อัจฉริยะหญิงเทพสมุนไพร - ตอนที่ 351 มอบตัว

ตอนที่ 351 มอบตัว

ใช้เวลาอยู่กับครอบครัวอีกหนึ่งวัน จากนั้นเหมียวฉีก็ไปมอบตัวโดยมีพ่อแม่ พี่ชาย และลูกสาวไปเป็นเพื่อน

เจ้าหน้าที่ยิ้มถาม “ทุกท่านเข้ามามีเรื่องอยากให้พวกเราช่วยเหรอครับ”

อืม ในเผ่ามีการกระทำผิดน้อยมากจนพวกเขาว่างแทบจะนั่งตบยุง

ดังนั้นต่อให้เป็นเรื่องเล็กน้อยอย่างวัวหายแพะหาย พวกเขาก็ยินดีช่วยเหลือ!

เหมียวฉีข่มอาการสั่น คุมความหวาดกลัวภายในใจไม่ได้ พูดด้วยความยากลำบาก “ฉันมามอบตัวค่ะ”

เมื่อครู่ตอนอยู่ด้านหน้าเธออยากเลี้ยวกลับเหลือเกิน

เจ้าหน้าที่ทำหน้าขึงขังใส่ครอบครัวนี้ทันที

เจ้าหน้าที่คนอื่นๆ ก็ล้อมเข้ามา ถึงขั้นที่ปิดทางออกไว้แล้ว

ครอบครัวเหมียวต่างมองเหมียวฉี สีหน้าเสียใจไม่มีแสร้งทำเลยสักนิด จึงไม่ทันได้สังเกตรายละเอียดเหล่านี้

“ทำความผิดมาเหรอครับ รู้ผลที่ตามมาหรือเปล่า”

“ฉันรู้ค่ะ ความผิดนี้เกี่ยวพันถึงความลับของเผ่า ตอนนี้ฉันพูดไม่ได้ ต้องการพบผู้มีอำนาจสูงสุดของหน่วยงานบังคับใช้กฎหมายค่ะ”

เจ้าหน้าที่ไม่กล้าทำเป็นเล่น เพราะไม่มีใครกล้าเอาความลับของเผ่ามาล้อเล่น จึงรีบรายงานไปเบื้องบนทันที

เจ้าหน้าที่คนอื่นๆ จึงใช้โอกาสนี้สืบประวัติของครอบครัวเหมียว

ไม่นานผู้มีอำนาจสูงสุดของเขตนี้ก็มา หลังจากได้ฟังเจ้าหน้าที่บอกประวัติของคนที่มามอบตัว เขาก็พาเหมียวฉีไปห้องสอบสวนสีเทา

“ท่านคะ นี่เป็นความลับ ท่านต้องรายงานไปที่เบื้องบนอีกค่ะ” คนตระกูลเย่ว์ไม่มีทางยอมให้เรื่องของเจ้าหญิงน้อยเล็ดลอดออกไป

ผู้มีอำนาจคนนี้ไม่ได้คิดว่าเหมียวฉีล้อเล่น เพราะเหมียวฉีมีสติสัมปชัญญะดี

ตราบใดที่เป็นคนปกติก็ไม่มีทางเข้ามาล้อเล่นถึงในห้องสอบสวน แต่เรื่องที่เขานึกถึงคือ ความลับใหญ่ของทางการอาจหลุดออกไปแล้ว

คนตรงหน้าก็เป็นคนในเผ่า ดูไม่เหมือนเป็นสายลับจากประเทศอื่นหรือเปล่า

แต่คนเรามองแค่ภายนอกไม่ได้ อีกทั้งเธอแต่งงานมีลูกที่ประเทศเหยียนหวง ใช้ชีวิตมายี่สิบกว่าปี มีความเป็นไปได้ทุกอย่าง

ไม่ว่าเธอจะกลับมามอบตัวที่เผ่าด้วยสาเหตุอะไร ถ้าความผิดที่เปิดเผยความลับของเผ่าเป็นจริง ประเทศเหยียนหวงก็ปกป้องเธอไม่ได้

เผ่าของพวกเขาไม่กลัวแรงกดดันจากประเทศไหนทั้งนั้น!

