อัศวินดำคุงไม่อยากเป็นเซ็นไต - ตอนที่ 54 เฝ้าระวังและจู่โจม

 

ฤดูร้อนได้เข้ามาอย่างเต็มตัวแล้ว อากาศก็เริ่มร้อนกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด

 

วันนี้ฉันหยุดทำงานและเดินทางมายังบริษัทKANEZAKIซึ่งพี่ทำงานอยู่

 

　

 

「วันนี้ฉันมีภารกิจสำคัญจะมอบให้พวกเธอ!!」

 

　

เรมะได้พูดขึ้นหลักเรียกฉันเข้าไปในห้องประชุม

 

ส่วนพวกจัสติสครูเซเดอร์ มีแค่คิราระอยู่เพียงคนเดียว เหมือนว่าอาโออิและอากาเนะจะไม่ว่าง

 

　

 

「……คนอื่นหายไปไหนหมดกัน!?」

 

「อากาเนะติดเรียนภาคฤดูร้อน ส่วนอาโออิจะตามมาทีหลังน่ะ」

 

「ฉันละไม่เข้าใจจิตสำนึกในการเป็นฮีโร่ของพวกเธอจริงๆ!! พวกโหลยโท่ย!!」

 

　

เระมะบ่นใส่คิราระก่อนจะมองมาทางฉัน

 

　

 

「ัคัตสึกิคุง กับอัลฟ่ายังรับผิดชอบเดี๋ยว….」

 

「ถ้าอัลฟ่าละก็เหมือนจะเป็นลมแดดน่ะ เลยให้ไปพักกับพี่ฮาคัวก่อน……」

 

 

『อะ อึกปวดหัวจัง』

 

『อัลฟ่า อ่อนแอ』

 

『เงียบไปเลยโปรโต……』

 

『รีบไปนอนพักได้แล้ว』

 

　

ท่าทางจะไม่คุ้นเคยกับความรุนแรงของแดดหน้าร้อน

 

ฉันก็เลยพาเธอไปพักอยู่ในห้องพยาบาลกับพี่แทน แล้วบอกว่าดีขึ้นจะตามมาทีหลัง

 

　

 

「เฮ้อ ช่วยไม่ได้….……」

 

「ทำไมเหมือนคัตสึกิคุงกับฉันถูกปฏิบัติต่างกันเกินไปบ่นิ…?!」

 

「หะรุบปาก！　……เมื่อเหลือกันแค่สองก็เอาแค่สองนี่แหละ」

 

　

เรมะนั่งลงบนโต๊ะแล้วเอานิ้วประสานหากันจ้องหาพวกฉัน

 

บรรยากาศที่ดูจริงจังนี่มันอะไรกัน

 

 

「โอโมริคุงทำตัวแปลกๆไป」

 

「「แปลก?」」

 

　

โอโมริซังเนี่ยนะ?

 

เรมะพยักหน้ารับ ส่วนคิราระเอียงหัวสงสัย

 

 

　

 

「จะว่ายังไงดีล่ะ ช่วงนี้เธอทำงานได้ดีเกินไป….คือเมื่อก่อนก็ดูเป็นคนประหลาดที่สามารถทำหลายๆอย่างได้ดีนะ แต่ตอนนี้มันเหมือนเป็นพนักงานสาวผู้สามารถเกินไปน่ะสิ..……」

 

「บ่หยาบคายไปหน่อยเหรอ?」

 

「รู้สึกเศร้าใจแทนโอโมริซังจริงๆ……」

 

　

ในมุมของประธานมันแปลกมากสินะ?

 

　

 

「ดังนั้นฉันเลยอยากจะให้พวกเธอตรวจสอบเบื้องหลังเรื่องนี้สักหน่อย!!」　

 

「แล้วทำไมประธานบ่ทำเองเด้」

 

「เหมือนฉันจะถูกหลบหน้าด้วยเหตุผลอะไรสักอย่างน่ะ」

 

「โดนเกลียดขี้หน้าแหง」

 

「ไม่ใช่เฟ้ย!!!」

 

「สิ้นหวังแล้วเด้ อิตานี่」

 

　

มีอะไรผิดปกติเกี่ยวกับโอโมริซัง….

 

　

 

「สองวันก่อนผมได้ขนมมาจากโอโมริซังด้วย…ก็เลยมีโอกาสแลกเบอร์ติดต่ออะไรกันนิดหน่อย」

 

「ยัยติ่งโทคุนี่เหลือจะเชื่อ!!」

 

「เรมะ!?」

 

「คัตสึกิคุง บ่มีไผบอกเหรอว่าอย่ารับของจากคนแปลกหน้าน่ะ」

 

「แต่นั่นมันโอโมริซังนะ?!」

 

　

เรมะกับคิราระพูดอะไรแปลกๆออกมาวะงั้น

 

สองคนนี่เป็นอะไรของเขา?!

 

หรือความร้อนมันทำให้สมองไหลไปแล้ว!?

 

 

「หลังจากได้ขนมช่วงบ่ายผมก็ตั้งใจจะไปขอบคุณเธอ แต่ดูเหมือนจะอารมณ์ไม่ดีนิดหน่อย」

 

「โอโมริคุงก็อารมณ์เสียประจำอยู่แล้วไหม?」

 

「ก็แค่ต่อหน้าประธานแหละเด้」

 

「หล่อนอยากเห็นผู้ใหญ่ร้องไห้หรือไงฟะ? 」

 

　

ฉันพูดต่อหลังประธานกับคิราระพูดกวนเท้าใส่กัน

 

　

 

「ทว่าพอถึงช่วงพัก ผมก็เอาขนมที่เธอให้มา มาทานด้วยกันแล้วอยู่ดีๆเธอก็อารมณ์ดีขึ้นมาจนน่าแปลกใจ สงสัยจะจัดการกับปัญหาระหว่างนั้นได้แล้วมั้งครับ

」

 

　

โอโมริซังนั้นเป็นคนที่ใจดีกับฉันตั้งแต่มาที่นี่

 

ดังนั้นเรื่องในคราวนี้ฉันก็อยากจะช่วยเธอบ้าง

 

　

 

「แต่อย่างน้อยก็มั่นใจว่าเธอไม่น่าจะมีคนรักอะไรกับเขาแน่นอน」

 

「เอ๋ ทำไมพูดแบบนั้นล่ะครับ?」

 

「บางเรื่องนายก็ไม่จำเป็นต้องรู้หรอก」

 

　

ไม่เข้าใจที่เขาพูดเลย

 

แต่เอาเป็นว่าวันนี้ฉันกับคิราระก็ตัดสินใจไปสืบพฤติกรรมแปลกๆของโอโมริซัง

 

อันที่จริงเรื่องนี้มันก็ไม่ใช่เรื่องที่จะรู้ได้เลยภายในวันสองวันสักหน่อย เรมะเข้าใจคำขอของตัวเองไหมนะ?

 

　

หลังออกมาจากห้องประชุม ฉันกับคิราระก็ตรงไปห้องทำงานที่พวกโอโมริซังกับคนอื่นๆอยู่

 

พอไปถึงกลับไม่เจอเธอ ฉันก็เลยลองไปถามความคิดเห็นของพวกคนอื่นๆในห้องดู

 

　

 

『โอโมริอ่ะเหรอ พักนี้ก็เปลี่ยนไปหน่อยๆ จะว่ายังไงดีล่ะ ทำงานได้ดีขึ้นผิดหูผิดตา』

 

『ระหว่างทำงานก็มักจะกินของหวานไปด้วย』

 

『แม้จะโดนงานโถมเข้ามาเหมือนกัน แต่โอโมริกลับรับมือได้ดีจนผิดปกติ』

 

『เธอก็ทำงานได้ดีตามปกติ ดังนั้นก็เลยไม่ได้สนใจอะไร』

 

ดูเหมือนหลายคนก็แอบคิดว่าโอโมริซังดูแปลกๆไป

 

ฉันค่อยๆจดข้อมูลที่ได้จากแต่ละคนลงโน๊ต

 

　

 

「จะว่าไป พักนี้ฉันรู้สึกว่าเธอกลายเป็นคนสองบุคลิกแปลกๆ」

 

「สองบุคลิก?　ยังไงเหรอครับ?」

 

「คือว่าโอโมริที่ฉันไปดื่มกาแฟด้วยคราวก่อนน่ะ ดูจะมีบุคลิกที่สงบเยือกเย็นเกินไป แถมยังสั่งนั่นนี่มาเต็มโต๊ะไปหมดจนคิดว่าเธอยัดหมดจริงเหรอ」

 

　

ฉันพยักหน้าให้กับคำพูดของเขา หรือจะเป็นช่วงกำลังเจริญอาหารนะ

 

สองบุคลิกงั้นเหรอ…..

