ตอนที่ 55 ไม่ได้เป็นของเธอ
ผู้ใหญ่บ้านและคนอื่นๆ ช่วยเย่ว์จือกวงแพ็กผลิตภัณฑ์ของหมู่บ้านเถาหยวนซานใส่รถ รวมทั้งไก่ เป็ด ปลา ผลไม้และผัก…
ผู้ช่วยหยางอวี่สีหน้าดูสิ้นหวัง
รถที่มีเพียงไม่กี่คันในโลก! และมีเพียงคนตระกูลเย่ว์และตระกูลเป่ยเท่านั้นที่มีโอกาสใช้งาน!
คุณเอามาบรรทุกไก่ เป็ด ปลา พวกนี้จะดีจริงๆ เหรอ
เขามักจะขับรถอย่างระมัดระวังเพื่อหลีกเลี่ยงแอ่งน้ำหรืออะไรบางอย่างด้วยซ้ำ! คุณ…ทำแบบนี้ชักจะมากเกินไปแล้ว!
นอกจากนี้ หลังจากที่รถมาถึงสนามบินเมืองเฟิงตูก็จะถูกขนส่งทางอากาศกลับไปที่เมืองเย่ว์ตู!
ไก่ เป็ด ปลาและของพวกนี้พอจะให้คุณยกบูชาได้แล้ว ยังจะกินอะไรอีก!
หาซื้อข้างนอกไม่ได้เหรอ? ถึงต้องขนส่งด้วยราคาที่สูงลิ่วเช่นนี้!
อนิจจา เจ้านายมีเพียงน้องสาวในสายตา! รถคืออะไรกัน? การขนส่งผ่านทางอากาศคืออะไรกัน?
ลืมมันไปเถอะ เจ้านายเขารวย ดังนั้นมันจึงไม่ใช่เรื่องของเขาที่เจ้านายจะเอ็นดูน้องสาว!
แท้จริงแล้วเขายังมีสภาพจิตใจที่ไม่สมดุลอีกด้วย และบี๊บ! เพราะเจ้านายมีน้องสาว แต่เขากลับไม่มี!
เขามีเพียงน้องชายตัวเหม็นเพียงคนเดียวที่เห็นแล้วอยากจะทุบตีทุกวัน!
เจ้านายที่มีน้องสาวคนหนึ่งพูดว่า ‘เสี่ยวเยาเยาชอบสิ่งนี้’ และ ’เสี่ยวเยาเยาชอบสิ่งนั้น’ ตลอดทั้งวัน ซึ่งทำให้ตาของถังหยิงฮวงเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง
“ประธานเย่ว์ คุณคงไม่ได้แอบชอบเสี่ยวเยาเยาของฉันหรอกใช่ไหม”
เย่ว์จือกวงพูดอย่างไม่พอใจมาก “เสี่ยวเยาเยาไม่ได้เป็นของเธอ!” เธอเป็นคนของตระกูลฉัน!
“อย่าเพิ่งสนใจว่าเธอเป็นของใคร! คุณชอบเธอใช่รึเปล่า”
ทุกคน “…” ประโยคนี้เหมือนภรรยาที่กำลังกดดันให้สามียอมรับว่ามีชู้!
พวกเขาคิดมากไปหรือเปล่า?
“ไม่ใช่เรื่องของเธอ!” ถ้าฉันไม่ชอบน้องสาวตัวเอง ฉันจะชอบเธอรึไง?
