บทที่ 500 ตายด้วยความคับข้องใจ
บทที่ 500 ตายด้วยความคับข้องใจ
ความเข้าใจได้เกิดขึ้นในใจของเฉินเซวียน ในที่สุดเขาก็เข้าใจสิ่งที่ซูอันวางแผนไว้ ไอ้เด็กเวรนั่นจงใจล่อเขามาที่นี่เพื่อที่จะได้ใช้มังกรตัวนี้จัดการกับเขา!
ความเกลียดชังของเขาที่มีต่อซูอันเพิ่มขึ้นเทียมฟ้าเมื่อตระหนักถึงสิ่งนี้ ไอ้เด็กเวรนี่เจ้าเล่ห์เกินไปแล้ว!
ไม่ว่ายังไงวันนี้ข้าก็ต้องฆ่าไอสารเลวตัวน้อยนั่นให้ได้ ก่อนที่มันจะนำหายนะครั้งใหญ่มาสู่ชีวิตของเขาในอนาคต
แต่แล้วเฉินเซวียนก็พบว่าความคิดนี้ของเขาค่อนข้างแปลก มีมังกรตัวใหญ่อยู่ตรงหน้า แต่ส่วนหนึ่งในห้วงความคิดของเขากลับยังคงหมกมุ่นอยู่กับการฆ่าซูอัน
สิ่งสำคัญที่สุดในตอนนี้ที่เขาควรจะคิด มันต้องเป็นการหาวิธีเอาชีวิตรอดจากมังกรบ้านี่สิโว้ย!
ดวงตาที่โหดเหี้ยมกลมโตของมังกรยักษ์เพ่งมองร่างกายสีทองที่เปล่งประกายของเฉินเซวียนอย่างละเอียด “โอ้ ที่แท้เจ้าเป็นผู้บ่มเพาะธาตุโลหะ ไม่น่าแปลกใจเลยที่เจ้าไม่ได้รับอันตรายหลังจากรับการโจมตีของข้า”
เฉินเซวียนคร่ำครวญในใจ พลังชี่ของเขาตอนนี้ปั่นป่วนอย่างหนักแถมอวัยวะภายในก็ได้รับบาดเจ็บสาหัส เขาพูดอย่างรวดเร็วว่า “ราชามังกรผู้ยิ่งใหญ่ โปรดใจเย็น ๆ ก่อน ข้าไม่ได้ตั้งใจเข้ามารบกวนท่านจริง ๆ ข้าแค่บังเอิญผ่านเข้ามาที่นี่เพราะไล่ล่าศัตรูของข้า ข้าไม่ได้ตั้งใจจะรบกวนท่าน! ข้าหวังว่าราชามังกรผู้ยิ่งใหญ่จะให้อภัยในการกระทำอันโง่เขลาของข้า ข้าจะรีบออกไปเดี๋ยวนี้!”
ในเวลาเดียวกัน เฉินเซวียนก็มองไปรอบ ๆ เพื่อหาไอ้เวรซูอันที่คงซ่อนตัวอยู่ เขาไม่สามารถละทิ้งความคิดที่จะฆ่าซูอันได้ จนแม้แต่เขายังประหลาดใจกับตัวเอง
มังกรยักษ์พ่นลมหายใจ “ข้าไม่อนุญาตให้มนุษย์คนใดรู้ที่อยู่ของข้า!” มังกรเอ่ยขึ้น “นี่คือเหตุผลที่เจ้าต้องตาย!”
มันบิดตัวทันทีที่พูดจบ ก่อนที่จะฟาดหางด้วยพลังทำลายล้าง
เฉินเซวียนที่ตกใจพยายามหลบเลี่ยง แต่โชคไม่ดีที่แม้ว่าร่างของมังกรจะใหญ่โต แต่การเคลื่อนไหวของมันกลับว่องไวเกินกว่าที่เขาจะหลบได้!
