อัศวินดำคุงไม่อยากเป็นเซ็นไต - ตอนที่ 47 สัญญาณของการเปลี่ยนแปลง

 

 

171：ไม่ระบุชื่อ

 

　

คุโรโระคุงคือผู้กระทืบสัตว์ประหลาด

 

จริงแท้แน่นอน ยืนยัน

 

　

 

172：ไม่ระบุชื่อ

 

　

คุโรโระคุงนี่สุดจัด

 

แต่มันก็อยู่ที่คนสวมชุดคอสตูมนั่นแหละทำไมเก่งได้ขนาดนั้นฟะ

 

 

173：ไม่ระบุชื่อ

 

　

หากเป็นนักแสดงจะแสดงท่าทางเวอร์ๆให้เหมือนโหดก็ไม่น่าแปลกนา

 

　

 

174：ไม่ระบุชื่อ

 

　

เรื่องคราวนี้ทำให้คุโรโระคุงดังพลุแตกเลย

 

 

　

 

175：ไม่ระบุชื่อ

 

　

น่ารักชะมัดตอนที่เขาขึ้นเสียงสูงแล้วพูดเพื่อไม่ให้พวกจัสติสครูเซเดอร์ฆ่าทิ้ง

 

 

176：ไม่ระบุชื่อ

 

　

วิกฤตครั้งใหญ่ของคุโรโระ

 

ถ้าไม่ทำงั้นเรดได้แยกหัวกับตัวออกจากกันไปแล้ว

 

 

177：ไม่ระบุชื่อ

 

　

เจอปุ๊บ ฟันทิ้งปั๊บ นั่นแหละสไตล์ของเรด สยองชิบ

 

　

 

178：ไม่ระบุชื่อ

 

　

 

ทำให้แอบคิดว่าคุโรโระคุงจัดการกับมันคนเดียวจริงๆหรือเปล่า

 

　

 

179：ไม่ระบุชื่อ

 

　

ฉันเอาเสียงของเขาไปตรวจที่แล็ปมหาลัย ผลคือเสียงของเขาตรงกับอัศวินดำคุงประมาณ 63%

 

　

 

180：ไม่ระบุชื่อ

 

หา?! จะบอกว่าเป็นเขาเหรอ!!

 

 

　

 

181：ไม่ระบุชื่อ

 

　

 

ถามเจ้ง 5555

 

　

 

182：ไม่ระบุชื่อ

 

　

คุโรโระคุงคืออัศวินดำคุง…?

 

แต่แอบเศร้าใจจัง ถึงเรดจะน่ารักและต่อสู้เก่ง แต่ว่าโหดเกินไปอ่า…..คงต้องลาออกจากการเป็นแฟนคลับเรดละสิ

 

　

 

183：ไม่ระบุชื่อ

 

　

 

จะใครฉันก็ไม่สนหรอก

 

　

 

184：ไม่ระบุชื่อ

 

　

 

จะเกลียดเรดก็เกลียดไป อย่าเกลียดคุโรโระคุงเลย

 

　

 

185：ไม่ระบุชื่อ

 

　

ว่ากันตามตรงเรดนี่สยองสุดในพวกแล้ว

 

　

 

186：ไม่ระบุชื่อ

 

　

ยังไง

 

เรดก็

 

สุดยอด

 

ที่สุด

 

 

187：ไม่ระบุชื่อ

 

　

 

้เรด「นี่คือคำสั่ง จงมาเป็นแฟนคลับของฉันซะ」

 

　

 

188：ไม่ระบุชื่อ

 

＞＞186

 

หา……

 

　

 

189：ไม่ระบุชื่อ

 

　

 

ปีศาจเรดมาแล้วจ้า

 

　

 

190：ไม่ระบุชื่อ

 

　

เรดสุดยอด เรดสุดยอด!! ว่าตามข้าพเจ้า เรดสุดยอดดดด!!

