อัศวินดำคุงไม่อยากเป็นเซ็นไต - ตอนที่ 83 พลังใหม่และความมืดมิดที่แฝงอยู่

คิงเรกูลัส

นี่คือร่างใหม่ของเลโอกับฉัน

ในอดีตฉันทำได้เพียงดึงพลังของเลโอออกมาได้เพียงบางส่วนเท่านั้น ทว่าตอนนี้เมื่อปลดล็อกเงื่อนไขบางอย่างสำเร็จ เลโอจึงยอมรับให้ฉันดึงพลังทั้งหมดออกมาได้

「เลโอ……」

ฉันมองชุดสูทตัวใหม่บนร่างของตัวเองพร้อมกับกำหมัดแน่น

ฉันที่เป็นฉัน

แทนที่จะทำตามที่ท่านรูอินบอก ฉันจะเป็นคนตัดสินใจเองว่าตัวเองจะทำอะไร

『โฮก!』

「!」

อันทีที่เลโอส่งเสียงร้องออกมา ความสามารถและวิธีการใช้พลังทั้งหมดของร่างนี้ก็ถูกส่งเข้ามาในหัวฉัน

แม้จะรู้สึกประหลาดใจนิดหน่อยที่ไม่เคยเจออะไรแบบนี้ แต่ก็ต้องรีบไปรับมือกับอีกฝ่ายที่พุ่งเข้ามาหาแล้ว

「โฮร่าๆ คราวนี้เปลี่ยนเป็นร่างเขียวเหรอ!!」

「……!」

มอทัลกรีนกระโดดเข้ามาโจมตีฉันทันทีที่แปลงร่างเสร็จ

ขวานที่มีพลังทำลายล้างสูง ได้ปรากฏต่อ “สายตา” ของฉัน

「ย๊ากกก!!」

ภาพของมอทัลกรีนได้ทับซ้อนกันเป็นชั้นๆ ทุกการเคลื่อนไหว ทุกความเป็นไปได้ ถูกเปิดเผยต่อสายตาของฉันทั้งหมด

โอกาสที่จะขว้างขวานเข้ามา

โอกาสที่จะใช้พลังกัดกร่อน

โอกาสที่จะฟันด้วยขวาน

แล้วความเป็นไปได้ทั้งหมดเหล่านั้นก็มาบรรจบกันเป็นหนึ่งเดียว———อนาคตที่กำลังจะเกิดขึ้น

「———」

เมื่อฉันทำนายการเคลื่อนไหวของศัตรูได้เสร็จ ฉันก็ทำการกระแทกหมัดเข้าไปยังจุดที่เป้าหมายกำลังจะมุ่งไป

หมัดของฉันปะทะเข้ากับใบหน้าของอีกฝ่ายเต็มๆ ก่อนจะเปล่งแสงสีเขียวออกมา

「อึก!? นี่แก!!」

「มองเห็นอนาคต พลิกกลับสมมติฐาน นี่แหละคือพลังที่แท้จริงของเลโอ」

ฉันไม่ได้ต้องการพลังที่เลียนแบบมาจากผู้อื่น

จะไม่แข็งแกร่งเหมือนท่านรูอินก็ไม่เป็นไร ตราบใดที่ฉันสามารถพัฒนาขึ้นได้ด้วยพลังของตัวเอง

「จงเน่าตายไปซะ!!」

「ฉันก็หันหลังให้กับตัวเองจนเกือบจะเน่าตายมานานแล้ว แต่คราวนี้แหละที่ฉันจะเผชิญหน้ากับมันอีกครั้ง!!」

ฉันหลบขวานที่แกว่งเข้ามาด้วยการเคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อยและต่อยสวนกลับไป

มอทัลกรีนส่งเสียงร้องและผงะถอยไป แม้จะพยายามโจมตีสักเท่าไหร่การโจมตีพวกนั้นก็มาไม่ถึงตัวฉันเลยแม้แต่น้อย เพราะมันถูกฉันมองเห็นหมดแล้ว

