Astral Pet Store ร้านขายอสูรดวงดาว - ตอนที่ 429

ในขณะที่ชายชรายื่นข้อเสนอ หลายคนก็หันมาสนใจซูผิงที่แต่งตัวซอมซ่อและดูมอมแมม

ผู้โดยสารบางคนถึงกับเริ่มอิจฉาซูผิง แน่นอนว่าเขาเจอกับโชคร้าย และเกือบตกเป็นเหยื่อของสุนัขภูตแดงที่บ้าคลั่ง อย่างไรก็ตามเขาไม่ได้รับบาดเจ็บ และจากนั้นก็ยังจะได้รับเงินเป็นจำนวนมาก

เงินหมื่นไม่ใช่จำนวนน้อยๆ เกือบเท่ากับสิ่งที่คนงานธรรมดาต้องทำงานเป็นเดือน สำหรับชายหนุ่มที่แต่งตัวไม่ดีคนนี้ เงินนี่จะต้องเป็นเงินจำนวนมหาศาล

ทั้งจี้ซานถังและหลานสาวของเขาขมวดคิ้ว พวกเขารู้สึกได้ว่าชายชราในชุดสูทกำลังจะทำให้พวกเขาขายหน้า

ในขณะที่ทุกคนคาดหวังว่าชายหนุ่มจะรับเงิน ซึ่งจะทำให้เรื่องนี้จบลง แต่เขาไม่ได้ทำเช่นนั้น “ การให้เงินผมนั้นไม่จำเป็น มันไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่คุณควรขอบคุณผู้หญิงคนนี้จริงๆ ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ คุณคงได้เห็นเลือดเมื่อมาถึงที่นี่ และถ้ามีคนบาดเจ็บ เงินจะไม่สามารถแก้ไขข้อผิดพลาดนั้นได้” ซูผิงกล่าว

คำตอบของเขาทำให้ทุกคนตกตะลึง

รอยยิ้มของชายชราหายไปทันทีขณะที่เขาจ้องมองชายหนุ่มด้วยความงุนงง ข้อแรกชายหนุ่มปฏิเสธที่จะรับเงิน  อีกข้อคือเขากำลังให้ความรู้กับเขา?

น้ำเสียงของชายหนุ่มฟังดูสงบ แต่ความสงบในน้ำเสียงของเขาทำให้ชายชรารู้สึกอึดอัดอย่างน่าประหลาด

เลือด?

มันคงไม่ใช่เรื่องใหญ่แม้ว่าแกจะถูกกัดจนตาย สถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุดคือคดีความ และสิ่งที่พวกเขาต้องทำคือการใช้เงินจ่าย

หนุ่มนี่อยากได้มากกว่าหนึ่งหมื่นหรือเปล่า?

ชายชราในชุดสูทดูเหมือนจะไม่พอใจมาก จี้ซานถังสามารถโต้เถียงกับเขาได้ และนั่นเป็นเพราะจี้ซานถังนั้นเท่าเทียมกัน แต่เด็กนี่กล้าพูดแบบนี้ได้ยังไง? ชายชรายอมรับความอัปยศนี่ไม่ได้

เขาค่อยๆเริ่มปลดปล่อยพลังของเขา ชายชราในชุดสูทจ้องมองซูผิงอย่างเย็นชา ดูเหมือนว่าจะมีภูเขาสูงตระหง่านอยู่เหนือไหล่ของเขาสองลูกซึ่งกำลังเคลื่อนตัวไปหาซูผิงพร้อมกับการจ้องมองของเขา เขาอยากจะทำให้ชายหนุ่มก้มลงกับพื้น คุกเข่า และบอกว่าขอโทษ! “ หึ คนแก่รังแกเด็ก!”

จี้ซานถังยิ้มเยาะ เขาก้าวข้ามไปก่อนที่ใครจะสังเกตเห็น เขามองซูผิงด้วยความชื่นชม จากนั้นกล่าวกับชายชราในชุดสูทว่า“ เขาไม่ได้รับเงินของคุณ และเขาไม่ผิด คุณรู้ไหม หากมีคนเสียชีวิตคุณจะไม่สามารถแก้ไขข้อผิดพลาดนั้นด้วยเงินได้ คุณคิดว่าคุณจะจัดการกับเขายังไง? “

ขณะที่เขาพูดคำเหล่านั้น จี้ซานถังก็ก้าวไปข้างหน้าซูผิงเพื่อปกป้องเขาจากการคุกคามของชายชรา

ชายชราในชุดสูทเหล่ตา และใบหน้าของเขาก็ขุ่นมัว

ในขณะที่พลังระหว่างชายชราสองคนทวีความรุนแรงมากขึ้นเรื่อย ๆ ก็ได้ยินเสียงดังขึ้น มันคือประตูโลหะที่เปิดออก ทีมคนที่สวมชุดเกราะสีเขียวมาถึง คนเหล่านี้เป็นเจ้าหน้าที่ และพวกเขาอยู่ในระดับสูงตัดสินจากชุดเกราะที่พวกเขาสวมใส่ และสายสะพายไหล่