 

　

 

191：ไม่ระบุชื่อ

 

　

ถ้าคนอยู่ของในคุโรโระเป็นอัศวินขาวจริงก็ไม่แปลกอะไรนะ

 

แต่อย่าไปคิดอะไรกันมากเลย

 

192：ไม่ระบุชื่อ

 

　

เห็นมีคนสงสัยเรื่องนี้ฉันเลยไปถามว่า ได้เรื่องว่าคนที่สวมคอสตูมคุโรโระวันนั้นเป็นคนละคนกับคนที่ใส่ปกติน่ะ

 

ถึงจะไม่รู้ตัวตนของอีกฝ่ายก็เถอะ

 

 

　

 

193：ไม่ระบุชื่อ

 

　

ก็เดาเอาไว้แล้วแหละนะ

 

แต่แย่ละสิแบบนี้คงได้มีพวกพยายามหาตัวจริงของอัศวินขาวคุงแหง

 

 

　

 

194：ไม่ระบุชื่อ

 

　

ุ้ถ้าฉันรู้ ฉันคงไม่บอกใครแน่

 

เราจะตอบแทนบุญคุณเขาด้วยการทำแบบนี้ไม่ได้นะ

 

　

 

195：ไม่ระบุชื่อ

 

　

แต่มันอยากรู้อ้า 

 

อยากเห็นว่าเขาหน้าตาเป็นยังไง

 

 

196：ไม่ระบุชื่อ

 

　

พอมาถึงตรงนี้เข้าใจเลยว่าทำไมรัฐบาลกับจัสติสครูเซเดอร์ถึงไม่เปิดเผยใบหน้าหรือข้อมูลอะไรของเขาเพื่อให้คนช่วยกันค้นหาตัวอัศวินดำที่หายไป

 

อย่าลืมสิพวกแกว่าคนพวกนี้กำลังปกป้องเรากันอยู่นะ จะให้ชีวิตพวกเขามาเสี่ยงหรือไง

 

สิ่งที่อัศวินดำคุงตั้งแต่เมื่อก่อนก็ทำไปโดยไม่หวังอะไรตอบแทนจากพวกเราด้วย

 

　

 

197：ไม่ระบุชื่อ

 

　

เชื่อฉันเถอะ มันมีพวกไม่สนอะไรแล้วพยายามติดต่อกับเขาอยู่ดี

 

 

198：ไม่ระบุชื่อ

 

ไอ้พวกโง่นั่นอยากจะช่วยพวกวายร้ายให้มาฆ่าฮีโร่หรือไงฟะ

 

อย่างน้อยฉันก็มั่นใจว่าเดี๋ยวรัฐบาลน่าจะเคลื่อนไหวแน่นอน ไอ้พวกที่พยายามขุดข้อมูลส่วนตัวของเขาน่ะ โดนอุ้มไปซะ!

 

 

　

 

199：ไม่ระบุชื่อ

 

　

ถ้าพวกเอ็งเคยดูหนังของมาร์เวลกันก็คงจะนึกกันออกนะ ฮีโร่ที่โดนรู้ที่อยู่อ่ะ

 

เดี๋ยวเดียวก็โดนขีปนาวุธยิงถล่ม

 

　

 

200：ไม่ระบุชื่อ

 

　

พวกเอ็งหลอนก็อปปี้พาสต้าของอัศวินดำ(ขาว)คุงมากไปไหม?

 

　

 

201：ไม่ระบุชื่อ

 

　

 

ไม่ปล่อยไปหรอก……!（ซีโร่ทู!）

 

　

 

202：ไม่ระบุชื่อ

 

คือจริงอยู่ที่คิดว่าคนข้างในคุโรโระคุงอาจจะเป็นอัศวินขาว แต่บางทีตัวจริงอาจจะเป็นแค่คนที่เสียงเหมือนก็ได้นา

 

　

 

203：ไม่ระบุชื่อ

 

　

คนที่สามารถสู้กับพวกสัตว์ประหลาดได้โลกนี้ก็มีแค่อัศวินขาวกับจัสติสครูเซเดอร์เท่านั้นแหละ

 

แถม 3 สาวก็มาที่นั่นด้วย ความจริงจะไปไหนได้

 

 

　

 

204：ไม่ระบุชื่อ

 

　

หรือว่าคุโรโระคุงจะกลายเป็นฮีโร่คนใหม่?

