อัศวินดำคุงไม่อยากเป็นเซ็นไต - ตอนที่ 79 เมื่อทุกอย่างมาบรรจบกัน 5

 

 

 

ฉันเห็นภาพที่เกิดขึ้นผ่านทีวีที่ติดอยู่ภายในร้าน

 

คัตสึมิ โฮมุระได้ฟื้นความทรงจำทั้งหมดกลับมาแล้ว จากนั้นก็มีหญิงสาวคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าเขา

 

แม้จะถูกหักหลัง แต่ฉันก็ยังคงมองเธอด้วยความชื่นชมและหวาดกลัว สีหน้าที่เธอแสดงออกมาไม่ใช่สีหน้าที่ฉันเคยเห็นเลยแม้แต่ครั้งเดียว

 

　

 

「……อึก」

 

　

แรงกดดันอันมหาศาลที่สัมผัสได้แม้จะดูผ่านทีวี

 

ความแข็งแกร่งของเธอทำให้ทุกคนที่มองเห็น ทุกสรรพสิ่ง ต้องก้มกราบลงพื้น

 

การดำรงอยู่ของท่านรูอินเพียงอย่างเดียวก็มากพอแล้วที่จะทำให้ทุกคนยอม

 

　

 

「บะ แบบนี้ แย่แน่…!!」

 

　

ทางฉันยังพอประคองร่างตัวเองไม่ให้ล้มลงกับพื้นไหว แต่คนอื่นในร้านไม่ใช่แบบนั้น!

 

　

 

「อะ นะ นี่มัน เกิดอะไร….……」

 

「ละ ละสายตาจากเธอไม่ได้…ทะ..อ่ะ…」

 

　

ลูกค้าภายในร้านได้รับผลกระทบทุกคน พวกเขาไม่สามารถขยับตัวไปไหนได้ แค่นอนคว่ำอยู่บนโต๊ะ

 

แค่เห็นท่านรูอิน ก็ทำให้ผู้คนทั้งหลายยอมแพ้โดยไม่คิดจะหาทางสู้

 

 

「ยะ ยัยนั่นมันตัวบ้าอะไรกัน…!!」

 

「ชินโด! รีโมต! รีโมตทีวีอยู่ไหน!!」

 

「ตะ ตรงนั้น!!」

 

ชินโดล้มลงกับพื้นพร้อมกับถ้วยกาแฟในมือ

 

แม้จะแอบแปลกใจที่ถึงจะล้มกาแฟในมือกลับไม่หกเลยสักนิดก็เถอะ ว่าแล้วฉันก็ยืดแขนออกไปหยิบรีโมตมาเพื่อปิดทีวี

 

เมื่อภาพบนจอหายไป แรงกดดันที่ทับร่างของฉันเอาไว้ก็หายไปด้วย

 

 

「คอสโม่ ช่วยได้เยอะเลย……」

 

「อ้า……」

 

　

นี่คือทั้งหมดที่ฉันทำได้

 

หากท่านรูอินต้องการจริง แค่พริบตาเดียว ดาวดวงนี้ก็หายไปแล้ว

 

　

 

「โฮมุระ พยามเข้าล่ะ…!」

 

　

ตอนนี้เขาเป็นคนเดียวที่สามารถรับมือกับสถานการณ์ปัจจุบันได้

 

ได้โปรดอย่าทำให้โลกใบนี้ต้องจบลงเลย

 

***

 

เซไคเซ็นไต ลำดับที่  8 และการโจมตีของลำดับที่ 7

 

ทันทีที่เอาชนะเจ้าพวกนั้นได้ ฉันก็เห็นบางสิ่งปรากฏขึ้นและนั่นทำให้ฉันคุกเข่าลงกับพื้นทันทีอย่างไม่มีทางต้าน

 

แต่ไอ้ฉันน่ะยังดี

 

สภาพของพนักงานคนอื่นๆล้มลงไปกับพื้นหมดแล้ว แม้จะคงสติได้แต่ก็ไม่สามารถขยับตัวได้เลย

 

「ประธาน ไอ้นี่มัน……!!」

 