ทั้งห้าเป็นนักรบอสูรขั้นสูง

“ รถไฟกำลังจะออกจากสถานี กลับไปที่ห้องของคุณ และอย่ามีปัญหา!” หัวหน้าทีมเป็นชายวัยกลางคน เขากล่าวเช่นนั้นแม้ว่าเขาจะรู้สึกกลัวเล็กน้อยจากพลังงานที่ออกมาจากจี้ซานถังและชายชราในชุดสูท

เจ้าหน้าที่เหล่านั้นเป็นข้าราชการจากรัฐบาล พวกเขาไม่กลัวเพราะใครก็ตามที่กล้ารุกรานพวกเขาจะกลายเป็นศัตรูกับรัฐบาล!

ชายชราในชุดสูทหายใจแรงหลังจากเจ้าหน้าที่เข้ามารักษาความสงบเรียบร้อย เขาไม่พูดอะไรและไปหาคุณหนูของเขา ก่อนที่เขาจะจากไป เขามองไปที่ซูผิงอีกครั้ง เขามุ่งมั่นที่จะจำชายหนุ่มไว้ในความทรงจำ

จี้ซานถังสังเกตเห็นสายตาของชายชราคนนั้น ซึ่งทำให้จี้ซานถังขมวดคิ้ว

ฝูงชนกลับไปที่ห้องของแต่ละคนตามคำสั่งเจ้าหน้าที่ ในไม่ช้ามีแค่จี้ซานถัง,จี้ฉิวเยว่และซูผิงที่ยืนอยู่ที่โถงทางเดิน

“ เฮ้ห้องของเราอยู่ตรงนั้น นายสามารถมามาหาฉันได้ทุกเมื่อหากมีอะไรเกิดขึ้น”จี้ซานถังกล่าวกับซูผิงอย่างใจดี

ซูผิงไม่อธิบายใดๆ และพยักหน้ารับ

เขาเองก็สังเกตเห็นเจตนาฆ่าที่ชายชราในชุดสูทส่งมาหาเขา แต่ซูผิงไม่สนใจ ชายชราคนนั้นโชคดีแล้วที่ไม่สร้างปัญหาใด ๆ ถ้าเขาทำเช่นนั้นซูผิงจะทำให้เขากลายเป็นฝุ่น

จี้ฉิวเยว่ไม่ได้พูดอะไรกับซูผิง ตั้งแต่ซูผิงไม่รับเงิน เธอก็มองเขาดีขึ้นมากๆ แต่ก็แค่นั้น

จี้ซานถังไม่ได้พูดอะไรกับซูผิง ท้ายที่สุดพวกเขาเป็นเพียงคนแปลกหน้า เขาพาหลานสาวไปที่ห้องของพวกเขา

หลังจากพวกเขาออกไป ซูผิงก็หยิบกุญแจห้องของเขาออกมา และเสียบเข้าไปในช่อง ประตูเปิดออกเผยให้เห็นห้องเล็ก ๆ ที่มีขนาดเพียงเจ็ดถึงแปดตารางเมตร มีห้องน้ำ เตียง และพื้นที่แคบๆในการเดินไปรอบ ๆ

แน่นอนว่าการมีห้องแบบนี้บนรถไฟนั้นถือว่าน่าทึ่งมากแล้ว

ซูผิงวางกระเป๋าเป้ของเขาไว้บนโต๊ะ และนั่งลงบนเตียง

เขากำลังเดินทางไปยังเมืองแสงศักดิ์สิทธิ์

สถานที่ศักดิ์สิทธิ์สำหรับผู้ฝึกสอนทุกคน แสงศักดิ์สิทธิ์เป็นเมืองฐานคลาส A หรือที่คนมักพูดกันว่าเมืองฐานระดับหนึ่ง

จากกว่าร้อยเมืองฐานในเขตอนุทวีป มีสามระดับคือคลาส A, B และ C มีเพียงเจ็ดเมืองฐานเท่านั้นที่เป็นเมืองฐานคลาส A!

เมืองฐานคลาส A เหนือกว่าเมืองฐานอื่น ๆ ในทุกๆด้าน โดยเฉพาะอย่างยิ่งในด้านความปลอดภัย แม้แต่ราชาอสูรร้ายก็ไม่สามารถทำลายเมืองฐานคลาส A ได้!

