บทที่ 730 จูเซี่ยฉือซิน
บทที่ 730 จูเซี่ยฉือซิน
“ใครกันที่ทำแบบนี้กับลูกชายข้า?!” ซ่างหงพูดพลางกัดฟันแน่น ความเกลียดชังเผาไหม้ลึกเข้าไปในกระดูกและล้นออกมาจากแววตาของเขา
ซ่างเชียนเป็นลูกชายคนเดียวของเขา เมื่อพิจารณาจากอายุของเขา เมื่อซ่างเชียนเสียชีวิต เขาจะไม่มีผู้สืบทอดอีกต่อไป!
ในชั่วพริบตา ความพยายามทั้งหมดของเขาในชีวิตนี้ดูเหมือนจะไร้ความหมายโดยสิ้นเชิง แม้กระทั่งตลอดการถูกจองจำ เขาก็ยังคงมั่นใจว่าจะสามารถพลิกสถานการณ์กลับได้
แต่แม้ว่าตัวเองจะเป็นจอมวางแผนการที่สุดจะลึกล้ำ เขาก็ยังไม่มีอำนาจมากพอที่จะพาลูกชายกลับมาจากประตูยมโลก
สิ่งเดียวที่ทำให้เขามีชีวิตต่อไปคือความปรารถนาที่จะแก้แค้น เขาต้องฆ่าคนที่ฆ่าลูกชายของเขาให้ได้!
เพ่ยเหมียนหมานตอบว่า “เราไม่เห็นใครรอบ ๆ นี้เลย”
นางรู้สึกขอบคุณอย่างลับ ๆ ที่นางและเจิ้งตานได้อยู่กับพวกเขาตลอดเวลา ไม่อย่างนั้น ซ่างหงอาจคิดว่าเป็นฝีมือของพวกนาง
“ท่านพ่อ…” ซ่างเฉี่ยนเดินเข้าไปพยุงเขาทันที ดวงตาของนางเต็มไปด้วยน้ำตา นางเองก็เสียใจเช่นกันที่เห็นพี่ชายของนางตายอย่างอนาถเช่นนี้
ซ่างหงขจัดความเศร้าโศกด้วยความยากลำบาก ร่างกายสั่นสะท้านเมื่อคุกเข่าลงข้างศพของลูกชายและเริ่มตรวจสอบสาเหตุการเสียชีวิต
ในช่วงเวลานี้เขาไม่ใช่ผู้ตรวจการเมืองจันทร์กระจ่างที่มากเล่ห์และคาดเดาไม่ได้อีกต่อไป แต่เขาเป็นเพียงชายชราที่โศกเศร้าและน่าสงสารคนหนึ่ง
ซ่างเฉี่ยนสั่นเทาเมื่อเอื้อมมือไปสัมผัสศพของพี่ชาย แม้ว่าจะยังไม่ชัดเจนว่าเป็นเพราะความเศร้าโศกหรือความโกรธก็ตาม
พวกเขาสองคนตรวจสอบศพครู่หนึ่ง จากนั้นซ่างเฉี่ยนก็พูดอย่างสับสน “ท่านพ่อ ข้าไม่เห็นบาดแผลบนร่างของพี่ใหญ่เลย”
บาดแผลเล็ก ๆ ที่คอของซ่างเชียนนั้นยากต่อการตรวจพบ เนื่องจากมีเพียงแค่ชั้นผิวหนังที่หุ้มกระดูกของเขา
“ทำไมถึงไม่มีบาดแผล…?” ซ่างหงพึมพำกับตัวเอง เขาไม่เข้าใจว่าลูกชายของเขาเสียชีวิตได้อย่างไร
จากระยะไกลพวกเขาได้ยินเสียงกีบม้าควบเข้ามาใกล้มากขึ้น ซ่างหงเงยหน้าขึ้น คนร้ายกลับมาหรือไม่?
แม้แต่เพ่ยเหมียนหมานและเจิ้งตานก็อยากรู้อยากเห็น พวกเขาอยู่ในถิ่นทุรกันดาร ทำไมถึงมีคนขี่ม้าผ่านมา?
