ตอนที่ 1955 เปิดกิจการ
สองพี่น้องตระกูลน่าหลันนั่งเล่นในจวนเฟิ่งครู่หนึ่งก็กลับ ส่วนเฟิ่งจิ่วเพราะเซวียนหยวนโม่เจ๋อจะออกเดินทาง จึงเตรียมสิ่งของให้เขาพกติดตัวไปด้วย กอปรกับหอยาสวรรค์จะเปิดกิจการในอีกไม่กี่วัน งานค่อนข้างยุ่ง หลังจากนั้นจึงแทบไม่ได้ออกจากจวน
กระทั่งคืนนี้
ทุกคนกำลังนั่งอยู่ในลานสวนของจวนเฟิ่งหลังจากกินข้าวเสร็จ ตู้ฝานกับเหลิ่งหวากำลังรายงานเรื่องในหอยาสวรรค์ ส่วนพวกหลัวอวี่ก็กลับมาแล้ว
“คืนนี้เดาว่าทุกคนคงไม่มีเวลาพักผ่อนแล้ว เตรียมพร้อมหมดแล้วหรือยัง?” เฟิ่งจิ่วยิ้มถามพวกเขา
“นายท่านวางใจ พวกข้าเตรียมพร้อมไว้หมดแล้วขอรับ” ทุกคนรับคำ
เธอพยักหน้า ก่อนกำชับเสริมว่า “อย่างนั้นก็ดี! อีกเดี๋ยวไปเตรียมตัวรอที่หอยาสวรรค์ ที่เหลือ ให้คนเฝ้าทั้งในและนอกอาคาร พรุ่งอย่าปล่อยให้เกิเหตุการณ์วุ่นวายอะไร”
“ขอรับ” ทุกคนรับคำ จากนั้นก็แยกย้ายกันไป เหลือเพียงเหลิ่งซวงกับเหลิ่งหวาอยู่ข้างกายเฟิ่งจิ่วสองคน
“ท่านคงไม่ต้องไปแล้วกระมัง คืนนี้ข้าจะเตรียมของสำหรับหลอมยา คงไม่มีเวลาอยู่เป็นเพื่อนท่าน” เฟิ่งจิ่วหันไปมองเซวียนหยวนโม่เจ๋อ
เซวียนหยวนโม่เจ๋อลุกขึ้น กุมมือเธอแล้วเอ่ยว่า “ไม่เป็นไร ข้าจะไปอยู่ที่ห้องใต้หลังคา ยังคอยช่วยดูได้อีกแรง”
ได้ยินอย่างนั้น เฟิ่งจิ่วยิ้มๆ “ก็ได้! งั้นท่านไปนั่งที่นั่น รอพรุ่งนี้ข้าทำงานเสร็จแล้วจะไปกับท่าน” ด้วยเหตุนี้ เธอจึงคล้องแขนเขาเดินออกไปข้างนอก
เหลิ่งซวงกับเหลิ่งหวาที่อยู่ข้างหลังมองหน้ากันแวบหนึ่ง ก่อนจะเดินตามไปยังหอยาสวรรค์ด้วย
พวกเฟิ่งจิ่วตั้งตารอคอยการเปิดกิจการในวันพรุ่งนี้ แต่ตระกูลใหญ่และกลุ่มอำนาจต่างๆ ในเมืองกลับสงสัยใคร่รู้ รวมถึงรอดูพวกเขาขายหน้า เปิดตัวเอิกเกริกเช่นนี้ หากพรุ่งนี้ไม่มีแขกไปสักคน เช่นนั้นก็คงขายหน้าจริงๆ แล้ว
เพราะพรุ่งนี้หอยาสวรรค์แห่งนั้นจะเปิดแล้ว คนจากหลายฝ่ายล้วนจับตาดูอยู่ เพราะรู้ว่าถนนตลาดตะวันตกไม่มีคนอยู่แล้ว อย่าว่าแต่พวกแผงลอยเลย แม้แต่ร้านค้าที่อยู่แถวนั้นก็ยังไม่มีใครมาเช่า บนถนนกว้างใหญ่มีเพียงหอยาสวรรค์เพียงแห่งเดียว
และค่ำคืนนี้ หอยาสวรรค์แม้จะปิดประตูอยู่ แต่แสงไฟสว่างไสว ในหอมีเงาคนเดินไปเดินมาให้เห็นรางๆ
ลานกว้างด้านหลังหอยาสวรรค์กลายเป็นห้องหลอมยาหลังจากผ่านการปรับปรุง และเวลานี้ เฟิ่งจิ่วกำลังง่วนอยู่ในนั้น ไม่มีใครรู้ว่าเหตุใดเธอต้องเข้าไปหลอมยาในห้องเวลานี้ เพราะตอนนี้ ควรจะเตรียมตัวว่าจะดึงดูดลูกค้าในวันพรุ่งนี้อย่างไรมากกว่าไม่ใช่หรือ?
