หนึ่งกำเนิดสองสมบัติ : รักแสนหวานของมหาเศรษฐี - ตอนที่ 66

ตอนที่ 66 มีพ่อหรือเปล่า?

เด็กชายลดสายตาลงเพื่อมองไปที่แขนที่อยู่ตรงหน้า ริมฝีปากของเขาขมวดมุ่นและขนตาหนาของเขาห้อยย้อยซ่อนความขี้เล่นไว้ในดวงตาได้อย่างดีเยี่ยม

“คุณปู่ครับ นี่คือคนที่คุณฝึกมาใช่ไหม?” โย่วโย่วมองคนขับรถอย่างเย็นชาในมุมข้างเขาและถามอย่างเฉยเมย “สั่งให้คนของคุณทำร้ายเด็ก คุณไม่กลัวเสียศักดิ์ศรีของคุณเหรอ?”

ชายชราจ้องมองเขาสักพักก่อนจะโบกมือให้คนขับรถ “อาไห่ อย่าหยาบคาย!”

เมื่อเห็นสิ่งนี้คนขับก็เข้าใจและถอนแขนออกทันที

โย่วโย่วจัดแขนเสื้อของเขาที่ยับยู่ยี่จากการจับของคนขับรถ และหันหลังเดินจากไป

ชายชราเฝ้ามองร่างที่จากไปของเด็กด้วยความมึนงง เขาขมวดคิ้วและเม้มริมฝีปาก

“นายท่าน…”

“อาไห่หาวิธีค้นหาตัวตนและภูมิหลังของเด็กคนนั้นให้ฉันสิ!” ชายชราเคาะไม้เท้าและออกคำสั่ง

เด็กคนนี้ เขาต้องตรวจสอบตัวตนให้อย่างละเอียด! เพราะสัญชาตญาณของเขากำลังบอกว่า ไม่ผิดแน่ เด็กคนนั้นมีสายเลือดของตระกูลมู่อย่างแน่นอน!

เมื่อกลับถึงบ้านโย่วโย่วก็วางกระเป๋าลงและผูกผ้ากันเปื้อนตุ๊กตาหมีไว้ที่เอว เขาขยับเก้าอี้ตัวเล็ก ๆ และเริ่มหมกมุ่นอยู่ในครัวเพื่อหุงข้าว ล้างผัก เปิดไฟกระทะ เด็กชายตัวเล็กยืนอยู่บนเก้าอี้พร้อมถือทัพพีขนาดใหญ่ การเคลื่อนไหวของเขาคล่องแคล่ว ภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงอาหารทั้งโต๊ะซึ่งเทียบได้กับงานเลี้ยงที่จัดในโรงแรมระดับห้าดาวก็ถูกเสิร์ฟเป็นอาหารค่ำ

เขามองไปที่นาฬิกาและเห็นว่ายังไม่ถึงเวลาที่แม่ของเขาต้องเลิกงาน จึงเดินต่อไปเพื่อขนเสื้อผ้าที่สวมใส่แล้วไปซักที่ระเบียงจนเสร็จและเห็นว่าหยุนซือซือยังไม่กลับมา

เด็กน้อยเลิกคิ้ว หยิบนิตยสารออกมาจากกระเป๋าและอ่านไปทีละหน้า เขาวางคางลงบนมือและเลื่อนดูสองสามหน้าก่อนที่จะจ้องมองไปที่รูปภาพอย่างตั้งใจ เขาขมวดคิ้วอย่างครุ่นคิด จู่ๆเขาก็หยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋าเสื้อและกดหมายเลข

หลังจากนั้นเขาก็หยิบเครื่องเปลี่ยนเสียงออกมา นี่คืออุปกรณ์ขนาดเล็กที่เขาประกอบขึ้นเอง เขาตั้งเสียงเป็นเสียงผู้ชายที่เป็นผู้ใหญ่วางไว้ด้านข้างของไมโครโฟนโทรศัพท์จากนั้นเปลี่ยนเสียงที่อ่อนเยาว์ของเขาให้เป็นเสียงทุ้มของผู้ชาย

“ ผู้กำกับหลี่ ผมคืออาเธอร์”

เสียงของผู้ชายที่เคารพนับถือดังมาจากอีกด้านหนึ่งทันที

“ครับท่านประธาน มีอะไรให้ช่วยครับ”

โย่วโย่วเอียงใบหน้าเล็ก ๆ และเคาะโต๊ะด้วยปลายนิ้วเป็นจังหวะ มีแสงวาบเข้ามาในดวงตาของเขา

“ช่วยฉันตรวจสอบภูมิหลังของคน ๆ หนึ่งหน่อยสิ ฉันอยากรู้ทุกสิ่งที่ควรรู้เกี่ยวกับเขารวมถึงทุกการเคลื่อนไหวทั้งหมดของเขาด้วย”

“ครับท่านประธาน บอกมาได้เลยครับ”

แนวสายตาของโย่วโย่วจับจ้องบนภาพในนิตยสารอีกครั้ง นิ้วเรียวค่อยๆลูบไล้ไปที่ใบหน้าหล่อเหลาในภาพจากนั้นเขาก็ยิ้ม

“มู่หย่าเจ๋อ ซีอีโอของ Disheng Financial Group”

“รับทราบครับ!”

“ทุกอย่างต้องชัดเจนและมีรายละเอียดที่รวบรวมข้อมูลเป็นเอกสารและส่งอีเมลถึงฉัน”

“ได้ครับ”

หยุนโย่วเทียนวางสายและตกอยู่ในความคิดลึก ๆ

เขาไม่เชื่อว่าจะมีใบหน้าที่เหมือนกันสองใบในโลก

นอกจากนี้เขายังไม่เชื่อว่ามีผู้ชายคนหนึ่งในโลกนี้ที่หน้าตาคล้ายกับเขามากขนาดนี้

ดังนั้นจึงรู้สึกสงสัยอย่างยิ่งในความสัมพันธ์ของเขากับผู้ชายคนนี้

เขาเคยถามแม่เกี่ยวกับพ่อเมื่อตอนที่เขายังเด็ก แต่แม่มักมองว่าเขาเป็นเด็กจึงไม่เคยเปิดเผยความจริง

เธอบอกเพียงว่าพ่อเป็นนายทหารในกองทัพเขาทำงานในแนวหน้า และไม่ได้ข่าวคราวของเขาอีกต่อไป

อันที่จริงนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาสงสัยว่าพ่อของเขาจะอยู่อื่น

อย่างไรก็ตามเขาไม่ได้สนใจเกี่ยวกับตัวตนของพ่อ มีแค่แม่ก็เพียงพอแล้วสำหรับเขา ไม่ต้องมีพ่อก็ได้ และไม่ว่าจะมีพ่อหรือไม่มีชีวิตของเขาก็คงไม่ได้เปลี่ยนแปลงไป ไม่ใช่เหรอ?

แต่การไม่สนใจก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะไม่อยากรู้อยากเห็น