บทที่ 479 รับบทเป็นผู้ปกป้อง
บทที่ 479 รับบทเป็นผู้ปกป้อง
ดวงตากลมโตของชิวฮัวเล่ยจับจ้องมาที่ซูอัน แล้วกะพริบตา “หากเป็นคนอื่นมาหาข้ากลางดึก ข้าคงไม่มีวันสนใจแน่ แต่ข้ายินดีต้อนรับการมาเยือนจากอาซูเสมอ!”
ซูอันมองใบหน้าที่งดงามไร้ที่ติของนาง ชายหนุ่มก็รู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย เขารู้ดีว่าคำพูดของนางไม่ได้ออกมาจากความรู้สึกที่แท้จริงเลย มันเป็นเพียงแค่การแสดงที่แนบเนียนมาก ๆ
โชคดีที่อาการเหม่อคิดนี้กินเวลาเพียงชั่วพริบตาเท่านั้น เขารีบปรับอารมณ์ให้เป็นปกติก่อนที่จะเดินเข้าไปโอบรอบเอวของนาง “ฮ่า ๆ! ฮัวเล่ยของข้าน่ารักจริง ๆ เอาล่ะ ในเมื่อตอนนี้เราได้เจอกันแล้ว เรามาแนะนำตัวกับทุกคนกันเถอะ”
ร่างของชิวฮัวเล่ยแข็งค้าง เมื่อนางรู้สึกว่าแขนของเขาเลื้อยไปรอบเอวของนางจึงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่แล้วก็ตัดสินใจไม่ขัดขืน จากนั้นนางก็พูดด้วยรอยยิ้มว่า “ถ้าภรรยาของท่านมาเห็นเราตอนนี้ นางจะไม่หึงเหรอ? นางดูโกรธมากเมื่อคืนนี้ ตอนนี้นางอาการดีขึ้นแล้วหรือยัง?”
หากมีอะไรเกิดขึ้นกับฉู่ชูเหยียน จริง ๆ มันจะเป็นประโยชน์ต่อแผนของนางเช่นกัน แต่เพื่อประโยชน์สูงสุด ฉู่ชูเหยียนจะต้องไม่มาตายในตอนนี้ รออีกหนึ่งปีหรือสองปี เมื่อนางช่วยให้ซูอันมีสถานะมั่นคงในตระกูลฉู่ซะก่อน การตายของฉู่ชูเหยียนถึงจะทำให้ซูอันมีอำนาจมากขึ้นอย่างแท้จริง
“ไม่ต้องห่วง นางยังมีชีวิตอยู่” ซูอันกล่าวพร้อมกับหัวเราะเบา ๆ ราวกับว่าเขาอ่านใจของนางได้
ขณะที่นางยังคงตะลึง เขาดึงนางไปหน้าฝูงชนที่รวมตัวกัน “เรามาแนะนำตัวกันสักหน่อย นี่คือชิวฮัวเล่ยแห่งหอสุขนิรันดร์ เป็นไงนางสวยมากเลยใช่ไหม?”
หัวใจแหลกสลายเมื่อฝูงชนเห็นแขนของซูอันโอบรอบเอวของชิวฮัวเล่ยแน่น และนางไม่ได้ต่อต้านแม้แต่น้อย
ชายคนนี้จงใจทำสิ่งนี้! เขาวิ่งมาที่นี่เพื่ออวดเรา!
—
ท่านยั่วยุบรรดาคนรับใช้สำเร็จ
ได้รับคะแนนความโกรธแค้น + 99…99…99…
—
ชิวฮัวเล่ยค่อนข้างประหลาดใจกับพฤติกรรมของเขา นางไม่เข้าใจว่าทำไมชายหนุ่มข้าง ๆ ถึงทำเช่นนี้ บางทีเขาอาจแค่อยากระบายออกมาเล็กน้อยหลังจากที่ถูกข่มเหงมานาน
นางผ่อนคลายเล็กน้อยหลังจากบรรลุข้อสรุปนี้ นางทักทายฝูงชนด้วยรอยยิ้ม “สวัสดีทุกคน ข้าชื่อชิวฮัวเล่ย”
แม้ว่ารอยยิ้มที่มีเสน่ห์และน้ำเสียงที่อ่อนหวานของนางนั้นจะเป็นเพียงการแสดง แต่นางก็ได้รับการฝึกฝนมาเป็นเวลานานในหอสุขนิรันดร์จนทุกอย่างดูสมบูรณ์แบบ บรรดาคนรับใช้เหล่านี้จะสามารถต้านทานเสน่ห์ของนางได้อย่างไร?
