ตอนที่ 38 แผนในอนาคตและผู้อาศัยคนใหม่
(มุมของเรด)
ขณะที่พวกเรากำลังต่อสู้กับสัตว์ประหลาด ดูเหมือนว่าประธานกับอัลฟ่าจังก็มุ่งหน้าไปหาชิราคาวะจัง
จนได้รู้ว่าตัวตนที่แท้จริงของชิราคาวะจัง คือซิกม่าที่ถูกสร้างมาจากโอเมก้า
โดยเธอได้พบเจอกับคัตสึมิคุงที่ความจำเสื่อมและใช้ชีวิตกับเขาในฐานะพี่สาว หลังคัตสึมิคุงร่วมสู้กับพวกเราเสร็จ เขาก็กลับไปยังอพาร์ตเมนต์ซึ่งมีประธานกับอัลฟ่าจังรออยู่
ในขณะที่อัลฟ่าจังกำลังฟื้นความทรงจำให้เขา ก็เกิดเรื่องขึ้น
「สุดท้าย คัตสึมิคุงก็ถูกส่งกลับมาโดยไม่มีรอยขีดข่วนสักนิด」
「「「……」」」
「นอกจากเรื่องความทรงจำของเขาที่ถูกควบคุมเอาไว้ ก็ไม่มีการเปลี่ยนแปลงอะไรเป็นพิเศษ」
พวกเรานั่งฟังประธานพูดข้อมูลที่น่าเหลือเชื่อมากมายเกินกว่าหัวจะรับไหวอยู่ในห้องประชุม
「แปลว่าศัตรูที่เราต้องฆ่าทิ้งตอนนี้คือยัยผิวฟ้านั่นสินะคะ? 」
「จัดการให้เหี้ยน」
「รุ่นพี่ของฉัน……」
「ดึงสติกันก่อนเรดติมัสพราม เยลโลกุซ่า เบียวรุ่นน้องบลู ศัตรูคราวนี้มีพลังเหนือชั้นเกินไป ถึงขั้นที่สิ่งมีชีวิตบนโลกเป็นเพียงฝุ่นสำหรับเธอ….แต่ว่าไม่รู้ทำไม เธอถึงได้….หื้ม….」
ประธานกอดอกคิดจนปวดหัว
ดูเหมือนว่ามีเรื่องที่เขาเองก็ยังไม่เข้าใจเหมือนกัน
「ถ้าให้ฉันเดานะ บางทีรูอินผู้นำแห่งองค์กรไร้นามนั่น อาจจะกำลังฝึนฝนคัตสึมิคุงโดยใช้โลกเป็นเวทีก็ได้」
「หา? 」
「เรื่องอะไรกัน? 」
ฉันกับคิราระเอียงหัวสงสัย
เหตุผลที่มีเอเลี่ยนมาบุกโลกเป็นระยะก็เพื่อฝึกฝนเขางั้นเหรอ?
แต่เพื่ออะไรกันล่ะ?
ฉันทำความเข้าใจถึงเหตุผลในการกระทำของเธอไม่ได้เลยสักนิด แล้วอาโออิก็เปิดปากพูด
「เหมือนเกมจำลอง…สร้างเขาขึ้นมาให้เป็นไปตามที่ต้องการ….โดยลบความทรงจำของเขาทั้งหมด…..รวมไปถึงรีเซ็ตสไตล์การต่อสู้ให้เป็นศูนย์เพื่อปูใหม่」
「ความสามารถในการทำความเข้าใจของเธอนี่น่ากลัวจริงๆ บลู」
「แต่สิ่งที่ไม่เข้าใจ…ทำไม ต้องเป็นรุ่นพี่กัน? 」
อาโออิพยายามจะเล่นบทรุ่นน้องต่อไปอย่างไม่สนสายตาคน
พยายามจะสร้างเขาขึ้นมาใหม่ตามใจชอบงั้นเหรอ
เพื่ออะไรกันล่ะ
แล้วทำไมต้องเป็นคัตสึมิคุงด้วย
「หากจะให้คาดเดาการกระทำของรูอิน ฉันคิดว่า…ไม่สิพลังของเธอที่เหนือกว่าจินตนาการได้ขนาดนั้นจะทำเรื่องนี้แบบนั้นจริงเหรอ….」
