บทที่ 481 กลยุทธ์ ‘ชายเจ้าชู้’
บทที่ 481 กลยุทธ์ ‘ชายเจ้าชู้’
ตระกูลฉู่ในคืนก่อนหน้านี้ยืนยันที่จะให้นางค้างแรมที่นี่ให้ได้ เพื่อที่จะเก็บข่าวอาการของฉู่ชูเหยียนไว้เป็นความลับ
แต่ตอนนี้ฉู่ชูเหยียนดูเหมือนสบายดีแล้ว ดังนั้นการเก็บความลับคงไม่จำเป็นอีกต่อไป
ฉู่ชูเหยียนเข้าใจชัดเจนว่าเจตนาของพ่อของนางคืออะไร “แน่นอน หากเจ้าปรารถนาที่จะกลับไป เจ้าสามารถกลับได้เลย!” นางพูดด้วยรอยยิ้ม
ชิวฮัวเล่ยพยักหน้ารับทราบ และจากนั้นร่างที่งดงามของนางก็หายลับไป
ซูอันกะพริบตาสองสามครั้ง…เกิดอะไรขึ้น?
ทำไมนางไม่พูดอะไรกับข้าสักคำก่อนจากไป?
“ที่รัก บางเวลาผู้หญิงอารมณ์จะแปรปรวนโดยไร้สาเหตุงั้นเหรอ?” ซูอันกล่าวอย่างหดหู่อย่างเห็นได้ชัด
ฉู่ชูเหยียนตอบอย่างไม่ใส่ใจ “ใครจะรู้? บางทีเจ้าอาจทำอะไรบางอย่างให้นางโกรธก่อนหน้านี้ก็ได้”
แม้นางจะพูดเช่นนี้ แต่ในใจนางก็มีความสุขอย่างมาก ชิวฮัวเล่ยสวยเกินไป และนางก็รู้สึกกดดันอย่างมากเมื่ออยู่ต่อหน้าผู้หญิงคนนี้
แต่นางก็เก็บอารมณ์ของตัวเองได้อย่างรวดเร็ว ตอนนี้นางมีเรื่องสำคัญที่ต้องไปจัดการโดยเร็วที่สุด “อาซู เจ้าไปกับข้าที”
“อื้ม…” ซูอันตามนางไปพลางสงสัยว่าเขาไปทำอะไรให้ชิวฮัวเล่ยขุ่นเคือง? แม้ว่าเขาจะรู้ว่านางเสแสร้งมาตลอด แต่จู่ ๆ การที่นางยอมแพ้แบบนี้…เขาจะไม่รู้สึกผิดหวังได้ยังไง?
เขาถอนหายใจ ผู้หญิงช่างเข้าใจยากจริง ๆ!
หลังจากออกจากคฤหาสน์ตระกูลฉู่ ฉู่ชูเหยียนไม่ได้ไปดูสถานการณ์ประท้วง แต่กลับเดินทางไปยังตระกูลเจิ้งแทน
หลังจากมีส่วนร่วมในธุรกิจมาหลายปีแล้ว นางเข้าใจว่าในการแก้ปัญหานั้น จะต้องค้นหารากเหง้า การประท้วงนี้เป็นผลมาจากอุบายของตระกูลเจิ้งอย่างชัดเจน!
เมื่อทั้งสองมาถึงตระกูลเจิ้ง ฉู่ชูเหยียนจึงขอพบกับผู้นำตระกูล เจิ้งอวี้ถัง แต่นางกลับได้รับแจ้งว่าเขาไม่อยู่
“พวกเขาปฏิเสธที่จะพบกับเราชัดเจนขนาดนี้ เราจะทำอะไรได้อีก?” เมื่อเห็นว่าตระกูลเจิ้งมีท่าทีเย็นชากับพวกเขา ซูอันก็รู้สึกกังวลเล็กน้อย
ฉู่ชูเหยียนไม่แปลกใจเลย “นี่คือเหตุผลที่ข้าพาเจ้ามาด้วย” นางกล่าว
“ข้า?” ซูอันตกตะลึง เขาไม่เข้าใจว่านางหมายถึงอะไร
ฉู่ชูเหยียนมองไปที่ทางเข้าของตระกูลเจิ้ง “เจ้าจงเข้าไปขอพบคุณหนูตระกูลเจิ้ง” นางกล่าว ริมฝีปากสีแดงของนางขยับอย่างรวดเร็ว “เจ้าเคยมีบุญคุณกับนางมาก่อน ข้าเชื่อว่านางจะต้องสำนึกในบุญคุณของเจ้าบ้างไม่มากก็น้อย ดังนั้นนางควรยินดีที่จะให้เจ้าเข้าพบ”
ใบหน้าของซูอันเริ่มมืดมนทันที “นี่มันอะไรกันเนี่ย? เจ้ากำลังส่งข้าออกไปเป็นเหยื่อเหรอ?”