แม้ว่าเฉินเซวียนจะทำทุกวิถีทางเพื่อหลบหลีก แต่เขาก็ยังถูกหางมหึมาของมังกรฟาดใส่ ร่างของเขาพุ่งออกไปจากถ้ำชนต้นไม้หลายต้นก่อนที่จะหยุด ทั้งร่างของเขาปั่นป่วน
การโจมตีครั้งที่สองนี้มีพลังมากกว่าครั้งแรกมาก การโจมตีนี้เต็มไปด้วยเจตนาฆ่า
“หัวหน้าเฉิน เกิดอะไรขึ้… ว…เวรแล้ว!” ระดับการบ่มเพาะของหลิวชานและคนอื่น ๆ อยู่ต่ำกว่าเฉินเซวียน และพวกเขาเพิ่งตามมาทันเท่านั้น จากความวุ่นวายทั้งหมด พวกเขาคิดว่าเฉินเซวียนกำลังทุบตีซูอัน ดังนั้นพวกเขาจึงเต็มไปด้วยความตื่นเต้นขณะที่รีบวิ่งมา ไม่มีใครคาดคิดว่าเจ้านายใหม่ของพวกเขาจะเป็นฝ่ายถูกทุบตีแทน!
ร่างกายของพวกเขาแข็งทื่อเมื่อเห็นมังกรสีแดง
มังกรเป็นสัตว์ในตำนาน ซึ่งตอนนี้มีอยู่จริง ๆ ต่อหน้าพวกเขา!
พวกเขาทั้งหมดหันหลังวิ่งไปโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย สำหรับเจ้านายใหม่…พวกเขาแค่หวังว่าจะช่วยถ่วงเวลามังกรตัวนี้ให้นานขึ้นอีกนิด…
ในความเป็นจริง มันจะดีกว่าถ้าเฉินเซวียนตาย กลุ่มวาฬจะอยู่ภายใต้การควบคุมของพวกเขาอย่างสมบูรณ์ และจะสามารถใช้โอกาสนี้เพื่อเข้าครอบครองค่ายเมฆาทมิฬได้ในคราวเดียว
มังกรแดงหันไปทางกลุ่มของหลิวชาน มันไม่ได้ไล่ตามพวกเขา แต่อ้าปากพ่นเปลวเพลิงที่ร้อนแรงเหนือจินตนาการออกมา
หลิวชานและคนของเขาที่ถูกเปลวเพลิงกลิ้งไปมาบนพื้นเพื่อดับไฟอย่างบ้าคลั่ง พยายามอย่างยิ่งที่จะเอาชีวิตรอด แต่น่าเสียดายที่เปลวเพลิงไม่ดับลงเลยไม่ว่าพวกเขาจะพยายามอย่างไร…
เสียงโหยหวนของความเจ็บปวดดังมาจากใต้เปลวเพลิงที่ปกคลุมร่างหลายร่าง เพียงไม่กี่วินาที ร่างกายของพวกเขาก็กลายเป็นถ่าน และไม่นานนักลมกระโชกแรงที่พัดมาก็ทำให้ร่างแตกสลายกลายเป็นเถ้าถ่านลอยไปทั่ว
เฉินเซวียนตื่นตระหนกสุดขีด และเริ่มวิ่งหนีเอาชีวิตรอด ทุกความคิดเกี่ยวกับการต่อสู้ถูกละทิ้ง ธาตุโลหะแพ้ธาตุไฟโดยธรรมชาติ! ร่างโลหะซึ่งเขาบ่มเพาะจนสมบูรณ์แบบด้วยความยากลำบาก อาจสามารถทนรับการโจมตีทางกายภาพจากมังกรได้บ้าง แต่ถ้าโดนไฟมังกรเผาแล้วล่ะก็ เขาไม่รอดแน่!
มังกรแดงไล่ตามเฉินเซวียนอย่างไม่ลดละ
…
ซูอันได้ยินเสียงกรีดร้องที่น่าสงสารข้างนอก สมควรแล้ว พวกเจ้าทั้งหมดรนหาที่ตายกันเองนะ!