ผู้มีอำนาจจ้องเหมียวฉีมาหนึ่งนาทีแล้ว

เหมียวฉียังคงยืนยันที่จะขอเล่าต่อหน้าผู้นำสูงสุดเท่านั้น

“เหมียวฉี ผมเป็นทหารในกองทัพตระกูลเป่ย จงรักภักดีต่อเผ่าทั้งชีวิต ผมขอถามคุณในนามราชาหมาป่าขาว ความผิดของคุณส่งผลต่อความปลอดภัยของเผ่าหรือไม่ คิดให้ดีก่อนตอบ คุณมีครอบครัวอยู่ที่เผ่านะ!”

ถึงแม้ในเผ่าจะยกเลิกการติดร่างแหรับโทษไปเมื่อหลายพันปีก่อนแล้ว แต่การมีคนในครอบครัวพาเข้ามา พวกเขาย่อมรู้ดี ดังนั้นกระทำคนเดียวหรือทั้งครอบครัว ลักษณะความผิดกับผลกระทบย่อมไม่เหมือนกัน

เหมียวฉีส่ายหน้าก่อน ลังเลเล็กน้อยแล้วพยักหน้า

สตรีตระกูลเย่ว์แต่ละคนในประวัติศาสตร์ล้วนสร้างคุณูปการอันใหญ่หลวงให้เผ่า มีความเป็นไปได้ว่าเจ้าหญิงน้อยจะเป็นหัวหน้าเผ่าคนต่อไป ดังนั้นพูดว่าส่งผลต่อเผ่าก็ไม่เกินจริง

ดวงตาเหยี่ยวของผู้มีอำนาจคนนี้ส่อประกายคมปลาบ จ้องเหมียวฉีเขม็ง

นับตั้งแต่เข้ามา เหมียวฉีก็ตั้งสติคิดได้อย่างลำบาก จากตอนแรกที่อยากหนีจนถึงตอนนี้มีความแน่วแน่แล้ว “ท่านคะ ฉันรู้ถึงผลที่ตามมา ฉันไม่เสียใจและไม่โทษใครค่ะ”

เพราะเธอไม่มีสิทธิ์

เธอคือคนที่ทำผิดมหันต์

“ได้ คุณต้องการพบใครกันล่ะ”

“คุณเย่ว์…ไม่สิ ขอพบคุณชายใหญ่” เธอไม่อยากพบเย่ว์หลั่งอีกแล้ว

เพราะแค่มองเขา เธอก็ทำผิดพลาดทั้งชีวิต

ดวงตาเหยี่ยวของคนตรงหน้าเบิกโพลงขึ้นมาทันที จ้องเหมียวฉีเขม็ง แทบไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ตัวเองได้ยิน

“คุณชายใหญ่เย่ว์ หรือคุณชายรองก็เหมือนกัน”

สีหน้าของเหมียวฉีไม่มีอารมณ์อื่นอีกนอกจากความสำนึกผิด แม้แต่ความรู้สึกกลัวก่อนหน้านี้ก็หายไปหมดแล้ว

ผู้มีอำนาจอยู่ในห้องสอบสวนไม่กี่นาทีก็ออกมา กลับห้องทำงานตัวเองแล้วโทรหาเบื้องบนที่สูงกว่าหนึ่งระดับ

แต่ละระดับชั้นติดต่อกันขึ้นไปโดยใช้เวลาไม่นาน

เพราะคนระดับสูงของหน่วยงานบังคับใช้กฎหมายได้รับแจ้งจากตระกูลเย่ว์มาก่อนแล้ว ส่งคนมาจับตาดูเหมียวฉีทุกความเคลื่อนไหวตั้งแต่เธอกลับเข้าเผ่า

เย่ว์จือเหิงทราบข่าวตั้งแต่ครอบครัวเหมียวเดินเข้ามาในเขตของหน่วยงานบังคับใช้กฎหมาย อีกทั้งเขากำลังเดินทางมา

