ตอนที่ 34 ผู้รุกรานยามราตรี
ฉันสงสัยจังว่าตัวเองทำอะไรอยู่ก่อนเสียความทรงจำ
ตัวเองเป็นคนแบบไหน ถูกห้อมล้อมด้วยผู้คนอย่างไร
บางครั้งฉันเกิดความกังวลขึ้นมาภายในใจ บางครั้งก็รู้สึกเหมือนมีความว่างเปล่าเข้ามากัดกินหัวใจ
สงสัยชีวิตที่ฉันใช้ก่อนหน้าคงจะโดดเดี่ยวพอสมควร
「เอาละ วันนี้ก็พอแค่นี้แล้วกัน」
「อ่ะ ครับ」
พอเป็นช่วงฤดูร้อนพระอาทิตย์มันก็เลยตกช้ากว่าเดิมนิดหน่อย
ฉันทำความสะอาดร้านพร้อมกับดูแสงอาทิตย์ที่กำลังลับขอบฟ้า ก่อนจะสังเกตเห็นกรอบรูปหนึ่งวางอยู่ในครัว ตรงจุดที่ลูกค้ามองกันไม่เห็น
「เอ่อ มาสเตอร์」
「มีอะไรเหรอ? 」
「เมื่อก่อนมาสเตอร์เคยทำงานอยู่กองกำลังป้องกันตัวเองหรือเปล่าครับ? 」
เพราะภาพภายในนั้นเขาสวมชุดและหมวกลายพรางถ่ายคู่กับคนที่น่าจะเป็นเพื่อนร่วมงานของเขา
ฉันรู้สึกสนใจขึ้นมาก็เลยถามออกไป เขาก็พยักหน้ารับด้วยสีหน้าปั้นยาก
「อ้อ ก็เมื่อก่อนน่ะ ฉันออกมาประมาณปีก่อน」
「ทำไมล่ะครับ? 」
「นายยังจะถาม…จริงสิ….ทั้งหมดก็เพราะเรื่องในวันนั้น」
「เรื่องในวันนั้น? 」
ฉันถามต่อแต่เขาเหมือนลังเลที่จะตอบ
หลังเงียบไปไม่กี่วิ เขาก็ส่ายหน้าไปมา
「เอาเป็นว่าช่างมันเถอะ แล้วพรุ่งนี้งานคนจะหนักน่าดู แกรีบกลับไปบ้านเถอะ」
「อ่า เข้าใจแล้วครับ งั้นไว้พรุ่งนี้เจอกันใหม่」
「…จริงสิ รอเดี๋ยว」
「ครับ? 」
ฉันหยุดเดิน
「พอดีว่ามีคนรู้ชักเขากำลังลำบากน่ะ นายสนใจอยากรับงานเสริมหน่อยไหม」
「งานเสริม? 」
「อ้า มันต้องใช้แรงกายนิดหน่อย ดังนั้นฉันเลยคิดว่านายน่าจะเหมาะ」
「……ไม่ใช่งานแปลกๆ ใช่ไหมครับ? 」
พอฉันถามกลับไป มาสเตอร์ก็หัวเราะออกมา
「ใช่ก็บ้าแล้วไอ้เด็กนี่ ถ้าเป็นแบบนั้นจริงฉันจะมาบอกแกหรือไง ก็แค่งานใส่ชุดคอสตูมน่ะ」
「งานหนักอย่างที่ว่าเลย……」
「ก็งั้นอยู่แล้ว ฉันเลยอยากได้วัยรุ่นมาช่วยสักหน่อย ฤดูร้อนมันโหดจะตาย」
พอมาคิดก็ไม่ได้แย่อะไรนัก
ความแข็งแกร่งของร่างกายตัวเองก็แอบมั่นใจอยู่พอสมควร
สุดท้ายฉันก็ยังไม่ได้ให้คำตอบแล้วแยกทางกับมาสเตอร์ที่นอกร้าน
ทิวทัศน์ของเมืองกำลังถูกย้อมไปด้วยแสงของพระอาทิตย์ที่กำลังลับขอบฟ้า ฉันค่อยๆ เดินไปอย่างสบายอารมณ์