ในเขตอนุทวีปทั้งหมดมีนักรบอสูรในตำนานเพียงสองคนซึ่งเทียบได้กับราชาอสูรร้าย ตามที่กล่าวไว้มนุษย์สามารถได้รับสิ่งสมบัติบางอย่าง และพัฒนาอาวุธบางอย่างที่สามารถยับยั้งราชาอสูรร้ายหลายตัวได้

แม้แต่ในเมืองฐานคลาส B ผู้คนก็สามารถต่อสู้กลับภายใต้การโจมตีของราชาอสูรหรืออย่างน้อยก็สู้รอจนกว่าเมืองฐานอื่น ๆ จะมาช่วย!

ระยะทางไปยังเมืองแสงศักดิ์สิทธิ์นั้นไกลมาก ซูผิงเห็นว่ามีเขียนไว้บนตั๋ว การเดินทางจะใช้เวลาสองวันหนึ่งคืน! นั่นเป็นการเดินทางข้ามครึ่งหนึ่งของเขตอนุทวีป!

ซูผิงเอนตัวพิงเตียง และจ้องมองผ่านกระจก เขาสามารถมองเห็นรางด้านนอกผ่านกระจก

หลายขบวนกกำลังวิ่งขนานกัน ด้านนอกรางเป็นกำแพงหินที่เห็นได้ชัดว่าสร้างขึ้นโดยอสูรตระกูลหิน อุโมงค์ใต้ดินเป็นเหมือนถ้ำสำหรับอสูรร้าย

ด้านข้างของรถไฟมีแสงไฟหลายแถว เมื่อมองจากระยะไกลรถไฟก็เหมือนตะขาบตัวใหญ่ที่เคลื่อนที่ไปตามใต้ดิน

ซูผิงจ้องมองก้อนหินผ่านกระจก เขาสนใจในตอนแรก แต่เขาก็ค่อยๆเบื่อขึ้นเรื่อย ๆ เขาตัดสินใจหลับตาและพักสมอง

เวลาผ่านไป

รถไฟจะหยุดทุกสอง-สามชั่วโมง

จะมีคนลงรถไฟ เขาได้ยินเสียงคนเดินไปมา

ซูผิงเริ่มกลับมาให้ความสำคัญกับการบ่มเพาะ ขณะที่รถไฟแล่น ซูผิงสามารถบอกได้ว่าพลังดวงดาวในอุโมงค์นั้นเหมาะสำหรับอสูรตระกูลหิน

แต่เขาไม่มีอสูรเช่นนั้น

แน่นอนว่าเขาไม่ต้องการอสูรตระกูลหินเพราะสุนัขมังกรทองเป็นโล่ที่ดีที่สุดของเขา

หนึ่งวันผ่านไป

ซูผิงเริ่มหิว เขาหยุดบ่มเพาะและมุ่งหน้าไปยังร้านอาหารบนรถไฟ

มีร้านอาหารอยู่ไม่ไกลจากห้องโดยสารที่เขาอยู่ ว่ากันว่าอาหารในร้านนั้นดีมาก และหลากหลายกว่าอาหารที่มีในห้องอาหารสำหรับเบาะนั่งแบบแข็ง เขาเคยได้ยินมาว่าห้องโดยสารส่วนตัวจะมีพ่อครัวรออยู่ภายในห้อง

ราคาหนึ่งล้านสำหรับตั๋วใบเดียว และสามารถสั่งอะไรก็ได้ที่ต้องการ

ซูผิงได้เจอกับจี้ซานถังและหลานสาวของเขาที่ร้านอาหาร

พวกเขากล่าวทักทายกัน

ซูผิงหยิบจาน และนั่งลงคนเดียวเพื่อกินอาหารของเขา

แม้ว่าพวกเขาจะเคยเจอกัน แต่เขาคิดว่าเขาไม่จำเป็นต้องสนทนากัน เนื่องจากพวกเขาไม่คุ้นเคยกัน และไม่สามารถค้นหาหัวข้อสนทนาไหนมาคุยกันได้

ซูผิงทานอาหารได้ครึ่งหนึ่ง ตอนที่จี้ซานถังและหลานสาวของเขาทานเสร็จ ขณะที่พวกเขาเดินผ่านโต๊ะของซูผิง จี้ซานถังกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า“ ดีใจที่ได้พบนาย ไว้เจอกัน”

จี้ฉิวเยว่แค่มองไปที่ซูผิง เธอไม่ใช่คนช่างพูด

“ อืม” ซูผิงพยักหน้าและตอบ

จากนั้นไม่นานเขาก็ทานอาหารเสร็จ และกลับไปที่ห้องของเขา

เขายืดบิดตัวเล็กน้อยในห้องที่คับแคบ ก่อนจะนั่งลงบนเตียงอีกครั้งเพื่อบ่มเพาะ

คราวนี้หลังจากผ่านไปเพียงไม่กี่ชั่วโมง จู่ๆเขาก็ได้ยินเสียงโหยหวนที่สร้างความรำคาญให้กับหู ในระหว่างนั้นรถไฟทั้งขบวนสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนซูผิงถูกเหวี่ยงตกจากเตียง