เขากับผู้มีอำนาจสูงสุดของหน่วยงานบังคับใช้กฎหมายมาถึงที่นี่เร็วกว่าผู้มีอำนาจสูงสุดของเมือง ด้วยเหตุนี้ผู้มีอำนาจสูงสุดของเขตพื้นที่นี้จึงรู้สึกงงเล็กน้อยตอนเห็นเย่ว์จือเหิงกับผู้มีอำนาจสูงสุดของหน่วยงานบังคับใช้กฎหมาย

แต่ก็ดึงสติกลับมาอย่างรวดเร็ว “คุณชายใหญ่”

เจ้าหน้าที่ทักทายกันอย่างพร้อมหน้า

เย่ว์จือเหิงพยักหน้าให้ทุกคน จากนั้นก็มองครอบครัวเหมียว

เวลานี้คนครอบครัวเหมียวนอกจากความรู้สึกเสียใจแล้วยังมีความกังวล ความกลัว

เป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้อยู่ใกล้คนตระกูลเย่ว์มากขนาดนี้

เย่ว์จือเหิงไล่มองใบหน้าคนในครอบครัวเหมียว สุดท้ายไปหยุดที่เจียงเย่ว์

ดวงตากลมโตของเด็กสาวปูดโปน เพราะใบหน้าของเธอซูบผอมจนมีสภาพไม่น่ามองแล้ว

ไม่ใช่แค่เพราะเหมียวฉี ยังเพราะเหลยถิงญาติศิษย์พี่ใหญ่ของน้องสาวเขา เขาถึงได้ตั้งใจสังเกตเจียงเย่ว์

ถึงแม้จะไม่เคยเจอตัวจริงมาก่อน แต่ในข้อมูลที่สืบมาก็มีรูปอยู่ไม่น้อย รู้ว่าเมื่อก่อนเธอไม่ผอม แต่สภาพในตอนนี้แตกต่างจากเมื่อก่อนอย่างกับไม่ใช่คนเดียวกัน

แต่เขาก็ไม่สงสาร

น้องสาวของเขาหายตัวไปสิบแปดปี แค่ไม่พาลโกรธไปด้วยก็นับว่าใจกว้างมากแล้ว!

เจียงเย่ว์ถูกจ้องจนอึดอัด ไม่ใช่ความรู้สึกเขินอายแบบที่ถูกชายแปลกหน้าจ้องมอง แต่เป็นความประหม่าเหมือนเวลาถูกคนอื่นรู้เรื่องส่วนตัวทั้งหมด

ความรู้สึกนี้มันคล้ายกับการแก้ผ้าตามถนนที่มีคนเดินผ่านไปผ่านมา

เธอไม่รู้ว่าทำไมคุณชายใหญ่เย่ว์ต้องมองเธอแบบนี้ ในใจเธอจึงเต็มไปด้วยคำถาม แต่กลับไม่กล้าถาม ทำได้เพียงเดาว่ามีสาเหตุมาจากแม่ ในใจจึงหวาดกลัวมาก ร่างกายเริ่มสั่นเทา

ครอบครัวเหมียวก็ไม่เข้าใจว่าทำไมคุณชายใหญ่ถึงมองเจียงเย่ว์แบบนี้ แต่ก็ไม่ได้คิดไปในทางอื่น อย่างไรเสียลูกสาวก็ใกล้ถึงจุดจบแล้ว พวกเขายังจะมีอารมณ์คิดไปในทางชู้สาวได้อย่างไร

แน่นอนว่าเจ้าหน้าที่ทุกคนที่อยู่ข้างเย่ว์จือเหิงก็งุนงงเช่นกัน แต่ไม่มีทางคิดเป็นอื่น เพราะสองคนนี้ไม่มีทางมาบรรจบกันได้

จ้องเจียงเย่ว์อยู่ประมาณสิบวินาทีเย่ว์จือเหิงถึงถามเหมียวเคอ “ไม่ได้แจ้งทางบ้านเหมียวอวี้ให้มาเหรอครับ”

ครอบครัวเหมียวตัวเย็นเฉียบขึ้นมาทันที

คุณชายใหญ่ถามแบบนี้ได้แสดงว่ารู้แล้วเหรอ ก่อนมาพวกเขายังจะกล่อมให้เหมียวฉีกับลูกสาวกลับประเทศเหยียนหวงอีก…

“เรียนคุณชายใหญ่ ก่อนพวกเรามาได้โทรบอกอาเล็กกับอาสะใภ้เล็กแล้วครับ” เหมียวเคอพยายามข่มความสั่นของตัวเอง

ถึงแม้คุณชายใหญ่จะไม่ได้พูดจาข่มขู่ แต่บุคลิกท่าทางน่ากลัวมาก!