「อ้า ยัยนั่นมาแล้ว」

 

　

ฉันรู้ได้ทันทีว่าเป็นยัยนั่น

 

รูอิน ผู้นำองค์กรไร้นาม….อันโนว ผู้อยู่บนจุดสูงสุดของลำดับแห่งดวงดาราได้มาถึงโลกใบนี้แล้ว

 

 

　

 

「คัตสึมิ…นี่นาย…!!」

 

　

สิ่งมีชีวิตทั้งหมดได้นอนราบอยู่กับพื้นและไม่สามารถขยับตัวได้ ทว่าเขากลับเป็นคนเดียวที่ยืนอยู่ต่อหน้ารูอินโดยไม่ได้รับผลกระทบเลย

 

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะจิตวิญญาณอันแข็งแกร่งของเขา สูทที่เขาใส่อยู่ หรือรูอินทำการแทรงแซงบางอย่างเลยทำให้เขาไม่ได้รับผลของพลัง

 

อย่างไรก็ตามฉันบอกได้เลยว่ารูอินสนใจตัวเขาเป็นอย่างมาก

 

　

「ทั้งที่วางแผนเอาไว้ว่าจะจับตามองไปอีกสักพักแท้ๆ แต่ในเมื่อแกเรียกฉันมาก็คงต้องตอบรับหน่อยสินะ?」

 

「……ทั้งหมดนี่ฝีมือแกเหรอ?」

 

　

คัตสึมิคุงที่เห็นพวกเราและคนอื่นๆล้มลงกับพื้นก็จ้องมองไปทางรูอิน

 

พิจารณาจากท่าทางของเขาคงจะไม่ได้รับผลกระทบจากรูอินอย่างที่คิด…ทางรูอินที่เห็นก็บ่นอย่างหัวเสีย

 

　

「ก็ไม่ใช่ว่าฉันต้องการเสียหน่อย แต่สิ่งมีชีวิตส่วนใหญ่เป็นแบบนี้กันหมดเมื่อเห็นฉัน」

 

「……แต่ฉันไม่เห็นจะเป็นอะไร」

 

「เพราะแบบนั้นแกก็เลยดูน่ารักที่สุดยังไงล่ะ」

 

　

สิ่งที่เป็นไปไม่ได้มากที่สุดอาจจะเป็นไปได้เสียแล้ว…!!

 

ทว่าทำไมถึงเป็นคัตสึมิคุงล่ะ เขาทำได้ยังไงกัน?!

 

 

「แต่ก็ระวังคำพูดไว้ด้วยนะ เพราะบางคำที่พูดออกมาอาจจะกระตุ้นฉันก็ได้」

 

「หา? อะไรของแก?」

 

　

รูอินยิ้มออกมา

 

เหล่าลำดับแห่งดวงดาราได้เห็นใบหน้าเปี่ยมยิ้มของเธอเป็นครั้งแรก

 

　

「เอาเถอะ ถ้าแกอยากจะให้ฉันหยุด ฉันก็จะทำให้มันอ่อนลงหน่อยละกัน…อ้า แต่ก่อนหน้านั้น….」

 

「ในที่สุดก็ได้เจอสักที! ยัยสตอล์เกอร์!!」

 

　

เรดกระโดดลงมาจากบนฟ้าแล้วโจมตีรูอิน

 

เนื่องจากฉันไม่ได้แปลงร่างจึงไม่เห็นวิถีการโจมตีของเรด ทว่าการโจมตีของเธอก็ไปไม่ถึงตัวรูอิน

 

 

「หื้ม ไอ้นี่ก็รสชาติไม่เลว」

 

「……อะไรกัน!?」

 

　

ดาบของเรดถูกบางอย่างที่เหมือนกับบาเรียมาขวางการโจมตีเอาไว้

 

รูอินหมุนตัวกลับไปหาเรดแล้วยื่นมืออันเปลือยเปล่าไปหาเรด

 

คัตสึมิคุงที่เห็นแบบนั้นจึงพุ่งเข้าไปเตะแขนอีกฝ่ายทันที

 