พวกเขาต่างเคลิ้มจนวิญญาณแทบจะลอยออกจากร่าง
“อาซู เราไม่ควรไปพบท่านอ๋องและฮูหยินเหรอ?” ชิวฮัวเล่ยถามเขาเบา ๆ เห็นได้ชัดว่านางไม่สนใจคนรับใช้ธรรมดาเหล่านี้แม้เพียงเล็กน้อย
“ไม่ต้องรีบร้อนไปหรอก” ซูอันหัวเราะคิกคัก ชายหนุ่มดึงนางกลับมาข้างหน้าเพื่อเผชิญหน้ากับฝูงชน เขาจะพลาดโอกาสที่ยอดเยี่ยมในการโกยคะแนนความโกรธแค้นได้ยังไง? “ยังไงก็ตาม ฮัวเล่ย ข้ายังไม่ได้แนะนำให้เจ้ารู้จักกับบรรดาชายหนุ่มและเหล่าหญิงสาวในคฤหาสน์ของเราเลย หนุ่มน้อยหน้าใสผู้นี้คือ…อ…เอ่อ โทษที เจ้าชื่ออะไรนะ ข้าจำไม่ได้?”
—
ท่านยั่วยุคนรับใช้ A สำเร็จ
ได้รับคะแนนความโกรธแค้น + 666!
—
ฝูงชนเป็นใบ้ ถ้าเจ้าไม่รู้ว่าเราเป็นใคร! ทำไมถึงพยายามแนะนำให้เรารู้จักกับแม่นางชิว!
เจ้าแค่พยายามที่จะอวดนางต่อหน้าเราสินะ! สารเลว!
—
ท่านยั่วยุคนรับใช้สำเร็จ
ได้รับคะแนนความโกรธแค้น + 99…99…99…
—
ซูอันยิ้มแย้มแจ่มใส ในระยะเวลาอันสั้น เขากอบโกยคะแนนความโกรธได้หลายพันแล้ว
การรู้จักกับหญิงสาวสวย ๆ หลายคนช่างเป็นประโยชน์ต่อการหาคะแนนความโกรธแค้นจริง ๆ!
ชิวฮัวเล่ยตกตะลึงเช่นกัน นางไม่รู้ว่าทำไมคน ๆ นี้ถึงทำแบบนี้? เมล็ดพันธุ์แห่งความรังเกียจเล็ก ๆ บังเกิดขึ้นในตัวนาง
ช่างเถอะ ข้าจะทนอยู่เพื่อภารกิจอันยิ่งใหญ่ของสำนัก!
ในเวลาเดียวกันนี้ จู่ ๆ สาวใช้คนหนึ่งก็รีบเดินเข้ามาแจ้งข่าว “แม่นางชิว คุณหนูใหญ่เชิญท่านไปทานอาหารกับนาง”
ชิวฮัวเล่ยยิ้มเพื่อปกปิดความตกใจภายใน เมื่อวานนี้ฉู่ชูเหยียนโกรธมากจนนางได้รับบาดเจ็บสาหัสและน่าจะยังอยู่ในภาวะวิกฤต แต่ตอนนี้ฉู่ชูเหยียนกลับมาชวนนางไปกินอาหารด้วยได้? นี่อีกฝ่ายหายดีแล้วหลังจากผ่านไปเพียงคืนเดียวงั้นเหรอ?
