บทที่ 677 ไม่กังวลกับเรื่องเล็กน้อย
บทที่ 677 ไม่กังวลกับเรื่องเล็กน้อย
“ยินยอม…ยินยอมอะไร!?” อวิ๋นอวี้ชิงใช้เวลาชั่วครู่เพื่อตื่นจากอาการตกใจ
อ๋องอู๋ลังเลเล็กน้อย แต่เขาก็ยังพูดในตอนท้าย “ยินยอมตามคำขอของเขา”
“อะไรนะ?!” ใบหน้าของอวิ๋นอวี้ชิงซีดเผือดทันที นางจ้องมองสามีด้วยแววตาว่างเปล่า
ซูอันได้หาประโยชน์จากนางก่อนหน้านี้แล้ว นั่นทำให้นางรู้สึกว่านางทำให้สามีผิดหวังและต้องทนทุกข์กับความรู้สึกผิดไม่รู้จบ แต่ใครจะคิดว่าสามีของนางจะยอมให้นางใกล้ชิดกับผู้ชายคนอื่นจริง ๆ?
เนื่องจากเขาพูดออกไปแล้ว อ๋องอู๋ก็ไม่จำเป็นที่จะต้องปิดบังเจตนาของตัวเองอีกต่อไป “อวี้ชิง เจ้าก็รู้ว่าโอกาสนี้มีความหมายสำหรับข้ามาก และเจ้าก็รู้ว่ามันมีความหมายสำหรับเผ่าพันธุ์ปีศาจของเจ้าเช่นกันถ้าข้าสามารถขึ้นครองบัลลังก์ได้!”
อวิ๋นอวี้ชิงกัดริมฝีปากและไม่ได้พูดอะไรสักคำ แม้ว่านางจะเข้าใจเหตุผลของเขา แต่นางก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเจ็บปวด สามีของนางผลักไสนางไปหาชายอื่นเพื่อเห็นแก่ราชบัลลังก์ นางรู้สึกหมดเรี่ยวแรงในทันที
อ๋องอู๋รู้สึกเจ็บปวดไม่แพ้กันกับปฏิกิริยาของภรรยา ทว่าเขาก็รีบเตือนตัวเอง บรรดาผู้บรรลุความยิ่งใหญ่จะไม่กังวลกับเรื่องเล็กน้อย เมื่อเทียบกับการได้ครองบัลลังก์จักรพรรดิ การเสียสละเพียงแค่นี้ไม่นับว่าเป็นอะไรได้
เขากล่าวต่อว่า “มีอย่างอื่นที่ข้ากังวล จากข้อมูลก่อนหน้านี้และประสบการณ์ล่าสุดของเจ้า ดูเหมือนว่าซูอันจะค่อนข้างเจ้าเล่ห์ แม้ว่าเขาจะยอมถ่ายทอดวิชาวัฏจักรหงส์อมตะแก่เราจริง ๆ เราก็ไม่มีทางยืนยันได้ว่ามันเป็นของจริงหรือเปล่า”
“ผู้ชายคนนั้นช่างมากเล่ห์เหลี่ยมอย่างแท้จริง” อวิ๋นอวี้ชิงเห็นด้วย นางยังคงจำได้ว่าซูอันแสร้งทำเป็นอยู่ภายใต้การควบคุมของนาง แล้วท่องวิชาวัฏจักรหงส์อมตะปลอม ๆ ให้นางฟัง
“นั่นคือเหตุผลที่ข้าต้องการให้เจ้าตรวจสอบมัน” อ๋องอู๋มองไปที่ภรรยาของตัวเอง “จากที่ข้ารู้ เผ่าพันธุ์ปีศาจของเจ้ามีทักษะที่ทำให้เจ้าสัมผัสได้ถึงกระแสพลังชี่ของอีกฝ่ายขณะที่คนสองคนร่วมรักกัน ด้วยวิธีนี้ แม้ว่าเขาจะท่องอะไรปลอม ๆ ให้กับเจ้า เจ้าก็สามารถรับรู้ได้ว่าเขาท่องเนื้อหาที่แท้จริงหรือของปลอมได้”