เขาวิ่งไปที่ด้านข้างของเจิ้งตานและรีบปลดพันธนาการที่เหมือนหมอกรอบตัวนาง
“อาซู!” เจิ้งตานดวงตาพร่ามัว นางตกใจพร้อมกับดีใจในเวลาเดียวกันเมื่อเห็นหน้าของซูอัน “ข้าฝันไปหรือเปล่า?”
“ข้าจะพาเจ้าออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้!” ซูอันไม่กล้าเสียเวลาใด ๆ เขาอุ้มนางขึ้นมา
แต่ในขณะที่ชายหนุ่มกำลังจะจากไป เขาได้ยินเสียงของหมี่ลี่ “เอาลูกแก้วนั่นไปด้วย มันเป็นของที่ไม่ธรรมดาแน่ ๆ!”
“เข้าใจแล้ว!” ซูอันได้ตอบกลับ
เขากระโดดขึ้นไปในอากาศและคว้าลูกแก้วเอาไว้
ความอบอุ่นไหลผ่านมือของเขาทันที เขาใส่มันเข้าไปในกระเป๋าของตัวเองและแบกเจิ้งตานวิ่งออกมา
ทันใดนั้น เกิดเสียงคำรามรุนแรงราวกับว่ามันได้สั่นสะเทือนไปถึงสวรรค์ พายุรุนแรงพัดมาที่เขา และซูอันสามารถรู้สึกถึงพลังกดดันอันมหาศาล
มังกรสีแดงกลับมาที่ถ้ำอย่างรวดเร็วและจับซูอันไว้ได้
“มนุษย์ที่น่ารังเกียจ! เจ้าใช้สหายของเจ้าล่อราชาองค์นี้ออกไปเพื่อหาโอกาสขโมยลูกแก้วของข้า!” มังกรแดงคำรามอย่างโกรธจัด
เฉินเซวียนกรีดร้องในใจ แกเรียกใครว่าสหายของไอ้เวรนั่น? ข้าก็ถูกหลอกมาเหมือนกันโว้ย!
—
ท่านยั่วยุเฉินเซวียนสำเร็จ
ได้รับคะแนนความโกรธแค้น + 1,024!
—
ซูอันตกตะลึงเมื่อได้รับคะแนนความโกรธแค้นจากเฉินเซวียน ชายผู้นั้นยังคงซ่อนอยู่ใกล้ ๆ งั้นเหรอ?
ดวงตาของเขามองไปทางซ้ายและขวา แต่ไม่เห็นใคร เขาไม่รู้ว่าชายคนนั้นกำลังซ่อนตัวอยู่ที่ไหน?
แต่ในขณะที่ซูอันกำลังรู้สึกเสียใจอยู่น้อย ๆ ทันใดนั้นก็มีเสียงที่อ่อนแอดังมาจากกลางอากาศ “ไอ้ลูกหมา ข้าอยู่นี่!”
—
ท่านยั่วยุเฉินเซวียนสำเร็จ
ได้รับคะแนนความโกรธแค้น + 999!
—
ซูอันเงยหน้าขึ้นและความปีติยินดีก็แผ่ไปทั่วใบหน้าของเขา เฉินเซวียน ที่ดุร้ายนั้นดูซีดเซียวมากในตอนนี้ ร่างกายทั้งหมดของเฉินเซวียนอยู่ภายในกรงเล็บขนาดใหญ่ของมังกรแดง
เพ่ยเหมียนหมานเคยบอกเขาว่าร่างกายของเฉินเซวียนนั้นแข็งแกร่งยิ่งนัก
อย่างไรก็ตาม ร่างกายที่เกือบจะอยู่ยงคงกระพันนี้ได้ถูกกรงเล็บของมังกรแดงเจาะทะลุได้ง่าย ๆ กรงเล็บซี่หนึ่งแทงแผ่นหลังมหาโจรจนทะลุออกมาจากอก
เลือดไหลลงมาตามกรงเล็บนั้น ไม่น่าแปลกใจที่ใบหน้าของเฉินเซวียน จะซีดเซียว! เขากำลังเสียเลือดอย่างรวดเร็วจากบาดแผลที่หน้าอก!