 

ไม่สิ อาจจะเป็นเอเลี่ยนก็ได้…?

 

หากพวกมันคิดจะเคลื่อนไหวเข้ามาภายในโลก เรื่องนี้ก็ตัดออกไม่ได้

 

　

「เอาเถอะ นี่คัตสึกิคุง ตอนนี้ฉันดูแลโปรเจ็คพัฒนาสินค้าของอัศวินขาวอย่างเป็นทางการอยู่――」

 

「เอ๋?」

 

「แต่ตอนนี้เรายุ่งอยู่ ดังนั้นเดี๋ยวค่อยมาคุยกันต่อเนอะ」

 

　

ในขณะที่ฉันสงสัยกับคำพูดของอีกฝ่าย คิราระก็ดึงแขนฉันออกจากตรงนั้น

 

อะไรกัน……?

 

　

 

「ที่บอกว่าพัฒนาสินค้านั่นมัน?」

 

「ก็แบบว่า….เหมือนจะมีหลายคนต้องการสินค้าเกี่ยวกับคัตสึกิคุงน่ะ….」

 

「มันจะมีใคร…อึก!」

 

　

ฉันเป็นคนแรกที่สังเกตเห็นเงาปริศนากำลังเดินเข้ามาภายในห้อง ฉันจึงดึงมือคิราระเบาๆแล้วพาเธอไปซ่อนอยู่ใต้โต๊ะใกล้ๆ

 

 

　

 

「ดะดะดะดะเดี๋ยวสิ?!」

 

「ชู่ว โอโมริซังกำลังมา เงียบก่อน」

 

　

ไม่รู้ทำไมเธอถึงหน้าแดง แต่สักพักเธอก็ตั้งสติแล้วหันไปมองโอโมริซังที่เข้ามา

 

เธอหาวขณะเดินไปตรงโต๊ะทำงานตัวเองแล้วเริ่มปั่นงานที่ค้างอยู่

 

　「ดูตั้งใจทำงานดีเน้อ……」

 

「นั่นสิ……」

 

　

ฉันเฝ้ามองจากมุมมืด

 

เธอทำงานอย่างขันแข็งอยู่ตรงหน้าคอม และไม่มีอะไรผิดปกติเลย

 

 

 

「พอทำแบบนี้แล้วรู้สึกเหมือนกำลังเล่นหนังสายลับเลยแฮะ!!」

 

「เรื่องไหนหว่า?」

 

「spy kids」

 

「เหนือคาดเหมือนกันเด้?! หนังก่อนพวกเราเกิดอีกนิ?!」

 

　

เป็นเรื่องที่ฉันคิดว่าสนุกดี

 

หลังพวกเราเฝ้ามองดูโอโมริซังทำงานอย่างจริงจังสักพัก…

 

 

「ดูเหมือนจะไม่มีอะรผิดปกติเลย หรือพูดให้ถูกคือสิ่งที่พวกเราทำตอนนี้ต่างหากผิดปกติ」

 

「……นั่นสิเด้」

 

　

เพราะถูกเรมะขอมาก็เลยลองมาตามสืบเรื่องของโอโมริซังดู….

 

ใจจริงของเรมะก็คงห่วงเธอไม่น้อย….

 

 

　……รึเปล่านะ?

 

　

 

「ท่าทางจะชอบหันไปดูเวลาบ่อยแฮะ」

 

「อาการหงุดหงิดก็เริ่มออกมาให้เห็นละเด้」

 

　

เธอมักจะหันไปมองนาฬิกาที่วางอยู่บนโต๊ะบ่อยๆ

 

ในขณะที่ฉันสงสัยอยู่นั้นเอง เสียงนาฬิกาก็ดังขึ้นราวกับเป็นเสียงเตือน

 

จากนั้นเธอก็ลุกขึ้นแล้วกดหยุดเสียงก่อนจะหยิบบางอย่างในกระเป๋าออกมาแล้วมุ่งหน้าไปที่ไหนสักแห่งด้วยความเร่งรีบผิดปกติ

 

 

「เอ๋ โอโมริซัง!?」

 

「จะไปไหนกันน่ะ!?」

 

　

พนักงานที่นั่งอยู่ใกล้ๆพูดขึ้น ฉันกับคิราระเองก็ประหลาดใจกับการกระทำของเธอ

 

 

「ก็มันเที่ยงแล้วนะ ช่วงนี้ฉันปรับเวลากินข้าวให้เร็วขึ้นน่ะ」

 

「จะว่าไปก็พักเที่ยงแล้วนี่หว่า……」

 

「งั้นก็ไปกินข้าวเถอะ……」

 

　

แค่หิวเท่านั้นเหรอ?

 

อะไรสักอย่างมันเตือนฉันว่านี่ไม่ใช่โอโมริซังที่ฉันรู้จัก

 

เมื่อตัดสินใจว่าจะสืบต่ออีกหน่อย ฉันกับคิราระเลยตามโอโมริซังไปต่อ

 

 

「เดี๋ยวก่อน เธอจะเดินเร็วไปหน่อยไหม!?」

 

「เร่งฝีเท้าเข้า!」

 

　

ฉันวิ่งตามโอโมริซังที่เดินผ่านฝูงชนไปอย่างรวดเร็ว ทว่าระยะห่างของพวกเรากลับไม่ลดลงเลย

 

ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเธอหิวขนาดไหน ถึงได้เดินเร็วซะจนวิ่งตามไม่ทัน

 

　

 

「หะ หายไปแล้ว……」

 

　

พอฉันมาถึงโรงอาหารของพนักงาน ก็ไม่พบเธอเสียแล้ว

 

ฉันจึงย้ายไปดูตรงทางเดินชั้นบนแล้วมองหาโอโมริซังที่อยู่ข้างลอง..อ๊ะนั่นไง

 

　

 

「คิราระ ตรงนั้นไง!」

 

「โอ้จริงด้วย!　ว่าแต่ข้าวกล่องเหรอ!!」

 

　

ฉันมองเห็นโอโมริซังนั่งอยู่ตรงโต๊ะในโรงอาหารชั้น 1

 

ซึ่งจุดที่เธอนั่งมันเป็นจุดที่มองเห็นได้ยากจากข้างล่างนิดหน่อย ว่าแต่ทำไมถึงเอาข้าวกล่องมาแทนล่ะทั้งที่มากินโรงอาหารก็ได้

 

　

 

「อุ ร้านข้าวกล่องหน้าสถานีซูซูมิเนะ ข้าวกล่องพิเศษสำหรับหน้าร้อน 20 กล่องต่อวัน….」

 

「「หือ!?」」

 

　

เสียงดังมาจากข้างหลังฉันกับคิราระ

 

พอหันกลับไปก็พบว่าเป็นอาโออิซึ่งถือขนมหวานและนมอยู่ในมือพูดขึ้น

 

　

「คิดไม่ถึงเลยจริงๆว่าจะมีคนรู้จักสามารถเอามันมาไว้ในครอบครองได้…โอโมริซัง ไม่ธรรมดา」

 

「อาโออิ เธอมาถึงเมื่อไหร่นิ…?」

 

「อุ เมื่อกี้」

 

　

มาเข้าแทรงวงพวกเราได้อย่างเป็นธรรมชาติ

 

แปลว่าก่อนมาถึงนี่แอบไปสอยขนมกับนมมาก่อนแล้วสินะ?

