บทที่ 675 นักโทษผู้เหนือกว่า
บทที่ 675 นักโทษผู้เหนือกว่า
“นายน้อยซูไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องนั้น เราจะให้ข้อสรุปแก่เจ้าเร็ว ๆ นี้แน่นอน” อวิ๋นอวี้ชิงลุกขึ้นและจากไป แต่เมื่อนางไปถึงประตู นางก็หันกลับมา “นายน้อยซูเป็นคนฉลาด ข้าเชื่อว่าเจ้ารู้ว่าอะไรควรและไม่ควรพูดใช่ไหม?”
เนื่องจากทักษะเนตรปีศาจของนางไม่มีประโยชน์กับเขา จึงไม่มีทางที่นางจะลบความทรงจำของเขาได้ นางยังคงจะตกอยู่ในที่นั่งลำบากหากเขาเล่าเรื่องนี้ให้อ๋องเหลียงและคนอื่น ๆ ฟัง
“ไม่ ข้าไม่รู้ ข้ามันโง่ พระชายาช่วยเตือนข้าอีกครั้งได้ไหมเกี่ยวกับสิ่งที่ข้าไม่ควรพูด” ซูอันพูดด้วยรอยยิ้ม
อวิ๋นอวี้ชิงรู้สึกถึงคลื่นแห่งความสิ้นหวัง เจ้าเป็นนักโทษหรือข้าเป็นนักโทษกันแน่? ทำไมข้ารู้สึกว่าบทบาทของเราเปลี่ยนไป?
ในท้ายที่สุดนางยังคงอธิบายว่า “ยังไงเจ้าก็ต้องตายเมื่อไปถึงเมืองหลวง แต่เจ้าอาจจะยังสามารถมีชีวิตอยู่ได้ถ้าเจ้าร่วมมือกับเรา ก่อนที่การเจรจาของเราจะเสร็จสิ้น ข้าเชื่อว่านายน้อยจะไม่ใจร้อนถึงขนาดพูดเรื่องไร้สาระ”
ซูอันหัวเราะ “พระชายาพยายามจะหลอกใคร? จักรพรรดิเป็นผู้บ่มเพาะอันดับหนึ่งของโลก! ถ้าเขาต้องการให้ข้าตาย พระชายาจะช่วยข้าได้ยังไง?”
อวิ๋นอวี้ชิงเงียบไป สิ่งที่ซูอันพูดนั้นเป็นความจริง ผู้ชายคนนี้ฉลาดเกินไป! แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะหลอกเขาด้วยคำพูดที่ไม่จริงใจ
ซูอันกล่าวต่อ “อ๋องเหลียง และคนอื่น ๆ จะกลับมาในไม่ช้า และข้าจะบอกพวกเขาว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่ ถ้าพวกท่านเริ่มต่อสู้ใครจะรู้ ข้าอาจจะหาโอกาสที่จะหลบหนีได้ด้วยซ้ำ!”
สีหน้าของอวิ๋นอวี้ชิงเริ่มเย็นชา “เจ้ากำลังบังคับให้ข้าฆ่าเจ้างั้นเหรอ?”