“อืม” เย่ว์จือเหิงเข้าใจความรู้สึกของพ่อแม่เหมียวอวี้ ไม่มาก็ไม่แปลก

ไว้เดี๋ยวถ้าเขาว่างจะไปดูสักหน่อย เห็นแก่ที่เหมียวอวี้ปกป้องน้องสาวสุดที่รักของเขาด้วยชีวิต

ถึงแม้ว่าน้องสาวของเขาจะซวยไปด้วยเพราะเธอ แต่อย่างไรเสียเธอก็ทำในสิ่งที่ใช่ว่าพ่อแม่แท้ๆ จะทำได้ ความดีลบล้างความผิดไปแล้ว

ตอนนี้คนที่สมควรแค้นก็มีแค่เหมียวฉี อีกทั้งยังไม่มีทางบรรเทาลงเลยสักนิดเพราะเวลาที่ผ่านไปนาน!

เย่ว์จือเหิงหันไปทางห้องทำงานของผู้มีอำนาจสูงสุดในเขตนี้ “พาพวกเราไป”

“ครับ ทางนี้ครับคุณชายใหญ่”

ผู้มีอำนาจสูงสุดของเขตนี้พาเย่ว์จือเหิงกับผู้มีอำนาจสูงสุดของหน่วยบังคับใช้กฎหมายและผู้มีอำนาจในเมืองนี้ไปที่ห้องสอบสวน

ผู้มีอำนาจของเมืองบอกให้คนไปปิดกล้องและเครื่องดักฟังทั้งหมด

เรื่องบางอย่างแม้แต่คนระดับเขาก็รู้ไม่ได้ เขาจึงเฝ้าอยู่ด้านนอกอย่างรู้กาลเทศะ

พอผู้มีอำนาจของเมืองยืนเฝ้าหน้าห้อง คนอื่นๆ ก็ออกไปจากตรงนั้นทันที ไม่กล้ามองมาทางนี้แม้แต่น้อย

พวกเขาจึงมองครอบครัวเหมียวแทน!

เย่ว์จือเหิงกับผู้มีอำนาจสูงสุดของหน่วยงานบังคับใช้กฎหมายนั่งลงตรงหน้าเหมียวฉี

เหมียวฉีผงะไปเล็กน้อยเมื่อเห็นเย่ว์จือเหิง

“คะ…คุณชายใหญ่เย่ว์”

“ตอนแรกคุณคิดจะเรียกชื่อพ่อผมใช่ไหม”

เหมียวฉีอึ้ง

“พ่อผมเคยย้ายไปเรียนที่เดียวกับคุณ คุณเคยเจอพ่อผมใช่ไหม”

พอได้ยินแบบนั้นเหมียวฉีก็นึกถึงตอนเจอเย่ว์หลั่งครั้งแรก เป็นตอนที่คุณหนูใหญ่ตระกูลเป่ยผู้งดงามมาหาเขา เขายิ้มกว้างด้วยความดีใจดูสดใสกว่าแสงแดดอันเจิดจ้า…

เธอตกหลุมเสน่ห์ของเขาไปเต็มๆ

ตอนนั้นถ้าไม่ใช่เพราะเหมียวอวี้รู้จักคุณหนูใหญ่ตระกูลเป่ย แม้แต่เขาเป็นใครเธอก็ไม่มีทางรู้

ต่อมาเธอก็แอบสืบความเคลื่อนไหวของเขาในโรงเรียนอย่างเงียบๆ…

หัวใจเต็มไปด้วยความลุ่มหลง เดี๋ยวก็เศร้าเดี๋ยวก็อิจฉาริษยา…

ต่อมาเย่ว์หลั่งก็ย้ายโรงเรียน เธออยากเจอเขาเป็นเรื่องที่ลำบากมาก หัวใจเคว้งคว้างในทันที

