Astral Pet Store ร้านขายอสูรดวงดาว - ตอนที่ 381

งานเลี้ยง!

นั่นคือสิ่งแรกที่ผุดในหัวทุกคน นั่นเป็นความคิดที่พวกเขากลัว

เขาเชิญพวกเขาไปร้านในช่วงเวลานี้ เขากำลังพยายามลากพวกเขาลงไปกับเขา?!

เจ้าเล่ห์มาก!

แต่ทว่า พวกเขาไม่สามารถบอกปฏิเสธกับเขาได้เนื่องจากพวกเขายังตกใจหลังซูผิงฆ่านักรบอสูรกิตติมศักดิ์สามคน พวกเขาไม่พูดอะไร ทั้งตอบรับหรือปฏิเสธ

ไม่มีใครอยากเป็นตัวอย่างให้คนอื่น คนแรกมันโดนโจมตี จะเกิดอะไรขึ้นถ้าคนเลวคนนี้ลงโทษคนอื่นเพื่อเป็นการเตือน?

นักรบอสูรกิตติมศักดิ์สองคนจากรัฐบาลเข้าใจเจตนาของซูผิง พวกเขารู้สึกเสียใจกับตระกูลใหญ่

ฉินเส้าเทียนกับเย่หลงเทียนต่างมีสีหน้าเหลือเชื่อ ทั้งคู่กำลังจะเป็นผู้นำตระกูลในอนาคต ตอนนี้ ซูผิงได้พูดคำไม่กี่คำและตระกูลพวกเขาก็สั่นกลัว ความจริงที่ซูผิงกำลังพยายามลากห้าตระกูลใหญ่เข้าปัญหาทำให้พวกเขาโกรธและซับซ้อน

เนื่องจากซูผิงเป็นพี่ชายของซูหลิงเยวี่ยและเขาก็ไม่ได้แก่กว่าเธอมาก เขาคงไม่ใช่สัตว์ประหลาดเฒ่าที่ใช้ทักษะบางอย่างเพื่อรักษารูปลักษณ์อ่อนเยาว์

ฉินเส้าเทียนกับเย่หลงเทียนตระหนักดีว่าซูผิงน่าจะอายุเท่าพวกเขา

ความคิดนั้นยิ่งทำให้พวกเขาผิดหวังยิ่งขึ้น

ซูผิงยิ้มให้กับเหล่าผู้นำที่ยังเงียบ เขาเองก็ไม่พูดอะไรเช่นกัน เขาแสดงเจตนาแล้วและจะรอดูการตอบสนองของพวกเขาในวันถัดไป

เขาไม่ได้พยายามทำให้พวกเขาลำบากไปด้วย คิดให้พวกเขาสู้กับองค์กรดวงดาว

เขาไม่กังวลเกี่ยวกับองค์กรดวงดาวเลย นั่นก็แค่องค์กรไร้นักรบในตำนาน ถ้าเขาไม่รู้ฐานอีกฝ่าย เขาคงตรงไปที่นั่นแล้ว เขาได้เชิญห้าตระกูลใหญ่ไปร้านเขาเพราะเขาไม่อยากเสียลูกค้าชั้นดีไป

เนื่องจากการแสดงพลังของเขาได้ครอบงำพวกเขา เขาก็คิดว่าเขาอาจใช้ประโยชน์จากมันได้ เพื่อเตือนห้าตระกูลใหญ่ไม่ให้ลอบโจมตีธุรกิจเขาลับๆ ในเวลาเดียวกัน เขาสามารถดึงบางอย่างออกมาได้…แน่นอน อย่างหลังสำคัญสุด เขาเชื่อว่าหลังจากวันนี้ ตราบเท่าที่ผู้นำห้าตระกูลยังจิตปกติดี วพกเขาคงไม่ทำอะไรบ้าๆ ตระกูลโจวได้รับการสั่งสอนไปแล้ว แต่ถ้าตระกูลหลิวยังปฏิเสธที่จะดำเนินการอย่างฉลาดเขาก็ไม่ว่าอะไรที่จะสอนบทเรียนให้อีกตระกูล

ฉันกังวลมากเกี่ยวกับธุรกิจของร้าน

เขาตั้งใจให้ระบบเข้าใจว่า’ดูสิ ฉันกำลังใช้สมองอย่างหนักเพราะเห็นแก่ร้าน แล้วนายพอมีสิทธิพิเศษให้การเยี่ยมชมสนามบ่มเพาะฟรีไหม?’

