บทที่ 521 ถุงใต้ตา
บทที่ 521 ถุงใต้ตา
ในตอนแรก ซวีฉินซ่งกังวลว่าซูอันจะไม่กล้ารับคำท้าทายเขา แต่อีกฝ่ายกลับกระโดดลงมาในหลุมด้วยตัวเอง!
ซวีฉินซ่งพูดอย่างรวดเร็วว่า “มันค่อนข้างง่าย ข้าจะตั้งวลีสองสามคำ ถ้าเจ้าสามารถจับคู่พวกมันกับวลีของเจ้าเองเพื่อทำโคลงคู่ ข้าก็ถือว่าเจ้าคู่ควรที่จะขึ้นไปชั้นบน”
ซูอันหัวเราะ “เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นใคร? เจ้าคิดว่าที่แห่งนี้ต้องการการอนุมัติจากเจ้างั้นเหรอ? เหตุผลเดียวที่ข้าจะยอมประชันกับเจ้า ก็เพราะว่าข้าคิดว่าเจ้าอยากจะเสียหน้าในที่สาธารณะก็แค่นั้น เจ้าดูสิ้นหวังมากจนข้าคงรู้สึกเสียใจหากไม่ได้ช่วยเหลือเจ้า”
แน่นอนว่าซูอันตั้งใจยั่วโมโหอีกฝ่ายเพื่อเปิดโอกาสในการรับคะแนนความโกรธแค้นให้ได้มากที่สุด
ฝูงชนตกตะลึง ปากของชายผู้นี้ไม่ได้ไปไกลไปหน่อยเหรอ?
แม้แต่เซี่ยเต๋าอวิ๋นก็ขมวดคิ้ว ท้ายที่สุด แม้แต่นางก็ยังรู้กิตติศัพท์ของซวีฉินซ่ง และนางก็ไม่มั่นใจว่าตัวเองจะเอาชนะเขาได้ ซูอันไปเอาความมั่นใจมาจากไหน?
แม้จะมีความสามารถทางดนตรีที่น่าทึ่ง แต่ก็ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับความสามารถทางวรรณกรรม!
—
ท่านยั่วยุซวีฉินซ่งสำเร็จ
ได้รับคะแนนความโกรธแค้น +666!
—
ซวีฉินซ่งไม่เคยเห็นคนที่โอหังเช่นนี้มาก่อน เขาสะกดความโกรธของตัวเองลงอย่างหนักก่อนจะพูดว่า “ข้าถือว่าเจ้ารับคำท้าของข้าแล้วนะ!
“นายพลยิงเสือ คันธนูแข็งแกร่ง แต่หินนั้นแกร่งกว่า”
มีนักวิชาการที่น่าภาคภูมิใจไม่น้อยที่นี่ พวกเขาทั้งหมดเริ่มไตร่ตรองถึงถ้อยคำเหล่านี้ แม้แต่เซี่ยเต๋าอวิ๋นก็ขมวดคิ้ว
แม้ว่านี่จะดูเหมือนเป็นการทดสอบความคล้องจองที่เรียบง่าย แต่วลีนี้กลับเกี่ยวดองกับเรื่องราวพื้นบ้านเรื่องหนึ่ง
ครั้งหนึ่งมีแม่ทัพคนหนึ่งเห็นเสืออยู่ไกล ๆ เขาจึงยิงธนูใส่มันด้วยความตื่นตระหนก แต่เมื่อลดคันธนูลง เขากลับพบว่าไม่มีเสือเลย มันเป็นเพียงหินที่มีรูปร่างเหมือนเสือ อย่างไรก็ตาม ลูกศรนี้ยังคงเจาะเข้าไปในหิน ดังนั้นผู้คนทั่วโลกจึงต่างยกย่องความแข็งแกร่งของแขนของชายหนุ่ม
มีเพียงซูอันเท่านั้นที่พ่นลมหายใจด้วยความเย้ยหยัน เขานึกว่าพวกคนมีความรู้ในโลกนี้จะมีน้ำยาบ้าง แต่ท้ายที่สุด คนพวกนี้ก็ทำได้เพียงแค่นี้เอง
ดังนั้นเขาจึงสุ่มตอบไปว่า “คณิกาดื่มจนเมามาย แม้นร่างกายนางจะแน่นิ่ง กลับไม่มีใครแตะต้องมือนาง”
เซี่ยเต๋าอวิ๋นพูดซ้ำวลีนี้อย่างเงียบ ๆ นางพบว่าการจับคู่นั้นทำอย่างพิถีพิถันจริง ๆ แต่ความหมายของวลีนี้ค่อนข้างจะเกินไป…
เจิ้งตานกลั้นหัวเราะ ผู้ชายคนนี้มีพรสวรรค์ที่แปลกประหลาดจริง ๆ
ซวีฉินซ่งสั่นเทาอย่างรุนแรงขณะที่ชี้ไปที่ซูอัน ใบหน้าของเขาแดงก่ำ “เจ้า…กำลังดูถูกหลักศีลธรรม!”