พอคุณหนูใหญ่ตระกูลเป่ยเรียนจบ คู่รักคู่นี้ก็แต่งงานกัน เธอจมดิ่ง

จนกระทั่งได้เจออีกครั้งในอีกไม่กี่ปีต่อมา

สองสามีภรรยากับเหมียวอวี้พาเด็กๆ ไปเที่ยวข้างนอก เธออยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ต้นเดียวกับที่พวกเขาพิงหลังพอดี ได้ยินเขากับภรรยาคุยกันว่าอยากได้ลูกสาว…

เหมียวฉีไม่มีทางลืมดวงตาที่เปล่งประกายขึ้นทุกวันคู่นั้น คำพูดมีแต่คำหวานและความสุข…

เย่ว์จือเหิงไม่มีทางขัดจังหวะความคิดของเหมียวฉี เพราะรู้ว่านั่นคือเหตุชนวนคดีคนหาย

เหมียวฉีเหมือนกำลังมองเย่ว์จือเหิง แต่สายตากลับเหม่อลอย

ประมาณครึ่งชั่วโมงต่อมาเหมียวฉีถึงละสายตากลับมาสนใจเย่ว์จือเหิงอีกครั้ง “ใช่ค่ะ ช่วงนั้นฉันเจอคุณเย่ว์บ่อย ฉันอิจฉา…คุณนายเย่ว์ หลังจากเจ้าหญิงน้อยเกิดก็เลย…”

ตอนนี้ปิดบังไปก็ไม่มีประโยชน์แล้ว

แล้วนับประสาอะไรกับที่อีกฝ่ายสงสัยอยู่ก่อน ถึงแม้จะไม่มีหลักฐาน แต่ถ้าคนตระกูลเย่ว์อยากเอาชีวิตใคร จะมีหรือไม่มีหลักฐานก็เหมือนกัน แต่พวกเขาไม่ทำแบบนั้น…

เธอถึงได้มีชีวิตรอดอยู่มาได้นานขนาดนี้

ไม่มีหลักฐาน ไม่ใช่เพราะคนตระกูลเย่ว์โง่ และไม่ใช่เพราะเธอฉลาด แต่เป็นเพราะ…

“เหมียวฉี ตำหนักพระจันทร์มีคนอารักขา ตอนเย็นก็มีคนเข้าเวร คุณทำให้เหมียวอวี้อุ้มน้องสาวของผมออกไปได้ยังไงโดยที่ไม่โดนตรวจจับ”

พาเจ้าหญิงน้อยออกไปกลางดึก ข้างกายก็ไม่มีบอดี้การ์ด ไม่ว่าคนเฝ้าอารักขาคนไหนเห็นก็ต้องสงสัยและไปรายงานเบื้องบนแน่นอน

“…ฉันปลอมเสียงได้ เลียนแบบเสียงที่เคยได้ยินได้หมดทุกเสียง เรื่องนี้ไม่มีใครรู้นอกจากพ่อแม่ แม้แต่พี่ชายสองคนก็ไม่รู้…ตอนนั้นฉันใช้โทรศัพท์สาธารณะโทรหาเหมียวอวี้โดยใช้เสียงคุณนายเย่ว์…”

“แต่ถึงแม้จะเป็นแบบนั้น เหมียวอวี้ก็ไม่มีทางหลบทุกคนพาน้องสาวของผมออกไปได้ คืนนั้นไฟก็ไม่ได้ดับ” ต่อให้คลำทางท่ามกลางความมืด โอกาสที่จะออกไปได้ก็น้อยมาก

ต่อให้เหมียวอวี้ไม่สงสัยว่าแม่ของเขาโทรมาเองหรือเปล่า แต่แม่ของเขาไม่มีทางให้เหมียวอวี้พาเด็กออกไปโดยเลี่ยงผู้คน