ใบหน้าของอวิ๋นอวี้ชิงยิ่งซีดเผือด ราชวงศ์ของเผ่าปีศาจมีทักษะดังกล่าวจริง ๆ แต่นางไม่เคยคิดว่าวันนี้จะมาถึงเมื่อนางต้องใช้ทักษะนั้นด้วยตัวเอง
ความรู้สึกของอ๋องอู๋ก็ซับซ้อนเช่นกัน ด้านหนึ่ง เขารู้สึกเจ็บปวดอย่างยิ่งที่ภรรยาคนสวยของเขากำลังจะกลายเป็นของเล่นของชายอีกคนหนึ่ง แต่อีกด้านหนึ่ง เขากลับรู้สึกตื่นเต้นแปลก ๆ เมื่อมีโอกาสที่จะได้ทวงความยุติธรรมให้กับตนเอง…
อย่างไรก็ตาม อันที่จริงตัวเขาเองก็ยังไม่แน่ใจเหมือนกันว่าเหตุผลนั้นเป็นเหตุผลเดียวที่ทำให้เขาตื่นเต้นหรือไม่
เมื่อเขาเห็นว่าภรรยายังไม่พูดอะไร อ๋องอู๋จึงเปลี่ยนวิธีโน้มน้าวนาง “อวี้ชิง เราแต่งงานกันมาหลายปีแล้ว”
อวิ๋นอวี้ชิงขมวดคิ้ว นางไม่รู้ว่าเขาจะพูดอะไรต่อไป
อ๋องอู๋กล่าวต่อว่า “ข้ารู้ว่าเจ้าอยากมีลูกมาตลอด แต่มีบางอย่างที่ข้าไม่เคยเปิดเผยแก่เจ้า ในปีก่อนหน้านี้ ข้าได้ลองวิธีการฝึกฝนทุกประเภทเพื่อพยายามพิสูจน์ให้พ่อของข้าเห็นว่าข้าสมควรได้รับบัลลังก์มากกว่าพี่ชายของข้า แต่ท้ายที่สุดการฝึกฝนเหล่านั้นกลับสร้างผลเสียให้แก่ตัวข้า แม้ว่าข้าจะสามารถเอาชีวิตรอดมาได้ แต่ร่างกายของข้าก็ได้รับความเสียหายที่ไม่อาจหวนคืน”
“ข้ารู้อยู่แล้ว สภาพร่างกายของท่านย่ำแย่มาโดยตลอด และจะเริ่มไอถ้าอากาศเย็นลงสักเล็กน้อย” อวิ๋นอวี้ชิงรู้สึกเจ็บปวดเมื่อนึกถึงความเจ็บป่วยของสามี นางทั้งมองหาหมอทุกหนทุกแห่งและใช้วิธีการลับของเผ่าปีศาจ แต่ก็ไม่มีอะไรที่จะรักษาเขาได้
“มันไม่ใช่แค่ไอ” อ๋องอู๋ดูกระอักกระอ่วน แต่สุดท้าย เขาก็ยังเลือกที่จะบอกนาง “ข้าสูญเสียความสามารถในการสืบพันธุ์ไปแล้ว ข้าไม่สามารถมีลูกได้ในช่วงชีวิตนี้!”
“อะไรนะ?!” อวิ๋นอวี้ชิงจ้องมองสามีของนางด้วยความตกใจ
“เรื่องนี้สำคัญเกินไปสำหรับข้า ราชวงศ์จะไม่มีวันเลือกชายที่มีบุตรยากมาเป็นจักรพรรดิองค์ใหม่ ดังนั้นข้าจึงปิดปากทุกคนที่รู้เรื่องนี้ ตอนนี้เจ้าเป็นคนเดียวที่รู้ เจ้าเป็นภรรยาของข้า นี่เป็นเหตุผลที่ข้าไว้ใจเจ้า” อ๋องอู๋จ้องมองอย่างเงียบ ๆ ไปที่ใบหน้าที่สวยงามของภรรยา
อวิ๋นอวี้ชิงน้ำตาไหลพรากแล้ว นางจับมือสามีของนาง “ที่รัก ข้าไม่สนใจอะไรทั้งนั้น! เรายังรับเลี้ยงบุตรบุญธรรมได้อยู่!”