นอกลานสวน เหลิ่งซวงยืนเฝ้าอยู่ ตู้ฝานกับเหลิ่งหวากำลังจัดวางยาเม็ดกับยาน้ำ ในหอแห่งนี้ยาเม็ดและยาน้ำแต่ละชนิดล้วนจัดวางอย่างละหนึ่งอัน ชั้นหนึ่งเป็นยาเม็ดและยาน้ำที่ใช้กันทั่วไป รวมถึงยาทาแผลจำพวกมีดบาด
แม้ชั้นหนึ่งจะถูกแยกเป็นยาประเภทที่ใช้กันทั่วไป แต่หากคนข้างนอกเข้ามาเห็น ก็จะต้องอุทานด้วยความตกตะลึง ยาธรรมดาของที่นี่ ล้วนเป็นสิ่งของล้ำค่าในสายตาของคนอื่น แม้จะเป็นยาระดับเดียวกัน แต่เมื่อเทียบกับยาของคนอื่นแล้ว ของเหล่านี้ล้วนเป็นของคุณภาพยอดเยี่ยมทั้งสิ้น
เพราะอย่างไร ยาเหล่านี้ไม่ว่าจะเป็นยาตัวไหน ล้วนทำจากมือของเฟิ่งจิ่วทั้งนั้น ประสิทธิภาพและระดับคุณภาพย่อมไม่ธรรมดาอยู่แล้ว
แต่ทว่า ไม่เพียงคนนอกเท่านั้นที่ไม่รู้ว่าเฟิ่งจิ่วจะใช้วิธีใดในการจุดประทัดเรียกลูกค้าในวันเปิดกิจการหอยาสวรรค์ แม้แต่คนในหอยาสวรรค์เองก็ไม่มีใครรู้เช่นกัน
กระทั่งยาทุกอย่างก็ถูกจัดวางเสร็จแล้ว ยามท้องฟ้าเริ่มสว่าง กลิ่นหอมจางๆ กระจายออกจากลานกว้างด้านหลังหอยาสวรรค์ออกไปข้างนอก…
………………………………….
ตอนที่ 1956 กลิ่นหอมประหลาดกระจายทั่วเมือง
ในกลิ่นหอมประหลาดนี้มีกลิ่นหอมของยาผสมอยู่จางๆ แต่กลับไม่แสบจมูก ตรงกันข้าม กลิ่นนี้หอมยิ่งนัก หนำซ้ำเมื่อกลิ่นนี้ลอยโชยออกจากหอยาสวรรค์ ก็ถูกสายลมพัดกระจายไปทั่ว ทั้งด้านในและนอกถนน ทั้งหัวและท้ายถนนล้วนได้กลิ่นหอมกลิ่นนี้กันถ้วนหน้า
กลิ่นหอมนี้กระจายตัวอยู่นานไม่จางไป หอมประหลาดหาสิ่งใดมาเทียบไม่ได้ แม้จะลอยโชยออกไปยังที่ไกลๆ แล้ว กลิ่นหอมก็ยังไม่จางไป เมื่อเวลาผ่านไปช้าๆ คนในตลาดตะวันตกต่างก็ได้กลิ่นหอมนี้ รวมถึงคนที่กำลังหลับสบายก็ได้กลิ่นนี้ด้วยเช่นกัน…
ในหอยาสวรรค์ ทุกคนตกตะตลึง ในใจต่างเลื่อมใสในตัวนายท่านของพวกเขาจนอยากหมอบแทบเท้า เดิมทีพวกเขายังอดคิดไม่ได้ว่าหากวันนี้บรรยากาศตอนเปิดกิจการเงียบงันเกินไปจะทำอย่างไรกี? นึกไม่ถึง นายท่านกลับนึกวิธีนี้ออกมาได้ กลิ่นหอมประหลาดเช่นนี้ลอยโชยออกไปจากหอยาสวรรค์ คนพวกนั้นจะต้องมาสอดส่องด้วยความอยากรู้อยากเห็นเป็นแน่
อีกทั้งไม่เพียงตระกูลผู้ดี แม้แต่ชาวบ้านธรรมดา ไม่ว่าใครหากได้กลิ่นหอมประหลาดที่มีเอกลักษณ์นี้ จะต้องมาแน่นอน! ดูจากสถานการณ์นี้ การเปิดกิจการในวันรุ่งขึ้น หอยาสวรรค์ของพวกเขาจะต้องมีลูกค้ามาเยือนไม่ขาดสายแน่ๆ!