ถ้าอย่างนั้นเธอออกไปโดยใช้เส้นทางเข้าออกปกติ แต่หลบคนเฝ้ายามได้ยังไง

“…หนึ่งวันก่อนหน้านั้นฉันนัดเจอเหมียวอวี้ เอายาลับใส่บนเสื้อผ้าของเธอ…ต่อให้โดนน้ำก็ไม่ส่งผลต่อตัวยา ก็แค่เวลาในการออกฤทธิ์จะต่างไป…”

เย่ว์จือเหิงหายใจลำบาก หัวใจบีบรัด

“ยาลับอะไร มีสรรพคุณอะไร ส่งผลร้ายต่อร่างกายเหรอ”

เหมียวอวี้เป็นคนที่ดูแลน้องสาวของเขา เสื้อผ้าของเธอมียาติดอยู่ แบบนั้นจะส่งผลต่อเด็กทารก…

“เมื่อไม่กี่พันปีก่อน ญาติสายรองของหมอพ่อมดตระกูลปามีผู้หญิงคนหนึ่งแต่งเข้าตระกูลเหมียว บรรพบุรุษท่านนั้นคลั่งไคล้พวกยาประหลาดสารพัดชนิด อีกทั้งยังพรสวรรค์สูงมาก…ในช่วงบั้นปลายชีวิตเธอคิดค้นยาวิเศษที่ใครโดนเข้าก็จะมองอะไรไม่เห็น…เพียงแค่ลมพัด คนที่อยู่ในระยะก็จะถูกยา…ยาที่บรรพบุรุษท่านนี้คิดค้นออกมาได้มีฤทธิ์สั้นมาก อีกทั้งมีผลแค่ในรัศมีหนึ่งเมตร…”

เย่ว์จือเหิงกับผู้มีอำนาจสูงสุดของหน่วยบังคับใช้กฎหมายมองหน้ากัน ต่างเห็นความตระหนกตกใจในดวงตาของอีกฝ่าย

ยาแบบนี้หากตกไปอยู่ในมือคนไม่ดีจะต้องเป็นภัยต่อสังคมและพลเมืองแน่นอน

“เล่าต่อสิ”

“…ตระกูลเหมียวไม่ค่อยมีคนที่มีพรสวรรค์ เรียกได้ว่าเกือบสิบรุ่นถึงจะเจอคนมีพรสวรรค์สูงสักคน เพราะแบบนี้บรรพบุรุษที่มีพรสวรรค์จึงวิจัยยาลับนี้ให้ออกฤทธิ์ได้นานขึ้นต่อ บรรพบุรุษแต่ละรุ่นพัฒนามันขึ้นมาเรื่อยๆ…”

เย่ว์จือเหิงไม่พูดอะไร

เหมียวฉีพูดต่อ “พอมาถึงฉันก็ถึงขั้นที่สามารถควบคุมระยะเวลาออกฤทธิ์ได้ตามปริมาณยาที่ใช้…”

“หลังจากเหมียวอวี้พาน้องสาวผมออกจากตำหนักพระจันทร์ไปแล้ว เดินไปทางไหน”

“ในโทรศัพท์ฉันให้เหมียวอวี้พาเจ้าหญิงน้อยไปทางบ้านตระกูลเป่ย…เรื่องทั้งหมดก็ประมาณนี้…ส่วนที่เหลือ ทำไมเหมียวอวี้ไม่อุ้มเจ้าหญิงน้อยกลับมาอันนี้ฉันไม่รู้…”

เย่ว์จือเหิงขมวดคิ้ว

เห็นทีถ้าเหมียวอวี้ไม่ได้สติกลับมา เรื่องนี้ก็คงเป็นปริศนาไปตลอด

“ยาลับกับสูตรยายังมีใครรู้อีกไหม”

“พ่อฉันรู้แค่ว่าเป็นยาลับ แต่ไม่รู้ว่ามันใช้ทำอะไร พอนานวันเข้าก็ไม่เก็บมันมาใส่ใจ ฉันค่อนข้างสนใจพวกสิ่งประหลาดก็เลยแอบขโมยมันไปศึกษานานแล้ว…จวบจนทุกวันนี้คนในครอบครัวฉันก็ไม่รู้สูตรยา…”