อุณหภูมิของห้องดูเหมือนจะลดลงอย่างรวดเร็ว เจตนาฆ่าของนางชัดเจนมาก แต่ซูอันยังคงพูดอย่างใจเย็น “ถ้าท่านกล้าที่จะฆ่าข้าจริง ๆ ท่านคงไม่เสียเวลาคุยกับข้ามาจนป่านนี้”
บรรยากาศในห้องเริ่มหนักขึ้น อวิ๋นอวี้ชิงมีท่าทีลังเล
เขาพูดต่อด้วยรอยยิ้ม “แน่นอน ถ้าพระชายาจูบข้า ข้าอาจจะตัดสินใจไม่พูดอะไรก็ได้”
อวิ๋นอวี้ชิงพูดไม่ออก ไม่แน่ใจว่าต้องทำอย่างไร
เสียงเคาะเบา ๆ มาจากข้างนอก หนึ่งในสาวใช้ของนางเตือนอย่างรวดเร็ว “พระชายา เราต้องรีบไป อ๋องเหลียงและคนอื่น ๆ กำลังจะกลับมาแล้ว”
ซูอันยิ้ม ข้าควรให้รางวัลสาวใช้คนนี้ จังหวะเวลาของนางเยี่ยมจริง ๆ! “พระชายา เราเหลือเวลาไม่มากแล้ว ท่านควรคิดให้ถี่ถ้วน ท่านต้องการนำหายนะมาสู่สามีของท่านหรือเพียงแค่จูบข้า? แต่ถ้าหากถามความเห็นของข้า ทางเลือกนี้มันไม่ได้ยากอะไรเลย มันเป็นแค่จูบ ท่านไม่ได้เสียหายอะไรมากมายอยู่แล้ว”
ใบหน้าของอวิ๋นอวี้ชิงเดี๋ยวแดงเดี๋ยวซีด นางเหลือบมองออกไปนอกหน้าต่างโดยไม่รู้ตัวและเห็นสัญญาณที่นางตกลงกับสามีของนางไว้ ซึ่งบ่งบอกว่าอ๋องเหลียงกำลังจะกลับมา
แม้ว่านางจะมั่นใจไม่มากก็น้อยว่าซูอันจะไม่บอกอ๋องเหลียงและคนอื่น ๆ แต่ชะตากรรมของจวนอ๋องอู๋ทั้งหมดและอนาคตของเผ่าปีศาจขึ้นอยู่กับเรื่องนี้ นางจึงไม่กล้าที่จะเสี่ยง
“หลับตาลงก่อน!” อวิ๋นอวี้ชิงมองที่เขาใบหน้าของนางแดงก่ำ นางไม่เคยคิดมาก่อนว่านางซึ่งเป็นพระชายาของอ๋องจะตกต่ำถึงขนาดที่กลายมาเป็นของเล่นของนักโทษ
“ไม่มีทาง! ถ้าท่านให้คนอื่นจูบข้าแทนข้าจะทำยังไง?” ซูอันพูดด้วยรอยยิ้ม
“เจ้า!” อวิ๋นอวี้ชิงกัดริมฝีปากสีแดงของนาง เห็นได้ชัดว่านางรู้สึกขัดแย้งอย่างมาก ทว่าเวลาไม่เคยคอยใคร และนางก็ไม่สามารถคิดหาวิธีอะไรที่ดีไปกว่านี้อีกแล้ว เมื่อไม่มีทางเลือกอื่น นางจึงเดินไปหาเขา และโน้มตัวลงไปหอมแก้มของเขาอย่างรวดเร็ว
แค่เฉียด ๆ แบบนี้คงไม่เป็นอะไรมากใช่ไหม? นางจะเก็บเป็นความลับจากสามีของนาง
แต่นางจะรู้ได้อย่างไรว่าซูอันเดาทางของนางออกก่อนอยู่แล้ว? เขาหันศีรษะทันทีเพื่อให้ปากหันไปทางริมฝีปากของนางแทนที่จะเป็นแก้ม
“อา!!!”
อวิ๋นอวี้ชิงร้องออกมาด้วยความตกตะลึงและถอยห่างออกไปในทันที
—
ท่านยั่วยุอวิ๋นอวี้ชิงสำเร็จ
ได้รับคะแนนความโกรธแค้น + 999…999…999….
—
ซูอันรู้สึกขบขันกับคะแนนความโกรธแค้นที่หลั่งไหลเข้ามา มันไม่ใช่แค่จูบเหรอ? ต้องโกรธขนาดนี้เลยหรือไง?
เจตนาฆ่าแวบผ่านดวงตาของอวิ๋นอวี้ชิง นางกำลังจะโจมตี แต่มีเสียงเร่งของสาวใช้ดังขึ้นอีก “นายหญิงเราไม่มีเวลาแล้ว!”