 

　

 

205：ไม่ระบุชื่อ

 

　

พอเห็นหัวเต็มไปด้วยเขม่าฝุ่นฉันแอบกลัวนิดหน่อย

 

206：ไม่ระบุชื่อ

 

　

สัตว์ประหลาดที่หายตัวไปอย่างลึกลับ กับคุโรโระคุงที่ปรากฏตัวขึ้นมาอีกครั้งในสภาพยันเยิน

 

น่าสนใจดีนี่

 

　

 

207：ไม่ระบุชื่อ

 

　

ไม่คิดถึงเรื่องที่อัศวินขาวคุงทะลุรูหนอนมาในร่างhazard formแล้วซวกสัตว์ประหลาดทิ้งหน่อยเหรอ

 

แต่สิ่งสำคัญสุดคือเด็กๆปลอดภัย

 

 

208：ไม่ระบุชื่อ

 

　

ความจริงคือ ไม่มีใครอยู่ข้างใน คุ โ ร โ ร ะ คุ ง

 

 

209：ไม่ระบุชื่อ

 

　

 

เอ้าจารย์

 

　

 

210：ไม่ระบุชื่อ

 

　

นี่พวกนายเห็นเว็บออฟฟิเชียลลงยัง

 

คุโรโระคุงถ่ายรูปคู่กับพวกจัสติสครูเซเดอร์ด้วยแหละ

 

เรดกอดคุโรโระคุงแน่นเลยวุ้ย

 

 

　

 

211：ไม่ระบุชื่อ

 

　

เขาเรียกว่าเป็นไปดั่งอุบาย

 

　

 

212：ไม่ระบุชื่อ

 

　

บลูเองก็เข้าไปกอดด้วยจิตใจที่คิดไม่ซื่อแหงๆ

 

　

 

213：ไม่ระบุชื่อ

 

　

ถ้าข้างในไม่ใช่อัศวินขาว พวกเธอก็คงแค่ชอบคุโรโระคุงเฉยๆแหละ

 

แต่ถ้านั่นคืออัศวินขาว ก็เรียกได้ว่าแผนการสำมะเร็ด

 

　

เห็นละสงสารวุ้ย….5555

 

 

214：ไม่ระบุชื่อ

 

　

ฉันเป็นคนเดียวหรือเปล่าที่คิดว่าเยลโล่น่ารักชะมัด เพราะแค่ยืนจับมือกับอีกฝ่ายแล้วทำท่าเขินออกมา ไม่ได้ทำเหมือน 2 สาวก่อนหน้า

 

 

***

สิ่งที่เปลี่ยนไปในช่วงเดือนที่ผ่าน

 

ก็คงจะเป็นเรื่องที่ฉันลดจำนวนวันในการไปทำงานพาร์ทไทม์ลง

 

ส่วนเหตุผลก็ไม่ใช่ของอย่างการอยากพักผ่อนเพิ่มอะไร แต่เป็น…

 

　

「จะลุยแล้วนะ คัตสึกิคุง!!」

 

「อ้า เข้ามาเลย!」

 

　

เรดแปลงร่างเรียบร้อยแล้ว

 

เธอพุ่งเข้ามาหาฉันพร้อมกับดาบในมืออย่างรวดเร็ว ทางฉันเองก็อยู่ในร่าง Save Form ซึ่งมี Lupus Dagger ในมือขวารับมือกับเธอ

 

 

　

 

「ย๊าาาา!!」

 

　

การฟันความเร็วสูงของเธอยากจะใช้ตาเปล่าตามได้ทัน

 

ดังนั้นฉันต้องทำนายการเคลื่อนไหวของเรดและเชื่อในสัญชาตญาณตัวเอง มีดในมือซ้ายของฉันสะบัดออกไป

 

 

「……คึ」

 

　

ป้องกันเอาไว้ได้ 

 

แต่ฉันก็ไม่โง่พอจะมีความสุขกับเรื่องแค่นี้

 