“เหมียวฉี รู้หรือเปล่าว่าถ้ายาชนิดนี้ถูกเผยแพร่ออกไปจะมีผลลัพธ์ยังไง”

“ฉันรู้ นับตั้งแต่นั้นมาฉันถึงไม่เคยทำยาลับชนิดนี้อีก ส่วนยาที่ใช้ไม่หมดก่อนหน้านั้นก็ทำลายทิ้งหมดแล้ว”

เธอไม่ใช่คนโหดเหี้ยมอำมหิต ก็แค่ทำเรื่องที่ผิดไปเพราะความอิจฉาริษยา

ตอนนั้นก็ไม่ได้คิดเอาชีวิตของเหมียวอวี้กับเจ้าหญิงน้อย แค่อยากให้คุณนายเย่ว์…ที่ทำให้เธออิจฉาร้อนใจดูบ้าง ไม่ไว้ใจเหมียวอวี้อีก…

เดิมทีเธอรู้สึกผิดต่อเหมียวอวี้ แต่หลังจากที่เหมียวอวี้ไปอยู่ตำหนักพระจันทร์เธอก็เริ่มอิจฉาเหมียวอวี้ที่ได้เจอเย่ว์หลั่งทุกวัน เธอจึงเกลียดคุณนายเย่ว์ แล้ว…

ถ้าคนที่ดูแลเจ้าหญิงน้อยไม่ใช่เหมียวอวี้ แผนที่คิดขึ้นอย่างกะทันหันก็จะใช้การไม่ได้ เพราะเธอเข้าไม่ถึงคนที่ดูแลเจ้าหญิงน้อย

ยิ่งไปกว่านั้นเธอเกลียดคุณนายเย่ว์ผู้เป็นดั่งไข่มุกของเผ่าก็จริง แต่เจ้าหญิงน้อยเป็นลูกสาวของเย่ว์หลั่ง เธอจะทำเขาเสียใจลงได้ยังไง…

ต่อมาถึงแม้ความเคลื่อนไหวต่างๆ ของเผ่าจะเป็นความลับ แต่เธอทำเรื่องไม่ดีไว้ จึงคอยจับตาดูความเคลื่อนไหวของตระกูลเย่ว์แทบทุกเสี้ยววินาที…

เธอกลัวมากจึงออกไปเรียนต่างประเทศ…

“คุณชายใหญ่ ฉันเขียนสูตรยาออกมาให้ตระกูลปาได้ค่ะ ฉันวิจัยมันมาตลอดในช่วงหลายปีนี้ เผื่อเอามันไปสร้างประโยชน์อะไรได้บ้าง…ผลลัพธ์ของมันก็น่าจะดีกว่าหน่อย…”

เย่ว์จือเหิงทำเสียงหึ “แต่ถึงจะเป็นแบบนั้นความผิดของคุณก็ไม่อาจให้อภัย”

“ฉันรู้ ฉันขอรับผิดชอบต่อเรื่องที่ฉันทำไว้ทั้งหมด ฉันขอโทษค่ะ”

“ผมได้ยินว่าหมอเทวดาปาถิงเคยรับคุณเป็นลูกศิษย์ด้วยเหรอ” เย่ว์จือเหิงเปลี่ยนเรื่องคุย

เหมียวฉีถามด้วยความงุนงง “รับฉันเป็นศิษย์เหรอ ไม่ใช่เหมียวอวี้เหรอ”

“คนตระกูลปาบอกผมมาเอง”

เหมียวฉีมือเท้าเย็นเฉียบ

เธอคิดมาตลอดว่าคือเหมียวอวี้

ทั้งๆ ที่เธอรู้จักกับหมอเทวดาปาถิงก่อน อีกทั้งเป็นคนแนะนำให้เหมียวอวี้รู้จักหมอเทวดา…เธออิจฉาและรังแกเหมียวอวี้ อีกทั้งไม่ยอมลดราวาศอก เพราะแค่อยากไขความลับยาที่สืบทอดกันมาในตระกูล เพื่อพิสูจน์ว่าตัวเองเก่งกว่าเหมียวอวี้

ปรากฏว่า…