「วันนี้ไม่มีพวกผู้รุกรานด้วยสิ ดีจริงๆ 」
โดยปกติแล้วพวกมันมักจะบุกมากันช่วงกลางวัน
ดังนั้นหากเป็นเวลานี้คงไม่ต้องห่วงอะไรมากนัก
『โฮก』
「ขอโทษทีนะชิโระที่ต้องมาให้อยู่ในกระเป๋าแคบๆ 」
หมาป่าจักรกลโผล่ออกมาจากกระเป๋าของฉัน และส่ายหัวไปมา
ฉันรู้สึกเหมือนกับว่าเจ้านี่แสดงอารมณ์ต่างๆ ออกมาได้มากขึ้น
ราวกับว่ากำลังเรียนรู้สังคมโลกใบนี้ไปเรื่อยๆ
「พี่น่าจะใกล้กลับถึงบ้านแล้วด้วย วันนี้ทำมื้อเย็นเป็นอะไรดีนะ」
ก่อนอื่นต้องลองไปดูของในซูเปอร์สักหน่อย
……。
「วิถีชีวิตแบบนี้จะคงอยู่ไปอีกนานแค่ไหนกันน้อ」
จู่ๆ ฉันก็บ่นกับตัวเอง
มีผู้รุกรานจากต่างดาวมายังโลกด้วยเหตุผลบางอย่าง
ความทรงจำก็ไม่มีทีท่าว่าจะกลับมาโดยสมบูรณ์
แถมไม่ว่าจะคิดยังไง พวกมันก็เหมือนตั้งใจจะมาหาเรื่องฉันโดยเฉพาะแบบแปลกๆ
ในอนาคตพี่และคนรอบตัวฉันอาจจะโดนทำร้ายเพราะฉันก็ได้
「———อึก」
เสียงกระดิ่งดังก้องขึ้นมาในหัวอีกครั้ง เป็นเสียงที่ฉันเกลียดสุดๆ
เพราะมันคือสัญญาณของผู้รุกราน
ฉันถอนหายใจออกมาแล้ววิ่งเข้าไปในตรอกพร้อมกับชิโระที่แปลงร่างเป็นหัวเข็มขัด
「วันนี้ก็ต้องลุยอีกรอบ」
『LUPUS DRIVER!!!!』
ผู้รุกรานมันจะมาตอนไหนก็ได้แท้ๆ ฉันคิดง่ายไปเองจริงๆ
ฉันทำการแปลงร่างเป็นอัศวินขาว
จากนั้นก็ขี่ Lupus Striker ไปยังจุดที่เสาแห่งแสงตกลงมา สภาพโดยรอบเรียกว่าพังยับเยิน
รถพลิกคว่ำ พื้นถนนเต็มไปด้วยรอยแตกร้าว และรอยกรงเล็บขนาดใหญ่
ฉันหยุดรถเพื่อสอดส่องที่เกิดเหตุ ก่อนจะสัมผัสได้ว่าตัวเองกำลังถูกโจมตี
「ฮว้าาาา!!」
「!」
เสียงกระโดดพุ่งมาจากทางด้านหลัง ฉันจึงหมุนรถให้ล้อกระแทกเข้ากับสิ่งที่พุ่งมา
หลังถูกล้อกระแทกไป มันก็พยายามลุกขึ้นยืนแล้วจ้องมาทางฉันในสภาพน้ำลายไหลยืด
「มนุษย์สัตว์เหรอ? 」
โครงสร้างร่างเป็นมนุษย์แต่รูปร่างของมันคล้ายกับแมว มีขนสีเทาปกคลุมทั้งร่าง
บริเวณ อก ขา แขน มีเข็มขัดรัดเอาไว้อยู่เหมือนเป็นกลไกบางอย่าง และมีตัวเลข 189 สลักเอาไว้ตรงอก
「189? เลขนั่นมันอะไรกัน? 」
ฉันตั้งท่าระวังและคิดถึงความหมายของตัวเลข
คนรอบๆ ดูท่าจะอพยพกันไปหมดแล้ว แต่จะให้วางใจเลยก็ไม่ได้เพราะอาจจะยังเหลือคนที่ตกค้างอยู่
