รู้สึกตัวอีกที ข้าก็เป็นเซียนซะแล้ว [原來我是世外高人] - บทที่ 70 ผ่านไปนานขนาดนี้แล้ว - บทที่ 71 ผู้ทรงพลัง ข้าทำให้ท่านผิดหวังแล้ว!

บทที่ 70 ผ่านไปนานขนาดนี้แล้ว มิใช่ว่าผู้อาวุโสที่ยิ่งใหญ่ลืมข้าไปแล้วหรือ

เครื่องมือแกะสลักวางอยู่ในกล่องขนาดกลาง หลี่จิ่วเต้าเปิดกล่องไม้ออก ยกเครื่องมือแกะสลักทั้งหมดในนั้นออกมา

นี่คือเครื่องมือแกะสลักแบบครบชุด ในนี้มีทั้งค้อน มีดขูด มีดแกะสลัก สิ่ว เลื่อย ไม้บรรทัด กบไสไม้

โดยชนิดของมีดที่ใช้แกะสลักมีเยอะมาก มีทั้งมีดแบน มีดตะไบ มีดปาด มีดเจาะ มีดหัวมุม และอื่น ๆ อีกเก้าเล่ม

ก่อนจะเป็นสิ่วทั้งหมดหกเล่ม ชนิดเหมือนกันแค่ต่างกันที่ขนาด

ผู้เฒ่าเมิ่งจีเห็นอุปกรณ์แกะสลักชุดนี้แล้วตาแทบถลน หัวใจเต้น ‘ตึกตัก’ รัวเร็วจนแทบทะลุออกจากหน้าอก

อุปกรณ์แกะสลักครบชุด มิมีชิ้นใดธรรมดาเลย แต่ละชิ้นล้วนมีจังหวะแห่งเต๋าอันน่าทึ่งไหลเวียน!

‘ค้อนนี้คือค้อนนภาลัย ซึ่งเป็นหนึ่งในสิบอาวุธจักรพรรดิใช่หรือไม่’

‘มีดขูด…มีดแกะสลักทั้งปวงนี้ ต่างหล่อหลอมขึ้นด้วยทองเซียนอย่างนั้นหรือ’

‘สิ่วหกเล่ม รูปร่างคล้ายพลั่ว หรือนี่คือพลั่วอัสสุสวรรค์ในตำนาน’

‘เลื่อยสีเขียวอมน้ำเงิน คงมิใช่เลื่อยตัดนภาหรอกนะ!’

‘บรรทัดหยกขาว…นี่คือบรรทัดวัดฟ้า!’

‘วัสดุของกบไสไม้และมีดล้วนมีจังหวะแห่งเซียนไหลเวียน สร้างจากไม้เซียนและทองเซียนอย่างนั้นหรือ’

ผู้เฒ่าเมิ่งจีหัวใจแทบหยุดเต้น

เขามาพักอาศัยกับท่านเซียนได้ระยะหนึ่งแล้ว ได้พบเห็นสมบัติล้ำค่าชั้นสูงคณานับในที่แห่งนี้

เดิมเขาคิดว่าได้รับประสบการณ์มากพอจนไม่แตกตื่นง่าย ๆ แล้ว

แต่เมื่อได้เห็นอุปกรณ์แกะสลักชุดนี้ เขาก็ยังตกตะลึงเหลือแสน!

ค้อนนภาลัย ชี้ชะตาในค้อนเดียว ศาสตราอื่นใดมิอาจขวางกั้น ประกอบด้วยมหากฎวิถีไร้เทียบเทียม สามารถสะกดอานุภาพสรรพศาสตรา ลดทอนกำลังอาวุธ จนศาสตราทั้งหลายกลายเป็นเพียงอาวุธไร้ประโยชน์

พลั่วอัสสุสวรรค์ เมื่อหกพลั่วนี้ออกสู่โลกหล้า ปฐพีนี้เป็นต้องเสงี่ยม กระทั่งสวรรค์ยังต้องร่ำไห้!

เลื่อยตัดนภา ภายใต้เลื่อยนี้ สรรพสิ่งล้วนเท่าเทียม ตัดได้ทั้งสิ้น!