ฉู่ชูเหยียนพ่นลมหายใจ “ขนาดข้ายังไม่กลัวว่าจะสูญเสียอะไรเลย เจ้าจะต้องไปกลัวอะไร? เข้าไปเดี๋ยวเลย!”
เมื่อซูอันขมวดคิ้วมุ่นในขณะเดินไปที่ประตูของตระกูลเจิ้ง ยามเฝ้าประตูต่างมองหน้ากันอย่างตกตะลึงเมื่อรู้ว่าเขามาทำไม อย่างไรก็ตาม พวกเขาก็ยังรายงานเข้าไปด้านใน
ไม่นานก็มีคนออกมาจากด้านในและพูดกับเขา “นายน้อยซู คุณหนูของเรายินดีให้ท่านเข้าพบ”
ซูอันพอใจในตัวเจิ้งตาน อย่างน้อยเขาก็ไม่ได้รับความอับอายในการมาที่นี่
ชายหนุ่มรีบหันกลับมาเพื่อชวนฉู่ชูเหยียนให้เข้าไปกับเขา แต่นางกลับส่ายหัวปฏิเสธ
เขากำลังจะพยายามเกลี้ยกล่อมนาง แต่ฉู่ชูเหยียนกลับส่งผ่านเสียงผ่านพลังชี่มาหาเขาซะก่อน “ตระกูลเจิ้งไม่อยากจะพบกับข้า การปรากฏตัวของข้าจะทำให้พวกเขากังวลเท่านั้น เจ้าควรเข้าไปคนเดียว และเมื่อเจ้าพบนาง เจ้าจงถามนางเกี่ยวกับเรื่องเหล่านี้…”
ซูอันจำคำพูดของนางไว้แล้วเดินตามคนรับใช้เข้าไปข้างใน
นี่เป็นครั้งแรกที่ชายหนุ่มมาเยี่ยมชมคฤหาสน์ตระกูลเจิ้ง เมื่อมองแวบแรก เรือนพักก็ดูหรูหราพอ ๆ กับในตระกูลฉู่ อย่างไรก็ตาม เมื่อตรวจสอบอย่างละเอียดถี่ถ้วน เขาก็ตระหนักว่าคฤหาสน์ตระกูลฉู่ดูลึกลับกว่า เนื่องจากตระกูลฉู่เป็นตระกูลที่เก่าแก่มากกว่า ซึ่งมีทรัพย์สมบัติโบราณที่ตกทอดมามากมาย แน่นอนว่าตระกูลเจิ้งไม่มีของเหล่านั้น
นี่อาจเป็นข้อแตกต่างระหว่างตระกูลที่เพิ่งรุ่งเรืองกับตระกูลที่ก่อตั้งมาหลายชั่วอายุคน
ซูอันเดินผ่านสนามหญ้าหลายแห่ง และสาวใช้อีกคนหนึ่งก็รับช่วงต่อจากคนเดิมเพื่อนำทางเขาไป
ขณะที่พวกเขาเดินต่อไป เสียงพิณจาง ๆ ก็ล่องลอยมาตามสายลม
ซูอันถอนหายใจด้วยความชื่นชม “ใครเป็นคนเล่นพิณ? ฟังดูไม่เลวเลย!”
“แน่นอนว่าเป็นคุณหนูของตระกูลเรา! นอกจากคุณหนูของเราแล้ว มีใครอีกบ้างที่สามารถมีทักษะระดับนี้ได้?” สาวใช้พูดด้วยท่าทางภูมิใจ
“เจิ้งตาน?” ใบหน้าที่สวยงามของนางปรากฏขึ้นในหัวของเขา พิณย่อมเหมาะกับภาพลักษณ์ของนางอย่างแท้จริง
เสียงเพลงพิณค่อย ๆ ดังขึ้นและชัดเจนยิ่งขึ้น ในเวลาไม่นาน เขาก็มาถึงเรือนพักที่งดงามและหรูหรา เมื่อเรียนรู้จากบทเรียนครั้งที่แล้ว สายตาของเขาเบนขึ้นไปที่ป้ายโลหะด้านบนขื่อหลังคาโดยสัญชาตญาณ
เรือนไร้มลทิน!