 

 

　

 

「มะ ไม่จริงน่า……!?」

 

　

หลังสิ้นเสียงนั้น ทางฟ้ายามค่ำคืนก็โดนกรีดแยกออกจากกันเป็นสองส่วน

 

เพียงแค่การขยับมือรูอินก็สามารถผ่าท้องฟ้าได้ทันที หลังการกระทำนั้นเธอก็หันหามองคัตสึมิคุง

 

 

「ฟุฟุ」

 

「นี่แก……!!」

 

　

รูอินโบกแขนไปมาอีกครั้ง แล้วก็เป็นจังหวะที่คัตสึมิคุงหายตัวไป———ตัดภาพมาอีกที เขาได้อุ้มเรดเอาไว้ในอ้อมแขนบริเวณจุดที่ห่างจากรูอินไประดับหนึ่ง

 

เสี้ยววินาทีจากนั้น พื้นที่รอบตัวของรูอินก็ถูกทำลายจนสิ้นราวกับถูกกรงเล็บปริศนาคว้านออกไป ฉันตระหนักได้ทันทีว่าการโจมตีเหล่านี้น่ากลัวขนาดไหน

 

 

　

 

「คะ คัตสึมิคุง……」

 

「รูอิน! อย่าแตะต้องเธอคนนี้…!!」

 

「อย่าโกรธไปเลยน่า ไม่ได้ตั้งใจจะฆ่าสักหน่อย」

 

　

เพียงแค่ขยับแขน….

 

รูอินแสดงพลังทำลายล้างของตัวเองให้คัตสึมิคุงและเรดได้เห็น พร้อมกับยิ้มออกมา

 

　

「เยลโล่กับบลูเหมือนจะคุกเข่ากับพื้น แต่เรด….ยอดเยี่ยม…เหมือนว่าแกจะได้รับพลังนั้นมาแล้วสินะ…..」

 

「คึก!!」

 

「ยอดเยี่ยมจริงๆ ดาวโลกนี่ช่างน่าค้นหา จะเรียกว่าเป็นดาวผลิตสินค้าชั้นยอดจะได้ไหมนะ」

 

เห็นพวกเขาเป็นสินค้าเหรอ?

 

ถึงจะรู้ถึงพลังของรูอิน แต่ก็ไม่เข้าใจการกระทำของเธอเลยสักนิดว่าทำไมเธอถึงต้องหมกมุ่นอยู่กับคัตสึมิคุงคนเดียว　

 

 

　

 

「……เอาล่ะ. ตอนนี้ฉันลดออร่าให้มันน้อยลงแล้ว จะมาเริ่มบรรรเลงไปพร้อมกับพวกจัสติสครูเซเดอร์ไหม?!」

 

　

…แรงกดดันเบาบางลงจริงๆ

 

ทว่ามันก็ลดลงแค่ครึ่งหนึ่ง

 

สำหรับคนธรรมดายังยืนไม่ไหว

 

　

 

「เรด กลับไปซะ」

 

「ตะ แต่ว่า……」

 

「บอกบลูกับเยลโล่ด้วยว่าอย่ายุ่งกับยัยนี่….พวกเธอในตอนนี้ทำอะไรไม่ได้หรอก」

 

「……ขะ เข้าใจแล้ว」

 

เรดถอยออกมาเพื่อไม่ให้ขวางคัตสึมิคุง

 

สถานการณ์อาจจะต่างออกไปนิดหน่อยหากฉันสามารถปรับปรุงอุปกรณ์ใหม่ที่หลับไหลอยู่ใต้ดินสำนักงานใหญ่ได้ทัน

 

ดังนั้นอดทนไว้ก่อนนะเรด!!