 

　

 

「คิราระ ทำไมถึงไม่เรียกฉันทั้งที่มีภารกิจน่าสนใจขนาดนี้ล่ะ?」

 

「ก็เธอมาสายเองนี่นา แล้วหายไปไหนมาล่ะ」

 

「อากาศร้อน เลยนอนตากแอร์ในห้องถึง 10 โมง ก่อนไปร้านกาแฟที่คัตสึกิทำงานแต่ร้านปิด จากนั้นก็มาที่นี่」

 

　

เดี๋ยวนะ นี่เธอไปที่ร้านมาเหรอ?

 

แอบรู้สึกผิดเลยแฮะ

 

 

「อ๋อ ขอโทษทีที่ลืมบอก วันนี้มาสเตอร์ปิดร้านเพราะมีธุระส่วนตัวน่ะ」

 

「อื้อ ไม่เป็นไรหรอก…เดี๋ยวค่อยให้คิราระชดใช้เรื่องที่ทำให้ฉันเสียเวลาก็ได้」

 

「หล่อนผิดที่มาสายเองไม่ใช่เหรอยะ!!」

 

「ดะดะดะเดี๋ยวก่อนๆ! คิราระใจเย็นๆเก้าอี้ในมือเธอนั่นคิดจะใช้ทำอะไรน่ะ!?」

 

 

คิราระหยิบเก้าอี้ที่วางบนระเบียงชั้นสองขึ้นมาด้วยมือข้างเดียว ฉันที่เห็นจึงพยายามเข้าไปห้าม

 

เอาจริงดิ ผู้หญิงคนนี้แรงช้างไปไหม?

 

 

　

 

「ุ้ถ้าเกิดเสียงดังกันไปมากกว่านี้เดี๋ยวโอโมริซังจะรู้ตัวเอานะ」

 

「แฮก!　แฮก!!　แฮก!!」

 

「ขอโทษ เอานี่ไปสิแล้วใจเย็น」

 

　

จากนั้นอาโออิก็เปิดถุงขนมที่หยิบออกมาจากไหนก็รู้แล้ว แล้วยัดมันเข้าปากคิราระเพื่อระงับความโกรธของเธอ

 

　

 

「มุ้วววว……」

 

「มาตรวจสอบโอโมริซังกันดีกว่า….」

 

 

 

　

อาโออิหยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วเปิดกล้องเพื่อซูมดูโอโมริซัง

 

คิราระเคี้ยวขนมในปากพลางแสดงสีหน้าไม่พอใจ ฉันที่เห็นก็ทำได้เพียงเหนื่อยใจกับพวกเธอแล้วกลับไปโฟกัสข้างล่างต่อ

 

 

　

「ฮุมุๆ จากที่เห็นโอโมริซังคนนี้ทำการกินข้าวและเครื่องเคียงแบบมีแบบแผนสิ่งที่อยู่ในหัวของเธอตอนนี้คือการคิดวิธีผสมข้าวกับเครื่องเคียงเพื่อก่อให้เกิดรสชาติที่เหมาะสมที่สุดในการกินข้าว….」

 

「นี่รู้ได้ถึงขั้นนั้นเลยเหรอ?」

 

「ซึ่งปกติแล้วโอโมริซังไม่ใช่คนมีแบบแผนชีวิต」

 

「อิตาประธานก็ทีนึงแล้ว แต่เธอก็หยาบคายกับโอโมริซังมากไปเหมือนกันเด้!!」

 

　

โอโมริซังถูกปฏิบัติตัวแบบนี้ใส่ตลอดเลยเหรอ?

 

ทั้งที่ก็ดูเป็นคนปกติดีแท้ๆ

 

หรือฉันควรจะไปถามเธอตรงๆเลยดีนะ?

 

ฉันแน่ใจว่าถ้าถามเธอก็น่าจะยอมบอก

 

เมื่อตัดสินใจได้ ฉันก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาจากกระเป๋ากางเกงแล้วตั้งใจจะโทรหาอีกฝ่าย

 

 

 

「ถึงจะดูเสียมารยาทที่ไปขัดตอนกินข้าวก็เถอะ……」

 

　

หลังได้ยินเสียงเรียกเข้า ปลายสายก็ตอบกลับทันที

 

 

 

『ค่ะ นี่โอโมริเองค่ะ!!』

 

「เอ่อ โอโมริซังสินะครับ? ขอโทษที่โทรมาหาระหว่างทานข้าวนะครับ」

 

『อ๊ะ อื้อ ไม่หรอก! ฉันยังไม่ได้กินข้าวด้วยซ้ำ มีอะไรหรือเปล่าคัตสึกิคุง!!』

 

　

เสียงโอโมริซังดูร่าเริงเป็นปกติ

 

 

『หายากนะเนี่ยที่นายโทรหาฉันก่อนแบบนี้!』

 

「ก็ไม่อะไรหรอกครับ แค่ได้ยินว่าช่วงนี้คุณทำตัวแปลกๆไป เรมะเองก็เป็นกังวลเลยอยากจะรู้ว่าคุณเป็นอะไรไปหรือเปล่า?」

 

『อ้อ ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก ฉันก็ยังเป็นฉันตามปกตินี่แหละสบายมาก!!』

 

　

ความกังวลที่มีก่อนหน้าเหมือนเป็นเรื่องโกหกไปเลย

 

จากวิธีการพูดจาของเธอแล้วถึงจะมีอะไรแปลกไปเธอก็น่าจะผ่านไปได้ เอาเป็นว่ากลับไปบอกเรมะเกี่ยวกับภารกิจ――

 

　

 

「……หือ?」

 

『มีอะไรเหรอ?』

 

ฉันคุยโทรศัพท์แล้วหันไปมองโอโมริซังที่อยู่ชั้น 1 ก่อนจะนิ่งไปสักพัก

　

 

「ไม่ได้ถือ……โทรศัพท์?」

 

『หือ ก็ถือคุยอยู่นี่ไง?』

 

　

ในระหว่างที่กำลังคุยกัน โอโมริซังที่นั่งอยู่ตรงชั้น 1 ก็ทานมื้อกลางวันเงียบ โดยไม่มีมือถืออยู่ข้างๆเลยด้วยซ้ำ

 

สีหน้าก็ไม่ได้ยิ้ม หรือกำลังเหมือนพูดคุยอะไรอยู่

 

　

 

「……」

 

『หะ หือ? นี่คัตสึกิคุง? เป็นอะไรไปน่ะ?』

 

　

ใครกัน

 

คนที่อยู่ตรงปลายสายของโทรศัพท์หรือคนที่นั่งทานข้าวอยู่

 

ใครคือตัวจริงกันแน่?

 

 

 

「เอ่อ เอาเป็นว่าขอโทษด้วยนะครับ…เดี๋ยวค่อยคุยกันต่อแล้วกัน…」

 

『อะ อื้อ』

 

　

ฉันกดวางสายไปก่อนจะพูดด้วยเสียงสั่นๆ

 

 

　

 

「จะบอกว่าเป็นเพราะอากาศร้อนมันก็….」

 

　

โอโมริซังที่ไม่ควรจะมีถึง 2 คน

 

ข้อสงสัยของเรมะได้รับการพิสูจน์เรียบร้อยแล้ว

 

 

「นี่ทั้งสองคน!!」

 

「หือ!?」

 

「อุ?」

 

　

สองสาวที่ได้ยินเสียงพูดของฉันก็แสดงสีหน้าประหลาดใจออกมา

 

แบบนี้มันชักจะแย่แล้วสิ!!

 

 

 

「เอาเป็นว่าเราหยุดแค่นี้กันก่อนดีไหม……!!」

 

「เดี๋ยวทำไมล่ะ!?　ดูหน้านายซีดๆไปเด้!?」

 

　

ฉันควรบอกพวกเธอดีไหมนะ?