เอาเป็นว่าก็รีบจัดการแมว….มนุษย์แมว? หรืออะไรสักอย่างก่อนละกัน
「เฮี้ยยยย!」
「เร็วชะมัด? 」
มนุษย์แมวพุ่งโจมตีด้วยความเร็วอันน่าเหลือเชื่อ
ฉันหยิบมีดออกมาป้องกัน แต่กรงเล็บของมันที่โจมตีมารุนแรงเสียจนผลักฉันกลับไปได้
「บลู!? ไม่ดีกว่าพลังทำลายไม่น่าพอ! งั้นก็ต้องอันนี้!!」
『RE:BUILD!! SWORD RED!! → OK? 』
ฉันกดหัวเข็มขัดแล้วเปลี่ยนร่างขาวให้เป็นแดง
ศัตรูดูจะประหลาดใจเล็กน้อยที่ร่างของฉันเปลี่ยนไป แต่ไม่นานมันก็บุกเข้ามาต่อทันที
『CHANGE!! SWORD RED!!』
『FLARE CALIBER!!』
ฉันถือดาบที่เต็มไปด้วยเปลวเพลิงฟาดฟันสวนกับอีกฝ่ายที่โหมการโจมตีเข้ามา
ขนาดไอ้นี่ยังตึงมือเลยเหรอ!!
「อึก!!」
「ฮ้าาาาาา!!」
คู่ต่อสู้แข็งแกร่งชะมัด!
ต่างจากศัตรูก่อนหน้านี้ คู่ต่อสู้คราวนี้เหมือนจะใช้แค่สัญชาตญาณดิบในการโจมตีฉันอย่างเดียว
มันไม่มีอะไรนอกจากความเกลียดชังและความโกรธภายในดวงตาของมันเลย!!
「ฮ้า!!」
ฉันสลับดาบไปที่มือซ้ายแล้วใช้หมัดขวาซึ่งปกคลุมด้วยเพลิงอัดเข้าที่ร่างของมัน
ร่างของมันกระเด็นไป ฉันจึงตั้งใจจะเอาดาบไปฟันซ้ำอีกทีแล้วในจังหวะที่โน้มตัวเข้าไปนั้นเอง
「——กุ ฮ้าาาา!!」
「เชี่ยอะไรวะนั่น!? 」
ทันใดนั้น เข็มขัดที่รัด แขน ขา ของมันก็ถูกปลดออก
จากนั้นร่างของมันก็หายไปจากรัศมีการมองเห็นฉันทันที เพียงเสี้ยววิ ความเจ็บปวดอันรุนแรงก็ส่งมาจากบริเวณแผ่นหลังของฉัน
「อะไรฟะ!? 」
เกิดอะไรขึ้นกัน?!
ความเร็วและพลังของมันสูงขึ้น?!
ฉันหันกลับไปแต่ก็ไม่พบร่างของมันแล้ว
「ยังจะเร็วได้อีกเหรอฟะ!! อึก?!」
ฉันถูกโจมตีอีกทีบริเวณไหล่ ประกายไฟได้เกิดขึ้นจากแรงปะทะ
ไอ้เจ้าตัวบ้านี่มันเร็วกว่ากระต่ายคราวก่อนซะอีก
ก็จริงอยู่ว่าหากใช้บลูฟอร์มจะยิงดักมันได้ แต่พลังทำลายและลักษณะการต่อสู้ในระยะประชิดของมันไม่น่าเอื้ออำนวย
「ไม่มีเวลามาคิดมากแล้ว ยังไงก็ต้องลองดูก่อน」
『NO!』
「หือ? 」
ชิโระส่งเสียงปฏิเสธออกมา
ฉันจึงเอียงหัวสงสัยแต่อีกฝ่ายก็ใช่จะมีเวลาให้ฉันพัก มันทำการฟาดฉันด้วยกรงเล็บจนล้มกลิ้งไปมา
『COMPLETE!! AXE YELLOW!!』
「อีกแล้วเหรอ….ฟอร์มใหม่สินะ?? 」
AXE YELLOW?