 

 

 

「ได้ข่าวว่าเล่นกับความทรงจำของฉันซะยับ ยัยบ้านี่…!!」

 

　

คัตสึมิคุง ก้าวออกไปข้างหน้าพร้อมกำหมัดแน่น

 

ฉันแน่ใจว่าเขาตั้งใจจะสู้กับเธอที่นี่ แต่ความเสียหายจะขนาดไหนกัน

 

　

 

「อ้อ ตอนนั้นสนุกมากเลย」

 

「แล้วฉันสนุกกับแกด้วยเหรือไง!!」

 

「ก็นั่นสิเนอะ แต่ตอนที่แกความจำเสื่อมไปก็ได้ฉันช่วยแนะนำหลายๆอย่างให้นะ ไม่ดีเหรอ?」

 

「นั่นเพราะแกขโมยมันไปไม่ใช่หรือไง! โถ่เว้ย!!」

 

　

เสียงลึกลับที่ชิราคาวะคุงเคยบอกคงจะเป็นรูอินสินะ ก็แอบเคยเดาๆเอาไว้แล้วเหมือนกัน แต่ดันจริงซะนี่

 

　

「ครั้งแรกที่เล่นฉันซะยับเป็นเพราะฉันยังไม่พร้อมเต็มร้อยหรอก !! ไหนจะหนี้แค้นครั้งที่ 2 อีก….」

 

「กลายเป็นพ่อหนุ่มอารมณ์ร้ายคิดแค้นไปแล้วสิ แต่ฉันก็ไม่เกลียดหรอก」

 

　

ครั้งที่ 2?

 

ครั้งแรกฉันเข้าใจว่าเป็นตอนที่เขาความจำเสื่อมกลับมาโลก แต่ครั้งที่ 2 นี่มันตอนไหนกัน?

 

หวังว่าคัตสึมิคุงจะไม่คลั่งไปเสียก่อนนะ

 

 

「ปัญหาของแกในอดีตคือแกมาถึงทางตันแล้วไปต่อไม่ได้ แต่โชคดีที่ฉันเห็นความโหดร้ายที่ซ่อนอยู่ในตัวแกเข้าก็เลยเข้ามาช่วยเลี้ยงดูเท่านั้นเอง」

 

「ทำอย่างกับฉันเป็นเด็กทารก……ชิ」

 

　

ไม่ว่าจะยังไงก็น่าจะเกิดการต่อสู้ระหว่างเขากับรูอินในตอนที่ฉันไม่รู้แหง

 

….ถึงจะแอบน่ารำคาญที่ต้องมาฟังเสี่ยงอัลฟ่าขู่เหมือนหมาอยู่ข้างๆก็เถอะ

 

 

「งั้นตอนนี้ก็ถึงเวลาชำระหนี้แล้ว」

 

คัตสึมิคุงสร้างประตูมิติขึ้นภายในมือพร้อมต่อสู้

 

ในขณะที่คัตสึมิคุงทำแบบนั้น รูอินก็เริ่มเดินไปนั่งอยู่บนซากปรักหักพังบริเวณนั้น

 

　

 

「ฟุฟุ อย่าได้เข้าใจผิดไปสิ ฉันไม่คิดจะสู้เสียหน่อย」

 

「หา……?」

 

「ก็บอกไปแล้วไม่ใช่เหรอ ว่าที่มาก็เพราะถูกแกเรียกเฉยๆ」

 

เรื่องนั้นมันก็ใช่ แต่ในเมื่อไม่คิดจะสู้แล้วเธอปรากฏตัวทำไมล่ะ

 

เธอต้องการอะไรจากโลกใบนี้กันแน่　

 

　

「นั่นสินะ ตอนนี้พวกชาวโลกก็ดูกันเยอะซะด้วย ฉันจะตอบคำถามแกหน่อยแล้วกัน」

 

「……หมายความว่ายังไง?」

 

「ไม่ได้คิดวางแผนแปลกๆหรอกน่า แต่เหมือนว่าแกมีคำถามจะถามฉันอยู่เยอะเลยนี่เนอะ」

 

「……」

 

　

หลังจากได้ยินแบบนั้นคัตสึมิคุงก็เดาะลิ้นแล้วลดกำปั้นลง

 

หากเขาสู้กับรูอินเห็นได้ชัดเลยว่ามันจะหายนะเสียยิ่งกว่าสู้กับพวกเซไคเซนไตก่อนหน้า

 