 

จะบอกว่าเป็นพวกผีวิญญาณก็ยังไงอยู่ แถมไม่มีอะไรรับประกันว่าจะเกิดอะไรขึ้นหากฉันพูดออกไป

 

ในขณะที่กำลังหนักใจว่าจะบอกยังไงกับพวกเธอดี ก็เกิดแสงวาบขึ้นที่จัสติสเชนเจอร์ตรงมือของคิราระกับอาโออิ

 

 

 

「เอาล่ะ! รีบไปจัดการพวกเอเลี่ยนกันเถอะ!!」

 

「ทำไมนายถึงดูกระตือรือล้นแปลกๆน้า……?」

 

「น่าสงสัย……?」

 

　

เอเลี่ยนไปปรากฏตัวขึ้นราวกับรู้จังหวะ ฉันใช้โอกาสนี้ในการเบี่ยงประเด็น

 

ไว้ค่อยไปคุยเรื่องนี้กับเรมะดีกว่า

 

ไว้เดี๋ยวลองสังเกตเองอีกสักหน่อย ค่อยไปปรึกษาเรมะละกัน

 

***

 

ทันทีที่รู้ถึงการมาเยือนของเอเลี่ยน พวกเราก็แปลงร่างแล้วขึ้นยานของตัวเองบินไปบนฟากฟ้า

　

 

『ครั้งนี้พวกมันมากัน 3 คน!! น่าจะตั้งใจต่อสู้กันเป็นกลุ่มด้วย!!』

 

「「รับทราบ!」」

 

「อ้า!」

 

　

3 สินะ?

 

ถึงจะเคยสู้กับพวกที่มากันเยอะ แต่คราวนี้เป็นพวกลำดับสูง เลยคิดว่าน่าจะลำบากพอสมควร

 

ลืมเรื่องของโอโมริซังไปก่อนแล้วจัดการเรื่องตรงหน้าดีกว่า

 

ในระหว่างที่คิดเรื่องนี้ เรดซึ่งออกไปเรียนเสริมภาคฤดูร้อนก็เข้ามาเสริมทัพ

 

　

 

「เรด เดินทางมาถึงแล้ว!」

 

「ในที่สุดก็มาจนได้เด้ เรดตัวแดง」

 

「มาสาย」

 

「ตัวแดงบ้าบออะไรกันยะ เกรดของฉันยังพอใช้ได้เถอะ! เอาเป็นว่ารอบนี้มี 3 สินะ?」

 

「ก็คงจะอย่างงั้นน!!」

 

　

หลังแลกเปลี่ยนข้อมูลกันเสร็จ เราก็มุ่งไปยังปลายทาง

 

กำจัดพวกมันก่อนจะเกิดความเสียหาย

 

ในระหว่างเดินทางนั้นเอง ชิโระที่อยู่ตรงหัวเข็มขัด ก็ส่งสัญญาณเตือนบางอย่าง

 

จากนั้นวัตถุโปร่งใสก็พุ่งชนรถของฉันเข้าจากด้านหลัง

 

　

 

「อึก!?」

 

เมื่อหันกลับไปมองก็พบว่าเป็นรถอีกคันหนึ่ง

 

เอเลี่ยนตัวที่ 4 เหรอ แถมนั่นมัน….

 

 

 

「ไรเดอร์สีน้ำเงิน?!」

 

「……」

 

　

คอสโม่ ไรเดอร์สีน้ำเงินที่ขับมอเตอร์ไซค์เหมือนกับฉัน ซึ่งอยู่ลำดับที่ 67 สินะ?!

 

เมื่อรู้ว่าเป้าหมายของเธอนี่จะเป็นฉันแน่ๆ ฉันก็ติดต่อกับพวกเรด

 

 

 

 

「ตรงนี้ให้ฉันจัดการเอง พวกเธอไปสู้กับตัวที่รออยู่เถอะ!!」

 

「……อึก!　เข้าใจแล้ว!!」

 

　

หลังยืนยันว่าพวกสาวๆไปกันแล้ว ฉันก็หยุดรถแล้วเฝ้าระวังอีกฝ่าย

 

ไรเดอร์สีน้ำเงินไล่ตามฉันมาจากบนฟ้าอย่างที่คิด

 

 

　

 

「ต้องการอะไรกันแน่!!」

 

『BREAK　ARROW!!』

 

「คู่ต่อสู้ของนายคือฉัน!」

 

『L・E・O　GUNSWORD!!』

 

　

ฉันหยิบธนูออกมา ส่วนอีกฝ่ายหยิบปืนสีน้ำเงินที่ติดปลายเป็นดาบขึ้นมา จากนั้นพวกเราทั้งสองก็บิดคันเร่งรถพุ่งผ่านกันขณะโจมตีด้วยอาวุธในมือ

 

ประกายไฟและการกระทบกับของกระสุนและลูกศรพลังงานกระจายไปทั่ว

 

พลังทำลายล้างของอีกฝ่ายเหมือนจะสูงกว่าร่าง Break Form นิดหน่อย

 

　

 

「ย้ากกก!!」

 

『PUNISH　→　L・E・O』

 

「ชิบ」

 

　

อยู่ดีๆก็ใช้ท่าพิเศษเลยเหรอ!!

 

ฉันกดหัวเข็มขัดของฉันทันทีเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเตรียมใช้ท่าพิเศษ

 

 

　

 

「ก็มีแต่ต้องสวนไปสินะ!!」

 

『DEADLY!!　TYPE　LUPUS!!』

 

　

เท้าของคอสโม่ถูกปกคลุมด้วยเปลวเพลิงสีน้ำเงิน ส่วนเท้าขวาของฉันก็ถูกหุ้มด้วยแสงสีทอง

 

พวกเราทั้งสองได้บินอยู่บนฟ้า และถอยรถออกมาเพื่อทำระยะห่างเล็กน้อย ก่อนจะเร่งความเร็วเตรียมพุ่งเข้าปะทะอีกครั้ง

　

 

「ต้องการอะไรจากฉันกันแน่……!!」

 

　

 

แน่นอนว่าถ้าเร่งความเร็วไปตรงหน้าเฉยๆสุดท้ายรถก็จะชนกัน ทางฉันจึงทำการกระโดดออกจากรถเพื่อเตรียมเตะอีกฝ่าย ทว่าอีกฝ่ายก็ทำแบบเดียวกับฉัน

 

　

 

「อัศวินขาววววววว!!」

 

『REGULUS　EXECUTION……』

 

　

 

「ย๊ากกกก!!」

 

『BREAK!　POWER!!』

 

『BITING!　CRASH!!』

 

　

ลูกเตะของพวกเราสองคนปะทะกันจนเกิดเสียงดังลั่นราวกับฟ้าฝ่า

 

แสงจากการปะทะนั้นจ้าไปทั่วบริเวณ

 

เมื่อได้รับมือกับอีกฝ่ายในระยะนี้ ฉันก็อดคิดไม่ได้จริงๆว่า ศัตรู คราวนี้แตกต่างจากที่ฉันเคยเจอมาทั้งหมด ในหลายๆความหมาย

 

 

***

ลูกเตะปะทะกันกลางอากาศ

 

การโจมดีคราวนี้ทำให้สมดุลของพวกเราทั้งสองเปลี่ยนไป ประกายแสงที่ส่องออกมาพัดร่างของฉันปลิวจากจุดที่อยู่

 

 

「อั๊คคคค!?」

 

　

ร่างของฉันร่วงลงมาจนถึงพื้น ก่อนที่ฉันพยายามจะลุกขึ้นยืนใหม่

 

ตกลงมาเขตคนอยู่เหรอ?! แย่แล้วสิ แบบนี้อันตรายแน่!!

