อั่งเปาทะลุโลก (发个红包去未来 ) - ตอนที่ 57

CF:บทที่ 57 การกลับตาลปัตรเร็วเกินไป

เพียงเมื่อผู้คนในเมืองลิวเหอ กำลังพูดถึงโรงงานพลาสติกและเฉลิมฉลองการขับไล่บริษัทที่ก่อมลพิษออกมาจากเมืองลิวเหอได้มีอีกข่าวหนึ่งที่แพร่ขึ้นมาในเขตหยุนหลง

“นายได้ยินมารึเปล่าว่าเทศมนตรีมาเมื่อวานนี้และตรวจสอบบริษัทที่เพิ่งตั้งใหม่นั่น และยังมีความสัมพันธ์กับบริษัทดีมาก ตอนที่บริษัทก่อตั้งขึ้น มันก็เป็นเพียงเรื่องของเวลาเท่านั้นก่อนที่เทศมนตรีจะมาตรวจสอบบริษัทด้วยตัวเอง”

“เกิดเรื่องอะไรขึ้นล่ะ? ฉันได้ยินมาว่าเทศมนตรีมาเองเลย มันเป็นโรงงานพลาสติก เขตไม่ยอมให้มันเข้ามาแน่ เมื่อวานนี้คนรวมตัวกันเป็นกลุ่มในเมืองลิวเหอและเกือบจะทุบอุปกรณ์ของพวกเขาแล้ว”

“ฮ่าๆ คนพวกนี้จะต้องเสียใจแน่ถ้าพวกเขาทุบอุปกรณ์พวกนั้นไป ฉันได้ยินมาจากญาติในเมืองว่าที่เทศมนตรีมาตรวจสอบบริษัทด้วยตัวเองเมื่อวานนี้เพราะวัสดุใหม่ที่พัฒนาโดยบริษัทนั่นสามารถทดแทนพลาสติกและปลอดมลพิษอย่างสมบูรณ์ แถมวัตถุดิบที่ใช้ยังเป็นฟางที่ไม่มีใครต้องการในพืชผลด้วย”

“ยิ่งไปกว่านั้น นายกเทศมนตรีได้พูดคุยกับบริษัทเป็นการส่วนตัวและย้ายมันไปอยู่ในเมือง นอกจากนี้กลุ่มผู้นำมาจากเมืองหลวงเมื่อวานนี้ก็มาเพียงเพื่อวัสดุใหม่นั่น”

“โชคไม่ดีเลย ถ้าเป็นแบบนี้วัสดุใหม่ที่บริษัทนี้พัฒนาจะไม่ใช่ของง่ายๆแน่ ถ้าเราได้สร้างโรงงานในเขตของเราบางทีเราก็อาจได้รับผลประโยชน์ด้วยเช่นกัน”

“อย่าเพิ่งคิดเรื่องนั้นตอนนี้เลย พวกเขายังไม่ได้ลงทะเบียน ฉันได้ยินมาว่ามีคนกระจายข่าวลือและให้ผู้คนในเมืองลิวเหอเหล่านั้น ไปทุบอุปกรณ์ของพวกเขาและต่อต้านบริษัทนั่นสุดตัว”

มีการสนทนาเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ บางคนที่เกี่ยวข้องกับเมืองก็มีข้อมูลที่สำคัญเช่นกัน พวกเขารู้ว่าบริษัท ซึ่งไม่ได้รับการจัดตั้งเป็นเวลาหลายวันในเขต มีแนวโน้มที่จะจุดประกายไฟไหม้

พวกผู้นำของรัฐบาลเขต ทุกคนกำลังกังวลในการประชุมในช่วงเช้า เพราะเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนและแน่นอนว่าได้รู้ข้อมูลจากทางเมืองมาบ้างแล้ว

ตอนนี้ไม่มีใครคิดว่าคำอธิบายของวัสดุใหม่นั้นเกินความจริง ได้แต่เพียงหวังว่ามันจะไม่ดีเท่าข้อมูลข้างต้น มิฉะนั้นพวกเขาจะรู้ว่าพวกเขาพลาดและสูญเสียอะไรไป

สีหน้าของนักปกครองเขตย่ำแย่ที่สุด เขารู้มากกว่าคนอื่นว่ารัฐมนตรีว่าการกระทรวงคุ้มครองสิ่งแวดล้อมแห่งชาติจะมาด้วยตัวเองและผู้เชี่ยวชาญด้านวัสดุจำนวนมากก็มาด้วย วันนี้เขาจะมาเยี่ยมเขตเพื่อตรวจสอบวัสดุ

นอกจากนี้ตัวอย่างวัสดุได้ถูกส่งไปยังศูนย์วิจัยวัสดุแห่งชาติเพื่อการทดสอบ ซึ่งเป็นเรื่องที่แน่นอน แต่อย่างไรก็ตามพวกเขาผลักดันบริษัท ดังกล่าวไปยังเมืองด้วยตัวเอง