ดังนั้นคำพูดของรูอินก็เลยทำให้ฉันโล่งใจนิดหน่อย

 

 

「ก็จริงว่าฉันมีเรื่องอยากจะถามแก」

 

「ฟุฟุ อะไรล่ะ?」

 

「ทำไมแกถึงเล็งมาที่โลกกัน」

 

　

รูอินเอียงหัวสงสัยให้กับคำถามนั้น

 

….สำหรับนายมันอาจจะดูเป็นคำถามที่สมเหตุสมผล แต่เรื่องราวในตอนนี้มันไม่ใช่แบบนั้นแล้วจากที่ฉันเห็น

 

 

 

 

「ฟุฟุ นี่แกยังคิดว่าจุดประสงค์ของฉันคือโลกใบนี้อยู่จริงๆเหรอ?」

 

「ไม่ใช่เหรอ? แล้วมันจะมีอะไรได้อีก….　」

 

 

 

「ดาวโลกอาจจะหายไปนานแล้วก็ได้หากไม่มีแกอยู่　」

 

 

 

「……หา?」

 

「อย่างที่ฉันบอก คัตสึมิ อย่าทำให้ฉันผิดหวังเชียวล่ะ　」

 

 

คัตสึมิคุงถามอย่างอารมณ์เสียผิดกับรูอินที่พูดอย่างสนุกสนาน

 

　

 

「เพราะแก ฉันก็เลยยังไม่ทำลายโลกใบนี้」

 

　

ราวกับเป็นคำชี้ขาด

 

คัตสึมิคุงถึงกับไปไม่เป็นเมื่อได้ยินคำตอบของรูอิน

 

 

「คุณค่าของดาวโลกทั้งหมดขึ้นอยู่กับแก」

 

　

 

「ถามว่าทำไมต้องส่งพวกลำดับดวงดารามาบุกโลกงั้นเหรอ?」

 

　

 

「ทั้งหมดก็เพื่อแก」

 

　

 

「ฉันอยากจะให้แกได้เติบโตขึ้น」

 

　

 

「สิ่งที่ฉันสนใจมีเพียงแค่แกคนเดียวเท่านั้น」

 

　

ในขณะที่ทุกคนพูดอะไรไม่ออก รูอินก็เริ่มพูดออกมาเรื่อยๆ

 

ความสับสนที่ไม่อาจทำความเข้าใจได้โดยง่าย โลกยังรอดมาได้เพราะรูอินรู้สึกหลงไหลในตัวของคัตสึมิคุง

 

———ด้วยเหตุผลแบบนี้เนี่ยนะ

 

　

ถึงจะคิดเอาไว้แล้วว่าต้องการอะไรบางอย่างจากคัตสึมิคุง

 

แต่นี่มันเกินความเข้าใจสุดๆ

 

 

「เท่านั้นแหละเหตุผลของฉัน」

 

「……เป็นความผิดของฉัน……」

 

「ไม่เลย ไม่ใช่ความผิดของแก ต้องบอกว่าเป็นเพราะตัวแกต่างหากที่ทำให้ชะตากรรมที่ต้องถูกทำลายล้างของดาวโลกถูกเลื่อนออกไป ดังนั้นมองว่าแกเป็นผู้ที่ปกป้องมันเอาไว้น่าจะเหมาะสมกว่า」

 

　

ทุกคนต้องตกอยู่ในอันตรายเพราะคัตสึมิคุง

 

แม้ว่าเขาจะช่วยเหลือโลกจากชะตากรรมที่ต้องล่มสลาย แต่ความจริงที่ว่าเขาดึงดูดมันเข้ามาก็ไม่เปลี่ยน

 

 

　

 

「ถ้าฉันถอนตัวล่ะ?」

 

「หืม?」

 

「ถ้าฉันออกไปจากโลกแล้วตามแกไป แกจะเลิกยุ่งกับโลกใบนี้ไหม?」

 

　

 

　……อึก!!