นางทำได้เพียงส่งสายตาแสดงความเกลียดชังให้ซูอันก่อนที่จะหายตัวไปทางหน้าต่าง มีเสียงแว่วเข้ามา และทหารทุกคนก็ค่อย ๆ ฟื้นคืนสติ
“หืม? เกิดอะไรขึ้น?” หวงฮุ่ยฮงได้สติ แต่เขารู้สึกโดยสัญชาตญาณว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง แต่เมื่อเขาพยายามทบทวนความทรงจำ ก็จำได้เพียงว่าพระชายาอู๋ได้นำอาหารมาแจกจ่าย และหลังจากนั้นไม่นานก็ออกไปกับสาวใช้ของนาง ดูเหมือนว่าจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีก
ทักษะเนตรปีศาจ ได้เปลี่ยนแปลงความทรงจำของเขาไปแล้ว…
อย่างไรก็ตาม เรื่องนี้ทำให้หวงฮุ่ยฮงยังคงรู้สึกไม่สบายใจ เขารีบไปที่ห้องของซูอัน แต่แล้วก็ถอนหายใจด้วยความโล่งใจเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังอยู่ที่นั่น “รีบนอนได้แล้ว! ทำไมเจ้าถึงยังนั่งยิ้มโง่ ๆ อยู่ได้?”
ซูอันส่ายหัว เจ้าจะรู้อะไร? ก่อนหน้านี้เจ้ายังคลั่งไคล้อวิ๋นอวี้ชิงอยู่เลย แต่เทพธิดาของเจ้าเมื่อครู่เพิ่งจูบข้าด้วยความตั้งใจของนางเอง!
ซูอันค่อย ๆ ลิ้มรสความทรงจำของความรู้สึกนั้นท่ามกลางกลิ่นหอมที่อ่อนหวานและนุ่มนวล ความรู้สึกนี้ไม่เลวเลย!
ในจวน อ๋องอู๋กำลังรออย่างใจจดใจจ่ออยู่ในห้อง เมื่อเห็นภรรยากลับมาเขาจึงรีบวิ่งเข้าไปถามนางทันที “เป็นยังไงบ้าง?”
อวิ๋นอวี้ชิงส่ายหัว “ผู้ชายคนนั้นฉลาดแกมโกงเกินไป ข้าทำไม่สำเร็จ!”
อ๋องอู๋โกรธจัด “เป็นไปได้ยังไง?! ซูอัน จะรอดพ้นจากเงื้อมมือของเจ้าได้ยังไง? เขาเป็นเพียงแค่ผู้บ่มเพาะระดับไม่เกินห้าเท่านั้นเอง เจ้ารู้ไหมว่าข้าทุ่มเทไปกับภารกิจนี้มากแค่ไหน!?”
อวิ๋นอวี้ชิงตกตะลึงเมื่อเห็นสามีที่เคยสุภาพมาตลอดตะโกนใส่นางเช่นนี้ นางไม่เคยเห็นสามีสูญเสียการควบคุมตัวเองเช่นนี้มาก่อน ตลอดหลายปีที่แต่งงานกัน เขาไม่เคยแสดงความก้าวร้าวเช่นนี้กับนางเลย
อ๋องอู๋กระวนกระวายใจ เขาเดินไปมาทั่วห้อง “เจ้ารู้ไหมว่าข้าต้องทำยังไงเพื่อให้อ๋องเหลียงและหลิวเหย่าเข้ามาในจวนของเรา? ข้าใช้ความพยายามเป็นอย่างมาก! แต่แล้วตอนนี้เจ้ากลับมาบอกว่าทำไม่สำเร็จเพราะไอ้เด็กนั่นมันฉลาดเกินไปเนี่ยนะ!?”
อวิ๋นอวี้ชิงยังคงเงียบ ใบหน้าของนางซีดเผือด
อ๋องอู๋กำลังจะต่อว่าต่อไปอีก แต่เมื่อเขาสังเกตเห็นรอยเลือดที่มุมริมฝีปากของภรรยาตนเอง เขาก็ตกใจ “เจ้าบาดเจ็บงั้นเหรอ!?”
“ไม่ใช่เรื่องใหญ่” อวิ๋นอวี้ชิงกล่าวอย่างเฉยเมย “เป็นแค่อาการบาดเจ็บเล็ก ๆ น้อย ๆ”
อ๋องอู๋สัมผัสได้ถึงความขมขื่นของภรรยาและแก้ตัวในทันที “ตอนนี้ข้าวุ่นวายใจไปหน่อย ข้าไม่ได้ตั้งใจที่จะตำหนิเจ้า เจ้าเองก็รู้ว่าข้านอนน้อยมากี่ปีแล้วเพื่อรอวันนี้”
อวิ๋นอวี้ชิงพยักหน้า “ข้ารู้”