บรรทัดวัดฟ้า วัดฟ้าดินอันไร้ที่สิ้นสุดได้ แล้วยังบันทึกกฎวิถีสวรรค์ไว้คณานับ!

สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นอาวุธโบราณในตำนานทั้งนั้น เนื่องจากเก่าแก่เกินไป จนคนรุ่นหลังไม่แน่ใจว่าอาวุธโบราณไร้เทียมทานเหล่านี้มีจริงหรือไม่!

ส่วนมีดแกะสลัก กบไสไม้ที่เปล่งประกายจังหวะแห่งเซียนยิ่งไม่ต้องพูดถึง นั่นคืออาวุธเซียนเชียวนะ…

‘ท่านเซียนใช้อาวุธโบราณไร้เทียมทานชุดนี้แกะสลัก…’

ผู้เฒ่าเมิ่งจีไม่รู้ควรเอ่ยคำใด มีเพียงประโยคเดียว ท่านเซียนก็คือท่านเซียน คนต่ำต้อยเช่นเขาไม่อาจเดาทางได้จริง ๆ!

อีกด้านหลี่จิ่วเต้าสมาธิแน่วแน่ เริ่มสลักท่อนไม้หนานมู่เก่าแก่

การแกะสลักเป็นเรื่องพิถีพิถัน เลินเล่อมิได้เด็ดขาด ผิดพลาดเพียงนิดเดียวสามารถก่อให้เกิดความแตกต่างยิ่งใหญ่ จนกลายเป็นจุดด่างพร้อย

เขาแกะสลักไปทีละนิด จนท่อนไม้นี้เริ่มเป็นรูปเป็นร่างกู่ฉินขึ้นมา

คนทั่ว ๆ ไปมักใช้วิธีประกอบกู่ฉิน แต่เขาไม่ เขาต้องการแกะสลักกู่ฉินออกมาในชิ้นเดียว

งานฝีมือเช่นนี้ทวีความยากเข้าไปใหญ่

ทว่าไม่เป็นปัญหาสำหรับเขา ฝีมือแกะสลักของเขาอยู่ในระดับสูงสุด ฝีมือการใช้มีดอัศจรรย์ชวนทึ่ง สลักแต่ละจุดได้แม่นยำยิ่งยวด ไม่ผิดพลาดแม้แต่น้อย

ใช้เวลาถึงสองชั่วยามเต็ม เขาถึงสลักกู่ฉินเสร็จ รวมถึงทาสีด้วย

สีที่ใช้ทาเขาผสมขึ้นเอง โดยใช้วัตถุดิบธรรมชาติจากยางไม้

หลังจากแกะสลักตัวกู่ฉินเสร็จแล้ว เขาเริ่มลับพิณกู่ฉิน

พิณกู่ฉินนั้นสำคัญกว่าอย่างไม่ต้องสงสัย คุณภาพของกู่ฉินขึ้นอยู่กับพิณทั้งสิ้น

และขั้นตอนการทำพิณซับซ้อนเช่นเดียวกัน ต้องพลิก พัน ผสาน อบ ต้ม ตาก และอื่น ๆ อีกหลายสิบขั้นตอน

พิณมีทั้งหมดเจ็ดเส้น เรียงลำดับจากนอกมาในประกอบด้วย กง ซาง เจี่ยว ฮุยอวี่ เหวิน และอู่ ซึ่งเรียงลำดับจากเส้นหนามาเส้นบางอีกด้วย เป็นตัวกำหนดเสียงและจังหวะดนตรี

ผู้เฒ่าเมิ่งจีตาค้าง คิดไม่ถึงเลยว่าสายพิณเล็ก ๆ เช่นนี้จะมีกระบวนการซับซ้อนขนาดนี้!

“ท่านเซียนไม่ได้ใช้พลังเซียนแม้แต่น้อย สร้างเครื่องกู่ฉินและสายพิณด้วยกำลังมนุษย์ล้วน ๆ ความอดทนระดับนี้รวมทั้งความแม่นยำในการควบคุมรายละเอียดต่าง ๆ น่านับถือยิ่งนัก!”