 

ฉันพยายามจะพูดอะไรบางอย่างออกมา แต่ก็ต้องควบคุมกัดฟันทนเอาไว้ก่อน

 

 

「…จะเอาแบบนั้นเหรอ แกแน่ใจแล้วใช่ไหม?」

 

พอได้ยินคำตอบของคัตสึมิคุง รูอินก็เอามือปิดปากตัวเองราวกับไม่อยากเชื่อ

 

จากนั้นเธอก็เดินไปหาคัตสึมิคุงแล้วเอามือไปวางไว้บนหัวของเขา

 

 

「ฟุฟุ อยากจะลองทำแบบนี้มานานแล้ว」

 

「คึก!?　อย่ามาแตะตัวฉัน!!」

 

　

เขาผงะไปครู่หนึ่งก่อนจะปัดเมือของเธอออก

 

อะไรกัน รูอินกำลังลูบหัวเขาอยู่เหรอ?

 

　

「การยอมจำนนมันไม่ค่อยมีความหมายเท่าไหร่ แต่ก็อดยิ้มออกมาไม่ได้แฮะ เอาเป็นว่ามันน่าเบื่อออกที่จะทำให้แกเป็นของฉันโดยที่ไม่เต็มใจ」

 

「น่าเบื่องั้นเหรอ?」

 

「ก็ตามนั้น เอาเป็นว่าจะถือว่าฉันไม่ได้ยินเรื่องเมื่อกี้ละกัน」

 

「……」

 

「ถึงจะได้รับการฝึกฝนจากพวงพ้องและคำแนะนำจากฉันจนแกร่งขึ้นมามากแล้ว แต่ก็ควรรู้เอาไว้นะว่าบางเรื่องก็ไม่เป็นไปตามใจของแกตลอด」

 

「งั้นเหรอ……」

 

　

เมื่อเขาได้คำตอบแบบนั้นก็ถอนหายใจออกมา ก่อนจะเดินหันหลังให้อีกฝ่ายแล้ววินาทีต่อมาก็ใช้ศอกของตัวเองกระแทกเข้าไปที่ร่างของรูอินโดยไม่บอกกล่าว

 

「…ถ้างั้น การต่อสู้ก็ยังไม่จบลงจนกว่าฉันจะเอาชนะแกได้สินะ?」

 

「แกก็รู้คำตอบนั้นดีอยู่แล้ว」

 

　

รูอินใช้มือของเธอจับศอกของเขาเอาไว้แล้วยิ้มออกมา

 

ไม่ว่าจะทางไหนคำตอบในการหยุดยั้งโลกไม่ให้ล่มสลายก็คือการเอาชนะรูอิน

 

ถึงรูอินจะยังไม่ลงมือตอนนี้ มันก็ไม่ได้หมายความว่าโลกจะปลอดภัยจากภัยคุกคาม

 

 

「คัตสึมิ ฉันยังไม่อยากจะฆ่าแกตอนนี้หรอก」

 

「กล้าพูดตามใจชอบเชียวนะ……!!」

 

「ถึงอยากจะสู้กับแกในตอนนี้ที่มีพลังพอจะฆ่าฉันได้แล้วก็เถอะ」

 

　

หลังพูดจบรูอินก็สร้างประตูมิติขึ้นข้างหลังตัวเอง

 

ในขณะที่ก้าวเข้าไปเธอก็หันกลับมาคุยกับคัตสึมิคุงอีกครั้ง

 

　

 

「จงต่อสู้และแข็งแกร่งขึ้นกว่านี้ ใช้ทุกอย่างที่มีในการพัฒนาตัวเองซะ」

 

 

 

「….แกเองก็เหมือนกันอย่าได้คิดประมาทเชียวล่ะ ไม่งั้นหลังแกได้มีรูแน่」

 

「หึหึ」

 

รูอินยิ้มให้กับคัตสึมิคุงที่จ้องมองเธอไม่วางตา

 

　

 

「จงไปให้เหนือกว่าพวกลูกน้องของฉัน และฉันจะรออยู่ที่ปลายทางนั้น」

 

　

พูดจบเธอก็หายเข้าไปในประตูมิติ

 

แรงกดดันที่ทับร่างของฉันเอาไว้หายไปจนหมด

 