ช่างเถอะ ไม่ว่าจะเพราะอะไรก็ตาม ข้าจะใช้โอกาสนี้รวบรวมข้อมูลเพิ่มเติม
“ฮ่า ๆ ภรรยาของข้าชวนไปทานอาหารเช้าพอดี!” ซูอันกล่าวอย่างร่าเริง “ไปกันเถอะ ข้าจะตามไปกินกับพวกเจ้าด้วย”
ชายหนุ่มไม่รู้วัตถุประสงค์ของชิวฮัวเล่ย และฉู่ชูเหยียนยังคงได้รับบาดเจ็บสาหัส เขารู้สึกไม่สบายใจจริง ๆ ที่ปล่อยให้พวกนางสองคนอยู่ด้วยกันตามลำพัง
คนรับใช้รู้สึกลำบากใจทันทีเมื่อได้ยินคำพูดของซูอัน “คุณหนูใหญ่ไม่ได้เชิญนายน้อย…คุณหนูบอกแค่ให้ข้ามาเชิญแม่นางชิว…”
คนรับใช้คนอื่น ๆ ค่อนข้างพอใจกับสถานการณ์ที่ยากลำบากของเขา
ฮึ่ม ทำตัวอวดดีนัก ลืมไปแล้วหรือไงว่าเจ้าไม่ได้เป็นอะไรมากไปกว่าลูกเขยที่แต่งเข้าบ้านภรรยา?
เจ้าต้องอับอายต่อหน้าแม่นางชิว!
ผู้คนที่โกรธเคืองอยู่ก่อนหน้านี้ต่างแสดงสีหน้ายินดีอย่างเห็นได้ชัด พวกเขาปลาบปลื้มอย่างยิ่งเมื่อเห็นซูอันกำลังจะอับอายต่อหน้าแม่นางชิว
แต่ใครจะคาดคิดว่า ซูอันกลับไม่สนใจเลย? “ภรรยาของข้าได้เชิญแม่นางชิว แต่นางไม่ได้ห้ามข้าไม่ให้เข้าร่วมถูกต้องไหม?” เขาโต้กลับ
สาวรับใช้เริ่มรู้สึกไม่สบายใจ “คุณหนูไม่ได้ห้าม แต่…”
ซูอันตัดบทนาง “งั้นก็ดีแล้ว เราจะไปด้วยกัน ข้าไม่ต้องการให้คุณหนูของเจ้ารังแกฮัวเล่ยของข้า!”
คนรับใช้คนอื่น ๆ ต่างพูดไม่ออก
ไอ้ปีศาจที่น่าสาปแช่งนี้! มีใครจัดการเขาได้บ้างไหม??
สาวรับใช้รู้สึกลำบากใจอย่างมากแต่นางก็ไม่กล้าโต้แย้งอะไร ท้ายที่สุดนางจึงทำได้แค่เพียงนำทั้งสองไปพบกับฉู่ชูเหยียน ทิ้งให้บรรดาคนรับใช้ทั้งหลายกระซิบกระซาบกันลับหลังอย่างคึกคัก
“ข้าได้ยินเขาผิดหรือเปล่า? เขาเพิ่งบอกว่าเขากังวลว่าคุณหนูใหญ่จะกลั่นแกล้งแม่นางชิวเหรอ? คุณหนูใหญ่เป็นคนดี ทำไมนางถึงอยากจะรังแกแม่นางชิวด้วยล่ะ?”
“เจ้ายังไม่เข้าใจอีกเหรอ? เห็นกันอยู่ชัด ๆ เลยว่านายน้อยวางแผนที่จะรับแม่นางชิวเป็นอนุภรรยา!”
“หา? เขาเพิ่งย้ายมาอยู่กับเราไม่นานมานี้เองนี่? เขาสามารถรับอนุภรรยาได้เหรอ? และต่อให้เขาจะทำได้ เขาจะปกป้องแม่นางชิวได้ยังไง? เจ้าไปได้ยินเรื่องไร้สาระนี้มาจากไหนเนี่ย?”
“ไม่เชื่อก็ลองถามคนรับใช้ของนายน้อยเอาเองสิ!”