「เธอแกร่งสุดๆ เลยเหรอคะ? 」
「เธอไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของพวกลำดับแห่งดวงดารา เพราะมันหาได้จำเป็นสำหรับเธอ ไม่มีผู้ใดในจักรวาลนี้ที่สามารถเอาชนะเธอได้ จุดสูงสุดที่ไม่มีวันเปลี่ยน เทพีแห่งความงามและการทำลายล้าง ผู้ปกครองกาลเวลาและอวกาศ แม้จะเป็นพวกเลขลำดับเดียวก็ไม่มีทางรับมือกับเธอได้เลย」
เรียกง่ายๆ ก็คือเป็นไฟนอลบอส
ผู้ปกครองกาลเวลาและอวกาศงั้นเหรอ แปลว่าความสามารถของเธอรับมือยากสุดๆ เลยไม่ใช่หรือไง
「อย่างน้อยเท่าที่ฉันรู้ แค่แสดงความสามารถที่ชวนให้ตกใจนิดหน่อย เธอไม่มีทางทุ่มเททำอะไรถึงขั้นนี้แน่นอน คัตสึมิคุงไปทำอะไรให้เธอเห็นกันนะ」
「…เอ่อ…ว่าแต่ประธานรู้เรื่องพวกนี้ได้ยังไงกันคะ? 」
「เมื่อก่อนฉันอยู่ลำดับที่ 61 น่ะ เอ้า กลับเข้าเรื่องต่อ――」
「「「เดี๋ยวๆๆๆ!? 」」」
พวกเราสามคนถึงกับตกใจ
แม้ว่าจะพูดเป็นไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร แต่นี่มันเกินไปหรือเปล่า
「เอ้า ก็ฉันเคยบอกไปแล้วไม่ใช่หรือไงว่าฉันเป็นเอเลี่ยน ชุดที่ทำให้พวกเธอดีไซน์ก็คล้ายกับเจ้าพวกที่บุกมา มันก็ชัดพอแล้วไหม」
「ปัญหามันไม่ใช่ตรงนั้นค่ะ ลำดับต่างหากลำดับ……!」
「ฉันเป็นฝ่ายวิจัยพัฒนาชุดสูท ตอนอยู่อวกาศถูกเรียกว่าโกลดี้ นักวิทยาศาสตร์ปีศาจ วันหนึ่งสิ่งประดิษฐ์ของฉันดันถูกของก็อปเกรดต่ำไปปล่อยตลาดขายก็เลยหงุดหงิดน่ะ เลยขโมยเอาของติดมือมาเท่าที่ได้เพื่อหนีเอาชีวิตรอดจากองค์กรที่มีรูอินปีศาจสุดอันตรายแห่งกาแล็กซีปกครองอยู่」
「อะอื้อ」
「โชคดีที่ตอนนั้นเธอยังเด็กมากเลยปล่อยๆ ฉันไป แต่มาถึงตรงนี้คงบอกไม่ได้แล้วเหมือนกัน」
ประธานพ่นออกมาอย่างรวดเร็ว
จนข้อมูลที่พวกฉันต้องเก็บมันเยอะเกิดสมองจะจำทัน
「ในจังหวะที่หนีมาก็กดระเบิดชุดสูทของพวกที่ไล่ล่ามาเหมือนกัน จนสุดท้ายเลยมาจบลงที่โลกนี้ ทว่าอาการบาดเจ็บของฉันมันก็ทำให้เป็นเรื่องยากแล้วแหละที่จะออกภาคสนามไหว」
「ไอ้เจ้าตัวขี้เกียจทิ้งลูกน้องทำงานเนี่ยนะ……」
「ก็นั่นมันเรื่องในอดีตไง」
เขาเคยต่อสู้มาก่อน
สภาพอย่างอีตานี่น่ะเหรอ สวมสูทออกไปอัดคน
ไม่สิ ที่สำคัญกว่านั้น―――、
「แล้วพวกเราจะช่วยคัตสึมิคุงได้ยังไงกันคะ? 」
ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเอาชนะไฟนอลบอสเหรอ
งั้นคำถามก็คือ จะเอาชนะได้ยังไง
จากนั้นประธานก็ตอบคำถามของฉัน
「เอ่อ อันที่จริงฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ไม่มีภาพว่าจะเอาชนะได้เลย」
「「「หา? 」」」
「สาเหตุที่โลกใบนี้ยังไม่โดนกวาดล้างก็เพราะมีคัตสึมิคุงอยู่ หากไปทำอะไรผิดแปลกเข้า แค่กระดิกนิ้วรูอินก็สามารถล้างโลกได้สบายๆ 」
ฉันตกใจมากที่ประธานพูดออกมาเหมือนมันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร
「ที่ฉันไม่พูดถึงเรื่องนี้เลยก็เพราะมันเปล่าประโยชน์ไง หากเธอต้องการแค่ดาวเคราะห์ดวงเล็กๆ อย่างโลกจะไปเหลืออะไรล่ะ」
「ยัยนั่นมันฟรีตเซอร์หรือไงกัน……」
ความสามารถในการล้างโลกอย่างง่ายดาย
แล้วจะไปสู้กับเธอได้ยังไงกัน
「แม้จะไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่ยังไงรูอินก็ชอบคัตสึมิคุงสุดๆ เข้าให้แล้ว แบบว่าค่าความชอบนี้พุ่งฟิ่วๆ ปิ้วๆ เลยแหละ!!」
「ป-ประธานอยู่ดีๆ พูดบ้าอะไรของ….」
「ดังนั้นจากนี้ไป พวกเอเลี่ยนก็คงจะมาบุกเรื่อยๆ เพื่อช่วยให้คัตสึมิคุงเติบโตขึ้น และประเมินโลกว่าสมควรอยู่ต่อไปไหมแน่นอน!!」
ฉันรู้สึกประหลาดใจที่ประธานยังคงพูดต่อไปด้วยน้ำเสียงสบายๆ
โดยไม่สังเกตเลยว่าพวกเรากำหมัดแน่นด้วยความไม่พอใจ
「เราคงไม่สามารถกันให้คัตสึมิคุงออกจากการต่อสู้ได้อีกแล้วเพราะเขาถูกรูอินควบคุมอยู่ อย่างไรก็ตามสิ่งที่รูอินห้ามไม่ให้พวกเราทำคือการฟื้นฟูความทรงจำของเขา ก็นับว่าเป็นเกมที่เจ้าใจง่ายดี!!」
「มันจะเป็นแบบนั้นจริงเหรอคะ……」
「รูอินก็แค่อยากให้คัตสึมิคุงแกร่งขึ้น ดังนั้นหากเราเป็นปัจจัยที่ช่วยพัฒนาเขาใดเธอคงไม่ห้ามหรอก!!」
ฟังแค่นี้ก็รู้แล้วว่ายัยนั่นเป็นคนที่น่ารำคาญขนาดไหน
แต่ว่า…
「ถ้าอย่างงั้นถึงคัตสึมิคุงจะร่วมมือกับพวกเราจัสติสครูเซเดอร์ในฐานะอัศวินขาวก็ไม่ใช่ปัญหาสินะ? 」
「ใช่แล้ว หากเราไม่ไปแทรกแซงมากจนเกินไปและทำให้คัตสึมิคุงเติบโตขึ้นเธอก็คงไม่คิดขวางหรอก….มั้งนะ」
อิตานี่จะเอายังไงกันแน่ยะ
เอาเป็นว่าจากนี้พวกเราก็สามารถต่อสู้ร่วมกับคัตสึมิคุงได้อีกครั้ง
「จากนี้ไปการกระทำใดๆ กับเขาที่ไม่ไปยุ่งกับความทรงจำสามารถทำได้หมด ไม่แน่ว่าอาจจะพาเขามาที่สำนักงานใหญ่ของเราเพื่อพัฒนาสูทใหม่ให้เขาได้ด้วย หากสถานการณ์เป็นใจ」