 

 

「พวกเซไคเซ็นไตกับอัศวินดำหายไปแล้ว….」

 

เพราะรูอินปรากฏตัวขึ้นมาฉันเลยไม่ได้สนใจ แต่พอสถานการณ์สงบลงพวกมันก็หายไปหมดแล้ว

 

ถึงการปล่อยให้พวกมันหนีไปได้จะเป็นเรื่องที่น่าเสียดาย แต่อีกฝ่ายก็ได้รับผลกระทบไม่ต่างกัน คงไม่มีทางบุกมาอีกทีได้ง่ายๆ　

 

 

　

 

「……ต้องรีบหาฐานใหม่ด้วยสิ」

 

　

สำนักงานใหญ่ถูกทำลายไปบางส่วน

 

ก็จริงว่ามันเป็นแค่อาคารบังหน้าฉากเฉยๆจะสร้างบำรุงใหม่ก็ทำได้สบาย

 

แต่ปัญหามันอยู่ที่ใต้ดินนี่สิ…ไม่มีอะไรรับประกันว่ามันจะปลอดภัยอีกในคราวหน้า

 

 

「อัจฉริยะจะต้องมีแผนสำรองเสมอ」

 

　

อาจะต้องใช้เวลาพอสมควร แต่ก็ควรหาช่องทางเอาไว้บ้าง

 

ไหนจะมีปัญหาเรื่องที่ผู้คนรู้ถึงตัวตนของคัตสึมิคุงแล้วอีก

 

โชคดีรูอินหมกมุ่นอยู่กับเขามาก โลกของเราก็เลยยังปลอดภัยจากยัยยันเดเระแห่งกาแล็กซี่ แต่ความเป็นไปได้ที่พวกโง่เง่าบนโลกใบนี้อาจจะร้องหาความรับผิดชอบจากเขาและทำอะไรไม่คิด

 

หากปล่อยให้เขาลำบาก รูอินเองก็คงทำลายโลกนี้ทิ้งทันทีหลังได้ตัวคัตสึมิคุงไป

 

 

　

 

「คงต้องแจงเรื่องของรูอินให้คนบนโลกรู้…」

 

　

ในสถานการณ์ที่ต้องมาสู้กับพวกสัตว์ประหลาดเลขหลักเดียว จะให้มารับมือกับเสียงวิพากษ์วิจารณ์พวกมนุษย์โลกก็ใช่เรื่อง

 

ต้องทำอะไรสักอย่างกับข้อมูลหน่อยละกัน

 

 

　

 

「……ก่อนอื่นต้องไปคุยกับเขาก่อน」

 

　

ฉันจะเผยใบหน้าจริงในที่สาธารณะไม่ได้เด็ดขาด…

 

ดังนั้นฉันจึงหยิบหน้ากากอัศวินดำในกระเป๋าขึ้นมาเพื่อปลอมตัว

 

　

 

「เอ่อ ประธาน ไอ้นี่มัน…」

 

「ของที่ฉันใส่เอาไว้เผื่อกรณีฉุกเฉินน่ะ」

 

「ไม่สิ ต้องบอกว่าทำไมถึงเป็นอัศวินดำล่ะ พกไปไหนมาไหนด้วยได้ยังไงเนี้ย?」

 

「ก็เพราะมันเป็นสินค้ายอดนิยมของบริษัทฉันยังไงล่ะ ….โฮ่ย หยุดมองฉันเป็นพวกโรคจิตได้แล้ว」

 

จริงอยู่ว่าคงจะสะดวกกว่าหากให้อัลฟ่าเปลี่ยนการรับรู้ของผู้คน แต่เรื่องราวมันหลุดออกไปถึงสื่อโลกโซเชียลหมดแล้ว จะตามเก็บยังไงก็ไม่หมดหรอก

 

ฉันจึงเดินเข้าไปหาคัตสึมิคุงโดยสวมหน้ากากเอาไว้และมองไปยังจุดที่รูอินหายตัวไป　

 

 

　

 

「เรมะ」

 

「……อ้า」

 

「จากนี้แหละคือของจริง」

 