“นายมันสัตว์ร้าย! เสี่ยวเยาเยาอายุเท่าไหร่! มองไปที่ใบหน้าซาลาเปาน้อยๆ ของเธอ คุณยังทำได้!” ถังถังเบิกตากว้างด้วยความโกรธ
เย่ว์จือกวงอดไม่ได้ที่จะกระตุกมุมปากของเขา “โปรดหยุดจินตนาการน่ากลัวของคุณด้วย”
อาจารย์แม่เล็กถังหยวนยิ้มและดึงถังถังไปด้านข้าง “ถังถัง มันไม่ใช่อย่างที่เธอคิด”
“ไม่ใช่เหรอคะ แล้วทำไมเขาถึงเอาแต่พูดว่า ‘เสี่ยวเยาเยาชอบสิ่งนี้ เสี่ยวเยาเยาชอบสิ่งนั้น’ ไม่ใช่ว่าชอบเธอหรอกเหรอ”
“ความรักมีหลายรูปแบบ ไม่จำเป็นต้องเป็นความรักระหว่างชายหญิงเสมอไป”
“…โอ้”
หยวนเหยี่ยพูดอย่างร่าเริง “พ่อหนุ่มเย่ว์ เธอไปคุยกับเสี่ยวเยาเยาเรื่องของตระกูลเธอด้วยตัวเองก็แล้วกัน ไม่มีประโยชน์อะไรที่จะมาถามเรา”
พวกเขาได้เห็นการกระทำของเย่ว์จือกวงในหลายวันนี้ ที่อยากสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับพวกเขาและชาวบ้านเพื่อกอบกู้ความสัมพันธ์
อย่างไรก็ตาม ทั้งหมดล้วนขึ้นอยู่กับความปรารถนาของเสี่ยวเยาเยา และจะไม่มีใครเกลี้ยกล่อมเธอแม้แต่คำเดียว เพราะเธอเป็นอิสระตั้งแต่ยังเด็ก เธอรู้ว่าเธอต้องการอะไร และเธอไม่ชอบให้คนอื่นตัดสินใจให้เธอ
นอกเสียจากว่าเธอจะเป็นฝ่ายเปิดปากถามเอง มิฉะนั้นพวกเขาจะไม่พูดถึงก่อนแม้แต่ครึ่งคำ “ตกลงครับ ขอบคุณอาจารย์และอาจารย์แม่ ผมจะขออนุญาตเสี่ยวเยาเยาก่อนพาแม่มาที่นี่”
“เยาเยาของเราเป็นเด็กดีมาแต่ไหนแต่ไร และเป็นคนขี้ใจอ่อน…”
แม้ว่าหยวนเหยี่ยจะรู้สึกตัดใจไม่ลงอยู่บ้าง แต่พวกเขาแก่มากแล้ว พวกเขาจะต้องตายในสักวันหนึ่ง และเมื่อถึงเวลานั้นเสี่ยวเยาเยาจะต้องอยู่คนเดียว
แค่นึกถึงเรื่องนี้ หยวนเหยี่ยและคนอื่นๆ ก็รู้สึกปวดใจเหลือทน
เมื่อมองไปที่ตระกูลเย่ว์ ดูเหมือนว่าจะไม่เลวและยังเป็นการดีที่ลูกศิษย์ตัวน้อยจะรับบรรพบุรุษของเธอและกลับไปที่เผ่าได้
ด้วยวิธีนี้พวกเขาก็จะพักผ่อนได้อย่างสงบหลังความตาย
เย่ว์จือกวงฉลาดดังนั้นเขาจึงสามารถเข้าใจความหมายของหยวนเหยี่ยได้อย่างเป็นธรรมชาติ
แม้ว่าจะเป็นไปไม่ได้ที่จะรับเยาเยาในตอนนี้ แต่ก็เป็นไปได้ที่จะพบหมอเทวดาหยวนบ่อยๆ เพื่อการรักษา แม่เขาป่วยจริงๆ นี่ไม่ใช่ข้ออ้าง
อาการเส้นผมขาวโพลนและโรคซึมเศร้านั้นรักษาไม่ง่าย ดังนั้นพวกเขาจึงต้องอยู่ในหมู่บ้านเถาหยวนซานสักระยะหนึ่ง เมื่อน้องสาวกลับมาจากวันหยุด เขาจะไม่พบกับเธอเลยเหรอ
