ตอนที่ 1723 นทีแดงตกอยู่ในมือศัตรู / ตอนที่ 1724 เฟิ่งซิงปรากฏตัวอีกครั้ง
ตอนที่ 1723 นทีแดงตกอยู่ในมือศัตรู
คนคนนั้น คนที่ทั่วร่างเปลือยเปล่า ใส่เพียงกางเกงชั้นในสีเหลืองทองตัวเดียว ไม่ใช่ผู้ครองแคว้นของพวกเขาแล้วจะเป็นใครได้อีก?
“ฝะ ฝ่าบาท…” องครักษ์ลับหนึ่งในนั้นพึมพำเรียก ตกใจจนสติกระเจิดกระเจิง
“พวกเจ้าคอยดูเถิด อีกไม่นานเสด็จพ่อของข้าก็จะมาแล้ว! หากเสด็จพ่อมาถึง พวกเจ้าไม่รอดแน่!” รัชทายาทชื่อสุ่ยอดทนต่อความเจ็บปวดในร่างกาย ข่มขู่ด้วยใบหน้าซีดขาว
เฟิ่งจิ่วกับกวนสีหลิ่นยืนมองเขาอยู่ตรงนั้น พวกเขาไม่ได้ขัดขวางเขาบีบป้ายหยก เพราะคนในวังนี้ รวมถึงเหล่าองครักษ์ลับที่อยู่ในที่มืดล้วนถูกพวกเขาจัดการหมดแล้ว องครักษ์ที่เหลือ จะมีประโยชน์อะไรอีก? แม้แต่ผู้ครองแคว้นก็ตายแล้ว เขาจะขอความช่วยเหลือ? หึๆ เช่นนั้นก็ต้องมีคนมาช่วย
“อะ องค์รัชทายาท ฝะ ฝ่าบาทอยู่ตรงนั้น…” องครักษ์ลับคนหนึ่งชี้ไปที่ข้างหลังเฟิ่งจิ่วด้วยมืออันสั่นเทา ชี้ไปยังร่างที่อยู่ในมือขององครักษ์เฟิ่งสองซึ่งยืนอยู่ท่ามกลางความมืด
รัชทายาทชื่อสุ่ยมองตามนิ้วเขาไป แวบแรกที่เห็น ก็ตกตะลึง “จะ เจ้าฆ่า เจ้าฆ่าเสด็จพ่อของข้า!”
ปะ เป็นไปได้อย่างไร? เป็นไปได้อย่างไรกัน?
“ใช่! ข้าฆ่าเขาเอง ข้าแทงดาบเพียงครั้งเดียว เขาก็ตายไปอย่างนั้นแล้ว ไม่ต้องออกแรงเลยสักนิด” เฟิ่งจิ่วพูดอย่างไม่ยี่หระ มองใบหน้าหวาดกลัวของเขา ยิ้มบอกว่า “เจ้ายังมีใครให้ขอความช่วยเหลืออีกหรือไม่? ข้าไม่ถือสาหากจะฆ่าคนที่มาช่วยเจ้าไปพร้อมกัน”
“จะ เจ้ามันปีศาจ! จะ เจ้า…” เขาตะโกนด่า คิดจะหนี แต่กลับพบว่าตนเองไม่มีทางหนีได้เลย แก่นพลังทองถูกทำลายจนแหลก อวัยวะภายในเสียหาย แล้วยังมีองครักษ์เฟิ่งจับตาดูอยู่ แล้วเขาจะหนีได้อย่างไร?
“ปีศาจ? หึๆ”
เธอหัวเราะอย่างเย็นชาพลางมองเขา “อยู่ดีๆ พวกเจ้าไม่ชอบ กลับจะต้องตั้งตัวเป็นปฏิปักษ์กับพวกข้าให้ได้ ตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ เจ้าจะโทษใคร? หากจะโทษ ก็ต้องโทษผู้หนุนหลังของพวกเจ้ากระมัง!”