แอบไปสร้างฟอร์มนี้มาตอนไหนกันนะ?! ทำไมถึงไม่ยอมบอกฉันตั้งแต่แรกนะ?!
「ช่วยไม่ได้ ลองดูซักตั้งซิ!!」
ฉันเอื้อมมือไปที่หัวเข็มขัด ในขณะใช้มืออีกข้างพยายามป้องกันการโจมตี
สับหัวเข็มขัด 3 ครั้งเพื่อทำการเปลี่ยนฟอร์มใหม่
『RE:BUILD!! AXE YELLOW→ OK? 』
「จัดมาดิ๊!!」
ฉันแตะปุ่มบนเข็มขัดเพื่อยืนยัน จากนั้นก็มีสายฟ้าลงมารอบตัวฉัน
และสายฟ้าดังกล่าวมันก็ได้พัดเอามนุษย์แมวที่พุ่งเข้ามากระเด็นออกมา โดยมีเกราะสีเหลืองได้เข้ามาประกอบร่างของฉันระหว่างนั้น
『CHANGE!! AXE YELLOW!!』
ฉันสะบัดแขนเพื่อปัดเป่าให้สายฟ้ารอบตัวหายไป
——รู้วิธีใช้งานมันแล้ว!!
ที่เหลือก็แค่จำกัดอีกฝ่าย!!
「ฮ๊าาาา!!」
ท่าทางมันจะโมโหจัดเลยพุ่งเข้ามาทันที
เสียงโลหะปะทะกันดังขึ้น แต่คราวนี้ฉันจับความเร็วของมันได้ทัน ก่อนจะสวนหมัดกลับไปหนึ่งดอก
「!? 」
「เอาเรื่องวุ้ย แต่ร่างกายตอนนี้เบาชะมัด!!」
ย่อสะโพกให้ต่ำเล็กน้อย แล้วพุ่งไปข้างหน้า
ก่อนจะชกเข้าไปที่ท้องของมันอีกรอบ มันส่งสายตาประหลาดใจออกมาราวกับไม่เข้าใจว่าได้ยังไงกัน แต่ฉันก็ไม่ให้มันพักหายใจแล้วกระหน่ำต่อยเตะไปทั้งร่าง
「เรดคือความสมดุล บลูคือพลิกแพลง เยลโล่คือพลังและความเร็ว」
แต่ฟอร์มนี้ไม่น่าจะเหมาะกับการใช้ในที่ที่มีคน
เพราะหากสังเกตดีๆ ทุกครั้งที่ฉันเคลื่อนไหวจะเกิดประกายไฟฟ้ารอบๆ ซึ่งมันมีพลังทำลายในตัวมันอยู่ด้วย
「หากเป็นร่างนี้จะเคลื่อนไหวแค่ไหนก็สบาย!!」
『LIGHTNING CRUSHER!!』
ขวานยักษ์คมเดียวได้ปรากฏขึ้นบนมือขวา
จากนั้นฉันจึงจับมันไว้ด้วยมือทั้งสองข้างแล้วเคลื่อนตัวโดยใช้ความเร็วสูงสุดอีกที
「ย้ากกกก!!」
「ฮว้าาาา!!」
เราทั้งสองเคลื่อนไหวพร้อมกันสลับกันรุกรับ
แต่ด้วยฟอร์มใหม่นี้จึงทำให้ทั้งพลังโจมตีแล้วความเร็วของฉันสูงกว่าอีกฝ่าย สุดท้ายขวานของฉันก็ได้กระแทกเข้ากับร่างของมันจังๆ
「อ้าาาา!? 」
「ยังไม่หมดเฟ้ย!!」
ฉันเร่งความเร็วต่อและใช้ขวานเพื่อตัดกำลังมันไปเรื่อยๆ