เย่ว์จือกวงคำนับผู้อาวุโสทั้งสามอย่างสุดซึ้ง “ขอบคุณอาจารย์ที่เตือนสติ”
“แม้ว่าเราจะไม่ได้ทำให้เยาเยาต้องทนทุกข์ทรมาน แต่เธอยังมีเรื่องที่ต้องเรียนรู้อีกมากและเธอก็ยังยุ่งมากด้วย พ่อหนุ่มเย่ว์ เธอเข้าใจที่ฉันหมายถึงไหม”
“ผมเข้าใจครับ อาจารย์และอาจารย์แม่โปรดวางใจว่าผมจะไม่ไปรบกวนเธอบ่อยๆ ไม่สร้างปัญหาให้เธอ”
“อืม”
ถังถังและชาวบ้านต่างมองดูด้วยใบหน้ามึนงง
พวกเขากำลังพูดเกี่ยวกับอะไร? เข้าใจทุกคำ แต่ความหมายรวมๆ ดูจะผิดเพี้ยนอยู่บ้าง
หยวนเหยี่ย “เสี่ยวเยาเยาจะไปรักษาให้คนไข้ทุกเช้าวันอาทิตย์ เธอสามารถเลี้ยงข้าวเธอในมื้อค่ำคืนนี้หรือรอจนถึงคืนพรุ่งนี้”
“คืนนี้ครับ ผมติดต่อเธอแล้ว”
“ดี ถ้าอย่างนั้นเธอควรไปแต่เช้า ขับรถระวังด้วย”
“ขอบคุณทุกคนครับ”
เย่ว์จือกวงขอบคุณทุกคนแล้วขึ้นรถออกเดินทาง
ระหว่างทางหยางอวี่ถามเขา “เจ้านาย คุณอยากบอกคุณผู้หญิงหรือไม่ว่าคุณพบเจ้าหญิงน้อยแล้ว”
“อย่าเพิ่งพูดถึงเรื่องนี้ เราไม่สามารถบังคับให้เสี่ยวเยาเยารับเราได้”
“แต่อาการป่วยของคุณผู้หญิง…แย่ลงทุกทีแล้ว”
“หลังจากทานอาหารเย็นกับเสี่ยวเยาเยาคืนนี้ ฉันจะกลับไปที่เผ่าในวันพรุ่งนี้ และเปิดเผยข้อมูลบางอย่างของน้องสาวก่อน แม่จะได้อาการดีขึ้นบ้าง”
“อาการป่วยของคุณผู้หญิง…ปาเฝ่ยรักษาได้ไหมครับ”
เย่ว์จือกวงส่ายหัว
“โรคทางใจต้องใช้ยาใจรักษา หลังจากที่ไปพบน้องสาวแล้ว ฉันค่อยพาแม่มาที่หมู่บ้านเถาหยวนซานแห่งนี้”
มีร่องรอยชีวิตของน้องสาวอยู่ทุกที่ในหมู่บ้านเถาหยวนซาน และชาวบ้านมักพูดถึงเธอเสมอ ถ้าแม่มาอยู่ก็จะสัมผัสได้ถึงการมีอยู่ของน้องสาวขึ้นมาจริงๆ
ถึงตอนนั้นอาจหายได้โดยไม่ต้องกินยาใดๆ
“ตกลงครับ คุณต้องเพิ่มคนอีกหรือไม่” อย่างไรก็ตามหากยังไม่พบตัวศัตรูที่ก่อเหตุโศกนาฏกรรมครั้งนี้
“อย่าแหวกหญ้าให้งูตื่น นายรั้งอยู่ที่นี่ แต่อย่าเข้าใกล้เธอมากเกินไป ติดตามอยู่ห่างๆ” ถ้าศัตรูรู้จักเขาก็ย่อมรู้จักผู้คนรอบข้างเขาด้วย
“ได้ครับ”
“หนูตัวนี้ซ่อนตัวอยู่ลึกมาก ไม่เผยตัวมาเป็นเวลาสิบแปดปี”
หยางอวี่คิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงพูดอย่างระมัดระวัง “เจ้านาย เนื่องจากหมอเทวดาหยวนเก็บเจ้าหญิงน้อยมาจากเซียนโหยว เป็นไปได้ไหมที่พี่เลี้ยงเด็กจะ…” ไม่ได้ทรยศต่อเผ่า?