พวกเขาเงยหน้าขึ้นและถูกแสงสีเหลืองพุ่งเข้ามากระแทกจนตาแทบจะบอด พวกเขาเห็นว่าเป็นกลุ่มทหารม้าจริง ๆ และส่วนใหญ่สวมชุดเกราะสีทอง
เจิ้งตานสูดลมหายใจด้วยความตกตะลึง แม้กองทัพผ้าคลุมสีชาดของตระกูลฉู่จะดูแข็งแกร่งจนน่าตกตะลึง แต่แรงกดดันที่ทหารม้าเหล่านี้แผ่นออกมานั้นแข็งแกร่งกว่าของกองทัพผ้าคลุมสีชาดซะอีก!
สีหน้าของซ่างหงเปลี่ยนไป “กองทัพพยัคฆ์สว่าง!”
“พยัคฆ์สว่าง?” ความสับสนของเจิ้งตานชัดเจน
เพ่ยเหมียนหมานก็ตกใจเช่นกัน แต่อธิบายอย่างรวดเร็วว่า “เจ้าไม่ได้มาจากเมืองหลวง ดังนั้นเจ้าอาจไม่รู้เรื่องนี้ กองทัพพยัคฆ์สว่างเป็นกองทัพส่วนตัวขององค์จักรพรรดิ พวกเขาขึ้นตรงต่อคำสั่งขององค์จักรพรรดิแต่เพียงผู้เดียว”
เจิ้งตานตกใจมาก “เจ้ากำลังพูดว่าจักรพรรดิมาด้วยตัวเองเหรอ?”
ซ่างเฉี่ยนส่ายหัว “ไม่ใช่ พระองค์จะเสด็จออกจากเมืองหลวงมาได้ยังไง? น่าจะเป็นผู้แทนพระองค์มากกว่า”
เมื่อกองทหารม้าเข้ามาใกล้มากขึ้น ในที่สุดกลุ่มของซ่างหงก็มองเห็นเค้าโครงหน้าของผู้มาใหม่ที่อยู่แถวหน้าได้
ผู้ชายหลายสิบคนที่อยู่แถวหน้าสวมชุดปักรูปม้ามีปีก และสวมหน้ากากโลหะ นี่เป็นภาพที่พวกเขาไม่คุ้นเคย
ทูตยุทธ์เสื้อแพร!
ความคิดเดียวกันนี้ผุดขึ้นมาในหัวของพวกเขาทุกคนแทบจะพร้อมเพรียงกัน สิ่งที่น่าตกใจยิ่งกว่านั้นก็คือ ทูตยุทธ์เสื้อแพรเหล่านี้สวมเสื้อผ้าที่มีสีต่างจากกลุ่มที่เคยพาพวกเขาไป และดูเหมือนว่าจะทำจากวัสดุที่มีคุณภาพดียิ่งขึ้นไปอีก คนเหล่านี้จะต้องมีตำแหน่งสูงกว่าอย่างแน่นอน
ที่น่าแปลกใจที่สุดคือเสื้อผ้าของชายที่อยู่ด้านหน้านั้นแตกต่างจากชุดอื่น ๆ เสื้อผ้าของเขาย้อมด้วยสีแดงเข้ม และลวดลายบนเสื้อผ้าของเขาทอด้วยผ้าไหมสีทอง
ไม่มีหน้ากากปิดใบหน้าของเขา
เขาเป็นชายวัยกลางคน ผิวของเขาขาวราวกับไม่เคยต้องแสงแดด ด้วยดวงตาที่คมดุเหมือนเหยี่ยว ทำให้บุคลิกของเขาดูน่าเกรงขามอย่างยิ่ง อีกทั้งยังเต็มไปกลิ่นอายอันเยือกเย็น
“จูเซี่ยฉือซิน!” การแสดงออกที่ขมขื่นแผ่ไปทั่วใบหน้าของซ่างหง เขาไม่คิดว่าชายคนนี้จะปรากฏตัว
หยาดเหงื่อหยดลงบนใบหน้าของเพ่ยเหมียนหมาน นางพูดเบา ๆ กับเจิ้งตานว่า “บุคคลนี้เป็นหัวหน้าผู้บัญชาการทูตยุทธ์เสื้อแพร…จูเซี่ยฉือซิน เขาไม่เหมือนหัวหน้าหวงฮุ่ยฮง แต่เป็นผู้ที่ควบคุมดูแลทูตยุทธ์เสื้อแพรทั้งหมด ระดับการบ่มเพาะของเขาลึกล้ำจนไม่อาจคาดเดาได้ เขาโค่นล้มขุนนางและเจ้าหน้าที่นับไม่ถ้วนในช่วงหลายปีที่ผ่านมา แม้แต่เด็กที่ร้องไห้งอแงอยู่ก็ยังต้องหยุดร้องไห้เมื่อเห็นใบหน้าของเขา”
จู่ ๆ เสียงที่ชัดเจนและอ่อนโยนของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้น “เหมียนหมาน?”