 

　

 

『คัตสึกิคุง!! เป็นยังไงบ้าง!!』

 

「อึก ก็พอไหวครับ!!」

 

『ศัตรูคราวนี้มีความสามารถและพลังที่ใกล้เคียงกับนาย!! เพราะสิ่งนั้นคือของที่ฉันเคยสร้างขึ้น ให้ตายสิดันเข้ากันได้เหรอเนี่ย!!』

 

　

สูทที่เรมะเลยสร้าง

 

ก็รู้หรอกว่าศัตรูคราวนี้แข็งแกร่ง แต่ก็ไม่คิดเลยว่าจะขนาดนี้

 

ทางคอสโม่เองก็ร่วงลงมาที่พื้นไม่ต่างกับฉัน

 

ผู้คนเริ่มเข้ามามุงดูว่าเกิดอะไรขึ้น

 

　

 

「…ขอเปลี่ยนที่สู้หน่อยได้ไหม?」

 

「หนวกหู!!」

 

「ทุกคนรีบหนีออกไปจากที่นี่ซะ!!」

 

　

คอสโม่เข้ามาโจมตีฉันด้วยอาวุธที่เหมือนกับดาบติดปลายปืน

 

ฉันจึงหยิบ Lupas Dagger ออกมาป้องกัน

 

　

 

「เอาจริงได้แล้ว อัศวินขาว!!」

 

「สรุปแกมีเป้าหมายอะไรกันแน่ฟะ!!」

 

「ฉันก็บอกไปตั้งแต่แรกแล้วไง!!」

 

　

 

เหวี่ยงอาวุธพร้อมกับปิดระยะด้วยการก้าวไปข้างหน้าหนึ่งจังหวะ ก่อนจะฟันเป็นแนวนอนต่ออีกที ตามด้วยการถอยไปครึ่งก้าวแล้วจ้วงแทงเข้ามา

 

ฉันสังเกตลำดับการโจมตีของเธอพลางป้องกันด้วยLupus Dagger

　

 

「「……!!」」

 

　

แรงชะมัด……!!

 

สไตล์การต่อสู้ของคอสโม่….ช่างดูสง่างามและสมบูรณ์แบบจริงๆ

 

มันคือการโจมตีที่แสดงให้เห็นถึงการฝึกฝนจากตำราซ้ำแล้วซ้ำเล่าเป็นการนานแสนนานจนได้ท่วงท่าการโจมตีที่เฉียบคมเช่นนี้

 

「นี่สินะ ผลของการฝึกฝนอย่างมุ่งมั่นตั้งใจ……!!」

 

　

เหมือนกับคนที่เคยฝึกฝนเคนโด้ คาราเต้ สไตล์การต่อสู้ของเธอมีแบบแผนชัดเจนต่างการเรดและคนอื่นๆที่ฉันเคยสู้ในอดีต ที่สั่งสมประสบการณ์ผ่านสนามรบจริงๆ

 

 

　

『ฉันเคยจับดาบครั้งแรกก็ตอนสู้กับพวกสัตว์ประหลาดนี่แหละ หือ? ฟันดาบเหรอ? จะไปเคยเรียนของแบบนั้นได้ยังไงกัน』

 

　

 

『ฉันก็มาเรียนรู้วิธีต่อสู้เอาตอนแปลงร่างได้นี่แหละเด้』

 

　

 

『ตอนอยู่ ป 4 โดนชมว่าเก่งยิงปืน อื้อ』

 

　

ตอนที่ได้ฟัง 3 สาวพูดเกี่ยวกับเรื่องนี้ฉันก็เคยบอกพวกเธอไปเหมือนกันว่าไม่ฝึกให้มันมีแบบแผนอะไรดีๆหน่อยเหรอ

 

แต่พวกเธอที่ได้ฟังก็ดันสงสายตาแปลกๆจ้องมองมาทางฉันแทน

 

 

「จะมาสร้างความเสียหายให้คนรอบๆก็ไม่ได้อีก !!」

 

　

 

『NEXT!　BREAK　BLUE!!　→　OK?』

 

　

ฉันกดหัวเข็มขัดเพื่อเปลี่ยนร่าง

 

ชุดเกราะสีขาวได้เปลี่ยนเป็นสีน้ำเงิน ตามด้วยเสียงคลื่นน้ำที่สาดซัดเข้ามาปกคลุมร่างของฉัน

 

　

 

『CHANGE!!　BREAK　BLUE!!』

 

　

ประสามสัมผัสของฉันเฉียบคมขึ้น ฉันทำการหลบดาบของโคสโม่และเตะสวนกลับไปหนึ่งดอก

　

 

「อึก!?」

 

　

คอสโม่กลิ้งไปมากับพื้นก่อนส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด

 

ในขณะที่ฉันกำลังจะตามไปซ้ำ ก็สังเกตว่ามีคนเดินเข้ามาใกล้ฉัน

 

　

 

「อะ เอ่อ ถ่ายละครเหรอ…?!」

 

「ก็บอกว่าให้หนีไปไม่ใช่หรือไงฟะ!!」

 

 

ขืนสู้กันที่นี่ต่อได้เดือดร้อนแน่

 

　

 

「ชิโระ! รีบหาจุดที่ไม่มีคนให้หน่อย!」

 

『โฮก!』

 

「ฝากด้วยล่ะ!」

 

「ชิ……!!　ไม่คิดจะให้กันได้พักเลยเหรอฟะ!!」

 

　

คอสโม่ลุกขึ้น ก่อนจะยิงกระสุนปืนมาทางฉัน

 

ชิบละสิ ถ้าหลบก็โดนคนข้างหลังอีก

 

ฉันจึงตัดสินใจใช้ฝ่ามือบวกกับประสาทสัมผัสอันเฉียบคมของ Break Blue เพื่อคว้าเอากระสุนที่พุ่งมาทั้งหมดด้วยมือของฉัน

 

ก่อนจะตะโกนซ้ำให้คนรอบๆหนีไปอีกที

 

 

「ก็บอกว่าให้รีบหนีไปไง อยากจะโดนฆ่าตายหรือไง!!」

 

「ค ครับ!」

 

「เอ่อ คือว่า ถ้าอยากจะหาที่ไม่มีคน ลองไปลานกว้างใกล้ๆนี่ก็น่าจะได้นะครับ!!」

 

「!　เข้าใจแล้ว ขอบคุณมาก!!」

 

　

คงต้องพาไปที่ลานกว้างใกล้ๆนี่สินะ!!

 

แต่ปัญหาคือจะลากอีกฝ่ายไปได้ยังไง

 

 

「สู้ไปคิดไปละกันฟะ!!」

 

『LIQUID　SHOOTERⅡ!!』

 

　

ฉันหยิบLIQUID　SHOOTERⅡขึ้นมาแล้วยิงกระสุนพลังงานออกไปเป็นชุดๆ

 

 

　

 

「งั้นก็ต้อง……!!」

 

　

คอสโม่ที่เห็นแบบนั้น ก็หยิบเอาบางอย่างคล้ายกับกุญแจออกมาจากข้างเข็มขัดแล้วเสียบเข้าไปตรงหัวเข็มขัด

 

 

「รับมือด้วยไอ้นี่!!」

 

『LOADING→→　ARMORー：GRIM』

 

　

ทันทีที่เสียงนั้นดังขึ้น สนามพลังงานขนาดเล็กก็ปกคลุมรอบตัวคอสโม่ และชุดเกราะรูปแบบใหม่ก็เข้าไปติดตั้งรอบตัวของเธอ

 

　

 

「เหมือนกับฉันเลยนี่หว่า!?」

 

『จะบอกแบบนั้นก็ไม่เชิง! การเปลี่ยนร่างของนายคือการเปลี่ยนความสามารถและคุณสมบัติของพลังที่ใช้ได้ไปเลย แต่เรกูรัสนั้นจะเป็นการติดตั้งอุปกรณ์เสริมเข้ามาเพื่อเพิ่มความสามารถในการต่อสู้เฉยๆ!!』

 

 

ชุดคลุมได้ถูกติดเอาไว้บนแผ่นหลังของชุดเกราะสีน้ำเงิน

 

เกราะสีดำได้เข้ามาติดบนร่างกายของเธอ พร้อมกับมือขวาที่ปรากฏเคียวด้ามยาว ทันทีที่อีกฝ่ายเหวี่ยงมันก็เกิดกระแสลมขึ้น

 

　

 

「คิดว่านายเป็นคนเดียวที่เสริมพลังได้หรือไง!!」

 