นางไม่สามารถโกรธเขาได้อีกต่อไป สามีของนางแบกรับความลับที่หนักอึ้งเช่นนี้มาโดยตลอด นางจึงเต็มไปด้วยความสงสารและความเห็นอกเห็นใจ
อ๋องอู๋ส่ายหัว “การรับเลี้ยงบุตรบุญธรรมนั้นเป็นทางเลือกที่ไม่ช่วยอะไร และมันจะเป็นการเปิดโปงความลับที่ข้าไม่สามารถมีลูกได้ ซึ่งจะทำให้ข้าสูญเสียสิทธิ์ในการสืบราชบังลังก์โดยสมบูรณ์ ข้าไม่สามารถยอมรับได้! นี่คือเหตุผลที่ถ้าข้าต้องการบุตรที่แท้จริง เจ้าต้องให้กำเนิดบุตรอย่างน้อยหนึ่งคน ผู้คนจึงจะไม่สงสัยอะไรอีก!”
อวิ๋นอวี้ชิงยังคงเงียบ
“อันที่จริงก่อนหน้านี้ ข้าเคยพยายามหาโอกาสที่จะพูดคุยกับเจ้าเกี่ยวกับเรื่องนี้เช่นกัน แต่คราวนี้เราสามารถฆ่านกสองตัวได้ด้วยหินก้อนเดียว” อ๋องอู๋รู้สึกผ่อนคลายมากขึ้น การพูดเกี่ยวกับเรื่องนี้ดูเหมือนทำให้เขาหมดภาระทางใจอย่างมาก “ไม่สิ เจ้าไม่เพียงแต่จะช่วยให้ข้าได้รับบัลลังก์และเปลี่ยนชะตากรรมของเผ่าพันธุ์ปีศาจ แต่เจ้ายังสามารถได้รับเมล็ดพันธุ์จากเขาด้วย เราสามารถฆ่านกได้สามตัวด้วยหินก้อนเดียวต่างหาก”
อวิ๋นอวี้ชิงรู้สึกขัดแย้งอย่างมาก นางทั้งเขินอายและโกรธเคือง “ท่านอธิบายในลักษณะนี้ได้อย่างไร!”
อ๋องอู๋ถอนหายใจ “ข้ารู้ว่ากำลังทำให้เจ้าผิดหวัง แต่เราไม่มีทางเลือกอื่น! อวี้ชิง ข้าไม่สามารถคิดหาทางอื่นได้ เจ้าต้องช่วยข้า!”
อวิ๋นอวี้ชิงยืนขึ้นและโบกมืออย่างแน่วแน่ หน้าของนางแดงไปหมด “ข้าจะช่วยอะไรแบบนั้นได้ยังไง!?”
อ๋องอู๋กำลังสับสน “เท่าที่ข้ารู้ เผ่าปีศาจของเจ้ามีมุมมองที่เสรีกว่ามนุษย์อย่างข้า! ทำไมเจ้าถึงกลับรู้สึกว่ามันยากนักที่จะยอมรับได้?”
“ไม่ใช่ปีศาจทุกตนจะเป็นแบบนั้น!” อวิ๋นอวี้ชิงกระทืบเท้าและหุนหันเดินจากไป
“แค่ก ๆ!” เสียงไอรุนแรงดังมาจากข้างหลังนาง เมื่อนางหันกลับมา นางก็เห็นว่าใบหน้าของอ๋องอู๋เป็นสีแดง เขากระอักเลือดออกมาเต็มปาก
“สามี!” ไม่มีอะไรสำคัญต่ออวิ๋นอวี้ชิงเท่าสามีของนางอีกแล้ว นางจึงรีบเข้าไปตรวจอาการของเขาทันที