「สะ สลายหายไปซะ!!」

ฉันตบหัวเข็มขัดอย่างรุนแรงขณะรับมือกับพลังกัดกร่อนของอีกฝ่าย

『PUNISH→KING LEO!!』

ฉันกระแทกหมัดที่เคลือบออร่าเอาไว้ใส่ลำตัวของมอทัลกรีน

พลังงานนั้นได้ควบแน่นกันและทะลุร่างของกรีนไป จนอีกฝ่ายก็ตกใจว่าจะเกิดขึ้น

「อะไรกัน……!? 」

『FATAL BLOW!!』

หลังความเงียบงันได้ผ่านพ้นไป ร่างของมอทัลกรีนที่รับพลังงานดังกล่าวก็เกิดการระเบิดขึ้นจากภายใน

หลังยืนยันแล้วว่าอีกฝ่ายระเบิดหายไป ฉันก็สัมผัสได้ถึงการโจมตีของมอทัลเรดจากด้านหลัง ฉันจึงตัดสินใจเรียก อาวุธ ขึ้นมาในมือ

「ฮ่า!!」

มอทัลเรดฟาดดาบที่ห่อหุ้มด้วยพลังงานอันน่ารังเกียจใส่ฉัน แต่เมื่อเห็นดาบสองคมของฉันสามารถต้านมันได้อย่างง่ายดายก็ถึงกับตกใจ

「ได้ยังไง……」

「นี่แหละคืออาวุธใหม่ของฉัน……!!」

ดาบที่มีด้ามจับยาวพอจะถือได้ด้วยมือทั้งสองข้าง คมดาบของมันปล่อยแสงสีเขียวออกมา

จากนั้นเลโอก็ส่งเสียงตะโกนออกมาราวกับบอกถึงการมีอยู่ของดาบเล่มใหม่

『LION SABER!!』

「……ไลอ้อน เซเบอร์!!」

「เดี๋ยว แค่เอาคำว่าสิงโตมาติดเฉยๆ เลยเนี่ยนะ……?」

『LION SABER!!』

「ไม่ คือแบบ……」

『LION SABERRRRRRRRR!!!!』

「ขะ เข้าใจแล้วน่า!」

เหมือนเลโอจะโวยวายที่ฉันมีปัญหากับชื่อที่ตั้ง

จะว่าไปตอนที่อยู่ร้านกาแฟจำได้ว่าเลโอชอบดูรายการเกี่ยวกับสัตว์ไม่น้อยเลยเหมือนกัน ได้รับอิทธิพลมาจากเรื่องนั้นหรือเปล่านะ?!

「ฮ่าๆ! อะไรล่ะนั่น ดาบสิงโตเหรอ!!」

「หุบปาก ฮิลด้า!!」

「ตายละ โดนโกรธเข้าแล้วสิ!」

ฉันตะโกนใส่ฮิลด้าที่เห็นได้ชัดเลยว่าใช้มอทัลเรดเป็นหนูทดลองและทำเพียงจับตามองดูพวกเรา

ฉันจึงตัดสินใจโฟกัสศัตรูตรงหน้าก่อนเพราะว่ากันตามตรงการรับมือกับเธอลำบากกว่ามอทัลเรดหลายเท่า….

「แต่ว่า เธอนี่สุดยอดจริงๆ!! คอสโม่คุง!!」

「……หา? 」

มอทัลเรดที่ถือดาบใหญ่ไว้ในมือ พูดด้วยความดีใจ

จนถึงตอนนี้ ฉันรู้ว่ามันเป็นศัตรูที่น่ารังเกียจ แต่ดูเหมือนว่าสาเหตุของความน่ารังเกียจพวกนี้มันจะไม่ได้เกิดจากตัวเขาเพียงอย่างเดียว

เมื่อฉันใช้ดวงตามองไปยังเขาก็พบกับความจริงพวกนั้น

「หากเธอมีพลังขนาดนี้ ถึงจะเป็นอัศวินดำก็ต้องลำบากอย่างแน่นอน! ยังไงพวกเราทั้งสองก็เป็นคนที่พ่ายแพ้ให้กับอัศวินดำ ทำไมไม่มาเป็นพวกพ้องกันเสียล่ะ?!」

「……เป้าหมายจริงๆ ของแกคืออะไรกันแน่? 」

มอทัลเรดเคียงหัวสงสัยให้กับคำถามของฉัน

「จุดประสงค์ของฉันมีเพียงหนึ่งเดียวมาตั้งแต่แรก นั่นคือการคืนความยุติธรรมให้กับผู้คน」