สุดท้ายพอเห็นว่ามันเริ่มหมดสภาพแล้ว ฉันก็ทิ้งขวานแล้วเตรียมใช้ท่าพิเศษ
「แล้วแกจะต้องร่ำไห้……!!」
『DEADLY!! AXE YELLOW!!』
ทันทีที่มันถูกเปิดการใช้งาน กระแสไฟฟ้าทั้งร่างของฉันก็ไปอัดแน่นอยู่ตรงขาขวา
ฉันพุ่งไปข้างหน้าด้วยความเร็วสูง ก่อนจะเตะไปยังลำตัวของมัน
「อุก!? 」
แรงเตะนั้นทำให้มันกระเด็นขึ้นไปบนท้องฟ้า
จากนั้นฉันก็รวมพลังไว้ตรงเท้าเพื่อกระโดดขึ้นไปบนฟ้า จากนั้นก็เตะมันลงพื้น แล้วสลับเตะเสยขึ้นไปซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนเกิดแรงสั่นสะเทือนไปทั่ว
「「「โอ้ววววว!!」」」
『LIGHTNING!! FULL CRASH!!』
ฉันพุ่งเตะใส่ร่างของมันอย่างต่อเนื่อง
จนเกิดเป็นภาพลวงตาของร่างฉันสิบกว่าร่างกำลังพุ่งเข้าเตะร่างของมนุษย์แมวทั้งจากบนล่างซ้ายขวาพร้อมๆ กัน
「……เอาล่ะแค่นี้ก็……เอ๋? 」
ไม่เกิดการระเบิดขึ้น?
พอฉันหันกลับไปก็พบกับความแปลกประหลาดบนร่างของมัน ร่างของมันค่อยๆ ปล่อยความร้อนออกมา
จากนั้นร่างของมันก็ค่อยๆ บวมขึ้น จนทำให้เข็มขัดที่รัดอกมันไว้แตกออก
「เชี่ยอะไรวะนั่น!? 」
「กุ โฮกกกกกกก!!!」
「ชิบ!!」
เสียงสั่นสะเทือนดังขึ้น มนุษย์แมวถูกแสงขนาดใหญ่ห่อหุ้มเอาไว้
ลมร้อนได้พวยพุ่งออกมา ก่อนที่มันจะขยายร่างจนใหญ่ยักษ์
「โฮกกกกก……!」
「ทำไมมันขยายร่างได้ฟะ……」
ร่างของมันใหญ่ขึ้นจนเท่ากับรถบัสแบบใหญ่พิเศษ
ฉันละอดตกใจไม่ได้ที่จากลูกแมวกลายเป็นสิงโตยักษ์ไปซะแล้ว
「โฮกกกกก!!」
「เห้ย เดี๋ยวสิวะ นั่นแกจะไปไหน ไอ้เวรนี่!!」
『CHANGE SAVE FORM!!!』
มันวิ่งตรงไปทางตัวเมืองโดยไม่สนใจเสียงฉันเลย
หากเป็นร่างนี้ ความเสียหายที่มันก่อได้คงสูงกว่าเดิมหลายเท่า
หลังกลับมาเป็นร่างปกติ ฉันก็เรียกLupus Strikerมาแล้วขับตามมันไปทันที โดยคิดว่าจะเอาชนะมันยังไง
————-
Note 1 : ไรเดอร์ไม่มีหน้าที่จำกัดสัตว์ประหลาดตัวเบิ้ม งานของเซนไตต้องมาละแหละ
Note 2 : ขอบคุณสำหรับทุกท่านที่ช่วยหารค่าไฟ และสามารถช่วยค่าไฟคนแปลได้ที่ กสิกร 2092612913 หรือ QR Code