ในช่วงสิบแปดปีที่ผ่านมา เขาตรวจสอบประวัติของพี่เลี้ยงเด็กนับหมื่นครั้ง แต่ไม่พบปัญหาและเธอก็ดูปกติไม่ต่างจากคนทั่วไป
หากเป็นศัตรูจริงๆ หลังจากเธอลักพาเจ้าหญิงน้อยออกมา…จะมีโอกาสที่หมอเทวดาหยวนเก็บมาเลี้ยงได้อย่างไร
ไม่ใช่ว่าตระกูลเย่ว์ไม่เคยคิดเกี่ยวกับความเป็นไปได้นี้ แต่เธอและเจ้าหญิงน้อยของเผ่าได้หายตัวไปเป็นเวลาสิบแปดปี พวกเขาจะปลอบใจตัวเองว่าคนนี้ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องด้วยเลยสักนิดได้อย่างไร
“ฉันจะกลับไปคุยกับป้าของฉันก่อน ค่อยหาทางค้นหาในป่าเซียนโหยว”
สรุปง่ายๆ ถ้าอีกฝ่ายยังมีชีวิตอยู่ต้องพบคน ถ้าตายแล้วก็ต้องพบศพ เว้นแต่จะถูกสัตว์ป่ากินจนไม่เหลือกระดูก
“เจ้านาย ป่าเซียนโหยวนั้นอันตรายเกินไป คุณไม่อาจเข้าไปได้หากไม่เตรียมตัวให้ดีพอ! บางที…บางทีคุณอาจจะลองสำรวจป่าเล็กๆ กับถังถังก่อน? ผมเชื่อว่าถังถังจะต้องมีความสุขมาก!”
เข้าไปในป่า…
เอ่อ เขากำลังจะถูกล้างสมองด้วยคำพูดพวกนี้
เมื่อนึกถึงถังถัง เขาอยากจะหัวเราะอย่างอธิบายไม่ถูก
เย่ว์จือกวงมองไปที่ท้ายทอยของหยางอวี่
ทันใดนั้นหยางอวี่ก็รู้สึกว่าหลังคอของเขาเย็นเล็กน้อย
“เอ่อ ปาเฝ่ยของเรารับสืบทอดความรู้มาจากปู่ปาถิง ย่อมต้องมีหนทางให้พวกเราเข้าไปในป่าได้อย่างแน่นอน”
“ดูนายชอบป่าขนาดนี้ ฉันมอบหน้าที่เข้าป่าให้นายดีไหม”
“ไม่ๆๆ ผมไม่ชอบป่าเลย! ผมชอบเมืองเย่ว์ตู จริงๆ! จริงๆ นะครับ!”
หยางอวี่ดูหวาดกลัว
เย่ว์จือกวงมองออกไปนอกหน้าต่างรถแล้วถอนหายใจเบาๆ
“หลายปีมานี้ เสี่ยวเยาเยาใช้ชีวิตได้ดีตามลำพัง เกรงว่าเธอคงไม่อยากรับพวกเรา”
“แต่หมอเทวดาหยวนก็ไม่มีความคิดที่จะปล่อยเจ้าหญิงน้อยกลับไปยังเผ่าพระจันทร์เหรอครับ”
“อาจารย์คืออาจารย์ น้องสาวคือน้องสาว”
ถ้าน้องสาวของเขาไม่อยากยอมรับ ก็ไร้ประโยชน์ที่อาจารย์จะคิดเรื่องนี้ นอกจากนี้พวกเขาจะไม่บังคับให้เธอรับ
เขาเข้าใจว่าทำไมหมอเทวดาหยวนถึงอยากให้น้องสาวกลับไปที่เผ่าพระจันทร์ แต่น้องสาว…สงบนิ่งมากหลังจากรู้ชาติกำเนิดของเธอ
เฮ้อ ขอไปอาศัยอยู่ที่หมู่บ้านเถาหยวนซานก่อนแล้วค่อยวางแผนต่อละกัน
ไม่อาจเร่งรัดได้
สองชั่วโมงต่อมา รถก็ขับมาถึงตีนเขา
และอีกสองชั่วโมงถัดมา พวกเขาก็เข้ามาในอำเภอหลินซี
หลังกินอาหารกลางวันเสร็จ พวกเขาขับรถอีกสามชั่วโมงไปยังสนามบินเมืองเฟิงตู
รถยนต์ถูกขนส่งทางอากาศโดยเครื่องบินพิเศษ และพวกเขาก็มาถึงเมืองเย่ว์ตูในอีกสี่ชั่วโมงต่อมา
