Astral Pet Store ร้านขายอสูรดวงดาว - ตอนที่ 426

ในฐานะพนักงานโจแอนนาสามารถดูแลร้านแทนซูผิงได้

ตัวอย่างเช่นการรับลูกค้า และการเก็บค่าบริการ

สำหรับการฝึกอสูร

โจแอนนาไม่ได้รับอนุญาตให้ไปที่สนามบ่มเพาะด้วยตัวเอง ซูผิงต้องเป็นคนพาเธอไปที่นั่น

แต่โจแอนนาสามารถช่วยซูผิงใช้หุ่นฝึกซ้อมได้

ซูผิงจำเป็นต้องเลือกสนามบ่มเพาะสำหรับการฝึกหุ่น ก่อนที่เขาจะออกไป โจแอนนาสามารถเลือกอสูรจากพื้นที่เก็บของ และใส่ตัวใหม่เข้าไป ด้วยวิธีนี้เมื่อซูผิงไม่อยู่โจแอนนาก็ยังคงดำเนินการต่อได้ แม้ว่าเธอจะทำได้เพียงการฝึกทั่วไป แต่การทำเงินได้ย่อมดีกว่าไม่ได้อะไรเลย ซูผิงบอกโจแอนนาทุกอย่างที่เธอต้องรู้ จากนั้นเขาก็มองไปที่ถังยู่หราน คราวนี้เขาไม่ได้ส่งเธอกลับเข้าไปในม้วนภาพ โจแอนนาจะยุ่งเกินไปถ้าต้องทำทุกอย่างคนเดียว

“ อย่าลืมออกไปช่วยโจแอนนา”ซูผิงพูดกับถังยู่หราน ถังยู่หรานมีความสุขมากที่เธอไม่ต้องเข้าไปในม้วนภาพ เธอพยักหน้า

นับตั้งแต่ที่เธอเห็นโจแอนนาแสดงทักษะ ถังยู่หรานก็ไม่เคยกล้าเถียงเธออีกเลย

ซูผิงไม่มีความกังวลที่ต้องฝากร้านไว้กับสองสาว โจแอนนาเป็นผู้ปกครองในหลุมศพกึ่งเทพ และเธอเป็นผู้จัดการที่มีคุณสมบัติเหมาะสม เธอดูแลร้านให้เขามามากเกินพอแล้ว

ในระหว่างทานอาหารกลางวัน ซูผิงกลับบ้าน บอกกับแม่และและซูหลิงเยวี่ยว่าเขาจะไม่อยู่บ้าน

เขาบอกว่าเขาจะไปนานสุดห้าวัน

เขาบอกว่าห้าวันเพราะเขามีเวลาเจ็ดวันในการทำภารกิจให้เสร็จ และนี่ก็ผ่านมาแล้วสองวัน

ซูหลิงเยวี่ยอยากรู้มากกว่านี้ แต่เธอก็ไม่ได้ถามคำถามมากมาย เธอรู้ว่าซูผิงไม่ใช่เด็กผู้ชายที่เธอเคยรู้จัก เขาถูกลิขิตให้ทำบางสิ่งที่เธอไม่สามารถเข้าไปเกี่ยวข้องได้

หากเธอต้องการมีส่วนร่วม เธอจะต้องแข็งแกร่งขึ้นเพื่อที่จะตามเขาให้ทัน

สำหรับแม่ของเขาหลี่ฉิงรู่ต้องการถามรายละเอียด แต่ซูผิงก็ตอบเธอแล้ว

แน่นอนว่าซูผิงไม่เบื่อกับเรื่องนั้น หลี่ฉิงรู่ถามเพียงเพราะเธอเป็นห่วง

หลังจากทานอาหารกลางวันเสร็จ ซูผิงก็พร้อมที่จะไป

เขาบอกลาโดยไม่รอช้า

เขาขึ้นรถไฟใต้ดินไปยังเมืองฐานที่สมาคมผู้ฝึกสอนแห่งอนุทวีปตั้งอยู่

สำหรับสาเหตุที่เขาไม่เลือกวิธีที่เร็วกว่าอย่างการขี่อสูร เหตุผลง่ายๆก็คือเขาไม่รู้ทาง

ซูผิงมักจะอยู่ในเมืองฐาน เขาไม่เคยไปเมืองฐานอื่น ซึ่งเป็นเรื่องธรรมดาในยุคนี้

มีเพียงแค่คนที่มีความกระตือรือร้นเท่านั้น ที่จะไปเมืองฐานต่างๆ

ประชาชนทั่วไปสามารถเดินทางไปยังเมืองฐานอื่น ๆ ได้เช่นกันโดยใช้รถไฟใต้ดิน แต่คนส่วนใหญ่จะเลือกอยู่ในเมืองฐานที่พวกเขาเกิด อีกอย่างรถไฟใต้ดินก็ไม่ปลอดภัยนัก จะมีอุบัติเหตุบางอย่างทุก ๆ สองสาม มีทั้งคนเจ็บและเสียชีวิต