ระบบไม่ตอบ ราวกับมันตายไปแล้ว

นั่นเป็นไปตามคาด ซูผิงไม่เคยเชื่อว่าระบบจะตอบเขา เขามองอสูรเพลิงมายาที่ได้รับการรักษษแล้ว เขาบอกซูหลิงเยวี่ยให้เก็บมันไปเนื่องจากมันได้เวลากลับบ้านแล้ว ซูหลิงเยวี่ยได้สติ

ศพของนักรบอสูรกิตติมศักดิ์สามคนยังนอนบนเวที เลือดไหลหยด นั่นเป็นภาพที่รุนแรง

ในความคิดเธอ นักรบอสูรกิตติมศักดิ์คือคนที่เธอไม่สามารถเทียบได้ แต่ทว่า พวกเขากลับตายง่ายๆในมือซูผิง พวกเขาไม่มีโอกาสหนีเลย

เธอจ้องซูผิง เธอคิดว่าเขาเพิ่งไปถึงระดับกิตติมศักดิ์ มันกลายเป็นว่าเขายังไม่ใช่นักรบอสูรกิตติมศักดิ์ แต่อสูรของเขากลับสามารถฆ่าคนระดับนั้นได้

เขาปิดซ่อนพลังไว้นานแค่ไหนแล้ว?ซูหลิงเยวี่ยถามตัวเธอเอง เธอเดินไปตรวจสอบอสูรเพลิงมายาซึ่งดีขึ้นมาก เธอลูบหัวมันและส่งมันกลับไป

จากนั้นเธอก็เดินไปหามังกรจันทราเหมันต์ สุนัขมังกรได้ช่วยเหลือมันแล้ว เธอลูบเกล็ดเปื้อนเลือดของมันและส่งมันกลับไปพื้นที่สัญญาเช่นกัน

“ได้เวลาแล้ว”ซูผิงบอกกับนักรบจากรัฐบาลหลังซูหลิงเยวี่ยพร้อม เขายังเรียกสุนัขมังกรให้ไปหาสวี่คังนายคนปัจจุบันมันเนื่องจากสัญญาเช่ายังมีผล

สุนัขมังกรได้ทำตามคำสั่งและกลับไปหาสวี่คัง เมื่อสวี่คังลูบขนมัน สุนัขมังกรมืดก็ส่งเสียงราวกับมันไม่ชอบการกระทำที่ใกล้ชิดนี้ แต่ดวงตามันกลับบอกว่ามันกำลังมีความสุข

นักรบอสูรกิตติมศักดิ์สองคนจากรัฐบาลบอกลาซูผิงและมองดูเขาจากไปพร้อมซูหลิงเยวี่ย

คนอื่นมองตามทั้งสองไป พูดตามตรง มันควรเป็นสี่เพราะโครงกระดูกน้อยกับหยานปิงเยว่ได้เดินตามทั้งคู่ไปด้วย เมื่อเด็กสาวมาถึง เธอเต็มไปด้วยความอวดดี แต่ตอนกลับ เธอโดนลากเหมือนหมาตาย ผมของเธอยุ่งเหยิง เสื้อผ้าเต็มไปด้วยเลือด สายตาของเธอซับซ้อน

เมื่อการต่อสู้จบ ทุกคนต่างหยุดนิ่งกับที่

ไม่มีใครสามารถคิดได้ว่าการต่อสู้ระหว่างนักรบอสูรกิตติมศักดิ์จะจบเร็วขนาดนี้

ทุกคนมองซูผิงหายไปในทางเดิน

หยานปิงเยว่ผู้เก่งกาจกลับโดนลากตัวออกไปด้วย

ชายหนุ่มคนนั้นเป็นใคร?