「คนที่ฉันถามน่ะ・・ไม่ใช่แกสักหน่อย」

ฉันมองไปถึงบางสิ่งที่กำลังควบคุมมอทัลเรดอยู่

ในที่สุดก็เข้าใจสักที

「แกเป็นใครกันแน่ ทำไมถึงเข้ามาใช้ร่างกายนี้・・・・・? 」

「แ ก มั น ตั ว อั น ต ร า ย เธอกำลังพูดอะไรของเธอ?」

หลังมอทัลเรดพูดอะไรแปลกๆ ออกมาเขาก็เข้ามาโจมตีต่อทันที

อีกฝ่ายใช้พลังแรงโน้มถ่วงและออร่าอันน่ารังเกียจนั้นโหมโจมตีเข้ามา ทางฉันที่ทำนายการโจมตีของอีกฝ่ายเอาไว้แล้วก็ใช้ไลอ้อนเซเบอร์ในการเข้ารับมือ

「มาเป็นพวกพ้องกันเถอะ! ยอมรับพลังแห่งดวงดาราซะ!!」

「ถ้าอยากให้ฉันเป็นหุ่นเชิดละก็ ขอปฏิเสธ!!」

เสียงปะทะดังลั่นราวกับเสียงคำราม

ในขณะที่ฉันต้านพลังของอีกฝ่าย ฉันก็ใช้มืออีกข้างหยิบอีวิลคีย์ขึ้นมาจากเอวแล้วเสียบเข้าไปที่ด้ามดาบของไลอ้อนเซเบอร์ที่คล้ายกับหน้าของสิงโต

『เสียบ!』

『LA! LA! LA! LIOOOooN!!!!』

…..เป็นไปได้ไหมที่ฉันจะขอให้เลโอเปลี่ยนเสียงบ้านี่ทีหลัง?! คือนอกจากดังแล้วมันยังรู้สึกแปลกชะมัด

เอ๋? ไม่ได้? ดะ เดี๋ยวสิ ทำไมฉันถึงเข้าใจความรู้สึกของเลโอได้เนี้ย…!!

ฉันรู้สึกเหมือนน้ำตาตกใน ขณะมองดูอาวุธในมือเปล่งแสงออกมา

『EAT→EVIL!!』

『DELICIOUS!!』

พลังงานได้ปลดปล่อยออกมาจากดาบเป็นจำนวนมาก ก่อนที่มันจะถูกเหวี่ยงใส่มอทัลเรด

แรงระเบิดได้เกิดขึ้นเป็นทางราวกับปฏิกิริยาลูกโซ่

「อะ อ๊าคคค!! ได้ยังไงกัน!? 」

「ยังหรอกน่า!!」

การโจมตีได้เกิดขึ้นอีกหลายครั้งและสร้างความเสียหายให้กับมอทัลเรด

เพื่อให้การโจมตีรุนแรงยิ่งกว่าเดิม ฉันจึงหมุนด้ามจับอีกครั้ง แล้วพลังงานก็พวยพุ่งออกมาเพิ่ม

「อะ อ๊ากกกก!? 」

การโจมตีซ้ำทำให้เกิดแรงระเบิดขึ้นอีกและเรดก็กลิ้งล้มลงไปกับพื้น

「มันจบแล้ว……!!」

「อย่ามาล้อกันเล่นน่า!!」

เมื่อเห็นแบบนั้นฉันจึงตัดสินใจจะปิดเกม ทางมอทัลเรดเองก็แกว่งดาบใส่อย่างสิ้นหวัง———ไม่สิฉันต้องหลบ

ฉันหยุดการโจมตีและหลบการฟันที่เหมือนจะเป็นการฟันปกติ ทว่าเพียงเสี้ยววิจุดที่ฉันเคยยืนอยู่ก็เกิดรอยฟันขนาดใหญ่ขึ้น

「นี่มัน……」

「เทคนิคดาบของจัสติสเรดยังไงล่ะ!! ไม่มีทางที่เธอจะรับมือได้แน่!!」

มันขโมยเทคนิคการฟันของเรดได้เหรอ…?

