะโกนเสียงดัง “ฆ่าพวกมันเสีย! กำจัดภัยร้ายให้แก่ป่าภูเขาไฟ!” สิ้นเสียง ตัวเขาพุ่งออกไปก่อนแล้ว ตวัดคมกระบี่ใส่เหล่าทหารรับจ้างที่กำลังยืนหน้าซีดอยู่ตรงนั้น
เมื่อนาทีที่แล้วพวกนั้นยังเตรียมจะปลิดชีพพวกเขาด้วยความลิงโลด ตอนนี้ในนาทีคับขันสถานการณ์กลับตาลปัตร ทุกคนจิตใจฮึกเหิม
นาทีนี้พวกเขาไม่กลัว มีเพียงจิตสังหาร ในใจเพียงอยากจะสังหารกลุ่มทหารรับจ้างแมงป่องพวกนี้ให้หมด! มีเพียงฆ่าพวกนั้นให้หมด พวกเขาจึงจะรอดไปได้อย่างปลอดภัย!
เฟิ่งจิ่วที่เห็นอย่างนั้นกลีบปากหยักโค้ง จ้องการเข่นฆ่าตรงหน้าด้วยนัยน์ตาไหวระริก เสียงดาบกระบี่ปะทะกัน เสียงเลือดสาดกระเซ็น รวมถึงเสียงร้องเจ็บปวดโหยหวน ดังผสมผสานกันอยู่ในป่าผืนนี้
ด้านหน้าของเธอ รอบข้างของเธอ เห็นเพียงเงาดาบเงากระบี่พาดผ่านฟาดฟัน สถานการณ์พลิกผันทำให้คนของตระกูลไฉและคนของสำนักดาราจักรพลิกเป็นฝ่ายได้เปรียบ พวกเขาปลิดชีพกลุ่มทหารรับจ้างแมงป่องพวกนั้น สังหารพวกนั้นทีละคนๆ จนกระทั่งไม่เหลือรอดแม้แต่คนเดียว…
กลุ่มทหารรับจ้างแมงป่องถูกฆ่าตายคาที่ไปทีละคนๆ ครั้นเห็นเลือดสีแดงสดและชิ้นส่วนศพกระจายเกลื่อนพื้น ทุกคนที่ยืนอยู่ตรงนั้นในสภาพเลือดท่วมตัว ในมือยังถือกระบี่ที่มีหยดเลือดไหลลู่ลงสู่พื้นดินก็ค่อยๆ ได้สติกลับคืนมา
“พะ พวกเขาตายหมดแล้ว!”
“ใช่ กลุ่มทหารรับจ้างแมงป่องล้วนตายหมดแล้ว พวกมันตายหมดแล้ว! ไม่นึกเลยว่าพวกเราจะฆ่าพวกมันได้! พวกเราฆ่าพวกมันได้จริงๆ!”
“น่าเหลือเชื่อ…น่าเหลือเชื่อเกินไปแล้ว…นึกไม่ถึงว่าพวกเราจะยังมีชีวิตอยู่…”
เหล่าคนที่ถือดาบถือกระบี่อยู่พึมพำอยู่อย่างนั้น ไม่กี่นาทีก่อนพวกเขายังต้องเผชิญหน้ากับความตายอยู่เลย เพียงพริบตาเดียวสถานการณ์กลับพลิกผัน และทั้งหมดนี้…
พลันนั้น สายตาของทุกคนหันไปจับจ้องที่ไฉเฟิง ส่วนไฉเฟิงที่กำลังยืนตะลึงอยู่ตรงนั้นกลับหันไปมองเงาร่างสีเขียว ในดวงตาเต็มไปด้วยแววตื่นตะลึงและเหลือเชื่อ
เขาเองก็นึกไม่ถึงว่าจะทำสำเร็จ! เขาเองก็นึกไม่ถึงว่าสุดท้ายจะเป็นเหมือนที่เด็กหนุ่มบอกว่าจะสามารถพลิกสถานการณ์กลับมาได้จริง เขาเองก็นึกไม่ถึงว่าสุดท้ายพวกเขาจะยังมีชีวิตรอด และกลับกลายเป็นกลุ่มทหารรับจ้างแมงป่องที่ตายไป…
นาทีนี้ ไม่มีใครรู้ว่าลึกๆ ข้างในเขามีคลื่นลมลูกใหญ่เพียงใดก่อตัวอยู่ เพียงแผนการเดียว เพียงยาห่อเดียว ก็สามารถทำลายล้างกลุ่มทหารรับจ้างแมงป่องโฉดชั่วกลุ่มหนึ่งที่อยู่ในป่าภูเขาไฟได้แล้ว…
น่าเหลือเชื่อเกินไปแล้ว หากไม่ได้เจอกับตนเอง หากไม่ได้เห็นกับตาตนเอง เขาคงไม่อยากเชื่อว่านี่เป็นเรื่องจริง…
………………………………….