เฟยหยานป๋อ อาจารย์อีกสองและนักเรียนของพวกเขามีสีหน้ามึนงง

ซูผิงเพิ่งนั่งข้างพวกเขา จากนั้นเขาก็ลุกขึ้นไปบนเวที สังหารนักรบอสูรกิตติมศักดิ์สามคนในชั่วพริบตาทั้งหมดเกิดขึ้นเร็วมากจนสมองพวกเขาปรับไม่ทัน

“นั่น..”

ยู่เว่ยหานตกตะลึงจนพูดไม่ออก เธอไม่คิดเลยว่าคนที่นั่งข้างเธอจะน่ากลัวขนาดนี้

ทั้งคู่..เธอคิดว่าน้องสาวของเขาน่ากลัวแล้ว แต่คนพี่กลับคือสัตว์ประหลาดตัวจริง!

ลั่วเฟิงเทียนและคนที่เคยยั่วโมโหซูผิงที่หน้าประตูสถาบันฟีนิกส์หน้าซีดตัวสั่น

ด้านนอกสนาม

ซูผิงเห็นคนทีี่วิ่งหนีออกมา

บางคนหนีไปไม่ไกล หลังพวกเขารู้สึกว่าปลอดภัย พวกเขาก็หยุดและหันไปดู บางคนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเตรียมถ่ายรูป

ซูผิงใช้พลังดวงดาวเพื่อทำให้สายตาพวกเขาพร่ามัวและเดินออกไปเงียบๆ

เขาบอกโครงกระดูกน้อยให้โยนหยานปิงเยว่ไปเบาะหลังและจับตาดูเธอไว้ ขณะที่เขาขับกลับบ้าน

ชั่วโมงต่อมา รถขับเข้าถนนเถาฮั่วเซีย บ้านของพวกเขา

ระหว่างทาง แม่พวกเขาเรียกพวกเขาหลายครั้ง พวกเขาเพิ่งจอดรถตอนซูผิงเห็นแม่วิ่งออกมา

ซูผิงรู้จากเสียงเรียกว่าเธอคงดูถ่ายทอดสดและเห็นความวุ่นวาย

ซูผิงรู้สึกผิด

“แม่”

“แม่ดีใจที่พวกลูกกลับบ้านมาอย่างปลอดภัย เข้ามาก่อนเร็ว”หลี่ฉิงรู่พูด ในเวลาเดียวกัน เธอก็มองรอบๆราวกับกลัวว่าจะมีคนตามมา

ซูผิงยิ้ม

หลี่ฉิงรู่แปลกใจที่เห็นรอยยิ้มสงบของเขา เธอลากเขาเข้าข้างในและในไม่ช้า เธอก็เห็นโครงกระดูกน้อยออกจากรถ รวมถึงหยานปิงเยว่ที่ยังโดนควบคุมด้วยมือพลังงาน

ขณะที่เธอจ้องหยานปิงเยว่ หลี่ฉิงรู่ก็หน้าซีดด้วยความกลัว”ทำไม ทำไมลูกถึงพาเธอมาที่นี่?”เธอพูดด้วยความตื่นตระหนก เธออยากพูดว่ามันคือการลักพาตัว!แน่นอน เธอไม่ใช้คำพูดตรงๆและซูผิงก็ยังเข้าใจความหมายได้ เขาตอบด้วยรอยยิ้ม เนื่องจากเขาฆ่านักรบอสูรกิตติมศักดิ์ไป การลักพาตัวคนคงไม่ใ่ชเรื่องใหญ่ อย่างที่พูด เขารู้ว่าแม่เขากลัวเพราะเธอยังเป็นคนธรรมดาที่ปฏิบัติตามกฏหมาย

ซูผิงไม่อธิบายมาก หลังสิ่งที่เกิดขึ้นกับซูหลิงเยวี่ย เขาตระหนักว่าการเป็นคนธรรมดาอาจมีความสุขกว่าเขาสามารถแบกรับภาระและเป็นโล่ให้พวกเธอได้”เธอมาอย่างสมัครใจ”เขาพูด จากนั้นก็ผลักแม่กลับเขาบ้าน

สมัครใจ?