กวนสีหลิ่นก้าวเท้ายาวๆ มาข้างหน้า ลากคอรัชทายาทชื่อสุ่ยขึ้นมา “อย่ามัวเสียเวลาพูดกับเขาอีกเลย ฆ่าเขาเลยดีกว่า!” ขณะพูด เขาเงื้อมือขึ้น แล้วฟาดลงกลางกระหม่อมของเขา
“มะ ไม่นะ…”
สิ้นเสียง เลือดไหลออกจากทวารทั้งเจ็ดของเขา ดวงตาเบิกกว้าง เมื่อฝ่ามือตวัดลงไป ลมหายใจเฮือกสุดท้ายก็ขาดสะบั้นลงด้วย เขาตัวอ่อนล้มลงไป แม้แต่ดวงตาก็ยังเบิกกว้างอยู่อย่างนั้น
“เอาศพไป” กวนสีหลิ่นโยนรัชทายาทชื่อสุ่ยออกไป ให้เฟิ่งจิ่วลากออกไป
“ยังเหลืออีกคน องค์หญิงสามชื่อสุ่ย” เฟิ่งจิ่วหรี่ตา หันตัวเดินจากไป
ครึ่งชั่วยามต่อมา จู่ๆ ในวังก็เกิดไฟไหม้ เปลวเพลิงลุกลามใหญ่โตไม่อาจควบคุม คนทั้งในและนอกวังต่างตกตะลึง ครั้นคนพวกนั้นเร่งรีบมาถึงหน้าประตูวังหลวง กลับตื่นตะลึงกับภาพตรงหน้า
เหนือประตูวังบานใหญ่มีศพห้อยอยู่สามศพ ศพสามศพนั้นไม่ใช่ใครอื่น เป็นศพของผู้ครองแคว้นจักรวรรดินทีแดง รัชทายาทชื่อสุ่ย และองค์หญิงสามชื่อสุ่ยผู้เป็นแก้วตาดวงใจนั่นเอง…
ชั่วขณะหนึ่ง จักรวรรดินทีแดงสั่นสะท้านไปทั้งเมือง ในค่ำคืนนี้ ในวังหลวงไม่มีผู้รอดชีวิตแม้แต่คนเดียว ส่วนสมบัติล้ำค่าในวังหลวง ไม่ว่าจะเป็นยาทิพย์หรือสมบัติ ล้วนถูกขนไปจนสิ้น
จักรวรรดินทีแดง ผู้ครองแคว้นจักรวรรดินทีแดงตายยกตระกูล คนอื่นก็สนใจแต่จะแย่งชิงอำนาจ ด้วยเหตุนี้ จักรวรรดินทีแดงตกอยู่ในสถานการณ์แย่งชิงอำนาจอย่างรวดเร็ว
เมื่อข่าวของจักรวรรดินทีแดงกระจายออกไป จักรวรรดิอื่นล้วนตกตะลึง จักรววรดินทีแดงที่เป็นถึงหนึ่งในแปดจักรวรรดิใหญ่ แต่กลับตกอยู่ในมือของศัตรูเพียงชั่วข้ามคืน ทว่ากลับไม่มีใครรู้เลยว่าเป็นฝีมือของผู้ใด…
………………………………….
ตอนที่ 1724 เฟิ่งซิงปรากฏตัวอีกครั้ง
ครั้นเซวียนหยวนโม่เจ๋อรู้ข่าว ก็ผ่านไปหลายวันแล้ว
ในวังหลวงเซวียนหยวน เขายืนเอามือไพล่หลังอยู่กลางตำหนัก มองดูท้องฟ้าข้างนอก ทอดถอนใจเบาๆ ไม่น่าเล่าเขารอนางอยู่ที่นี่ กลับไม่เห็นนางมาสักที ที่แท้ก็ไปจักรวรรดินทีแดง ช่างทำอะไรส่งเดชจริงๆ
ยืนอยู่กลางตำหนักครู่หนึ่ง เขาก็ขานเรียก “ฮุยหลาง”
“นายท่าน” ฮุยหลางเดินเข้ามาจากข้างนอก ค้อมกายคารวะเขา แล้วยิ้มถาม “นายท่านมีเรื่องใดกำชับหรือขอรับ?”
เซวียนหยวนโม่เจ๋อเหลือบมองฮุยหลางที่ยิ้มกว้าง มุมปากของเขากระตุกเล็กน้อยจนแทบไม่สังเกตเห็น เขาละสายตาออกไป แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “เจ้าพาคนกลุ่มหนึ่งไปช่วยเฟิ่งจิ่ว”
“หา?” ฮุยหลางตะลึง “ไปที่ใดขอรับ? นายท่านรู้หรือว่าเป้าหมายต่อไปของภูตหมอเป็นจักรวรรดิใด?”
“ในหมู่สามจักรวรรดิที่เหลือ เจ้าคิดว่านางจะลงมือจากที่ใดก่อน?” เขาทอดมองท้องฟ้าข้างนอก นัยน์ตาลึกล้ำ
ฮุยหลางครุ่นคิด ตอบว่า “ในสามจักรวรรดิที่เหลือ จักรวรรดิบุริมฉายถือได้ว่าแข็งแกร่งที่สุด ข้าคิดว่าภูตหมอน่าจะเก็บไว้ท้ายสุดกระมัง! ส่วนอีกสองจักรวรรดิ ที่หนึ่งอยู่ไกลจักรวรรดินทีแดง ที่หนึ่งอยู่ใกล้จักรวรรดินทีแดง ฉะนั้นข้าคิดว่า ภูตหมอน่าจะไปโจมตีจักรวรรดิที่อยู่ใกล้นทีแดงขอรับ”
“เช่นนั้นหรือ?”