เป็นไปไม่ได้ที่จะป้องกันอสูรร้ายที่วิ่งอยู่ใต้ดินได้อย่างมีประสิทธิภาพ หลังจากที่หลี่ฉิงรู่รู้ว่าซูผิงกำลังไป ในวันนั้นเธอก็เตรียมเสื้อผ้าพร้อมกับอาหารและขนมและใส่กระเป๋าเป้ให้เขา

เนื่องจากเธอได้เตรียมตัวอย่างละเอียดแล้ว ซูผิงจึงไม่สามารถปฏิเสธได้ เขาสะพายกระเป๋าเป้

“ได้เวลาต้องไปแล้ว”

ซูผิงบอกลาแม่ของเขาและและซูหลิงเยวี่ย นี่เป็นครั้งแรกที่ซูผิงจะเดินทางไกล ด้วยความเป็นห่ว พวกเธอจึงอยากไปส่งซูผิงสถานี แต่เขาปฏิเสธ

นี่เป็นเพียงการเดินทางครั้งเดียว เขาไม่กลัวแม้ว่าเขาจะไม่เคยไปเมืองฐานอื่น เขาสามารถไปทั่วโลกได้ด้วยความแข็งแกร่งตอนนี้

แต่เขายังคงเป็นเด็กในสายตาของแม่ไม่ว่าเขาจะอยู่ในระดับกิตติมศักดิ์หรือไม่ก็ตาม

ซูผิงบอกให้ซูหลิงเยวี่ยห้ามแม่ เขาเรียกรถแท็กซี่แล้วออกไป

รถไฟใต้ดินข้ามเมืองอยู่ในบริเวณที่เจริญรุ่งเรืองที่สุด มีเพียงสถานีเดียวในพื้นที่ย่านเมืองทรุดโทรมทั้งหมด ซูผิงนั่งรถแท็กซี่เป็นเวลาสองชั่วโมงก่อนที่เขาจะมาถึงสถานีในเขตจันทร์เสี้ยว ที่นี่ยังคงเป็นพื้นที่ย่านเมืองทรุดโทรมแต่โครงสร้างพื้นฐานค่อนข้างดีคล้ายกับพื้นที่ทางตอนเหนือของเมือง มีอาคารสูงตระหง่านมากมาย และถนนก็สะอาดและเรียบร้อย

ซูผิงเห็นนักเดินทางหลายคนถือกระเป๋าใบใหญ่ พวกเขาส่วนใหญ่เป็นคนที่ไม่มีพลังดวงดาว นักเดินทางบางคนอยู่กันเป็นกลุ่มและพวกเขามีพลังดวงดาว ดูเหมือนว่าคนเหล่านั้นเป็นนักผจญภัยที่กำลังจะไปหาเลี้ยงชีพในเมืองฐานอื่น

ซูผิงสวมหน้ากากปลอมตัว เขามีชื่อเสียงในเมืองฐานหลงเจียง เขาอาจทำให้ผู้คนวุ่นวายถ้าเขาเปิดเผยใบหน้าของเขา

เขาดินตามฝูงชนมาถึงบูธจำหน่ายตั๋วชั้นใต้ดิน

มีโปสเตอร์อยู่สองข้างทางเดิน ซูผิงเห็นโปสเตอร์ของซูหลิงเยวี่ยและอสูรมังกรจันทราเหมันต์ของเธอ

อิทธิพลของลีกนักรบยังคงมีอยู่อย่างต่อเนื่อง ซูผิงเห็นว่ามีตั๋วหลายประเภท เบาะนั่งแบบแข็ง เบาะนอนนุ่ม ห้องโดยสารแบบห้องนอนเดี่ยว และห้องโดยสารส่วนตัว

ราคาสำหรับเบาะแข็งและเบาะนอนนุ่มมีตั้งแต่ไม่กี่ร้อยถึงหลายพัน  คนธรรมดาและชนชั้นสูงทั่วไปสามารถจ่ายได้ แต่ห้องโดยสารแบบห้องนอนเดี่ยวมีราคาแพง ราคามากกว่าหนึ่งแสนเหรียญรัฐบาลกลาง!

แน่นอนราคาแตกต่างกันไปตามระยะทาง

ส่วนห้องโดยสารส่วนตัวนั้นมีราคาหลักล้าน!

ซูผิงไม่คิดว่าคนทั่วไปจะต้องการใช้เงินจำนวนมากในการเดินทางครั้งเดียว

แม้กระทั่งเขาก็ยังคิดว่ามันเกินไป ใครจะใช้เงินเป็นล้านเพื่อนั่งรถไฟ?