『ระวังตัวด้วยล่ะ คัตสึกิคุง ความสามารถและพลังของมัน แม้แต่ฉันก็ไม่รู้หรอกนะ!!』

 

「โอ้ว!」

 

　

กระสุนพลังงานที่ฉันยิงออกไปถูกเคียวนั้นฟันหายไปในพริบตา

 

ก่อนที่ร่างของเธอจะหายไปแล้วปรากฏตัวอีกทีตรงหน้าฉัน

 

 

「ชิ」

 

ประกายไฟได้เกิดขึ้นตรงเกราะบริเวณหน้าอก อีกฝ่ายเร็วได้ขนาดนี้เลยเหรอ

 

แต่ถึงแบบนั้นก็ยังพอจะตามไหว

　

 

「เอานี่ไปกิน!!」

 

「คึก!!」

 

　

ฉันพยายามตามจังหวะการโจมตีของเธอและใช้มีดป้องกันเคียวที่เหวี่ยงเข้ามา ก่อนจะยิงกระสุนพลังงานสวนกลับไปด้วยมืออีกข้าง

 

ทว่าอีกฝ่ายก็สามารถหลบได้ด้วยความเร็วอันน่าเหลือเชื่อ

 

 

 

「การโจมตีแค่นี้คิดว่าจะหลบไม่ได้เหรอ」

 

「ทางนี้ก็เหมือนกันแหละน่า!!」

 

　

คอสโม่ยังคงเคลื่อนที่ไปมาด้วยความเร็วสูง

 

ส่วนทางฉันก็เคลื่อนที่หลบไปด้วยขณะ คาดเดาการเคลื่อนไหวอีกฝ่ายเพื่อหาจังหวะยิงสวน

 

　

 

「……」

 

　

เคียวของอีกฝ่ายฟาดฟันไปมาเป็นระยะ

 

ฉันก็ใช้โอกาสนี้ค่อยๆพาอีกฝ่ายไปยังจุดที่สามารถต่อสู้ได้สะดวกไม่เดือดร้อนใคร

 

　

 

「ทำไมนายถึงยังไม่เอาจริงสักทีล่ะ!!」

 

「หมายถึงอะไร!」

 

「ก็ร่างที่แข็งแกร่งที่สุดคือร่างขาวดำไม่ใช่หรือไง!!」

 

　

คงจะหมายถึงร่าง Another

 

ไม่มีทางที่ฉันจะใช้ร่างนั้นในพื้นที่อยู่อาศัยได้หรอก แค่ยิงGravity Busterทีเดียวก็สามารถทำลายพื้นที่รอบๆได้เป็นแถบๆแล้ว

 

 

　

 

「คิดว่าฉันจะต่อสู้เอาตามตัวเองสะดวกได้หรือไงฟะ!!」

 

「หา……!!」

 

ฉันเหวี่ยงมีดในมือฟันตรงช่องท้องอีกฝ่าย

 

แต่ก็เป็นจังหวะเดียวกันกับที่อีกฝ่ายเหวี่ยงเคียวเข้ามาโจมตีฉัน　

 

　

 

「อั๊ค」

 

「อึก」

 

　

ประกายไฟได้เกิดขึ้นตรงชุดเกราะอีกครั้ง

 

เมื่ออีกฝ่ายตั้งสติหลังถูกโจมตีเสร็จ ก็ทำการใช้งานท่าพิเศษต่อ ออร่าสีม่วงประหลาดเริ่มห่อหุ้มทั่วเคียว

 

　

 

『PUNISH　→　L・E・O』

 

「รับไปซะ……!」

 

　

ร่างของคอสโม่หายไปเหมือนภาพลวงตาที่เลือนหาย

 

วินาทีต่อมา คอสโม่ก็ปรากฏตรงหน้าฉันและฟันเคียวเข้ามาที่ไหล่ของฉัน

 

 

『GRIM　EXECUTION……』

 

「อึก……!!」

 

「ฉันจะต้องพิสูจน์คุณค่าของตัวเองให้ท่านให้เห็น!!」

 

ความเจ็บปวดพวยพุ่งออกมาจากไหล่ของฉัน

 

ฉันคว้าด้ามเคียวเอาไว้แน่นพร้อมกับมองเลือดที่ไหลออกมา

 

 

 

「อะไรกัน!?」

 

「คิดว่าใช้เป็นคนเดียวหรือไง?」

 

『DEADLY!!　BREAK　BLUE!!』

 

　

ฉันลั่นไกปืนของLiquid Shooter IIเข้าไปที่หน้าท้องของคอสโม่ซึ่งถูกหยุดการเคลื่อนไหวเอาไว้ ก่อนจะปล่อยท่าพิเศษออกไป

 

หากเป็นระยะนี้ยังไงก็ไม่พลาด!!

 

　

 

「คิดว่าหลบได้ก็ลองดูสิฟะ!!」

 

『BREAK!　POWER!!』

 

『AQUA!!　FULLPOWER　BREAK!!』

 

「เชี่ยเอ้ย!?」

 

　

การโจมตีโดยตรงจากข้างหน้า ทำให้ร่างของคอสโม่กระเด็นออกไปพร้อมกระสุนพลังงาน

 

เมื่อเห็นแบบนั้นฉันก็ตั้งใจจะวิ่งตามไปซ้ำ แต่ความเจ็บปวดตรงไหล่ทำให้ฉันต้องหยุดลง

 

 

　

 

「ชิโระ ช่วยสร้างเกราะขึ้นมาปิดตรงนี้ให้หน่อยได้ไหม」

 

『โฮก』

 

「โอ้ว ขอบใจมาก」

 

　

ทิศที่ฉันส่งเธอไปคือทางลานกว้างของเมือง

 

เป็นพื้นที่ที่น่าจะใช้ต่อสู้ได้สะดวก

 

ฉันเรียก Lupus Striker ออกมาเพื่อขับตรงไปยังทางที่คอสโม่กระเด็นไป

 

　

 

「คะ คึก ทำกันได้นะ…!! อัศวินขาว!!」

 

　

ฉันใช้รถชนอัดเข้ากับร่างของคอสโม่ก่อนจะลากมันให้กระเด็นร่วงไปตรงลานกว้างสำเร็จ

 

 

　

 

「คุ!?」

 

　

ฉันลงจากรถแล้วมองไปยังกองฝุ่นที่คลุ้งออกจากแรงกระแทก

 

ความเสียหายที่คอสโม่ได้รับตอนนี้น่าจะหนักกว่าฉัน

 

แต่ใจสู้ของอีกฝ่ายไม่ได้ลดลงเลย

 

　

 

――คู่ต่อสู้คราวนี้ก็มีนิสัยไม่ต่างอะไรกับแก

 

「……」

 

　

ฉันได้ยินเสียงของรูอินซังพูดขึ้น

 

อีกฝ่ายก็เหมือนกับฉัน

 

เหมือนเสียยิ่งกว่าเรดหรือคนอื่นๆ

 

　

 

――แต่ฝ่ายตรงข้ามเป็นเพียงผู้รุกราน

 

「เอาใจแล้วครับ」

 

――ดังนั้นสิ่งที่แกต้องทำก็ไม่เปลี่ยน

 

　

เอาชนะอีกฝ่าย

 

 

　

 

――เพื่อปกป้องโลกใบนี้

 

　

ต้องกำจัดภัยรุกรานออกไปจนสิ้น

 

　

 

――จัดกาซะ

 

 

――หยุดลมหายใจของนางและคืนความสงบให้กับผู้คน

 

　

สิ่งที่ฉันต้องทำไม่เปลี่ยนแปลง

 

เพราะอีกฝ่ายเป็นผู้รุกราน ฉันไม่จำเป็นต้องแสดงความเมตตา หากปล่อยเอาไว้อีกฝ่ายก็จะออกไปทำร้ายผู้คน

 

จะมาเสียใจเอาตอนเมื่อสายไปไม่ได้

 

「แต่ว่า……」

 

　

มีบางอย่างผิดแปลกเกี่ยวกับศัตรูคนนี้

 