แม้ว่าจะผ่านมานาน แต่ฉันก็ยังไม่สามารถทำให้เรดเอาจริงกับฉันได้เลย

 

เธอแข็งแกร่งมากจริงๆ หากฉันเป็นสัตว์ประหลาดคงโดนเธอฉีกเป็นชิ้นๆไปนานแล้ว

 

　

 

「ฮึบ!!」

 

　

 

การฟันครั้งต่อไปพุ่งเข้ามาหาฉัน  และฉันก็สามารถปัดป้องออกไปได้

 

เธอโถมการโจมตีใส่ฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า

 

เอาล่ะ ต้องหาจังหวะ มองเธอให้ออก แล้วค่อยสวนกลับไป…!!

 

「ตอนนี้แหละ……!」

 

「เล็งจังหวะได้ดี แต่ยังอ่อนหัด」

 

 

　

ชิบ กว่าจะรู้ตัวอีกทีเรดก็ชักดาบกลับไปอยู่ท่าเดิม―――ซวยแล้วสิ!!

 

ทั้งที่การเคลื่อนไหวดังกล่าวจะทำให้เธอเสียการทรงตัว ทว่าชั่วพริบตาเธอก็กลับไปตั้งอยู่ในท่าเตรียมและแทงเข้ามาอีกที

 

ฉันถึงกับหน้าซีดและเอามีดกันอกของตัวเองไว้

 

 

「อึก」

 

　

ทว่าการเคลื่อนไหวของเธอกลับเร็วขึ้นกว่าเดิมจนฉันมองตามไม่ทัน

 

ก่อนที่จะรู้สึกตัว ร่างของฉันก็กระเด็นไปทางด้านหลังและการแปลงร่างก็ถูกปลดออกในขณะที่กลิ้งไปมากับพื้น

 

 

「เห้อ คราวนี้ก็ไม่ไหวสินะ」

 

　

ลืมนับไปแล้วด้วยซ้ำว่าถูกเธออัดกองกับพื้นกี่รอบ

 

ไม่สิหากนับคงได้ท้อแทนแหง

 

　

 

「เป็นอะไรหรือเปล่า คัตสึกิคุง?」

 

「อ้า ไม่ต้องห่วง」

 

　

เรด…อากาเนะซังปลดการแปลงร่างออกและยื่นมือมาทางฉัน

 

เธอทำหน้าเหมือนอยากขอโทษออกมา ก่อนที่ฉันจะยื่นมือไปกับเธอเพื่อลุกขึ้นยืน

 

　

 

「ขอโทษด้วยนะ แต่นี่คือวิธีการฝึกเดียวที่ฉันจะช่วยนายได้」

 

「ไม่หรอก ฉันต่างหากที่ต้องขอโทษ」

 

「อึก ทำไมล่ะ?」

 

「……ก็เพราะว่าฉันยังไม่สามารถผ่านมาตรฐานที่เธอคาดหวังได้ใช่ไหมล่ะ ฉันเข้าใจมันดี」

 

　

อากาเนะซังที่ได้ฟังถึงกับเบิกตากว้างและแสดงสีหน้าปั้นยาก

 

 

「ก็ฉันไม่อยากจะให้นายตายนี่นา」

 

「นั่นสินะ เข้าใจเหตุผลที่เธอพยายามถึงขนาดนี้แล้ว」

 

　

ทางอาโออิซังกับคิราระซังก็เหมือนกัน พวกเธอพยายามฝึกฝนฉันอย่างเต็มที่

 

สิ่งที่พวกเธอทำให้ฉัน ฉันรู้สึกขอบคุณเป็นอย่างมาก

 

 

「…เรากลับขึ้นไปข้างบนไหม? ใกล้จะเที่ยงแล้วด้วยสิพักทานข้าวกันหน่อยคงดี」

 

「อื้อ ฉันว่าจะไปกินข้าวกับพี่ด้วย มาด้วยกันไหม?」

 

「เอาสิ」

 

　

เธอตอบกลับเร็วไปหรือเปล่านะ

 