เขาเอ่ยในใจอย่างอดไม่ได้

ท่านเซียนเคยกล่าวไว้ ปุถุชนใช่ว่าจะด้อยกว่าผู้ฝึกตน ดูท่าคงจริง ลำพังกู่ฉินเครื่องแค่นี้ยังมีขั้นตอนการทำซับซ้อนถึงเพียงนี้ ปุถุชนนี่ไม่ธรรมดาจริง ๆ ใส่ใจทุกรายละเอียด สติปัญญาไม่น้อยไปกว่าผู้ฝึกตนเลย

เครื่องกู่ฉินและสายพิณที่สร้างเสร็จแล้วต้องใช้เวลาตาก หลิงอินจะมาที่นี่ทุกวันเพื่อดูว่าตากจนได้ที่หรือยัง

ขอบเขตของผู้อาวุโสที่ยิ่งใหญ่ยากเกินหยั่งถึง เครื่องกู่ฉินที่สร้างด้วยความใส่ใจเช่นนี้ ย่อมมิใช่กู่ฉินดาด ๆ นางคาดหวังในกู่ฉินเล่มนี้เหลือเกิน!

‘มัวเปรียบเทียบกันเองคงมิมีผู้ใดเลิศเลอ! เฮ้อ ไยข้าถึงไม่ใช่สตรีนะ’

ผู้เฒ่าเมิ่งจีโหวกเหวกในใจ ทั้งอิจฉาทั้งริษยาหลิงอิน!

กู่ฉินที่ท่านเซียนตั้งใจสรรค์สร้างปานนี้ ต้องอัศจรรย์ขนาดไหนกันนะ

เขาอิจฉาจริง ๆ โกรธแต่เพียงตัวเองที่มิใช่อิสตรี!

หากเขาเป็นอิสตรี เป็นที่เอ็นดูของท่านเซียนได้มากกว่านี้ เขาจะเก่งขนาดไหนกัน!

“ร้อนใจไปก็ไม่ช่วยอะไร ใจเย็นเข้าเถิด ทั้งกู่ฉินและสายพิณต้องตากอย่างน้อยสามถึงห้าวัน”

หลี่จิ่วเต้ามองหลิงอินที่แวะมาทุกวันแล้วเอ่ยด้วยรอยยิ้ม

“อ๋อ…ไม่รีบ ไม่รีบเลย”

หลิงอินกล่าว

ทว่าใคร ๆ ก็ฟังออกว่านางปากไม่ตรงกับใจ ตอนที่นางเอ่ยคำว่า ‘ไม่รีบ’ ลูกตายังชำเลืองไปทางกู่ฉินและสายพิณอยู่เลย

…

ภายในตำหนักโอ่อ่าหรูหรา มีเด็กสาวคนหนึ่งนั่งอยู่บนขั้นบันไดที่ปูด้วยหินเขียว สองมือเท้าคาง จ้องมองประกายแสงสูงเสียดฟ้าดุจเสาค้ำสวรรค์ด้วยสายตาเศร้าหมอง

“เมื่อไหร่จะจบนะ ไม่ได้เจอผู้อาวุโสที่ยิ่งใหญ่มาหลายวันแล้ว…”

นางเอ่ยเสียงหม่นหมอง

ใช่แล้ว คนผู้นี้คือเซี่ยเหยียน สถานที่ที่นางอยู่คือวังหลวงแห่งอาณาจักรเซี่ย

ก่อนหน้านี้นางตามเสด็จพ่อของตนกลับมาจัดการปัญหาของหนิงเจี๋ย หลังเรื่องจบ นางก็ออกจากอาณาจักรเซี่ย มุ่งหน้าไปยังสำนักไท่หัว

ทว่าระหว่างทาง แดนบูรพาทิศเกิดเหตุการณ์ไม่คาดคิด ประกายแสงดุจเสาค้ำสวรรค์มากมายทะยานขึ้นฟ้า ส่องสว่างไปทั่วทั้งแดนบูรพาทิศ

นางจึงรู้ว่าที่นั่นเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นแล้ว แดนบูรพาทิศไม่สงบอีกต่อไป ด้วยเหตุนี้ นางจึงมิได้กลับสำนักไท่หัว แต่เดินทางกลับอาณาจักรเซี่ยอีกครั้ง