ไม่เป็นไปไม่ได้หรอก

เมื่อมองให้ดีๆ มันเป็นเพียงการประยุกต์ใช้พลังแรงโน้มถ่วงเท่านั้น

「มีคนกำลังควบคุมหมอนี่อยู่……」

พลังลึกลับที่แทรกซึมเข้าไปในร่างของมอทัลเรดกับมอทัลกรีน พลังที่มาจากบางสิ่งซึ่งไร้รูปร่างและมันกำลังควบคุมพวกเขาเหมือนกับหุ่นเชิด แถมมอทัลเรดเหมือนจะโดนพลังดังกล่าวกลืนกินมากกว่าคนอื่นเป็นพิเศษ

「ถึงจะยังไม่รู้ว่าทำไม」

『โฮก!』

「อ้า แต่ก็มาเอาชนะมันก่อนเถอะ」

การโจมตีระดับนี้ฉันยังรับมือได้สบาย

มอทัลเรดเหมือนจะประหลาดใจที่ฉันสามารถตอบโต้การโจมตีของมันได้อย่างง่ายดาย

「ทะ ทำไมกัน ทำไมถึงเห็นได้ขนาดนี้….」

「แกรู้ไหมว่านั่นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้จัสติสเรดน่ากลัว」

สิ่งที่น่ากลัวที่สุดเกี่ยวกับจัสติสเรดไม่ใช่เทคนิคการฟัน แต่เป็นเจตนาฆ่าที่แฝงอยู่ในการโจมตี

“จะฆ่าให้ตาย”

แม้ว่าเธอจะไม่ได้แสดงออกมาเป็นคำพูด แต่การโจมตีทุกครั้งของเธอมันแฝงไปด้วยสิ่งนั้น

ถึงจะเห็นการโจมตีของเธอ เจตนาฆ่าที่เธอส่งมาด้วยก็จะทำการจำกัดการเคลื่อนไหวของอีกฝ่ายแทน

มันคือสิ่งที่สุดแสนน่ากลัวจนไม่น่าเชื่อว่าจะออกมาจากมนุษย์โลกได้

ถึงตัวฉันตอนนี้จะสามารถคาดเดาการโจมตีของคู่ต่อสู้ได้ ฉันก็ยังไม่อยากเผชิญหน้ากับเธอเลย

ก็มันน่ากลัวนี่นา

「ไม่มีทาง เรื่องบ้าบอแบบนั้น!!」

「ถึงเวลานี่แกจะได้รู้ตัวสักทีว่าตัวเองถูกชักใยอยู่!!」

ฉันพุ่งตัวเข้าไปเตะมอทัลเรดจนกระเด็นไปบนท้องฟ้า

จากนั้นฉันก็คว้างไลอ้อนเซเบอร์ออกไปแล้วเปิดใช้งานท่าพิเศษ

『PUNISH→KING LEO!!』

พลังงานสีทองถูกปล่อยออกมาจากช่องว่างบริเวณเกราะไหล่และข้างหลังของสูทจนกลายเป็นเสื้อคลุม

ฉันกระโดดขึ้นไปบนท้องฟ้าแล้วเตะ ที่เหยียบซึ่งสร้างขึ้นมาจากก้อนพลังงานเข้าหามอทัลเรด

「ฮ๊าาาาา!!」

มอทัลเรดสาดพลังงานที่น่ารังเกียจออกมา

ทว่าฉันก็คาดเดาการเคลื่อนไหวของเขาได้หมดแล้ว และเลือกเส้นทางที่เหมาะสมที่สุดในการเข้าสู้ตำแหน่งเตะปิดเกม

「หยุดเดี๋ยวนี้!!」

『FATAL JUDGEMENT!!』

「สะ สุดท้ายฉันก็แพ้อีก———」

ทันทีที่ลูกเตะกระแทกเข้ากับร่างของมอทัลเรด พลังงานสีทองที่ก่อตัวเป็นรูปร่างของสิงโตก็บดขยี้ร่างของมอทัลเรด ก่อนที่ลูกเตะของฉันจะทะลุร่างของมอทัลเรดและร่อนลงพื้น