เพ่ยเหมียนหมานมองไปทางกลุ่มด้วยความไม่เชื่อ นางเห็นร่างที่คุ้นเคยและสวยงาม และน้ำเสียงที่ตอบกลับนั้นก็เต็มไปด้วยความกระอักกระอ่วน “ชูเหยียน?”
หญิงสาวสวยยืนอยู่ต่อหน้าพวกเขาในชุดยาวสีฟ้าเยือกเย็น ผมยาวของนางปลิวไปข้างหลังขับเน้นใบหน้าที่สมบูรณ์แบบของนาง จะเป็นใครไปได้อีกนอกจากฉู่ชูเหยียน?
จู่ ๆ ก็มีผู้คนมากมายปรากฏตัวขึ้น ทุกคนสวมหมวกที่แวววาว ดังนั้นจึงไม่มีใครสังเกตเห็นนางในตอนแรก
เจิ้งตานถอนหายใจ ไม่น่าแปลกใจที่อาซูเต็มใจเสียสละตัวเองเพื่อตระกูลฉู่
แต่แล้วเมื่อนางคิดว่าซูอันได้เสนอตัวเองให้กับสำนักมารเพื่อเห็นแก่นาง และได้เสี่ยงตายปกป้องนางหลายครั้ง จู่ ๆ รอยยิ้มอบอุ่นก็เผยขึ้นอย่างไม่อาจควบคุม
ซ่างเฉี่ยนจ้องไปที่ผู้หญิงในชุดยาวสีฟ้าด้วยความมึนงง แม้แต่ในเมืองหลวง นางก็ได้ยินชื่อเสียงเกี่ยวกับความงามของผู้หญิงคนนี้มาโดยตลอด แน่นอนว่าตอนนี้นางได้เห็นด้วยตาตัวเองแล้วว่าอีกฝ่ายเป็นหญิงงามล่มเมือง!
ไม่น่าแปลกใจที่มีนายน้อยจำนวนมากไล่ตามและแม้แต่พี่ชายของนางก็ดูจะชอบสาวงามนางนี้มากทีเดียว
เมื่อนึกถึงพี่ชาย นางก็เกือบจะร้องไห้ออกมาอีกครั้ง
“ชูเหยียน ทำไมเจ้าถึงมากับพวกเขาได้?” เพ่ยเหมียนหมานมองดูนางด้วยความสับสน
ฉู่ชูเหยียนลงจากหลังม้าและเดินไปหานาง “ข้าได้ยินเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับตระกูลฉู่ในขณะที่อยู่ในเมืองหลวง ดังนั้นข้าจึงรีบเร่งเดินทางกลับไปที่เมืองจันทร์กระจ่าง แต่ระหว่างทางข้าได้ยินมาว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นกับอาซู และข้าบังเอิญเจอผู้บัญชาการจูเซี่ย ดังนั้นข้าจึงตัดสินใจร่วมเดินทางมากับพวกเขา”
“เป็นเช่นนี้นี่เอง” เพ่ยเหมียนหมานรู้ว่าจูเซี่ยฉือซินเป็นบุคคลลึกลับ ถ้าไม่ใช่เพราะชื่อเสียงที่โดดเด่นของฉู่ชูเหยียนในเมืองหลวง เขาคงไม่สนใจนางเลย
“แล้วเจ้าล่ะ? เจ้ามาทำอะไรที่นี่?” ฉู่ชูเหยียนกะพริบตาและถามด้วยความสงสัย