ซูอันไม่สามารถกลั้นหัวเราะได้ “หัวหน้าเฉิน ก่อนหน้านี้เจ้ามักทำตัวหยิ่งผยองอยู่ตลอดเลย ตอนนี้เจ้าทำไม่ได้แล้วงั้นเหรอ?”
เฉินเซวียนอ้าปากค้างเพราะความโกรธจัด
เขาอยู่ในสถานการณ์ที่เลวร้ายเช่นนี้แล้ว แต่ไอ้เวรผู้นี้ก็ยังเยาะเย้ยซ้ำเติมเขาอยู่!
เขาใกล้หมดลมหายใจสุดท้ายแล้ว แต่ดูเหมือนว่าความโกรธจะเข้าควบคุมร่างกายของเขา ทำให้เขามีแรงตะโกนลั่น “อ…อ…ไอ้สารเลว ไอ้ลูกหลายพ่อ ไอ้ปากหมา! ข้าจะไม่หยุดตามล่าเจ้า แม้ว่าข้าจะกลายเป็นผี!”
การเคลื่อนไหวอย่างกะทันหันทำให้กรงเล็บของมังกรเจาะลึกเข้าไปในตัวเฉินเซวียน และเขาก็แทบจะเป็นลมจากความเจ็บปวด
ทั้งหมดนี้เป็นความผิดของไอ้เวรซูอัน!
—
ท่านยั่วยุเฉินเซวียนสำเร็จ
ได้รับคะแนนความโกรธแค้น + 999…999…999…
—
ซูอันหัวเราะ “ตั้งแต่ครั้งแรกที่เราพบกัน เจ้าก็เอาแต่เกลียดชังข้า ด่าว่าข้า จนตอนนี้ที่ใกล้จะตาย เจ้าก็ยังคงด่าข้าได้อยู่ เจ้านี่มันน่าเหลือเชื่อจริง ๆ”
เฉินเซวียนรับไม่ได้อีกต่อไป
—
ท่านยั่วยุเฉินเซวียนสำเร็จ
ได้รับคะแนนความโกรธแค้น + 1,024!
—
เฉินเซวียนยังคงพยายามดิ้นรนสุดชีวิต เขาต้องการกัดเนื้อของไอ้สารเลวน้อยแม้ว่าตัวเองจะต้องตายเพราะทำอย่างนั้น!
โดยไม่คาดคิด มังกรสีแดงเริ่มไม่พอใจกับการดิ้นรนของเขา มันกระแทกกรงเล็บลงไปที่พื้น และร่างกายของเฉินเซวียนก็แตกดังโพละราวกับแตงโม!
โดยไม่คาดคิด ตัวละครที่ทะเยอทะยานและไร้ความปรานีกลับต้องมาพบจุดจบอย่างง่ายดาย
เจิ้งตานตกใจมากจนซุกศีรษะไว้ที่หน้าอกของซูอัน แม้ว่านางจะฆ่าคนมามากมายในฐานะผู้นำกลุ่มวาฬ แต่นางก็ไม่เคยเห็นภาพที่น่าสยดสยองขนาดนี้
คนที่เพิ่งตายไปนั้นเป็นคนที่มีชื่อเสียงในโลกใต้ดินพอ ๆ กันกับนาง เจิ้งตานจึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกอกสั่นขวัญหาย
มีโอกาสน้อยมากที่จะชนะมังกรที่น่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ เฉินเซวียนแค่ออกจากโลกนี้นำหน้านางไปหนึ่งก้าว
มังกรแดงหันดวงตาใหญ่โตไปที่ซูอัน “เจ้ายังไม่ตาย?”
ซูอันยิ้ม “ใช่สิ ข้ายังไม่ตาย ข้าไม่มีทางตายก่อนเจ้าแน่นอน เรื่องนี้ข้ามั่นใจ!”
—
ท่านยั่วยุมังกรแดงสำเร็จ
ได้รับคะแนนความโกรธแค้น + 1,024!
—
“เจ้ากำลังรนหาที่ตาย!” มังกรแดงคำรามด้วยความโกรธ เปลวไฟที่ร้อนแรงพุ่งเข้าหาซูอัน
