ตอนที่ 1919 โชคชะตานี้ / ตอนที่ 1920 ทับแบนแล้ว
ตอนที่ 1919 โชคชะตานี้
เธอเดินถือไม้เท้าเดินไปบนถนนใหญ่ เห็นพ่อค้าแผงลอยเล็กๆ ข้างถนนตะโกนขายเกาลัดคั่ว จึงเดินอืดอาดเข้าไป จ้องเกาลัดคั่วอยู่อย่างนั้น ได้กลิ่นหอมของมันแล้วก็ไม่อยากเดินจากไป
“ยาย กินเกาลัดหรือไม่? นี่เพิ่งออกจากเตาใหม่ๆ ยังร้อนๆ อยู่เลย ทั้งหอมทั้งหวายเลยล่ะ” พ่อค้าแผงลอยคั่วเกาลัดในกระทะ พลางยิ้มทักทายเฟิ่งจิ่วในร่างยายแก่หลังค่อม
“เอาเกาลัดคั่วให้ข้าหนึ่งห่อ” ขณะกล่าว เฟิ่งจิ่วล้วงเข้าไปในแขนเสื้อ หยิบเอาเศษเหรียญมายืนให้พ่อค้าแผงลอย
พ่อค้าแผงลอยได้ยินเสียงใสๆ เหมือนคนหนุ่ม ก็เงยหน้ามองหญิงชราที่ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่นอีกครั้ง เขาชะงักงันไปเล็กน้อย แอบจ้องพิจารณาพลางหยิบถุงมาใส่เกาลัดคั่วจนเต็มแล้วยื่นให้
“นี่ขอรับ เกาลัดของท่าน…”
“อะแฮ่ม! ขอบคุณมาก”
เฟิ่งจิ่วกระแอมหนึ่งที เสียงก็เปลี่ยนเป็นแก่ชราและแหบแห้ง เธอรับเกาลัดไปก่อนจะสาวเท้าเดินอย่างเชื่องช้าต่อ ราวกับไม่เห็นสายตางงงันของพ่อค้าแผงลอย
เธอเดินไปด้วยแกะเกาลัดกินไปด้วย เอาเปลือกเกาลัดที่แกะแล้วใส่กลับเข้าไปในถุง มองดูคนกลุ่มหนึ่งเดินขวักไขว่บนถนน ตามหาและสอบถามไปทั่ว เธออดหรี่ตาและเผยยิ้มออกมาไม่ได้
ความรู้สึกตอนที่มองดูพวกเขากำลังตามหาเธอแต่หาไม่เจอ ทำไมสนุกขนาดนี้นะ?
เดินเที่ยวบนถนนรอบหนึ่ง กอปรกับกินเกาลัดแล้วรู้สึกกระหายน้ำ เธอจึงเดินไปนั่งที่แผงลอยขายน้ำชาที่อยู่ตรงมุมถนน “เถ้าแก่ ขอชาให้ข้าดื่มถ้วยหนึ่ง” เธอยิ้มตาหยี กวักมือตะโกนเรียกด้วยน้ำเสียงแหบชรา
“ได้เลย ท่านยาย ท่านนั่งรอเดี๋ยว ข้าจะรีบไปรินให้ท่าน” ชายวัยกลางคนที่กำลังง่วนอยู่กับงานยิ้มรับ หลังจากเติมชาให้ลูกค้าโต๊ะอื่นเสร็จ จึงค่อยเดินมาหยุดตรงหน้าเฟิ่งจิ่ว
“ท่านยาย ท่านจะดื่มชาอะไรดี? ร้านเรามีชาเก๊กฮวยร้อนช่วยแก้พิษ แล้วก็มีชาสดใหม่ที่เพิ่งเก็บมาจากภูเขา ยังมีชาคั่ว แล้วก็ดอกชาด้วย นอกจากชา ร้านเรายังมีของหวานอย่างพวกน้ำแกงถั่วเขียวด้วย”
“ขอชาคั่วให้ข้าถ้วยหนึ่งก็แล้วกัน!” เฟิ่งจิ่วตอบ หลังจากเทเกาลัดถุงนั้นลงบนโต๊ะ ก็เอาเปลือกที่แกะแล้ว ใส่กลับเข้าไปในถุงอีกครั้ง
นั่งดื่มชากินเกาลัดอยู่ที่แผงลอยตรงนี้ ยังได้ยินเสียงตะโกนเรียกลูกค้าของพ่อค้าแม่ค้าแผงลอยเป็นระยะ รวมถึงมองดูผู้คนที่สัญจรไปมา บรรยากาศในตลาดครึกครื้นยิ่งนัก ขณะที่บรรยากาศในแผงลอยขายชา กลับดูผ่อนคลายกว่า
ทว่าในเวลานี้ เสียงร้องด้วยความดีใจพลันดังมา
“พี่ชาย!”