ร่างของมอทัลเรดระเบิดเป็นเสี่ยงๆ

「……คนต่อไปก็แก ฮิลด้า」

「เธอแข็งแกร่งขึ้นแล้วจริงๆ สินะ คอสโม่」

ฉันไม่ได้รู้สึกโล่งใจเลยสักนิดที่เหลือ1ต่อ1

ศัตรูคนนี้รับมือได้ยากลำบาก

ฮิลด้าพูดขณะนั่งทำตัวสบายๆ อยู่ตรงสนามเด็กเล่นในสวน พร้อมโบกมือให้กับฉัน

「คงต้องใช้เวลาสักพักในการฟื้นตัวสิน้า เจ้าพวกนั้น」

「……แกทำอะไรกับพวกมัน? 」

「อุ๊ย รู้ด้วยเหรอ? ก็แค่ทำอะไรนิดหน่อยเพื่อไม่ให้มอทัลเรดกับกรีนฟื้นร่างได้เร็วน่ะ」

ยัยนี่ต้องการอะไรกันแน่ ไม่เข้าใจเลยสักนิด

ถ้าแค่ทำไปเพราะสนุกมันก็อีกเรื่องหนึ่ง แต่ปัญหาจริงๆ คือพลังลึกลับที่ควบคุมเรดกับกรีนมันดันไม่มีผลกับเธอ

เธอสามารถดึงพลังที่เรียกว่าพลังแห่งดวงดารามาใช้งานได้สบายๆ

「ดูเหมือนว่าเธอจะเห็นหลายๆ อย่างด้วยพลังของเธอสิน้า」

「……」

「แต่เธอกลับไม่สามารถมองเห็นข้างในฉันได้ใช่ไหมล่ะ? ก็นะความสามารถของฉันในฐานะอัลฟ่ามันป้องกันเอาไว้น่ะ!」

ฮิลด้าพูดออกมาอย่างสนุกสนานราวกับมั่นใจ

「เซไคเซ็นไต ปกป้องความสงบสุขของจักรวาล? อยากจะขำ ไม่เคยคิดเลยสักนิดว่ากลุ่มที่สร้างขึ้นมาเพื่อปกป้องความยุติธรรมกลับกลายเป็นความชั่วร้าย แถมยังเกี่ยวข้องกับกลุ่มผู้รุกรานเสียเอง」

「ผู้รุกราน……? 」

「ถ้าจะพูดให้ชัดก็คือ เป็นพวกที่คอยแย่งชิงและควบคุมพลังงานแห่งดวงดารานั่นแหละ แต่ตอนนี้มันไม่สำคัญอะไรหรอก」

ก็หมายความว่ามีกลุ่มบางกลุ่มกำลังก่อตัวขึ้นสินะ

แถมกลุ่มเหล่านั้นยังอยู่ในลำดับชั้นแห่งดวงดาราที่ท่านรูอินควบคุมอยู่

….ไม่มีทางที่ท่านรูอินจะไม่รู้ถึงตัวตนของพวกมัน

แต่บางทีท่านอาจจะแค่ปล่อยมันไว้แบบนั้นเฉยๆ

「ฮ่าๆ แต่ส่วนตัวฉันว่ามอทัลบลูนี่น่าทึ่งนะ ต้องกลายมาอยู่ในสภาพแบบนั้นเพราะพยายามปกป้องมอทัลเยลโล่จากสิ่งมีชีวิตปริศนา ความรักของคนในครอบครัวนี่สุดยอดชะมัด」

「ไม่ต้องพูดอะไรอีกแล้ว ถึงเวลาที่แกต้องโดนกำจัดสักที」

「……หื้ม ก็อยากหรอกน้า แต่ว่า」

ฮิลด้ายิ้มออกมาก่อนจะดูนาฬิกา

「เวลาของพวกเราหมดแล้วสิ ฉันขอกลับก่อนละกัน」

「คิดจะหนีเหรอ? 」

「รู้ไหมว่าพลังแห่งดวงดารามันสามารถใช้ในการวาร์ปไปยังที่ต่างๆ ได้เหมือนกับการสร้างประตูมิติ」

ว่าแล้วร่างของฮิลด้าก็ถูกปกคลุมด้วยแสงปริศนา

ฉันที่ตกใจอยู่จึงตอบสนองได้ช้าไปหน่อย แต่ทันทีที่ฉันจะเข้าไปโจมตีฮิลด้า เธอก็โบกมือให้ฉัน

「ชิ!」

「ฝากทักทายคัตสึมิคุงด้วยล่ะ!」

การโจมตีของฉันไม่ถึงตัวเธอ

ร่างของเธอได้หายไปเสียแล้ว ถึงจะมองเห็นแต่ก็ไปไม่ทัน

ยัยผู้หญิงนิสัยเสียเอ้ย!!