ผู้อำนวยการกรมคุ้มครองสิ่งแวดล้อมดูเหมือนคนตายไปแล้ว เพราะแผนกของพวกเขามีส่วนรับผิดชอบมากที่สุดในเรื่องนี้ อาจกล่าวได้เลยว่าแผนกของพวกเขาเป็นผู้รับผิดชอบผลลัพธ์นี้ทั้งหมด

นอกจากนี้ยังมีปัญหาร้ายแรงอีก คือการปลุกระดมมวลชนในเมืองลิวเหอ หากเป็นกรณีก่อนหน้านี้ จะไม่มีปัญหาหรือเรื่องอะไร แต่ตอนนี้ถ้าข้อมูลทั้งหมดได้รับการยืนยันว่าจริงแล้ว เขาก็ได้แต่คิดถึงจุดจบของเขา

“ตอนนี้ต้องคิดถึงวิธีการแก้ไข!”

ฟาน เหวินหมิงแห่งกรมพ่อค้าจีนคิดว่าเขาเป็นคนที่น่าสังเวชที่สุด ครั้งหนึ่งเขาเคยมุ่งมั่นมากกว่านี้ แต่ตอนนี้มีผลลัพธ์เช่นนั้นแล้ว คำถามอยู่ที่ว่าเราจะทำอย่างไรต่อเพื่อรักษาตำแหน่งของเรา

แผนกที่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ พวกเขากำลังมองผู้คนในห้องประชุมที่มีความกังวล พวกเขาไม่มีส่วนได้ส่วนเสียกับเรื่องนี้

ณ เวลาบ่ายโมง บางคนในเมืองลิวเหอได้เผยแพร่ข่าวไปแล้ว โดยเฉพาะเรื่องที่ผู้นำจำนวนมากมาที่บริษัทของอู๋ ฮ่าวเหรินเพื่อทำการตรวจสอบ

แล้วรถก็ปรากฏขึ้นที่โรงงานและเหล่าผู้บริหารทั้งหมดในเมืองก็ออกมาซึ่งไม่สามารถปกปิดได้เลย

พวกเขารู้ว่าคนเหล่านี้มาเพื่อโรงงานพลาสติกที่พวกเขาต่อต้าน แต่พวกเขาไม่ตอบสนองไปซักพัก เพราะพวกเขาไม่เข้าใจว่าบริษัทที่ก่อมลพิษสูงถึงสามารถดึงดูดความสนใจของคนจากเบื้องบนได้อย่างไร

ในไม่ช้าคนบางคนเปิดเผยจุดประสงค์ของคนเหล่านี้ โดยเฉพาะเรื่องวัสดุชนิดใหม่นั้น และความมั่งคั่งขนาดไหนที่โรงงานสามารถนำมาให้เมืองลิวเหอได้ และผลประโยชน์มหาศาลหากเมืองลิวเหอที่มีโรงงานนี้อยู่

จากนั้นเขาก็บอกกันว่าตอนนี้บริษัทเอาไปแล้วโดยทางเมือง นายกเทศมนตรีเป็นคนเชิญเขาไปด้วยตัวเองและโรงงานของเขาจะย้ายไปที่เมือง มันจะไม่ถูกสร้างขึ้นในเมืองลิวเหอและจะไม่ก่อมลพิษต่อเมืองลิวเหออีก

ตอนแรกหลายคนสงสัยว่าบริษัทของอู๋ ฮ่าวเหรินจงใจประกาศเรื่องนี้เพื่อต้องการให้พวกเขายอมเลิกคว่ำบาตรโรงงานพลาสติก

แต่ในตอนค่ำมีบางคนทำลายข่าวนั้น เพราะผู้เชี่ยวชาญเหล่านั้นได้พิจารณาแล้วว่าวัสดุใหม่นั้นไม่ก่อให้เกิดมลพิษและสามารถแก้ปัญหามลพิษของผลิตภัณฑ์พลาสติกและสร้างผลประโยชน์แก่เกษตรกร

เมื่อมีข่าวออกมาทีละข่าวคนผู้คนในเมืองลิวเหอก็เริ่มสั่นคลอนและเชื่อ จากนั้นพวกเขาก็พยายามค้นหาความจริง

ไม่ต้องถามก็รู้ สีหน้าของหลายคนซีดเผือก เพราะพวกเขาได้ขับไล่บริษัทที่ดีเช่นนั้นออกไปเอง

นอกจากนี้ยังว่ากันว่าผู้ก่อตั้งบริษัทนั้นมาจากเมืองลิวเหอเอง เพื่อที่พัฒนาบ้านเกิดของพวกเขาจึงสร้างโรงงานที่นี่ เห็นได้ชัดว่าเป็นการตอบแทนอย่างดีสำหรับบ้านเกิดของเขา แต่กลับถูกไล่ออกไปโดยพวกเขาเอง