「ทำได้ด้วยเหรอคะ ที่จะไม่ไปแตะเลย……? 」
「การเสียความทรงจำของเขามันไม่ใช่กรณีปกติ เพราะรูอินผนึกความทรงจำของเขาไว้ในกล่องผนึก และมีสิทธิ์ในการนำเข้าออกตามใจอยาก อิงจากที่เธอพูดความทรงจำของเขาคงจะค่อยๆ กลับมาใน หากการต่อสู้รุนแรงขึ้นไปเรื่อยๆ 」
ความเป็นไปได้ที่ความทรงจำของเขาจะกลับมาโดยไม่ทำอะไรเลยคงเป็นศูนย์
นอกจากนี้มันยังบอกได้อีกว่าถึงความทรงจำของเขาจะกลับมา เรื่องราวตอนที่เขาเป็นคัตสึกิ ชิราคาวะ ก็ไม่ได้หายไปไหน
「จริงสิ ฉันมีลิสข้อห้ามเฉพาะเธอคนเดียวด้วยเรด」
「……อึก」
「ไม่ต้องมาทำหน้าเหมือนจะร้องไห้」
ทุกคนต่างจับจ้องมาทางฉัน
ก็จริงว่าคราวก่อนทำอะไรไม่คิดไปหน่อยจนบลูกับเยลโล่โกรธมากๆ
ไหนจะอัลฟ่าจังอีก―――
「……เอ๋? อัลฟ่าจังหายไปไหนแล้วคะ? 」
「ลองใช้มันสมองของเธอคิดดูสิ」
「เพราะเกิดเรื่องขึ้นมากมาย ก็เลยไม่สังเกตเห็นหรือว่า….」
ตอนตื่นขึ้นมาก็ไม่เจอเธอแล้ว
ไม่สิเหมือนเธอจะไม่ได้อยู่ที่นี่ตั้งแต่แรกด้วยซ้ำ….
「อ้า อัลฟ่าบอกจะไปอยู่กับชิราคาวะคุงน่ะ」
「「「? 」」」
+++
(มุมของคัตสึมิ)
จำนวนผู้อาศัยเพิ่มขึ้น
พี่สาวของพี่ ชินฟูวะ โคลเอ้ หรือที่เรียกกันว่าอัลฟ่าซัง
ดูเหมือนว่าอายุของเธอจะไล่เลี่ยกับฉันและพี่ โดยเธอตัดสินใจมาอาศัยอยู่กับพวกเราด้วยเหตุผลบางอย่าง
เรมะได้เล่าให้ฉันฟังว่าก่อนหน้านี่เธออยู่กับเขาแบบโฮมสเตย์
ใบหน้าของเธอดูสวยมาก จนสงสัยว่าเป็นดาราอะไรหรือเปล่านะ
「อัลฟ่าซังขอโทษที่ต้องให้มือช่วยด้วยอีกแรกนะครับ」
「ไม่เป็นไรหรอก ฉันเป็นคนมาอาศัยอยู่กับนายด้วยนี่ งั้นให้ไปปลุกฮาคัวด้วยไหม? 」
「อะอื้อ รบกวนด้วยครับ」
ตอนแรกฉันจะเรียกเธอว่าชินฟูวะซัง แต่เธอดูไม่ชอบใจและไม่อยากถูกเรียกแบบห่างเหิน เลยให้ฉันเรียกด้วยชื่อเล่นแทน
「จะว่าไปนายเป็นคนปลุกฮาคัวมาตลอดเลยสินะ? 」
「อ่า? ใช่ครับ ทำไมเหรอ? 」
「หื้มมมม……」
เธอยิ้มออกมาก่อนจะเดินตรงไปยังห้องที่พี่หลับอยู่
แม้ว่าจะมีคนมาอาศัยเพิ่มด้วยอีกหนึ่งคน มันก็ไม่ได้ส่งผลกระทบต่อชีวิตประจำวันของฉันเลย
ฉันจึงไม่ติดใจอะไรเป็นพิเศษและยอมรับมันได้อย่างง่ายดาย ราวกับคุ้นเคยเรื่องพวกนี้อยู่แล้ว
『โฮก』
「……ชิโระ」
ชิโระกระโดดขึ้นไปบนโต๊ะ ก่อนส่งเสียงเรียกฉัน
ฉันนั่งเก้าอี้แล้วหลับตาลง
「คุณเป็นตัวอะไรกันแน่นะ」