เขาไม่เหมือนกับศัตรูก่อนหน้า ฉันรู้สึกว่าเขาตั้งใจจะสู้กับฉันจริงๆ ไม่ใช่การทำร้ายมนุษย์คนอื่น

 

 

「เราพอกันแค่นี้ดีกว่าไหม?」

 

「……หา!!」

 

　

อยู่ดีๆฉันก็พูดคำนี้ออกไป

 

ภาพของคอสโม่ที่ฉันเห็นตอนนี้ช่างคล้ายกับดาราแฝดเจ็มที่ฉันเคยสู้ด้วย

 

เธอดูมีจุดประสงค์ที่ชัดเจนต่างจากพวกก่อนหน้า

 

การกระทำของเธอเหมือนฝืนตัวเองอย่างสิ้นหวัง ราวกับอยากจะให้ใครสักคนยอมรับในตัวเธอ….ใช่แล้ว เหมือนเด็กน้อยที่ต้องการความรัก

 

　

 

「อย่ามาล้อกันเล่น จะมาสงสารกันหรือยังไง? 」

 

「ฉันไม่ได้หมายความว่าแบบนั้น……」

 

「แต่ที่ฉันได้ยินมันแบบนั้น…!!」

 

　

คอสโม่ใช้เล็บของตัวเองลากไปมาบนหน้ากากราวกับกำลังเกาอยู่

 

ความโกรธของคอสโม่ได้พวยพุ่งและเข็มขัดรูปเสือดาวก็ส่องประกายออกมา

 

 

 

「อึก โถ่เว้ย!! อย่ามาล้อกันเล่นนะเว้ย อย่าได้คิดเชียว ฉันผู้นี้ที่ได้รับการอนุญาตให้เรียกชื่อของท่านรูอิน เหมือนกันกับนาย!!」

 

「พูดเรื่องอะไรกันฟะ?」

 

「จงสู้สิ อัศวินขาว!! ทุ่มสุดตัวกับฉันคนนี้ซะ!!」

 

　

เหมือนคอสโม่จะพูดถึงชื่อของใครบางคน แต่เสียงนั้นมันกลับไม่เข้าหูฉันเลย

 

เขากำลังคลั่ง

 

ความโกรธ ความเกลียดชัง อารมณ์ที่รุนแรงนั้นทำให้เขาหยิบกุญแจรูปปีกออกมาแล้วเสียบไปตรงหัวเข็มขัด

 

　

 

「ฉันจะต้องทำตามความคาดหวังของท่านให้ได้…ไม่งั้นฉันก็จะเป็นคนไร้ค่า…ต่อสู้ก็ไม่ได้เรื่อง เป็นเพียงเศษฝุ่น!!」

 

　

 

『LOADING→→ARMOR：EVIL!!!』

 

　

 

「เพื่อสิ่งนั้น แม้ฉันจะต้องตายก็ไม่เสียหาย!!」

 

　

เกราะที่ปกคลุมร่างของคอนโม่ได้หายไป จนกลับไปเป็นร่างปกติ

 

ทว่าวินาทีต่อมา ร่างของเขาก็ถูกห่อห้มด้วยปีกค้างคาวที่ติดอยู่ตรงหลัง พร้อมกับเกราะรูปแบบใหม่

 

เกราะสีเขียวที่ปล่อยออร่าแห่งความชั่วร้ายออกมาจากทุกส่วนของร่างกาย

 

อาวุธที่เหมือนกับปืนคาบศิลาปรากฏตรงมือขวา

 

คอสโม่ทำการควงมันไปมาก่อนจะเล็งมาหาฉัน

 

 

「ช่วยไม่ได้สินะ!!」

 

『GRAVITY!!』

 

ฉันเสียบกราวิตี้ไดร์ฟเข้าไปตรงหัวเข็มขัดและเปลี่ยนเป็นAnother Form

 

 

กระสุนพลังงานอันเข้มข้นถูกยิงออกมาจากปากกระบอกปืนอีกฝ่าย แต่ฉันก็ใช้สนามพลังแรงโน้มถ่วงทำลายทิ้ง

　

 

『ANOTHER　FORM!!　COMPLETE……』

 

　

ANOTHER　FORM ร่างขาวดำสลับได้ปรากฏขึ้น

 

หลังเปลี่ยนร่างเสร็จ คอสโม่ที่ยังถือปืนไว้ในมือก็เปิดใช้งานท่าพิเศษ

 

　

 

『EVIL!!　1000　BULET!!』

 

　

ปืนมากกว่า 100 กระบอกได้ปรากฏขึ้นด้านหลังของคอสโม่

 

และมันชี้มาทางฉันทุกกระบอก พร้อมกับปลดปล่อยกระสุนพลังงานทันที

 

　

 

「อึก!!」

 

「……」

 

　

ฉันยกฝ่ามือขึ้นมาและสร้างบาเรียแรงโน้มถ่วงเพื่อป้องกันกระสุนพลังงาน

 

การระดมยิงนั้นนานกว่า 10 วินาที

 

คอสโม่ที่เห็นว่าฉันไม่ได้รับบาดเจ็บใดๆเลยก็แสดงอาการตกใจออกมา

 

　

「ยะ ยังหรอกน่า…!!」

 

『EVIL!!　EXECUTION!!』

 

　

กระสุนพลังงานพิเศษได้ถูกยิงออกมาอีกครั้ง

 

หากเป็น Break Form ฉันคงจะพยายามหลบมัน แต่เมื่ออยู่ในร่างนี้ก็ไม่มีความจำเป็นเลย

 

 

「……」

 

　

กระสุนถูกยิงมาด้วยกัน 6 นัด ถูกฉันปัดทิ้งจนหมด ก่อนที่ฉันจะปิดระยะเข้าหาคอสโม่แล้วทำลายปืนที่อีกฝ่ายถืออยู่

 

　

 

「อะ อึก นี่นาย!」

 

　

ฉันหลบลูกเตะที่ดูสิ้นหวังของอีกฝ่าย ก่อนจะกดหัวเข็มขัด 3 ครั้ง แล้วหันไปหาคอสโม่ หมัดที่ห่อหุ้มด้วยออร่าสีขาวในมือของฉันถูกปล่อยออกไป

 

　

 

『DEADLY!!　WHITE　SIDE!!』

 

「โถ่เว้ย――」

 

『LUPUS!　FIRST　CRASH!!』

 

　

หมัดนั้นได้กระแทกเข้ากับลำตัวของคอสโม่จังๆ

 

หลังปล่อยหมัดออกไป ร่างของอีกฝ่ายก็ปลิวไปกระแทกเข้ากับกำแพงของลานกว้าง

 

 

「อั๊……ก」

 

　

การแปลงร่างของคอสโม่ถูกปลดออกและล้มลงกับพื้น

 

ฉันดึงกำปั้นกลับมาและโล่งใจที่การต่อสู้จบลงเสียที ทว่ามันก็เกิดเรื่องที่ฉันต้องประหลาดใจขึ้นอีกครั้ง

 

 

――จบแล้วงั้นเหรอ เอาเถอะ ก็คงได้ประมาณนี้แหละนะ

 

「……ผะ……ผู้หญิง?」

 

　

ร่างที่ล้มลงกับพื้นนั้นคือหญิงสาวที่สวมชุดคลุมสีดำสนิท

 

แม้จะมองไม่เห็นใบหน้าของเธอเพราะมีผ้าคลุมเอาไว้ แต่ผมหน้าม้าสีเขียวที่ลอดออกมานั้นก็ทำให้ฉันได้รู้ถึงตัวตนอีกฝ่าย จากที่เห็นยังไงก็ไม่น่าจะอายุมากนัก คงไม่ห่างกับฉันเท่าไหร่

 

…ต้องติดต่อเรมะก่อน

 

　

 

「ประธาน ลำดับที่ 067 คอสโม่ถูกจัดการเรียบร้อย」

 

『เข้าใจแล้ว….ดูเหมือนว่าเรดกับคนอื่นๆก็ใกล้แล้วเหมือนกัน เอาเป็นว่าขอให้นายจับตาดูเธอ เพื่อไม่ให้หนีได้ก่อนละกัน』

 

「รับทราบ」

 

　

แม้ฉันจะพยายามออมแรงเท่าที่ทำได้แล้ว แต่ผลกระทบจากการโจมตีก็สูงอยู่ดี

 

นั่นเป็นเพราะคอสโม่แข็งแกร่งจึงอยากจะออมมือ….