ได้ยินอย่างนั้น ฮุยหลางถามด้วยความประหลาดใจ “หรือว่าไม่ใช่ขอรับ?” ฟังจากน้ำเสียงของนายท่าน เขาไม่คิดว่าภูตหมอจะเริ่มลงมือจากจักรวรรดิที่ใกล้ที่สุดก่อน?
“เจ้าพาคนกลุ่มหนึ่ง ไปรอนางที่จักรวรรดินทีแดงเถิด!” เขากำชับเสียงขรึม
ฮุยหลางชะงัก แต่กลับไม่ถามอะไรอีก เพียงรับคำอย่างนอบน้อม “ขอรับ” ในเมื่อนายท่านว่าเช่นนี้ ก็ทำตามที่เขาสั่งแล้วกัน! ด้วยเหตุนี้ หลังคารวะเขาก็ถอยออกไป เตรียมกำลังคนกลุ่มหนึ่งเสร็จ ก็บอกกล่าวอิ่งอี แล้วออกเดินทางไปยังจักรวรรดินทีแดง
ท่ามกลางราตรีอันมืดมิด ภูผาสวรรค์กลับเต็มไปด้วยหิมะขาวโพลน เพราะแสงสะท้อนจากหิมะสีขาว จึงทำให้รอบด้านสว่างขึ้นไปด้วย กลางสายลมยามค่ำคืน บนยอดเขาภูผาสวรรค์ ผู้เฒ่าเทียนจีในชุดคลุมสีขาวเอามือไพล่หลังยืนอยู่ตรงนั้น มองดูดวงดาวระยิบระยับบนท้องฟ้า อดทอดถอนใจไม่ได้ เขาพึมพำเบาๆ
“สมแล้วที่เป็นเฟิ่งซิง เคราะห์กรรมที่ฝืนลิขิตสวรรค์กลับสามารถผ่านพ้นไปได้อย่างง่ายดาย ช่างน่าเหลือเชื่อจริงๆ ช่างน่าเหลือเชื่อ…”
“ท่านอาจารย์” โม่เฉินที่ใส่ชุดคลุมสีขาวเหมือนกันเดินเข้ามา ยืนอยู่ข้างหลังเขา
“โม่เฉิน เจ้าไปเถิด! ไปอยู่ข้างกายนาง ผู้ที่จะทำลายเคราะห์กรรมแห่งความตายของเจ้า ก็คือนาง” เขาหันกลับมา แล้วพูดกับโม่เฉิน
ได้ยินอย่างนั้น โม่เฉินชะงักเล็กน้อย ถามว่า “ท่านอาจารย์เคยบอกไม่ใช่หรือ ว่าต้องรอให้นางผ่านเคราะห์กรรมที่ฝืนลิขิตสวรรค์ก่อนแล้วค่อยให้ศิษย์ลงจากเขา หรือนางผ่านเคราะห์กรรมได้แล้ว?”
นี่เพิ่งจะครึ่งปี เขาได้ยินมาว่าราชวงศ์เฟิ่งหวงล่มสลาย คืนนั้นเปลวไฟแผดเผาทุกอย่างในราชวงศ์จนสูญสิ้น แม้แต่ผู้เฒ่าเฟิ่งกับฮูหยินของเขาก็สิ้นใจในกองเพลิง อีกอย่าง ลูกชายคนเล็กของผู้เฒ่าเฟิ่งก็กลายเป็นอาหารของสัตว์ร้ายไปแล้ว
ส่วนเฟิ่งจิ่ว นางพาพ่อแม่รวมถึงองครักษ์เฟิ่งที่เหลือไปจากบ้านเกิดเมืองนอน เวลาครึ่งปีที่ผ่านมา ไร้ซึ่งข่าวคราว ราวกับหายไปจากโลกใบนี้ก็ไม่ปาน
ในระยะนี้ แม้แต่จักรวรรดิเซวียนหยวนก็ถูกบีบคั้นจากรอบทิศ ตกอยู่ในสถานการณ์ไม่มั่นคง สงครามระหว่างแปดจักรวรรดิใหญ่ ราวกับระเบิดในพริบตา แม้แต่ผู้ฝึกตนทั่วทุกสารทิศก็ยังสัมผัสได้ถึงบรรยากาศตึงเครียดเช่นนั้น
ทว่าในเวลาอย่างนี้ ท่านอาจารย์ของเขากลับบอกให้เขาลงเขา หรือนางจะปรากฏตัวแล้วงั้นหรือ?
“หึๆๆ เดิมนางก็เป็นผู้ที่เกิดจากการฝืนลิขิตสวรรค์อยู่แล้ว ผู้ที่เกิดจากลิขิตสวรรค์แข็งแกร่งอยู่แล้ว เวลาเพียงครึ่งปี สถานการณ์ใต้หล้าก็เริ่มเปลี่ยนแปลงแล้ว”
………………………………….