วันนี้อัลฟ่าก็ไปทำงานพาร์ทไทม์ คิราระซังกับอาโออิซังก็ไม่อยู่ เลยเหลือพวกเราแค่ 3 คนออกไปทานข้าวข้างนอกกัน

 

เป็นร้านอาหารที่พี่สาวของฉันแนะนำด้วย แอบคาดหวังนิดหน่อยเลยแฮะ

 

เมื่อออกจากห้องฝึกและเดินไปตามทางเดิน ก็เห็นเรมะรอฉันอยู่

 

　

 

「เรด ฉันเคยบอกเธอไปแล้วนะว่าอย่าโหดให้มันมากนัก คัตสึกิคุงเป็นเด็กบอบบางไม่เหมือนหญิงถึกแบบเธอ」

 

「ทำไมมาพูดเหมือนฉันเป็นพวกถึกทน ไร้ความอ่อนหวานกันคะ」

 

「….ไม่ไหวอ่ะ จะมองเธอมุมไหนมันก็อ่อนหวานไม่ลงจริงๆ ยิ่งกว่าพวกคนเถื่อนซะอีก ถ้าบอกว่าเกิดในอมาซอนฉันก็เชื่อนะ」

 

「ขาหายไปสักข้างจะเริ่มเข้าใจไหมคะ?」

 

　

เรมะถึงกับผงะทันทีที่อากาเนะซังพูดพร้อมกับยิ้มออกมา

 

เขากระแอมหนึ่งทีก่อนจะทำท่าเหมือนเปลี่ยนเรื่องมาหาฉัน

 

　

 

「คัตสึกิคุง ฉันตรวจสอบข้อมูลการต่อสู้ของนายแล้วนะ ดูเหมือนว่าจะมีอยู่พักหนึ่งที่พลังมันเพิ่มขึ้นสูงจนน่าประหลาด เลยอยากจะตรวจสอบชิโระดูหน่อยน่ะว่ามันเกิดอะไรขึ้น ได้ไหม?」

 

「ผมไม่ว่าอะไรหรอก ชิโระล่ะ」

 

『โฮก』

 

　

ชิโระที่เดิมตามมาพยักหน้าให้

 

ดูเหมือนว่าชิโระจะคุ้นเคยกับเรื่องพวกนี้แล้วตั้งแต่มาอยู่ที่นี่

 

ระหว่างที่เดินไปพร้อมกับเรมะ เขาก็อ่านเอกสารแล้วแสดงสีหน้าปั้นยากออกมา

 

　

 

「หื้ม รู้สึกว่าโอโมริคุงจะทำงานโหดเกินไปไหมนะพักนี้」

 

「ประธานเองก็เคยบอกไม่ใช่เหรอคะว่า โอโมริซังเป็นบุคลากรชั้นยอดของฝ่ายพัฒนา」

 

「มันก็ใช่อยู่หรอก……」

 

　

เขาเอียงหัวขณะเปิดเอกสารอ่านต่อ

 

　

「แต่มันมีบางอย่างที่ในงานที่มันรู้สึกแปลกๆเนี่ยสิ」

 

「แปลกๆเหรอคะ?」

 

「เอาเถอะคงไม่มีอะไรหรอกมั้ง โอโมริคุงก็ทำตัวตามปกติด้วย…แต่ว่า…หื้ม…ฉันคงคิดมากไปเองแหละ」

 

　

เขาส่ายหัวไปมาระหว่างอ่านต่อ

 

โอโมริซัง…คนที่ได้เจอเป็นคนแรกๆหลังมาถึงที่นี่ได้ไม่นาน

　

 

「พูดถึงโอโมริซังนี่เธอดูเป็นคนนิสัยดีนะครับ ทำดีกับผมตั้งแต่เจอกันครั้งแรกเลย」

 

「「……」」

 

「วันก่อนก็ได้ทั้งชากับขนมติดมือมาด้วย คราวหน้าคงต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อขอบคุณ」

 

　

อยู่ดีๆพวกเขาก็เงียบไป

 

ก่อนจะมองฉันด้วยสายตาแปลกๆ ฉันก็เลยเอียงหัวสงสัย

 