ยามได้ยินเสียงนั้น เฟิ่งจิ่วที่กำลังดื่มชาพลันตัวแข็งทื่อ หันกลับไปมองโดยสัญชาตญาณ ก็เห็นเด็กสาวตัวอ้วนคนนั้นวิ่งมาจากที่ไกลๆ ในขณะที่เธอกำลังคิดอย่างงงงันว่าเธอแปลงโฉมขนาดนี้แล้ว เด็กอ้วนคนนี้ยังจำเธอได้อีกหรือ ก็เห็นเด็กสาวตัวอ้วนวิ่งผ่านเธอไป นั่งลงตรงโต๊ะชาที่อยู่ด้านหน้าเธอ คว้าแขนชายในชุดสีเขียวที่กำลังพูดคุยกับสหายอยู่
“พี่ชาย!”
เฟิ่งจิ่วมุมปากกระตุก รีบก้มหน้าเก็บซ่อนสายตา ที่แท้ก็จำคนผิดนี่เอง เธอว่าแล้วเชียว จะจำเธอได้อย่างไรกัน?
“พี่ชายอะไรกัน? หลีกไปๆ!” ชายชุดเขียวคนนั้นเดิมทีหันมาด้วยความดีใจ นึกว่าเป็นหญิงงาม ใครจะรู้ว่าเป็นหญิงงามที่น้ำหนักตัวเกิน เขาเผยสีหน้ารังเกียจออกมาทันที ก่อนจะสะบัดแขนผลักนางออก
สาวน้อยตัวอ้วนถูกผลักออกโดยไม่ทันตั้งตัว เห็นเพียงเสียหลักชนเข้ากับโต๊ะชา จากนั้นก็ล้มทับเฟิ่งจิ่วที่นั่งอยู่โต๊ะข้างๆ…
………………………………….
ตอนที่ 1920 ทับแบนแล้ว
“เฮ้ย!”
“เฮ้ย!”
เสียงอุทานด้วยความตกใจหลายเสียงดังขึ้นพร้อมกัน ครั้นเสียงแตกตื่นลนลานนั้นดัง ก็ดึงดูดความสนใจของผู้คนบนท้องถนน และเสียงอุทานด้วยความตกใจหลายเสียงนั้น หนึ่งในนั้นมาจากเด็กสาวตัวอ้วน ส่วนอีกเสียงก็มาจากเถ้าแก่ร้านชา ยังมีผู้นำตระกูลหยางที่ตามมาจากที่ไกลๆ แล้วเห็นเหตุการณ์เข้าพอดี
“พลั่ก!”
“ซี๊ด!”
ได้ยินเพียงเสียงวัตถุหนักๆ กระแทกพื้นดังขึ้น เสียงสูดหายใจก็ดังตามมา ชั่วขณะหนึ่ง ทุกอย่างเงียบกริบ ต่างคนต่างเบิกตากว้างจ้องมองเด็กสาวตัวอ้วนล้มทับหญิงชราด้วยความตกตะลึง ส่วนหญิงชราหลังจากล้มลงไปบนพื้น นอกจากเสียงสูดปากแล้ว แม้แต่จะร้องขอความช่วยเหลือก็ยังร้องไม่ออก…
นะ นั่นถูกทับตายแล้วหรือ?
ทุกคนตกใจ ได้แต่เบิกตากว้าง ไม่มีใครตั้งสติได้ว่าควรรีบเข้าไปประคองเด็กสาวตัวอ้วนขึ้นมา ยังคงเป็นเด็กสาวตัวอ้วนที่ล้มอยู่บนพื้นตั้งสติได้เอง แล้วเป็นฝ่ายรีบลุกขึ้นก่อน
“ท่านยาย? ท่านยายเป็นอย่างไรบ้าง? ท่านไม่เป็นไรใช่หรือไม่? ข้าไม่ได้ตั้งใจ ข้าไม่รู้ว่าจะล้มทับท่านเช่นนี้”
นางยืนทำตัวไม่ถูกอยู่ตรงนั้น ดวงตาแดงก่ำเพราะความลนลานและกังวล น้ำตารื้นอยู่ในเบ้าตา อยากจะเข้าไปประคอง แต่ก็กลัวว่าตนเองแรงเยอะจะทำให้ผู้เฒ่าเจ็บตัวอีก
เฟิ่งจิ่วนอนสูดปากอยู่บนพ้น รู้สึกเพียงถูกทับจนหายใจไม่ออก เธอนั่งพักครู่หนึ่งแล้วจึงพ่นลมหายใจ ก่อนจะถูกผู้นำตระกูลหยางที่ตามมาถึงและเด็กสาวตัวอ้วนช่วยกันประคองขึ้นมา
“ท่านผู้เฒ่า ท่านไม่เป็นไรใช่หรือไม่?”