“นายท่านยอดเยี่ยมที่สุด วิธีอย่างนี้ก็คิดออกมาได้” หลัวอวี่อดชื่นชมไม่ได้ ในใจนึกเลื่อมใสอย่างที่สุด
“ยอดเยี่ยมมากจริงๆ พรสวรรค์ในการหลอมยาของนายท่านช่างหาใครใต้หล้ามาเทียบได้จริงๆ กลิ่นหอมประหลาดนี้นานแล้วก็ยังไม่จางไป ไม่รู้ว่านางหลอมขึ้นมาได้อย่างไร?” ฟั่นหลินทำหน้าตกตะลึง เขาเองก็เป็นคนที่รู้วิชาแพทย์และยาเล็กน้อย ย่อมรู้ว่ากลิ่นหอมที่เนิ่นนานก็ยังไม่จางอย่างนี้ทำยากขนาดไหน ยิ่งไปกว่านั้น ในอดีตก็ยังไม่เคยมียาเช่นนี้มาก่อน
“ยาทุกขวดในนี้ล้วนมีคำว่าภูตหมอประทับไว้ ข้าเคยไปเดินสำรวจยาที่อื่นในเมืองมาแล้ว ยาที่ดีที่สุดของพวกเขายังเทียบกับยาที่นายท่านของเราเรียกว่ายาธรรมดาไม่ได้เลย” องครักษ์เฟิ่งที่อยู่ข้างๆ ยิ้มเอ่ย สีหน้าราวกับกำลังคาดหวังเต็มที่
ในฐานะหนึ่งในแปดองครักษ์เฟิ่ง พวกเขาสามารถติดตามอยู่ข้างกายนายท่านได้ คอยชมรัศมีอันเปล่งประกายของนายท่านอย่างนี้ พวกเขาเองก็รู้สึกซาบซึ้งใจยิ่งนัก
กู่โม่ที่อยู่ข้างๆ กลับเอ่ยว่า “เอาล่ะ อย่ามัวยืนมุงกันอยู่ตรงนี้เลย ฟ้าใกล้สางแล้ว พวกเราแยกย้ายกันเถอะ!”
“อืม” ทั้งแปดรับคำ ก่อนจะแยกย้ายกันไป
ในหอยาสวรรค์แห่งนี้ นอกจากพวกเขาแปดคน ยังมีองครักษ์บางส่วนที่ถูกย้ายมาที่นี่ ยามนี้ทั้งในและนอกหอล้วนมีคนคอยเฝ้าอยู่ วันรุ่งขึ้นก็ไม่ต้องกลัวว่าจะมีคนมาก่อความวุ่นวายในงานเปิดกิจการแล้ว
ทว่าประมาณหนึ่งชั่วยาม กลิ่นหอมประหลาดก็ได้กระจายไปทั่วเมืองร้อยนที กลิ่นหอมนั้นทำให้คนที่ได้สูดดมมันเข้าไปรู้สึกกระปรี้กระเปร่า คนที่กำลังวิตกกังวลเมื่อได้กลิ่นนี้ก็จิตใจผ่อนคลาย นั่นทำให้คนที่ได้สูดดมกลิ่นนี้ต่างก็ตกตะลึง และหลังจากหายจากอาการตกตะลึง ที่มากกว่าก็คือความฉงนฉงาย
“พวกเจ้าได้กลิ่นหรือไม่? กลิ่นหอมของยาในอากาศนี่หอมนัก ไม่รู้มาจากที่ใด”
“ทั่วเมืองร้อยนทีมีใครบ้างไม่ได้กลิ่นหอมนี้? เมื่อเช้าตอนข้าเพิ่งตื่นกำลังสะลึมสะลือก็ได้กลิ่นแล้ว ข้ารีบลุกออกจากเตียงแต่เช้ามืด เพียงแต่ตามหาไปทั่วก็ยังไม่รู้ว่ากลิ่นหอมของยากลิ่นนี้มาจากที่ใด”
“กลิ่นหอมของยานี่ช่างยอดเยี่ยมนัก หลายวันนี้ข้าแน่นหน้าอกไม่หายสักที แต่พอได้สูดดมกลิ่นนี้ อาการแน่นอกในหลายวันที่ผ่านมาก็หายไปไม่น้อย รู้สึกผ่อนคลายขึ้นมากทีเดียวล่ะ”
“จะว่าไปแล้วก็ใช่ ตอนข้าได้ดมกลิ่นนี้ก็รู้สึกสบายไปทั้งตัวเลยล่ะ พวกเจ้าดู คนทั้งถนนต่างกำลังสืบหาที่มาของกลิ่นนี้กันอยู่!”
คนบนถนนใหญ่ต่างกำลังถกเถียงกัน พลันนั้นก็ได้ยินเสียงหนึ่งดังมา
………………………………….