หลี่ฉิงรู่พูดไม่ออก

หยานปิงเยว่กลอกตาใส่เขา ตรงไหนที่เต็มใจ?

หลังพวกเขาเข้าข้างใน ซูผิงก็บอกซูหลิงเยวี่ยให้ประกบแม่ทุกครั้งที่เขาต้อบกลับไปร้าน

ซูหลิงเยวี่ยเข้าใจว่าเขาต้องดูแลหยานปิงเยว่ เธอมองหยานปิงเยว่ แม้หยานปิงเยว่จะพยายามดูถูกเธอบนเวที แต่ตอนนี้ เธอรู้สึกเสียใจ

แน่นอน เธอไม่ได้พยายามหยุดซูผิง ควาามสำนึกผิดเล็กน้อยนั้นไม่พอจะรบกวนจิตใจเธอ เธอรู้ว่าการตัดสินโดยสถานการณ์ปัจจุบัน หยานปิงเยว่ได้กลายเป็นศัตรู และเธอก็ไม่ควรเมตตาศัตรู

นั่นคือสิ่งที่ซูผิงสอนเธอและสิ่งที่เธอได้เรียนรู้สั้นๆในฐานะนักสำรวจ

ขณะที่ซูหลิงเยวี่ยดูแลแม่ ซูผิงก็พาหยานปิงเยว่ไปร้านข้า

ทันทีที่เขาเข้าข้างใน ซูผิงก็นำม้วนภาพออกมาเปิด เด็กสาวกลิ้งออกมา มันคือถังยู่หราน”เปิดร้านแล้วเหรอ?”ถังยู่หรานปัดฝุ่นบนเสื้อผ้าและยืนขึ้น เสียงของเธอเบาลงเมื่อเห็นหยานปิงเยว่ ถังยู่หรานแปลกใจที่เห็นเด็กสาวในสภาพน่าสมเพชแบบนี้

เขา..

ลักพาตัวมาอีกคน?!

ถังยู่หรานหันไปจ้องซูผิง

หยานปิงเยว่รู้สึกประหลาดใจพอๆกับเธอที่เห็นคนกลิ้งออกจากม้วนภาพ

นี่มัน…สมบัติมิติ?!

หยานปิงเยว่ผงะที่เห็นซูผิงมีของแบบนี้ มันเป็นของหายากมาก เธอแทบไม่เคยได้ยินเกี่ยวกับมัน

ซูผิงไม่ตอบถังยู่หราน เขาตรงไปห้องอสูรเพื่อให้โจแอนนาที่กำลังบ่มเพาะกลับมา

โจแอนนาก้าวออกจากคอกเลี้ยงดู เปลี่ยนขนาดเธอเป็นมนุษย์ปกติ

ร่างเดิมเธอใหญ่ เธอต้องใช้ทักษะพิเศษเพื่อปรับส่วนสูงเธอตลอดเวลา

“เธอรู้ทักษะใดที่สามารถผนึกพลังดวงดาวของคนได้ไหม?”ซูผิงถาม

โจแอนนาตามซูผิงไปหน้าร้าน เห็นหยานปิงเยว่และคราบเลือดก็ได้บอกโจแอนนาว่าซูผิงจะทำอะไร

“ผนึกพลังดวงดาวของเธอ?”โจแอนนาถาม

ซูผิงพยักหน้า

“ของง่ายๆ”

โจแอนนายกมือ ลำแสงสีทองพลันปรากฏในมือเธอ เปลี่ยนเป็นรูนพิเศษ เธอตบรูนบนหน้าผากของหยานปิงเยว่ แสงสีทองหายไป ทิ้งไว้แค่สัญลักษณ์ซับซ้อน