　

จากนี้ไปการต่อสู้ของพวกเราจะเข้มข้นกว่าเดิม

 

ในขณะที่ฉันสังหรณ์ใจเช่นนั้น เรดก็พุ่งเข้ามาหาคัตสึมิคุงจากด้านหลังด้วยพลังอันมหาศาล

 

 

「อัศวินดำคุง!! ในที่สุดนายก็จำได้หมดแล้ว!!」

 

「โอ้ย……」

 

　

เขาเกือบจะล้มลงเพราะการพุ่งมากอดของเรด ก่อนจะตั้งสติแล้วพยายามดึงเรดออกจากร่างของตัวเอง

 

 

「โห้ย ยัยบ้านี่ ออกไปนะเฟ้ย มันน่ารำคาญ!!!」

 

「ไม่เอา!! นายทำให้ฉันกังวลมากแค่ไหนรู้ตัวไหม หากไม่ยอมให้ฉันทำแบบนี้ ฉันก็ไม่มีทางให้——」

 

 

เยลโล่ กับบลูเดินเข้ามาลากเรดออกไป

 

เรดที่โดนดึงออกมาจากคัตสึมิคุงก็ล้มตัวลงกับพื้นแล้วงอแงกลิ้งไปมา

 

 

　

 

「พะ พวกเธอทำอะไร!?」

 

「อย่าใจร้อนเด้ ยัยคลั่ง」

 

「ใช่แล้ว ยัยคลั่ง ฉันต้องได้ก่อนสิ」

 

　

อัลฟ่ากระโดดมาทับหลังของเรดเอาไว้ ในขณะที่บลูกับเยลโล่มองดู

 

 

「อึก」

 

「เป็นแค่เก้าอี้มีปากพูดกับเขาที่ไหน?」

 

「ทำไมฉันต้องมาโดยอะไรแบบนี้ด้วยเนี้ย!?」

 

　

บรรยากาศตึงเครียดเมื่อกี้หายไปจนหมด

 

แต่ก็อาจจะบอกได้ว่าในที่สุด เขาก็กลับมาจริงๆสักที

 

　

 

「ตอนนี้ไปพาตัวกราทที่ถูกทิ้งไว้บนดาดฟ้ากลับมาก่อนละกัน」

 

　

กราทเป็นเอเลี่ยนที่สามารถฟื้นพลังของตัวเองได้ด้วยการกิน

 

เป็นที่รู้กันดีว่าเผ่าของเธอทำลายล้างดาวตัวเองจากการกลืนกินกันเอง ทว่าความสามารถพิเศษของเธอยังไม่หมด

 

เมื่อพลังงานของเธอหมดเผ่าของเธอจะกลับไปสู่ในสถานะคริสทัลเหมือนจำศีล

 

 

 

「ถึงจะช้าไป แต่ขอบคุณนะชิราคาวะคุง…เธอช่วยได้เยอะเลย」

 

　

…บอกได้เลยว่าหากไม่ได้ชิราคาวะคุงช่วย กราทคงไม่มีทางรอดแหง

 

ความพยายามของเธอไม่ได้ไร้ประโยชน์เลยสักนิด

 

　

 

「จากนี้ก็คงต้องยัดอาหารอร่อยๆอีกเยอะเพื่อให้เธอฟื้นกลับมา…」

 

　

ใช้โอกาสนี้จัดปาร์ตี้ฉลองการคืนชีพของคัตสึมิคุงเลยละกัน

 

แม้จะใช้เวลาค่อนข้างนาน แต่ในที่สุดอัศวินดำ หรือ คัตสึมิ โฮมุระก็กลับมาแล้วจริงๆ

 

แค่นั้นก็ถือเป็นการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่สำหรับพวกเรา

 

————-

Note 1 : มาเม้ามอยหลังอ่านกันได้ที่เพจนะครับ แล้วก็ขอบคุณสำหรับทุกท่านที่ช่วยหารค่าไฟ  และสามารถช่วยค่าไฟคนแปลได้ที่ กสิกร 2092612913 หรือ QR Code