　

「อะ เอาเถอะ ตอนนี้พวกลูกน้องก็ทำงานกันได้ดี แผนที่วางกันเอาไว้ก็ไม่มีปัญหา ดังนั้นพวกนายก็ไม่ต้องคิดอะไรกันมากละ พยายามต่อไป….อ๊ะ ใกล้ถึงเวลาประชุมแล้วสิ ไว้เจอกันใหม่นะ บัย」

 

「เหนื่อยหน่อยนะครับ」

 

　

เรมะเองก็ยุ่งเหมือนกันนี่เนอะ

 

ฉันโบกมือลาเขาและหันไปหาอากาเนะซัง

 

 

「งั้นพวกเราไปหาพี่ฮาคัวกันเถอะ อากาเนะซัง」

 

「ฉันสงสัยมานานแล้วว่าทั้งที่พวกเราอายุเท่ากันทำไมนายยังเรียกฉันว่าซังล่ะ อาโออิที่อายุน้อยกว่าด้วยมันแปลกๆนะ?」

 

「ก็มันแบบว่า……」

 

　

ฉันรู้สึกเขินที่จะเรียกแบบนั้นอย่างบอกไม่ถูก

 

 

　

 

『ฝากที่เหลือด้วยล่ะ อากาเนะ』

 

　

 

「……อึก」

 

　

เหมือนจะได้ยินเสียง

 

เสียงที่แสนคิดถึงแต่นึกไม่ออกว่าตอนไหน

 

　

 

「นายเป็นอะไรไป?」

 

「อ่า…ไม่มีอะไรหรอก เรารีบไปกินข้าวกันก่อนจะหมดช่วงกลางวันเถอะ」

 

「อื้อ ถ้านายว่างั้น」

 

　

หัวฉันเกิดอาการหลอนหรืออะไรกันนะ?

 

หรือฉันจะเคยเจอกับอากาเนะมาก่อนที่ตัวเองจะเสียความทรงจำไปจริงๆ?

 

—

 

 

「มีร้านแบบนี้อยู่ด้วยเหรอ」

 

「เป็นทีที่ดีตรงเรื่องราคาและปริมาณเลยแหละ」

 

「เพิ่งเคยมาเป็นครั้งแรกเลย」

 

　

ฉัน พี่ อากาเนะ เดินเข้าไปในร้านอาหารในซอยที่คนค่อนข้าเดินพลุกพล่าน

 

พวกเราไปถึงโต๊ะและนั่งมองเมนูรายการอาหารทั่วไปอย่าง ชุดมิโซะปลา คัตสึด้ง แกงกะหรี่

 

 

「….นี่ คัตซึน อากาเนะ」

 

「หือ?」

 

「มีอะไรเหรอครับ?」

 

「นั่นโอโมริซังไม่ใช่เหรอ?」

 

　

พอพี่พูดขึ้นฉันก็หันไปมองมุมหนึ่งของร้านอาหารแล้วเห็นว่าโอโมริซังกำลังนั่งจ้องเมนูอยู่ด้วยสีหน้าเคร่งเครียดสุดๆ

 

นั่นเป็นโอโมริซังอย่างแน่นอน ดูจากเส้นผมสีน้ำตาลเข้มของเธอที่มาพร้อมกับแว่นตาตรงใบหน้า และส่วนสำคัญที่สุดก็คือชุดคลุมสีขาวที่สุดจะโดดเด่น

 

มองดูเมนู แล้วก็เลี่ยนสายตาไปยังผนังที่ติดเมนูเอาไว้รอบๆร้านก่อนนั่งคิด

 

 

「เหมือนเห็นโกโร่ อร่อยฉายเดี่ยวเลยแฮะ……」

 

「โอ๊ะ เธอกลับไปดูเมนูบโต๊ะอีกทีแล้ว แถมยังหัวหัวคิดหนักอีกต่างหาก……」

 

　

รู้สึกว่าไม่ควรไปทักเธอจังหวะนี้จริงๆ

 

จากนั้นไม่นาน ราวกับว่าตัดสินใจได้แล้ว เธอก็ยกมือขึ้น

　