“คุณหนู ข้าพานายน้อยซูมาแล้ว” สาวใช้คนนั้นโค้งไปทางเรือนพัก
“เจ้าออกไปก่อน” เสียงที่นุ่มนวลราวกับลำธารที่ไหลรินบนภูเขาดังมาจากภายในเรือน เจิ้งตานกำลังเล่นพิณที่ริมหน้าต่างอย่างสบาย ๆ
“รับทราบแล้วคุณหนู!” สาวใช้โค้งคำนับและจากไปอย่างเงียบ ๆ
ซูอันกลั้นยิ้ม “ดูเหมือนเจ้าจะใส่ใจความเป็นส่วนตัวของเจ้าไม่น้อย แม้แต่สาวใช้ก็ไม่ยอมให้เข้าใกล้” เขากล่าว
เจิ้งตานยิ้ม “ข้าแค่ไม่ชอบถูกรบกวนเวลาเล่นพิณ นี่เป็นเหตุผลที่นางระมัดระวังตัวเวลาข้าออกคำสั่ง”
ซูอันถอนหายใจ “ข้าไม่ได้มารบกวนเจ้าใช่ไหม?”
“ท่านต่างจากคนอื่น” เจิ้งตานยิ้มหวาน “อาซู เข้ามาข้างในก่อนเถอะ”
ซูอันถอนหายใจ ทำไมผู้หญิงทุกคนที่เขาเจอถึงมีทักษะการแสดงที่คู่ควรแก่รางวัลออสการ์?
“ผู้บัญชาการซ่างอาจจะไม่มีความสุขนักหากได้ยินเจ้าเชิญข้าแบบนี้” ซูอันกล่าวอย่างสบาย ๆ ขณะที่เขาเดินเข้าไป
เสียงพิณหยุดลง นิ้วเรียวของเจิ้งตานวางอยู่บนพิณ ดวงตาของนางมองดูเขาอย่างสงบ “ท่านจะบอกเขาเหรอ?”
“ย่อมไม่” หัวใจของซูอันเต้นผิดจังหวะ ผู้หญิงคนนี้พยายามที่จะเกลี้ยกล่อมข้าชัด ๆ!
“งั้นก็ดีแล้ว” เจิ้งตานยิ้ม นางยืนและผายมือให้ชายหนุ่มนั่ง ก่อนที่นางจะเดินเข้ามารินชาให้เขา
ซูอันมองดูนางจากระยะใกล้ วันนี้นางสวมชุดสีน้ำเงินและขาว ทุกการเคลื่อนไหวของนาง แม้แต่ท่าทางการรินชาก็สง่างาม
“ข้ารู้สึกประหลาดใจที่คุณหนูใหญ่ตระกูลฉู่ยินยอมให้ท่านเข้ามาหาข้าด้วยตัวเองเช่นนี้” เจิ้งตานกล่าวโดยฉับพลัน
ซูอันไม่ได้ปฏิเสธ “แม่นางเจิ้งฉลาดนัก”
เจิ้งตานตอบเขาด้วยรอยยิ้ม “นางไม่กลัวว่าข้าจะกินท่านเหรอ?”
ซูอันหัวเราะและพูดว่า “ข้าไม่รู้ว่านางกลัวหรือเปล่า แต่ข้าจะเป็นคนแรกที่ตอบตกลง”
เจิ้งตานหน้าแดง “หากท่านยินดี ถ้างั้นทำไมท่านไม่เข้าร่วมกับตระกูลเจิ้งของเราแทนล่ะ? ตระกูลเจิ้งจะไม่ปฏิบัติต่อท่านอย่างไม่เป็นธรรมเหมือนที่ตระกูลฉู่ทำอย่างแน่นอน”
ซูอันส่ายหัว “ข้าไม่กล้าหรอก เว้นแต่ว่าข้าจะแต่งเข้าตระกูลเจิ้งและมีฐานะเป็นลูกเขย”
“ข้าแน่ใจว่าสามารถจัดการได้” เจิ้งตานตกลงทันที
“ถ้าข้าจำไม่ผิด เจ้าหมั้นอยู่กับผู้บัญชาการซ่างเชียนไม่ใช่เหรอ?” เฮอะ ๆ ถ้าข้าเป็นผู้ชายธรรมดาทั่วไป ป่านนี้ข้าคงหลงเสน่ห์ผู้หญิงคนนี้จนบ้าไปแล้ว
เจิ้งตานยิ้ม “มันเป็นแค่การหมั้นหมาย เรายังไม่ได้แต่งงานกันอย่างเป็นทางการเลย นอกจากนี้ แม้ว่าข้าจะแต่งงานกับคนอื่นจริง ๆ ข้าก็อยากให้ลูกของข้าเกิดจากท่าน”