「โฮ่ย」

「อึก!!? 」

หัวใจของฉันเต้นรัวเมื่อได้ยินเสียงจากทางข้างหลัง

ไม่ต้องถามก็รู้ว่าใคร

「แกสินะคนที่ระเบิดร้านของชินโดซัง แกทำเรื่องที่ไม่สมควรไปซะแล้ว」

หากฉันตอบอะไรพลาดไป มีหวังโดนเขาเล่นงานแน่

จริงสิตอนนี้ร่างของฉันกลายเป็นสีเขียวไปแล้ว แม้จะมีความทรงจำของอัศวินขาวอยู่เขาคงก็ไม่รู้ว่าเป็นฉัน

เสียงแห่งความตายกำลังใกล้เข้ามา———เมื่อสัมผัสได้ถึงการมาของโฮมุระ ฉันก็ตัดสินใจปลดการแปลงร่างออก

「……เอ๋!? 」

โฮมุระที่เห็นใบหน้าของฉันหลังยกเลิกการแปลงร่างก็ถึงกับแสดงท่าทีตกใจออกมาแม้จะอยู่ในร่างของอัศวินดำ

ฉันพูดกับเขาโดยแสดงท่าทีเกร็งๆ

「นะ นี่ฉันเอง……」

「โซระ!? 」

จะว่าไปแล้ว ฉันก็ใช้ชื่อ โซระ โคมิโดรินี่หว่า

ด้วยเหตุผลบางอย่างเหมือนโฮมุระจะสับสนเอามากๆ จนทำอะไรไม่ถูก

จากนั้นเขาก็ถามฉัน

「ว่าแต่ทำไมเธอถึงแปลงร่างได้กันล่ะ? 」

「เอ้า นายก็รู้จักฉันอยู่แล้วนี่ ฉันชื่อคอสโม่ไง」

「หา!? ยัยตัวก่อเรื่องจอมยุ่งนั่นอ่านะ!? 」

……。

「ที่พูดนี่อยากจะหาเรื่องกันใช่ไหม!!」

「ก็มันจริงนี่เห้ย! ฉันเกือบตายเพราะหล่อนนะ!」

「ระ เรื่องนั้นมันก็ แบบว่า….」

「อะ อ้า……」

สุดท้ายฉันก็ไม่สามารถเถียงอะไรกลับไปได้จนโฮมุระเหมือนจะแอบสงสาร

บรรยากาศเริ่มเปลี่ยนไปในทิศทางแปลกๆ จากนั้นโฮมุระก็มองไปรอบๆ แล้วเอามือก่ายหน้าผาก

「คนกำลังจะมากันแล้ว บางทีหน้าของเธออาจจะหลุดออกไปด้วยก็ได้ เอาเป็นว่ารีบหนีก่อนดีกว่า ชิโระ」

『โฮก!』

หมาป่าที่คล้ายกับเอโลโผล่ออกมาจากกล่องที่ติดอยู่ตรงด้านข้างของเข็มขัดที่อัศวินดำใช้ จำไม่ได้ว่าเคยเห็นมาก่อนแฮะ

จากนั้นมันก็ฉายแสงออกมาจากดวงตาและรถก็ถูกสร้างขึ้นมา

เป็นรถที่อัศวินขาวเคยขี่อยู่ประจำ

「เอ้า」

「เดี๋ยวสิ……」

ฉันรับหมวกกันน็อคที่เขาโยนมาให้

จากนั้นโฮมุระก็ขึ้นรถแล้วหันมาหาฉัน

「มาสิ」

「……เร่งเชียวนะ」

「ก็ช่วยไม่ได้นี่หว่า」

ฉันถอนหายใจแล้วขึ้นไปซ้อนท้ายโฮมุระ ก่อนจะใช้มือทั้งสองโอบลำตัวของเขาเอาไว้

ไม่รู้ทำไมถึงได้ยินเสียงแปลกๆ ส่งมาจากพวกฝูงชนด้วย แต่โฮมุระก็ไม่ได้สนใจแล้วบิดคันเร่ง