 

「ขอโทษนะคะ」

 

「ค่ะ」

 

　

พนักงานร้านสาวเดินเข้ามาหาเธอ

 

แล้วโอโมริซังก็สั่งอาหารโดยชี้ไปตรงเมนู

 

　

 

「ขอเป็นชุดหมูย่างซอสขิง….เพิ่มข้าวพิเศษ」

 

「ค่ะ หมูย่างซอสขิงเพิ่มข้าวพิเศษ」

 

「แล้วก็เต้าหู้ทอดกับโกโบผัด….กับไอ้ที่เขียนตรงเมนูนี่ ดาชิมากิทามาโกะ」

 

 

「รับทราบค่ะ อันที่จริงหากทานกับหัวไชเท้าขูดจะอร่อยกว่าเดิมนะคะ」

 

「อ้อ งั้นก็เอามาด้วยเลยละกัน」

 

「ทราบแล้วค่ะ」

 

　

สั่งเครื่องเคียง 3 อย่างเลยเหรอ….

 

กินเยอะไม่ต่างอะไรกับพี่ของฉันเลยถึงรูปร่างจะตัวเล็กนิดเดียว

 

ไม่สิ หากพิจารณาถึงงานที่เธอทำ เธอก็คงอยากได้สารอาหารเพื่อคิดนั่นแหละ

 

 

「เหมือนจะไม่เห็นพวกเรานะ」

 

「นั่งดื่มน้ำรออย่างพึงพอใจอีกต่างหาก……」

 

「พวกเราก็มาเลือกเมนูกันได้แล้ว」

 

　

ฉันเริ่มดูเมนูแล้วบีบให้แคบลงเพื่อตัดสินใจง่ายขึ้น

 

เอาเป็นทงคัตสึน่าจะดี

 

ทางพี่กับเรดเหมือนจะตัดสินใจได้เหมือนกัน ฉันเลยเรียกพนักงาน

 

　

 

「อ้าว ชิราคาวะจัง พาแฟนมาด้วยเหรอวันนี้?」

 

「เอ๋!?　อะ-เอ่อ」

 

　

 

พนักงานเหมือนจะเป็นคนรู้จักของพี่เลยพูดแบบนี้ พี่ที่เจอดอกนี้เข้าไปก็ถึงกับหน้าแดงและพูดอะไรไม่ออก ฉันเลยอาสาแก้ความเข้าใจผิดนี้เอง

 

　

 

「ฮ่าๆๆ ผมเป็นน้องชายครับ วันนี้พี่แนะนำร้านอาหารที่รู้จักเลยพากันมาน่ะ」

 

「น้องชายสินะ พี่สาวนายทานเยอะดังนั้นนายก็คงไม่ต่างกัน เอาเป็นพิเศษเลยไหม?」

 

「อ้อครับ งั้นผมขอพิเศษ――」

 

「คัตสึกิคุง ชิราคาวะจัง」

 

　

อากาเนะเรียกพวกฉัน

 

ก่อนที่จะถามเธอว่ามีอะไร ฉันก็สังเกตเห็นว่าจัสติสเชนเจอร์ในมือของเธอกระพริบอยู่

 

สัญญาณที่บอกว่าสัตว์ประหลาดปรากฏตัว

 

พี่กับฉันที่รู้ตัวก็ยืนขึ้นทันที

 

 

　

 

「ขอโทษทีนะ มีงานด่วนเข้ามา แล้วจะรีบกลับมากินทีหลังนะ!」

 

「ไม่เป็นไรหรอก คงจะด่วนมากเลยสินะ งั้นก็ไปเถอะ」

 

「ขอบคุณมากเลยครับ!!」

 

　

ฉันก้มหัวให้พนักงานสาวที่ไม่ถือสาอะไร แต่ก่อนจะออกไปฉันตะโกนเรียนโอโมริซังที่กำลังนั่งกอดอกรออาหารไม่ขยับไปไหนเหมือนรูปปั้นหินด้วย

 

　

 

「โอโมริซัง!」

 

「หือ?　……เอ๋!?」

 

　

ไม่รู้ทำไมเธอถึงแปลกใจที่เห็นหน้าฉัน

 

นี่เธอไม่รู้เหรอว่าเกิดเรื่องด่วนขึ้นแล้ว?