ผู้นำตระกูลหยางถลึงตาใส่ลูกสาวตนเอง “เสี่ยวเอ้อร์ เจ้าดูเจ้าทำอะไรลงไป? จะตามหาคนก็ตามหา เหตุใดไปชนท่านผู้เฒ่าล้มอย่างนี้? กระดูกของคนแก่เปราะบางอยู่แล้ว หากถูกเจ้าล้มทับจนหักขึ้นมา พ่ออยากรู้นักเจ้าจะทำอย่างไร!”
เด็กสาวตัวอ้วนก้มหน้าก้มตา เอ่ยเสียงเบาๆ “ข้าก็ไม่รู้ว่าจะชนคนเข้า โทษก็ต้องโทษคนเมื่อกี้ที่ผลักข้าแรงเกินไป” เธอเอ่ยพร้อมกับหันหลังกลับไป หมายจะตามหาชายชุดเขียวเพื่อคิดบัญชี นึกไม่ถึงคนอื่นเขาเห็นท่าไม่ดีจึงหนีไปแต่แรกแล้ว
ครั้นหาคนไม่เจอ เด็กสาวตัวอ้วนได้แต่กัดปาก ดึงแขนเสื้อพ่อของนาง แล้วเสนอว่า “ท่านพ่อ เราพาท่านยายกลับบ้านกันเถอะ! ให้หมอดูว่านางได้รับบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่ ใช่สิ ข้ายังมียารักษาภายในด้วย เอาให้ท่านยายกินได้”
ขณะเอ่ยนางก็ควานหาของในแหวนมิติไปด้วย ไม่นานก็เจอยาที่ใช้รักษาภายในเม็ดหนึ่ง จึงหยิบขึ้นมาแล้วยื่นมาที่ปากของเฟิ่งจิ่ว “ท่านยาย ท่านไม่ต้องกลัว หากบาดเจ็บภายในกินยานี้ก็จะหาย หากไม่หายก็ไม่เป็นไร ท่านตามข้ากลับบ้าน ท่านพ่อของข้าจะเลี้ยงท่านเอง มา กินยาก่อน”
เฟิ่งจิ่วเบิกตากว้าง มองดูเด็กสาวตัวอ้วนตั้งใจจะเอายายัดใส่ปากของเธอ รู้สึกเพียงหนังหัวตึงชา เด็กสาวตัวอ้วนคนนี้ดูเหมือนปกติ แต่เหตุใดพฤติกรรมจึงได้แปลกเช่นนี้?
ผู้นำตระกูลหยางที่ได้ยินคำพูดของลูกสาวก็หนังตากระตุก ชำเลืองมองลูกสาวที่หาแต่เรื่องเดือดร้อนมาให้พ่อแล้วก็ได้แต่ลอบส่ายหน้ากับตัวเอง เขาถอนหายใจ จากนั้นก้าวเข้าไปอย่างยอมรับชะตากรรม
“เสี่ยวเอ้อร์ อย่าทำอะไรส่งเดช! เก็บยาเสีย!” เด็กโง่คนนี้ ไม่ดูเสียเลยว่านั่นเป็นยาระดับใด จู่ๆ ก็ไม่พูดพร่ำทำเพลงเอาออกมาให้หญิงชรากินเลยอย่างนี้
ถึงแม้จะชนนางจนล้ม กระทั่งอาจทำให้บาดเจ็บ แต่สำหรับตระกูลผู้ดีอย่างพวกเขา ขอเพียงส่งคนไปรักษาและให้เงินเป็นการชดเชยเพื่อเอาไปรักษาตัวอีกสักเล็กน้อยก็พอแล้ว จำเป็นต้องมอบยาล้ำค่าเหล่านี้ให้เสียที่ไหนกัน
………………………………….