นางกลัวว่าจะเกิดเรื่องร้ายขึ้นกับเสด็จพ่อของนางและอาณาจักรเซี่ย

ตัวนางมีจี้หยกคุ้มกายและคันศรราชันที่ผู้อาวุโสประทานให้ มีนางอยู่ที่อาณาจักรเซี่ย ทั้งเสด็จพ่อของนางและอาณาจักรเซี่ยย่อมปลอดภัยขึ้นอีกเยอะ

สิ่งที่เกิดขึ้นพิสูจน์แล้วว่า การที่นางกลับอาณาจักรเซี่ยเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องแล้ว

ผ่านไปเพียงไม่นาน แดนบูรพาทิศก็เกิดจลาจล ผู้ฝึกตนจำนวนคณานับรุดหน้าไปยังที่นั่น นอกจากนี้นางยังไม่พบยอดฝีมือจากอีกสี่ภูมิภาค

โชคดีที่นางกลับมา

อาณาจักรเซี่ยที่มีนางคอยพิทักษ์ ยิงคันศรเพียงหนึ่งครั้ง มิมีผู้ฝึกตนคนใดหาญกล้าก่อความวุ่นวายในอาณาจักรเซี่ยอีก

นางมิได้ใช้คันศรราชันแต่อย่างใด หากแต่ใช้เพียงคันศรปราณทั่วไป กระนั้นคันศรที่ยิงออกไปยังคงมีแสนยานุภาพแกร่งกล้า จนผู้ฝึกตนทั้งหลายไม่กล้าแหยม

นางได้ประโยชน์จากคำชี้แนะการยิงคันศรของผู้อาวุโสมหาศาล!

ยังดีที่นางอยู่ หากนางไม่อยู่ อาณาจักรเซี่ยเป็นต้องประสบเคราะห์ร้ายแน่ นิสัยใจคอของผู้ฝึกตนนั้นนานาจิตตัง ผู้ฝึกตนมากมายมีนิสัยฉวยโอกาสก่อความวุ่นวาย…

โดยเฉพาะเมื่อผู้ฝึกตนจากสี่ภาคที่เหลือเดินทางมายังแดนบูรพาทิศด้วย

“ไม่ได้พบหน้าท่านผู้อาวุโสที่ยิ่งใหญ่ตั้งหลายวัน ท่านผู้อาวุโสที่ยิ่งใหญ่จะลืมข้าแล้วหรือไม่…”

เซี่ยเหยียนก้มหน้าพึมพำกับตัวเอง

เมื่ออยู่ต่อหน้าผู้อาวุโสที่ยิ่งใหญ่เช่นนั้น นางดูกระจิริดจนแทบไม่มีตัวตน หวาดหวั่นใจเหลือเกินว่าท่านผู้อาวุโสที่ยิ่งใหญ่จะลืมเลือนตนเอง!

…

เหยียนโจว ภาคกลาง

ฐานทัพแต่ละจุดของเผ่าอสรพิษโซ่แดงถูกถอนรากถอนโคน สมาชิกที่เหลืออยู่มารวมตัวกันที่ฐานทัพหลักของเผ่า เพื่อร่วมแรงปกป้องดินแดน

เผ่าสิงห์มารเพลิงม่วง เผ่าหมาป่าอเวจี เผ่าหมีเทาขนเหล็ก เผ่าวานรทองดำ เผ่าฉลูจอมกำลัง 5 มหาเผ่าสัตว์อสูรผนึกกำลังมาเยือน ล้อมฐานทัพหลักของเผ่าอสรพิษโซ่แดงไว้มิดชิด น้ำซึมผ่านไม่ได้สักหยด!

“ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง ข้าไม่ต้องคอยซ่อนตัวในความมืดอีกต่อไป และข้าจะได้แก้แค้นให้ตัวเองเสียที!”

ราชันวิฬารหิมะสวรรค์ตาเปล่งประกายชวนผวา

จุดจบถูกกำหนดไว้แล้ว เขาไม่จำเป็นต้องปิดบังอีกต่อไป เขาจักไปยังเผ่าอสรพิษโซ่แดงด้วยตัวเอง เพื่อปลิดชีพราชันอสรพิษโซ่แดง และลั่วหนานที่ซ่อนตัวในเผ่าอสรพิษโซ่แดง!