 

　

 

「……ดูคล้ายชิโระเลยแฮะ」

 

　

เพื่อจะไม่ให้เธอแปลงร่างได้อีก ฉันจึงตั้งใจเก็บหัวเข็มขัดของเธอไว้กับตัวเอง

 

ในจังหวะที่กำลังจะเอื้อมมือไปหยิบหัวเข็มขัดรูปเสือดาวตรงหน้า สายฟ้าสีแดงก็พวยพุ่งออกมาจากหัวเข็มขัดโดยไม่บอกกล่าว

 

 

「———คุ」

 

「……!」

 

　

ฉันกระโดดถอยออกมาจากตัวคอสโม่

 

　

 

「อะไรอีกฟะ?」

 

「อ๊ากกกกกก!!! กรี๊ดดดดดด!!」

 

　

เข็มขัดที่ติดอยู่ตรงเอวของเธอเกิดกระแสไฟฟ้าสีแดงขึ้นแล้วห่อหุ้มทั่วร่าง

 

ร่างของเธอชักกระตุกไปมาก่อนกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด

 

　

 

――โฮ่ มาแล้วสินะ……

 

「บะ แบบนี้จะไหวไหมเนี่ย!」

 

　

 

『WARNING!!　WARNING!!　WARNING!!』

 

　

เสียงเตือนที่บ่งบอกว่าอันตรายกำลังจะใกล้เข้ามา

 

มีบางอย่างไม่ถูกต้อง!

 

　

 

『WILD!　WILD!!　WILD!!　WILD!!!』

 

　

เสียงที่คล้ายกับจะปลุกบางอย่างให้ตื่นขึ้น

 

เด็กสาวที่ล้มลงไปก่อนหน้านี้ขยับแขนของตัวเองไปมาราวกับหุ่นเชิด

 

　

 

『แย่แล้ว! เธอไม่สามารถคุมมันอยู่!! คัตสึมิคุง รีบหยุดเธอเดี๋ยวนี้เลย!!』

 

「คะ ครับ!!」

 

　

เมื่อได้ยินเสียงของเรมะที่ตกใจจนพูดชื่อของฉันผิด ฉันก็รีบทำตามเขาบอกทันที

 

　

 

「……แ ป ล ง ร่ า ง」

 

『WAKE　UP!!!』

 

　

ชิบ ช้าไป!!

 

ร่างของเธอลอยขึ้นไปในอากาศ เสื่อดาวที่อยู่ตรงหัวเข็มขัดถูกกลืนกินด้วยสีดำไปครึ่งหนึ่งตัดกับสีน้ำเงินของเดิม

 

อากาศเริ่มสั่นไหว โคลนสีดำค่อยๆปกคลุมร่างกายของคอสโม่และเปลี่ยนเธอให้กลายเป็นสิ่งอื่น

 

『COME　ON!!』

 

　

 

『DEVASTATING!　RAMPAGE!!』

 

　

 

『GREAT　BEAST!!　FALL　INTO　DESIRE!!!』

 

　

ในขณะที่ฉันกำลังจะเดินเข้าไปใกล้ แขนของเธอก็ยื่นออกมาจากโคลนสีดำแล้ว พัดฉันปลิวไปด้วยพลังลึกลับ

 

 

　

 

『ARMOR：ZONE!!　JOKER　FORM!!!』

 

　

ไรเดอร์ที่ยืนอยู่ตรงหน้าของฉันตอนนี้ได้สวมเกราะสีน้ำเงินสลับสีดำ

 

รูปร่างเกราะของเธอได้เปลี่ยนไปคล้ายกับปลาปิรันย่า

 

สิ่งที่สะดุดตาฉันที่สุดก็คงจะเป็นดวงตาที่ถูกย้อมไปเป็นสีเลือด

 

　

 

『ร่างนี้มันบ้าอะไรกันฟะ……』

 

「ประธาน ผมควรทำยังไงดี! อีกฝ่ายดูจะรับมือยากสุดๆเลย」

 

『……ก็มีแต่ต้องสู้เท่านั้นแหละ』

 

　

ก่อนที่ฉันจะได้พูดว่า รับทราบ กลับไป แขนของคอสโม่ก็ขยับไปตบตรงหัวเข็มขัด

 

　

 

『GENOCIDE!!　→JOKER!!!』

 

「หา!?」

 

　

คอสโม่พุ่งเข้ามาหาฉันพร้อมกับเปิดใช้งานท่าพิเศษ

 

การเคลื่อนไหวของเธอดูดุร้ายและรุนแรงมาก ไม่เหมือนกับตัวเธอตอนแรกเลย

 

อย่างไรก็ตาม ฉันรู้แล้วว่าเธอในตอนนี้อันตรายแค่ไหน จึงงัดพลังสวนหมัดกลับไปสุดตัว

 

 

「ก็มาสิฟะ!!」

 

「……」

 

　

ฉันทุ่มสุดตัวโจมตีสวนกลับไป

 

เธอในตอนนี้ไม่ใช่คนที่ฉันจะออมมือให้ได้อีก

 

ฉันต้องรีบจบมันให้เร็วที่สุด

 

　

 

『JOKER!!　EXE』

 

　

ในขณะที่ปะทะกันอยู่ ก็มีบางอย่างคล้ายกับประตูมิติปรากฏขึ้นด้านหลังคอสโม่ แล้วกลืนกินร่างของเธอเข้าไป

 

 

「คุ!?」

 

　

คอสโม่หายไปต่อหน้าต่อตาฉัน ฉันมองไปรอบๆอย่างระวังเผื่อจะถูกลอบโจมตี ทว่ากลับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยถึงจะผ่านไปพักหนึ่งแล้วก็ตาม

 

 

บ้าอะไรกัน……?

 

เธอหายไปไหน?

 

　

 

「……ประธาน」

 

『……ขอโทษด้วย ทางฉันเองก็ไม่สามารถตามสัญญาณของคอสโม่ได้…เธอน่าจะหนีไปแล้ว』

 

「……」

 

　

ร่างที่เต็มไปด้วยความอาฆาตแค้นและความเกลียดชัง

 

นี่มันไม่ได้เรียกว่าการต่อสู้แล้ว

 

แค่เห็นก็รู้ว่านอกจากจะสร้างความเสียหายให้กับรอบๆโดยไม่สนใจใคร มันยังสามารถทำลายตัวผู้ใช้อย่างตัวเธอเองได้

 

『โฮก……』

 

「อื้อ ฉันเขาใจดี ชิโระ」

 

　

ไม่ใช่แค่คอสโม่ หัวเข็มขัดที่อยู่ตรงเอวของเธอเองก็เหมือนกำลังร้องไห้ด้วยความเจ็บปวดอยู่

 

 

　

 

『คะ คัตสึกิคุง!!』

 

「ครับ?」

 

『รีบไปช่วยพวกเรดเดี๋ยวนี้เลย!! ไอ้ 3 ตัวที่บุกมา มันขยายร่างยักษ์แล้ว』

 

「ช่วยบอกพิกัดทีครับ!! ผมจะรีบไปทันที!!」

 

　

ตอนนี้ต้องรีบกำจัดพวกเอเลี่ยนก่อน

 

จริงอยู่ว่าพวกเรดสามารถรับมือกับสัตว์ประหลาดได้สบาย แต่ฉันต้องไปเพื่อลดความเสียหายที่จะเกิดขึ้นกับเมืองจากการต่อสู้!!

 

————-

Note 1 : ขอบคุณสำหรับทุกท่านที่ช่วยหารค่าไฟ  และสามารถช่วยค่าไฟคนแปลได้ที่ กสิกร 2092612913 หรือ QR Code