—
ท่านยั่วยุซวีฉินซ่งสำเร็จ
ได้รับคะแนนความโกรธแค้น + 145!
—
ซูอันหัวเราะ “ดูถูกหลักศีลธรรม? ประโยคของข้าบริสุทธิ์ผุดผ่องไม่มีคำใดส่อไปในทางผิดศีลธรรมแม้แต่น้อย เจ้าที่คิดไปไกลต่างหากที่มีจิตใจสกปรกไม่ใช่เหรอ?”
ซวีฉินซ่งตะคอกกลับด้วยความโกรธ “ได้! คราวนี้ข้าจะถือว่าเจ้าจับคู่ได้ดี ฟังให้ดี นี่คือประโยคต่อไป ข้าไม่เชื่อว่าเจ้าจะโชคดีและจับคู่มันได้อีกครั้ง!”
“ถ้าข้าจับคู่ได้มันก็หมายความว่าข้าจับคู่ได้ เจ้าหมายความว่ายังไงที่บอกว่าข้าโชคดี?แต่ก็ช่างเถอะ หากเจ้ามีอะไรเพิ่มเติมก็ลองว่ามาดู ด้วยระดับทักษะของเจ้า ข้าสงสัยจริง ๆ ว่ามันจะมีอะไรพิเศษ” ซูอันกล่าวอย่างดูถูก
ความชั่วร้ายแวบผ่านดวงตาของซวีฉินซ่ง “วลีต่อไปคือ ความกตัญญูเป็นอันดับแรกในหลักคุณธรรม อย่าลืมไปเยี่ยมเยียนบุพการี!”
ผู้ชมเงียบเมื่อได้ยินเรื่องนี้ พวกเขามองกลับไปกลับมาระหว่างผู้แข่งขันทั้งสอง
พวกเขาทั้งหมดรู้ว่าซูอันเคยเป็นเด็กกำพร้าตั้งแต่อายุยังน้อย และลุงที่เลี้ยงเขาก็จากไปเช่นกัน
สำหรับตระกูลฉู่ เขาเป็นเพียงลูกเขยที่แต่งเข้าตระกูล เมื่อพิจารณาจากค่านิยมของโลกนี้แล้ว ไม่มีใครทั้งนั้นที่คิดว่าตระกูลฉู่เป็นครอบครัวของเขา
ซูอันไม่มีแม้แต่ครอบครัวให้กลับไป เขาควรจะไปเยี่ยมใคร?
เซี่ยเต๋าอวิ๋นขมวดคิ้ว “นายน้อยซวีเจ้ากำลังล้ำเส้น”
ซวีฉินซ่งยิ้ม “ข้าไม่เข้าใจสิ่งที่แม่นางเซี่ยพูด มีอะไรผิดปกติกับวลีของข้า? นี่คือสิ่งที่ทุกคนควรรู้ใช่ไหม? หรือว่านี่อาจจะมากเกินไปสำหรับเขาแล้ว?”
เซี่ยเต๋าอวิ๋นอ้าปากจะตอบโต้ แต่ไม่พูดอะไร ถ้านางพูดแทนซูอันตอนนี้นางจะตกหลุมพรางของซวีฉินซ่งและนำความอับอายมาให้ซูอัน
นางมองซูอันอย่างกังวล แต่นางไม่เห็นความกลัวหรือความโกรธในสายตาของเขา
ซูอันมองไปที่ซวีฉินซ่ง “น้องชาย ถุงใต้ตาของเจ้าค่อนข้างใหญ่”
“เกี่ยวอะไรกับเจ้า!?” ซวีฉินซ่งพ่นลมหายใจ “บัญฑิตอย่างข้าที่อุทิศตนเพื่อการศึกษามักจะไม่มีเวลาพักผ่อนมากนัก เป็นเรื่องปกติสำหรับเราที่จะมีถุงใต้ตา!”
“จริงอย่างนั้นหรือ? ถ้ายึดตามคำพูดของเจ้า ถ้างั้นมันก็หมายความว่า คนไม่มีรอยคล้ำรอบดวงตาถือว่าเรียนไม่หนัก? แม่นางเซี่ย ถือว่ามีความสามารถมากที่สุดในเมืองจันทร์กระจ่าง แต่ข้ากลับไม่เห็นว่านางจะมีถุงใต้ตาเหมือนอย่างเจ้าเลย” ซูอันชี้ไปที่เซี่ยเต๋าอวิ๋นซึ่งยืนอยู่ข้างเขา
เซี่ยเต๋าอวิ๋นหน้าแดง ทำไมเจ้าถึงลากข้าเข้าไปเกี่ยวด้วย?
ทุกคนมองไปที่ใบหน้าอันสวยงามของเซี่ยเต๋าอวิ๋นต่างถอนหายใจด้วยความชื่นชมในเวลาเดียวกัน พวกเขาก็มองดูซวีฉินซ่งอย่างโกรธเคือง
ซวีฉินซ่งโบกมืออย่างแรง “นั่นไม่ใช่สิ่งที่ข้าหมายถึง! บางคนอาจแตกต่างกันได้ นั่นคือสิ่งที่ข้าอยากจะสื่อ!”