ในตอนเช้าผู้คนจำนวนมากรวมตัวกันในเมือง พวกเขาต้องการพิสูจน์ว่าข่าวเมื่อวานนี้เป็นเรื่องจริงหรือไม่

โชคร้ายที่หลิว ขิงฉานนักปกครองเขตที่รู้ข่าวในตอนนี้ได้ไปซ่อนตัวแล้ว และไม่มีผู้นำคนไหนที่มีส่วนในเหตุการณ์นี้ปรากฏขึ้น มีเพียงตำรวจและคนอีกไม่กี่คนที่ไม่ได้มีส่วนรับผิดชอบออกมาเท่านั้น

ในท้ายที่สุดพวกเขาไม่รอให้พวกผู้นำออกมา พวกเขาต้องขวางโรงงานโดยหวังที่จะรักษาบริษัทไว้ที่นี่ได้

พวกเขาไม่รู้ว่ามันจะกลายเป็นแบบนี้ พวกเขาเพิ่งมาขวางประตูเมื่อสองวันก่อนเพื่อไล่พวกเขาออกจากเมืองลิวเหอและเกือบจะบุกเข้าไปทุบอุปกรณ์ของพวกเขา

แต่วันนี้พวกเขามาขวางประตูของโรงงาน เพื่อหวังว่าพวกเขาจะอยู่ในเมืองลิวเหอต่อและสร้างโรงงานที่นี่

ในตอนนี้ยามเฝ้าประตูกำลังยิ้มที่มุมปากและเดินออกจากบ้านอย่างกล้าหาญ ไขว้มือไว้ด้านหลัง เขามองไปที่พวกคนที่ขวางกั้นประตูอยู่

“อย่าโวยวายสิ ผู้เชี่ยวชาญจากคณะกรรมการหลวงกำลังตรวจสอบอยู่ในนั้น พวกนายน่ะสมควรโดนแล้ว เสี่ยวอู๋เป็นคนดีที่พวกนายไม่ควรจะไปทุบอุปกรณ์ของเขาและไล่เขาออกไปจากเมืองเลย”

“แต่คุณ นั่นมันไม่ใช่ความผิดของพวกเราเลย มีใครบางคนบอกเราว่านั่นมันเป็นบริษัทก่อมลพิษที่ผลิตพลาสติก เราไม่อยากให้ภูเขาเขียวและแม่น้ำในเมืองลิวเหอมีมลพิษ ใครจะรู้ว่าข่าวนั้นมันเป็นเท็จ?”

“โอ้ ฉันไม่โทษพวกนายหรอก พวกนายทั้งหมดมันก็เป็นแค่เด็กที่เอาแต่เชื่อเรื่องที่คนอื่นพูดมาและไม่รู้จักจะตรวจสอบความจริงด้วยตัวเอง คงต้องขอโทษด้วย แต่ตอนนี้มันสายไปแล้ว ที่ตั้งโรงงานใหม่ได้ถูกเลือกแล้ว พวกนายกลับไปได้แล้ว มันไม่มีประโยชน์อะไรที่จะขวางประตูไว้แบบนั้น”

“แล้วจะให้ทำไง?”

“แล้วจะให้ทำไงงั้นรึ? ใครที่มันบอกพวกนายเรื่องข่าวเท็จนี่ พวกนายก็ไปหาเขาสิ สำหรับโรงงาน แม้ว่าโรงงานพลาสติกจะออกไปแล้ว แต่โรงงานเครื่องดื่มของเสี่ยวอู๋ยังคงอยู่ที่นี่ ในอนาคตเราจะรับสมัครคนเพิ่มแน่นอน และเราจะประกอบการเป็นอย่างดี”

“เยี่ยมเลย ยามเฝ้าประตูได้คุณโฆษณาแล้ว” หลิว เหมยหรู่พูดด้วยรอยยิ้ม

“อย่าดูถูกเขา เขามีประสบการณ์มากกว่าที่เรามี เขาเป็นวีรบุรุษจากสนามรบ บางทีฉันอาจเคยได้พบเขา” อู๋เชิงพูดอย่างภูมิใจ

อู๋ ฮ่าวเหรินกล่าวขึ้นว่า “ดีที่เขาได้อธิบายให้พวกเขาเกี่ยวผลิตภัณฑ์ของเรา ไม่เช่นนั้นอุปกรณ์ต่างๆคงถูกทุบทิ้งโดยคนพวกนี้ในวันนั้นแน่ ให้พี่หลิวจัดเงินโบนัสให้เขาในเดือนนี้ละกัน”

“เข้าไปดูข้างในเถอะ คนพวกนั้นไม่รู้ว่าจะศึกษาอะไร สื่อของฉันไม่บอกอะไรพวกเขา พวกเขาทำงานไม่ได้แต่ก็ยังดูถูกว่าห้องทดลองของฉันมันต่ำต้อย”

————————