*************************************************************************************************************************************************************

บทที่ 71 ผู้ทรงพลัง ข้าทำให้ท่านผิดหวังแล้ว!

ณ ยอดเขาตั้งชันเรียงรายซึ่งมีรูปลักษณ์ประหลาดดูคล้ายกับงูที่กำลังเลื้อยคลาน

ที่นี่คือฐานทัพหลักของเผ่าอสรพิษโซ่แดง!

ในวันวาน ไม่ว่าผู้ฝึกตนหรือสัตว์อสูร ล้วนไม่กล้าเข้าใกล้รัศมีหลายพันลี้ของที่นี่

เผ่าอสรพิษโซ่แดงดุร้ายอำมหิต ผู้ฝึกตนหรือสัตว์อสูรตนใดหาญกล้าเข้าใกล้ เป็นต้องถูกเผ่าอสรพิษโซ่แดงสังหารอย่างไร้ความปรานี

ต่อให้เป็นสมาชิกจากแดนศักดิ์สิทธิ์ก็ไม่กล้าสุ่มสี่สุ่มห้าเข้าใกล้ที่นี่

แต่วันนี้…

ภายในเขางูลูกแล้วลูกเล่า ล้วนแต่มีสัตว์อสูรพลังดุดัน รูปร่างมหึมารวมตัวกันอยู่เต็มไปหมด

สัตว์อสูรภายในเขางูทั้งสิบเจ็ดลูกล้อมเขางูหลักซึ่งใหญ่โตที่สุดเอาไว้!

โฮก! โฮก! โฮก!

เสียงอสูรคำรามดังสะท้านปฐพี จนสมาชิกเผ่าอสรพิษโซ่แดงภายในเขางูหลักอกสั่นขวัญแขวน ตัวสั่นเทายิ่ง

สัตว์อสูรห้าตัวซึ่งมีลมปราณสยดสยองกว่าตนอื่นยืนกันคนละทิศ นัยน์ตาวาวโรจน์ด้วยแรงกดดันจับจ้องไปยังเขางูหลัก

พวกเขาคือราชันสิงห์มารเพลิงม่วง ราชันหมาป่าอเวจี ราชันหมีเทาขนเหล็ก ราชันวานรทองดำ และราชันฉลูจอมกำลัง!

“เพื่อราชันวิฬาร์หิมะสวรรค์ผู้ล่วงลับเพียงตนเดียว พวกเจ้าถึงกับเข้าห้ำหั่นของเผ่าอสรพิษโซ่แดงของเราสุดกำลังปานนี้ คุ้มค่าแล้วหรือ”

ภายในเขางูหลัก ราชันอสรพิษโซ่แดงยืนอยู่กลางอากาศ ประจันหน้ากับราชันอสูรอีกห้าตน

“พวกเจ้าควรรู้ไว้อย่าง ต่อให้พวกเจ้าทั้งห้าเผ่ามาพร้อมหน้ากันที่นี่ ก็ใช่ว่าสามารถล้มล้างเผ่าอสรพิษโซ่แดงของข้าได้โดยง่าย และพวกเจ้าจะต้องชดใช้สาหัส!”

นัยน์ตาของเขาเย็นยะเยือก เอ่ยปากตะคอกต่อว่า

เผ่าอสรพิษโซ่แดงเทียบเทียมแดนศักดิ์สิทธิ์ และฐานทัพเผ่าใหญ่อย่างพวกเขาย่อมบุกทะลวงได้ยากยิ่ง กาลเวลาอันยาวนานที่ผ่านมา พวกเขาจะเสริมความแข็งแกร่งของฐานทัพอยู่เสมอ

ราชันอสูรทั้งห้าตนไม่พูดจา

ราชันอสรพิษโซ่แดงพูดถูก

ต่อให้พวกเขาทั้งห้าเผ่ามารวมตัวกันพร้อมหน้า คิดจะโค่นเผ่าอสรพิษโซ่แดงในคราเดียวก็ใช่ว่าจะง่าย และมีราคาแพงที่ต้องจ่าย