ฉันจับชิโระขึ้นมาถาม
จากนั้นฉันก็ได้ยินเสียงบางอย่างขึ้นมาในหัว
――รูอิน
「รูอิน งั้นเหรอ? 」
ฉันเผลอตอบเสียงที่ดังอยู่ในหัว
จนถึงตอนนี้ฉันคงต้องยอมรับแล้วว่ามันเป็นเรื่องจริง
เป็นไปได้ยังไงกันนะ
「ทำไมถึงต้องช่วยฉันเอาไว้ด้วยล่ะ? 」
――เพราะมันเป็นเรื่องที่จำเป็น
「……ขอบคุณนะ เพราะให้คำแนะนำมาโดยตลอดฉันก็เลยมาถึงตรงนี้ได้」
――ฮ่าๆๆ ไม่จำเป็นต้องขอบคุณฉัน แกเอาชนะพวกมันได้ด้วยตัวเองต่างหาก
ฉันไม่สามารถเอาเรื่องนี้ไปบอกใครได้แน่
ว่ากำลังโทรจิตคุยกับสิ่งมีชีวิตลึกลับได้
พี่ยิ่งเป็นคนขี้กังวลด้วยสิ ถ้ารู้เข้าคงลากฉันไปโรงพยาบาลหรืออะไรทำนองนั้นแหง
――แต่จากนี้ไปฉันคงจะค่อยๆ คุยกับแกน้อยลงไปเรื่อยๆ
「หืม ทำไมกันล่ะ? 」
――ฟุฟุฟุ เมื่อถึงเวลานั้นอย่ามาคิดถึงเสียงของฉันละกัน
น้ำเสียงช่างเป็นอะไรที่ปลอบโยนฉันได้มากจริงๆ
「ถ้างั้นก็――」
「คัตซึน! ทำไมถึงกล้ามีทุบตีพี่สาวคนนี้กัน นายกำลังคิดอะไรอยู่!? 」
「ก็แน่อยู่แล้วสิ เธอดันมาพยายามกอดฉันซะได้ เป็นใครก็ต้องตกใจ」
「แน่ใจนะคะว่าไม่มีเหตุผลอื่นแฝง……」
「แล้วมันเหตุผลไหนล่ะ? 」
「เอ่อ! ไม่มีอะไรค่ะ!」
อัลฟ่าซังเดินกลับมาที่ห้องนั่งเล่นโดยมีพี่เอามือกุมหัวตัวเองไว้
เสียงในหัวของฉันได้หายไป ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนความสนใจไปทางพวกพี่สาวทั้งสองแทน
「จริงสิ ผมคุยกับมาสเตอร์ให้แล้วนะ」
「เรื่องของอัลฟ่าน่ะเหรอ? 」
「ใช่ครับ ดูเหมือนว่าเขาจะยอมรับแล้วนะ สงสัยคุณประธานจะไปช่วยคุยอะไรไว้ก่อนแล้ว……」
ฉันพูดกับพี่ที่นั่งกวนนัตโตะอยู่
「หา? หือ ทำไมมีชื่อฉันด้วยล่ะ? 」
「อัลฟ่า ไม่ได้ยินเรื่องนี้จากเรมะเหรอ? 」
「ระ เรื่องไหนล่ะ」
ถึงจะยังไม่ใช่วันนี้ แต่บอกให้เธอรู้ก่อนก็คงดี
เพราะมันคือเรื่องที่คนดูแลของอัลฟ่าอย่างเรมะขอมา
「ก็เรื่องที่คุณจะมาทำงานพาร์ทไทม์ที่เดียวกับผมเพื่อเรียนรู้สังคมไงครับ」
「……เอ๋? 」
อัลฟ่าแสดงสีหน้าตะลึงออกมา
เพราะเรมะได้แอบมาขอให้ฉันพาเธอมาศึกษาเรียนรู้สังคมของคนทั่วไปบ้าง ดังนั้นฉันก็ต้องทำให้ดีที่สุดในฐานะคนรับฝากฝัง นอกจากนี้ก็แอบดีใจที่มีเพื่อนร่วมงานด้วยสิ
————-
Note 1 : ขอบคุณสำหรับทุกท่านที่ช่วยหารค่าไฟ และสามารถช่วยค่าไฟคนแปลได้ที่ กสิกร 2092612913 หรือ QR Code