แน่นอนว่านอกเหนือจากความสะดวกสบายในห้องโดยสารส่วนตัวแล้ว พวกเขายังได้รับประโยชน์อีกอย่าง วัสดุก่อสร้างของห้องโดยสารแตกต่างกัน ตัวอย่างเช่นห้องโดยสารส่วนตัวทั้งหมดทำจากโลหะผสมพิเศษที่สามารถป้องกันได้ในระดับสูง แม้แต่ระเบิดก็ไม่สามารถทำลายห้องโดยสารส่วนตัวเหล่านั้นได้ โดยปกติแล้วห้องโดยสารส่วนตัวสามารถรอดจากการโจมตีของอสูรร้ายระดับแปดได้

อสูรร้ายระดับแปดสามารถทำให้ห้องโดยสารส่วนตัวตกรางได้ แต่ตัวห้องโดยสารเองจะไม่ถูกฉีกออก ในกรณีที่เกิดอุบัติเหตุคนที่อยู่ในห้องโดยสารส่วนตัวจะมีโอกาสรอดสูงกว่า

ซูผิงเชื่อว่าห้องโดยสารส่วนตัวเหล่านั้นเตรียมไว้สำหรับคนร่ำรวยที่ไม่ใช่นักรบอสูร

ท้ายที่สุดแล้วนักรบอสูรกิตติมศักดิ์ที่สามารถจ่ายเงินเป็นล้านเพื่อซื้อตั๋วรถไฟจะไม่ได้รับอันตรายใด ๆ แม้ว่าพวกเขาจะต้องเจอกับอสูรร้ายระดับเก้าก็ตาม คนเหล่านั้นไม่ต้องการห้องโดยสารส่วนตัวเพื่อปกป้องตัวเอง

เพื่อหลีกเลี่ยงปัญหา ซูผิงจึงเลือกขบวนห้องโดยสารแบบห้องนอนเดี่ยว

ในหนึ่งขบวน มีห้องหลายห้องที่เป็นเตียงเดี่ยว ด้วยวิธีนี้เขาสามารถใช้เวลาในห้องเพื่อบ่มเพาะขณะที่เขาอยู่บนรถไฟ

เขาไม่เดือดร้อนเรื่องเงิน แต่ในขณะเดียวกันการใช้เงินหนึ่งล้านเพื่อขบวนโดยสารส่วนตัวนั้นสิ้นเปลืองไป

“ คุณค่ะ นี่ตั๋วค่ะ”

พนักงานขายตั๋วหญิงที่อยู่หลังเคาน์เตอร์ยิ้มหวานขณะที่เธอให้ตั๋วแก่ซูผิง

ซูผิงรับตั๋ว เป็นสีน้ำเงินเข้มและมีพื้นผิวที่สวยงาม เขาเห็นตั๋วที่คนอื่นถืออยู่ ตั๋วเหล่านั้นบางเหมือนกระดาษและงอได้ง่ายๆ

ซูผิงไปหาห้องรอตามข้อมูลบนตั๋ว ห้องรอสำหรับผู้โดยสารของห้องโดยสารห้องนอนเดี่ยวมีผู้คนพลุกพล่านน้อยกว่าห้องรอทั่วไปอื่น ๆ สภาพแวดล้อมดีกว่า และมีโซฟาให้ด้วย

ซูผิงมองไปรอบ ๆ คนที่อยู่ที่นี่มีทั้งนักรบอสูร หรือคนธรรมดาที่แต่งตัวหรูหรา

ซูผิงเจอที่ว่าง และนั่งลงหลับตาเพื่อพักผ่อน

ในไม่ช้าเขาก็ได้ยินเสียงที่เกิดจากกระแสลมดังเข้ามาใกล้มากขึ้นเรื่อย ซูผิงลืมตาขึ้น เขาเห็นลำแสงสองลำแสงผ่านกระจกกันกระสุนโปร่งใส ขณะที่พวกมันเคลื่อนเข้ามาใกล้ในอุโมงค์มืด

รถไฟมาแล้ว

ซูผิงขึ้นรถไฟอย่างอยากรู้อยากเห็น

มันเหมือนรถไฟใต้ดิน แต่มีบางอย่างที่แตกต่างออกไป หัวขบวนเป็นใบหน้าของอสูรร้าย ในตอนนั้น ราวกับว่าหัวของอสูรร้ายได้รับการปลูกถ่ายโดยตรงบนรถไฟ

รางรถไฟค่อนข้างกว้าง

มีเซ็นเซอร์พิเศษบนล้อ หากไม่มองดีๆ อสูรต่างๆจะถือว่ารถไฟเหล่านี้เป็นอสูร และจะหลบหนีโดยสัญชาตญาณ

รถไฟเข้ามาในสถานี และหยุด

ซูผิงเห็นห้องโดยสารบางห้องแออัดและบางห้องแคบ

เขาตระหนักว่าเขาสามารถมองทะลุบางห้องได้ แม้แต่ภาพความร้อนของผู้คนที่อยู่ภายในเขาก็สามารถมองเห็นได้

แต่มีห้องโดยสารบางห้องที่เขามองไม่เห็น วัสดุของห้องโดยสารเหล่านั้นต้องมีความพิเศษ