โลกใบนี้โหดร้ายยิ่ง ผู้ที่อ่อนแอย่อมตกเป็นเหยื่อของผู้ที่แข็งแกร่งกว่า ภาคกลางก็เป็นเช่นนี้ หากพวกเขาอ่อนแอลง จักถูกเผ่าอื่นหมายหัวในทันที

พวกเขาออกทัพใหญ่โตเอิกเกริกเช่นนี้เพื่อราชันวิฬาร์หิมะสวรรค์ผู้ล่วงลับตนเดียว ซ้ำยังเสี่ยงต่อการย่อยยับ…ไม่คุ้มค่าเลยจริง ๆ

ทว่า…ราชันวิฬาร์หิมะสวรรค์หาได้ตายไม่

“เผ่าวิฬาร์หิมะสวรรค์อยู่ในการควบคุมของข้าแล้ว และวันนี้ยอดฝีมือจากเผ่าวิฬาร์หิมะสวรรค์ก็อยู่ที่นี่ทั้งสิ้น พวกเจ้าตั้งใจจะมุทะลุโดยไม่สนสิ่งที่ตามมาให้ถึงที่สุดจริงหรือ?”

ภายในเขางูหลัก เด็กหนุ่มคนหนึ่งกระโจนขึ้นฟ้าแล้วจึงตะโกนลั่น

เขาคือลั่วหนาน ผู้กุมอำนาจเผ่าวิฬาร์หิมะสวรรค์ในปัจจุบัน

อดีต เขาเคยเป็นเพียงแมวป่าธรรมดาตัวหนึ่ง ได้ราชันวิฬาร์หิมะสวรรค์ช่วยไว้และพากลับมายังเผ่า พร้อมประทานชื่อ ‘ลั่วหนาน’ ให้

ราชันวิฬาร์หิมะสวรรค์สอนสั่งให้เขาฝึกฝนบำเพ็ญ ด้วยความเพียรพยายามรวมถึงพรสวรรค์ไม่ธรรมดาของเขา เขาก้าวหน้าพุ่งทะยานในเส้นทางฝึกฝน จนอยู่เหนืออัจฉริยะทั้งหลายในเผ่าวิฬาร์หิมะสวรรค์

ราชันวิฬาร์หิมะสวรรค์ให้ความสำคัญเขามาก ลั่วสุ่ยเองก็ชอบเขามากเช่นกัน ราชันวิฬาร์หิมะสวรรค์จัดงานแต่งงานให้พวกเขาอีกด้วย

ทว่าในวันวิวาห์ เขาใช้พิษที่ได้จากเผ่าอสรพิษโซ่แดงวางยาราชันวิฬาร์หิมะสวรรค์ รวมถึงยอดฝีมือทุกคนในเผ่าวิฬาร์หิมะสวรรค์

ลั่วหนานคิดว่าท้ายที่สุดแล้วสายเลือดของเขานั้นต่ำต้อย ต่อให้แต่งงานกับลั่วสุ่ยก็ไม่อาจเป็นที่ยอมรับ

เพราะเหตุนี้เขาจึงร่วมมือกับเผ่าอสรพิษโซ่แดง หมายมั่นจะกวาดล้างสมาชิกเผ่าวิฬาร์หิมะสวรรค์ที่ไม่ยอมรับเขา เหลือไว้เพียงสมาชิกที่ภักดีต่อเขา

ราชันวิฬาร์หิมะสวรรค์ผลาญพลังแก่นกำเนิดเข้าต่อสู้ ทุ่มเทชีวิตพาลั่วสุ่ยหนีไปจนได้ ทั้งเผ่าวิฬาร์หิมะสวรรค์ตกอยู่ในเงื้อมมือของเขาอย่างสิ้นเชิง

“เจ้ายังมีหน้าวางมาดเหิมเกริมอีกหรือ”

ราชันฉลูจอมกำลังแค่นเสียงเย็น “ราชันวิฬาร์ดีกับเจ้าปานใด เจ้ากลับอกตัญญูเยี่ยงนี้ ต่อให้เจ้าตายตกอีกพันคราก็ไม่พอไถ่บาปในครั้งนี้!”