ซูอันคาดเดาคำตอบนี้ของอีกฝ่ายเอาไว้แล้ว จากนั้นเขาชี้ไปที่ทุกคนรอบตัวเขา “ดูสิ มีกี่คนที่มีรอยคล้ำใต้ตา? ไม่มีใครทำงานหนักเท่าเจ้าเหรอ?”
ตอนนี้ซวีฉินซ่งซึ้งแล้วว่าการตกเป็นเป้าหมายความโกรธของทุกคนเป็นอย่างไร เขาตื่นตระหนกทันที “ทำไมเจ้าถึงเลือกโจมตีข้า? ข้าไม่ได้หมายความอย่างนั้นสักหน่อย!”
—
ท่านยั่วยุซวีฉินซ่งสำเร็จ
ได้รับคะแนนความโกรธแค้น + 444!
—
“อ๋อ ข้าเข้าใจแล้ว” ซูอันหัวเราะ “ดูเหมือนว่าเจ้าน่าจะใช้เวลามากเกินไปกับการมึนเมามากกว่าร่ำเรียน เจ้าจึงมีร่างกายที่อ่อนแอกว่าผู้อื่น”
“กล้าดียังไงมาใส่ร้ายข้า!” ซวีฉินซ่งโกรธมาก อย่างไรก็ตามเขาพยายามอย่างดีที่สุดเพื่อรักษาไหวพริบเกี่ยวกับตัวเขา “ถ้าเจ้าจับคู่วลีของข้าไม่ได้ ก็ยอมรับว่าเจ้าจับคู่ไม่ได้ ทำไมเจ้าต้องพูดเรื่องไร้สาระทั้งหมดนี้!”
—
ท่านยั่วยุซวีฉินซ่งสำเร็จ
ได้รับคะแนนความโกรธแค้น + 666!
—
“ใครบอกว่าข้าจับคู่ไม่ได้?” ซูอันยิ้มอย่างลึกลับ “วลีที่เจ้าให้ข้าคือ ‘ความกตัญญูเป็นอันดับแรกในหลักคุณธรรม อย่าลืมไปเยี่ยมเยียนบุพการี’ เมื่อพิจารณาถึงสถานการณ์ปัจจุบันของเจ้าแล้ว งั้นข้าขอมอบวลีหนึ่งที่เหมาะกับตัวเจ้าให้ก็แล้วกัน ‘ราคะที่มากเกินไปเป็นรากเหง้าของความชั่วร้ายทั้งหมด ขอแนะนำให้แตะต้องผู้หญิงน้อยลง’”
ความเงียบงันปกคลุมในชั่วขณะหนึ่ง ก่อนที่ทั้งห้องจะระเบิดด้วยเสียงหัวเราะที่ไม่สามารถควบคุมได้
แม้แต่ใบหน้าของเซี่ยเต๋าอวิ๋นก็กลายเป็นสีแดง ผู้ชายคนนี้ฉลาดจริง ๆ พยายามจะเชื่อมโยงทุกอย่างที่เขาพูดกลับไปยังหัวข้อเดียวกันจนได้
ใบหน้าของซวีฉินซ่งกลายเป็นสีแดงทั้งหมด “เจ้า เจ้า เจ้า… เจ้ากำลังดูถูกหลักศีลธรรมอีกแล้ว! นี่เป็นการดูถูกหลักศีลธรรมอย่างแท้จริง!”
—
ท่านยั่วยุซวีฉินซ่งสำเร็จ
ได้รับคะแนนความโกรธแค้น + 999!
—
โชคไม่ดีที่ความโกรธของเขาถูกกลืนหายไปกับเสียงหัวเราะรอบ ๆ
ซ่างเชียนสาปแช่งเมื่อเห็นฉากนี้ “ไอ้ขยะ!”
ซวีฉินซ่งเป็นเหยื่อของการยั่วยุโดยสมบูรณ์ เขาพูดเสียงดังว่า “ข้ายังมีอีกหลายประโยค ยังมี…”
ด้วยพรสวรรค์ของเขา มันง่ายที่จะคิดวลีวรรณกรรมเพิ่มเติม อย่างไรก็ตาม สองวลีก่อนหน้านี้พ่ายแพ้ต่อคำว่า ‘สัมผัส’ ซึ่งทำให้เขาเริ่มสงสัยในชีวิตของตัวเอง เขาไม่รู้จริง ๆ ว่าจะใช้วลีใดเพื่อไถ่ตัวเองได้
ซูอันหัวเราะเมื่อเห็นอีกฝ่ายพูดตะกุกตะกักและพูดติดอ่าง “เอาล่ะ เจ้าเป็นคนถามคำถาม และข้าก็ตอบไปแล้ว ตอนนี้ถึงคราวที่ข้าจะถามบ้างล่ะ”