 

　

 

「มีเหตุฉุกเฉินครับ!」

 

「……。……อะ อื้อแล้วเดี๋ยวฉันจะตามไป……!」

 

　

ฉันเอียงหัวสงสัยกับท่าทางของเธอ แต่ก็เลือกจะวิ่งออกจากร้านอาหารตรงไปสำนักงานใหญ่ก่อน

 

—

「เรดมาถึงได้สักที!」

 

「เรมะ พวกมันบุกมาแล้วเหรอ!?」

 

　

พอมาถึงห้องประชุมพร้อมกับอากาเนะและพี่ เรมะกับพนักงานก็นั่งรออยู่แล้ว พวกเราเลยเดินไปข้างในอย่างเร่งรีบ

 

 

「อ้า อย่างที่พูดเมื่อ 10 นาทีที่แล้ว พวกเอเลี่ยนจากนอกโลกได้ปรากฏตัวขึ้นที่กลางเมือง บลูกับเยลโล่ก็ใกล้จะมาถึงแล้ว พวกเธอนั่งรอกันก่อน」

 

　

ฉันนั่งลงตามที่เรมะบอก แล้วก็หันไปเห็นหญิงสาวคนหนึ่ง

 

โอโมริซัง หญิงสาวผมสีน้ำตาลเข้ม สวมแว่นตาพร้อมชุดคลุมสีขาว

 

 

「อ่ะ?　เอ๋?」

 

「หือ? เป็นอะไรไปเหรอ คัตสึกิคุง?」

 

「ไม่ใช่ว่าเมื่อกี้อยู่ร้านอาหารด้วยกันเหรอครับ ทำไมมาถึงเร็วจัง?」

 

「เอ๋?! …อ่ะ…อ้อ…อื้อๆใช่แล้ว พอดีว่ารีบวิ่งมาสุดฝีเท้าเลยน่ะ ฮ่าๆๆ!」

 

 

บ-แบบนี้นี่เอง….

 

เพราะเป็นพนักงานที่นี่มานานก็เลยมีทางลับเฉพาะอะไรแบบนั้นอยู่ด้วยมั้ง

 

เอาเป็นว่าเลิกคิดมากแล้วดูภาพตรงหน้าก่อน

 

 

 

　

 

「ตอนนี้พวกมันยังไม่ได้ทำลายเมืองหรืออะไร เพียงแค่ยึดพื้นที่บางส่วนเท่านั้น」

 

「ไม่ได้ทำอะไรเลยงั้นเหรอ?」

 

「ใช่แล้วพวกมันมีด้วยกัน 3 คน ฉันเดาว่าน่าจะเป็นพวก 100 อันดับแรก…จากที่พวกมันทำคงกำลังรอพวกเราอยู่แน่ๆ」

 

　

 

3 สินะ…

 

 

ฉันมองไปที่จอภาพ 2 จาก 3 เหมือนจะเป็นกึ่งไซบอร์ก ส่วนอีกตัวทั้งร่างเป็นจักรกล จากนั้นตัวที่ 3 มันก็เปิดกลไกตรงปากของมันออกมาแล้วตะโกนด้วยเสียงกึกก้อง

　

 

　

 

『อัศวินขาววววว!! ออกมาสู้กับฉันอย่างขาวสะอาดซ้าาาาาา!!』

 

　

เจ้าจักรกลนี่ พูดออกมาในลักษณะของพวกโรงเรียนลูกผู้ชาย

 

หมายความว่ายังไงกัน?

 

ที่ถ่อกันมานี่คืออยากจะวัดกับฉันคนเดียวเลยงั้นเหรอ?

 

————-

Note 1 : ขอบคุณสำหรับทุกท่านที่ช่วยหารค่าไฟ  และสามารถช่วยค่าไฟคนแปลได้ที่ กสิกร 2092612913 หรือ QR Code