รถทะยานขึ้นไปบนท้องฟ้าก่อนจะเข้าโหมดพรางตัว

『คัตสึมิก็แค่อยากจะขับรถล่ะสิ』

「อ้า」

『ซื่อตรงจริงๆ ……!』

ระหว่างที่ฟังบทสนทนาของโฮมุระกับอุปกรณ์แปลงร่าง ฉันก็ถามกับเขา

「ชินโดปลอดภัยใช่ไหม? 」

「อ้า แต่เหมือนจะตกใจมากที่ร้านของตัวเองถูกทำลาย ตอนนี้ก็เลยพาเขาไปที่ฐานชั่วคราวของฉันก่อนน่ะ」

「งั้นเหรอ ค่อยยังชั่ว……」

หากมีอะไรเกิดขึ้นกับชินโดเพราะฉัน ฉันคงไม่สามารถยกโทษให้ตัวเองได้

ดีจริงๆ ที่เขายังปลอดภัย

「ว่าแต่ นายบอกว่าฐานชั่วคราวเหรอ? 」

「อ้า เหมือนสำนักงานใหญ่จะซ่อมแซมอยู่น่ะ แถมคนที่คุมฐานชั่วคราวก็ประธานนั่นแหละ」

คงจะเป็นโกลดี้

ได้ยินมาว่าเขาคือนักวิทยาศาสตร์ที่เก่งกาจซึ่งสร้างเลโอขึ้นมา แถมยังเป็นเพื่อนกับพ่อของฉันด้วย

「……ในที่สุดเธอก็ยอมรับตัวเองได้แล้วสินะ? 」

「……!」

ฉันประหลาดใจกับคำพูดอันไม่คาดคิดของเขา

นั่นสินะ เขามีความทรงจำตอนเป็นอัศวินขาวแล้วนี่นา

……。

「การที่ทำให้ฉันยอมรับตัวเองในตอนนี้ได้ ส่วนหนึ่งก็ต้องขอบคุณนายแหละ」

「งั้นเหรอ แบบนั้นก็ดี」

「……อ้า」

「……。คงไม่คิดจะฆ่าฉันอีกใช่ไหม? 」

「ไม่ทำหรอกย่ะ!!」

ความรู้สึกที่เหมือนยกภูเขาออกจากอกนี่มันอะไรกัน

ไม่นานนัก หลังบินบนท้องฟ้าได้ประมาณ 2 3 นาที รถก็ลงจอดที่พื้น บางทีฉันน่าจะมาถึงจุดหมายแล้ว

มันเป็นบนอาคารหลังเก่าแห่งหนึ่ง

แม้ตัวอาคารจะค่อนข้างใหญ่ แต่รอบๆ ก็เต็มไปด้วยซากปรักหักพัง ฉันหันไปมองโฮมุระด้วยความสงสัย

「……เป็นอาคารที่แปลกๆ นะ」

「ไม่ต้องห่วง ข้างในทำความสะอาดแล้ว」

ทำไมถึงได้มาตั้งฐานชั่วคราวไว้ในที่ที่เหมือนจะมีผีโผล่มาได้ตลอดเวลากัน?

ระหว่างที่ฉันกำลังคิดอยู่ พื้นใต้เท้าของพวกเราก็เปิดขึ้น

「……ดูเหมือนจะเป็นแบบที่นายพูดแฮะ」

「ฉันเองก็เพิ่งรู้เกี่ยวกับที่นี่เมื่อวานนี้เอง ไม่แปลงใจหรอกที่เธอจะประหลาดใจ」

เมื่อลงไปถึงปลายทาง ก็พบว่าเป็นฐานที่ประดับไปด้วยแสงไงอันงดงามเกินกว่าจะจินตนาการได้หากเห็นแค่ภายนอก

ตรงนั้นเป็นโรงซ่อมบำรุงยานของพวกจัสติสครูเซเดอร์สินะ…

「เหนื่อยหน่อยนะ คัตสึมิคุง!!」

「!」

「เอ่อ เรมะ」

ฉันหันไปมองเจ้าของเสียงที่พูดขึ้น ก่อนจะพบว่าเป็นชายร่างสูง ผมสีบลอนด์เดินเข้ามาหา

โกลดี้สินะ แค่เห็นก็รู้แล้วว่าไม่น่าจะใช้มนุษย์โลก แถมยังปล่อยบรรยากาศพวกพิลึกออกมาอีก

「พวกอากาเนะล่ะ? 」

「สาวๆ กำลังกลับมาถึงเหมือนกัน ถ้ารู้ว่านายกลับมาแล้ว อีกสักพักพวกเธอคงโผล่หน้ามาเองแหละ…เอาล่ะ เธอเองสินะ คอสโม่คุง ฉันเรมะ คาเนะซากิ หรือจะเรียกฉันว่าโกลดี้ก็ได้ถ้ามันสะดวกปากเธอมากกว่า」

「……อ้า」

「แล้วก็…TYPE LEGURUS」

「โฮก」

โกลดี้….เรมะเบนสายไปทางเลโอ จากนั้นเขาก็พุ่งใส่เลโอจนล้มลงกับพื้น

「เรกูลัสสสสสส!! ไม่ได้เจอกันนานเลยน้าาาาา!!」

「โฮก!!」

「เดี๋ยวนะ!? 」

「ระ เรมะ!? 」

เลโอแสดงออกอย่างชัดเจนว่าไม่ชอบการกระทำของเรมะเลยสักนิด

มันพยายามจะดิ้นให้หลุดออกจากแก้มของเรมะที่เข้ามาถู ก่อนจะส่งเสียงร้องออกมาด้วยความโมโห

ในมุมของเลโอแล้ว อยู่ดีๆ ก็มีผู้ชายใส่สูทพุ่งเข้ามากอด จะโกรธก็ไม่แปลก

ในขณะที่ฉันกำลังคิดเรื่องพวกนี้แล้วมองดูโฮมุระกับคนอื่นๆ ———อยู่ดีๆ ก็มีมือหนึ่งเข้ามาสัมผัสที่ไหล่ของฉันโดยที่ฉันไม่ทันรู้ตัวเลยสักนิด

「ยินดีที่ได้รู้จักนะ คอสโม่จัง ฉันเรดเอง เธอจำได้หรือเปล่า? 」

「อึก……!? 」

「คงไม่ได้ลืมกันหรอกใช่ไหม เพราะพวกเราเป็นศัตรูกันนี่นา」

「อยากจะคุย เรื่องซ้อนท้ายนั่น」

อะ อะไรของพวกเธอ ทำไมฉันถึงสัมผัสไม่ได้ถึงตัวตนของพวกเธอเลยล่ะ?!

พวกมนุษย์โลกจะแปลกเกินไปหรือเปล่า?!

แล้วก็ โฮมุระ โฮ่ยนี่นายรู้ใช่ไหมว่าต้องทำยังไง?! รีบมาฉันทีสิ!!

***
คุยท้ายตอน

คอสโม่ได้ค้นพบว่าตัวเองกำลังงานเข้าเสียแล้ว

นอกจากนี้พลังของคิงเลโอนั้นจะมีจุดเด่นในการของการมองเห็น ราวกับเป็นการบอกถึงตัวของคอสโม่ที่เคยดวงตามืดบอดได้เริ่มมองเห็นสิ่งรอบตัว

ส่วนไลอ้อนเซเบอร์นั้นเกิดมาจากความขี้เล่นของเลโอเองที่อยากจะแกล้ง

–จบ–

คอสโม่กับพลังในการมองเห็น แต่ไม่พ้นโดนเลโอแกงอยู่ดีสมกับเป็นเด็กโหลยโท่ยในสายตาของเลโอ ( La la la lionnnn ชิชิรอน?!?!)

ตัวตนปริศนาที่ควบคุมพวกเซนไตอวกาศอยู่คืออะไร

ฮิลด้าก็ยังคงเดาไม่ได้เหมือนเดิมว่าคิดหรืออยากทำอะไร

ส่วนเรดก็สมกับเป็นเรด…..แม้คอสโม่จะได้พลังใหม่มาก็ยังสยองอีกฝ่ายไม่หาย แต่คงต้องไปเคลียร์เรื่องที่ซ้อนท้ายโอบเอวกับสาวๆสักหน่อยนะ

 

มาเม้ามอยหลังอ่านกันได้ที่เพจนะครับ แล้วก็ขอบคุณสำหรับทุกท่านที่ช่วยหารค่าไฟ  และสามารถช่วยค่าไฟคนแปลได้ที่ กสิกร 2092612913 หรือ QR Code