“เรื่องในอดีต…หยิบยกมาพูดอีกจะมีความหมายอะไร”

ลั่วหนานมีสีหน้าสงบ “ราชันวิฬาร์ตายไปแล้ว ต่อให้เอื้อนเอ่ยคำพูดอีกมากเพียงใดก็เปล่าประโยชน์ ทุกท่านควรมองไปข้างหน้า ไม่ควรมัวพูดถึงแต่เรื่องเก่า ๆ ที่จบไปแล้ว”

“ใครว่าข้าตายไปแล้ว!?”

สุ้มเสียง ‘ตู้ม’ ดังขึ้นพร้อมกับร่างองอาจร่างหนึ่งเหินเข้ามา เป็นราชันวิฬาร์หิมะสวรรค์ปรากฏกาย ลมปราณดุดันดั่งมหาสมุทร เนื้อตัวเปล่งแสงเจิดจ้าดั่งดวงตะวันศักดิ์สิทธิ์

เมื่อทุกอย่างถูกกำหนดไว้แล้วก็ไม่ต้องหลบซ่อนอีกต่อไป เขาก้าวออกจากมุมมืด ครั้งนี้ขอปลิดชีพราชันอสรพิษโซ่แดงและลั่วหนานด้วยตัวเอง!

เขาแค้นใจยิ่งนัก เพราะความตาบอดของตน ส่งผลให้เผ่าวิฬาร์หิมะสวรรค์ต้องประสบหายนะ หลังจากลั่วหนานกุมอำนาจเผ่าวิฬาร์หิมะสวรรค์แล้ว เขาได้สังหารสมาชิกเผ่าวิฬาร์หิมะสวรรค์ไปจำนวนมาก ทั้งหมดนี้เป็นความผิดเขา ที่พาตัวลั่วหนานจิตใจชั่วช้าสามานย์ผู้นี้กลับไปยังเผ่าวิฬาร์หิมะสวรรค์!

“เหอะ ๆ ในที่สุดเจ้าก็เผยตัว ข้ารอเจ้าอยู่นานแล้ว…”

ราชันอสรพิษโซ่แดงหัวเราะเบา ๆ เมื่อได้เห็นราชันวิฬาร์หิมะสวรรค์ปรากฏตัว ไม่เพียงแต่ไม่มีทีท่าตกใจ ซ้ำยังมีท่าทีดูแคลนอย่างมาก

เห็นได้ชัดว่า เขารู้อยู่นานแล้วว่าราชันวิฬาร์หิมะสวรรค์ยังไม่ตาย!

หลังได้ยินคำกล่าวของราชันอสรพิษโซ่แดง สีหน้าราชันวิฬาร์หิมะสวรรค์ก็เปลี่ยนไปทันที

เขาสังหรณ์ใจไม่ดีอย่างมาก!

ราวกับราชันอสรพิษโซ่แดงกำลังรอให้เขาปรากฏตัว!

สีหน้าราชันอสูรอีกห้าตนก็เปลี่ยนแปลงไปเช่นกัน เรื่องราวดำเนินไปต่างจากความคาดหมายของพวกเขา!

“ราชันวิฬาร์ เมื่อใดเจ้าจะหายโง่แล้วฉลาดขึ้นมาบ้างนะ…”

ลั่วหนานมองราชันวิฬาร์หิมะสวรรค์พร้อมส่งเสียงหัวเราะ “เจ้าคิดว่าพวกเราไม่รู้หรือว่าเจ้ายังไม่ตาย? ไม่รู้หรือว่าเจ้าเป็นผู้รวมพลห้าเผ่าใหญ่ ไม่รู้เลยสิท่า ว่าทุกอย่างอยู่ในการควบคุมของเราแล้ว”

“เจ้ามีสหายอยู่คนเดียว แล้วข้าไม่มีหรืออย่างไร”

ราชันอสรพิษโซ่แดงหัวเราะลั่น “ออกมาเถิด เหล่าสหายของข้า!”

ฟึ่บ! ฟึ่บ! ฟึ่บ!

ลมปราณสยดสยองมากมายทะยานขึ้นฟ้า สัตว์อสูรและผู้ฝึกตนนับคณาบุกออกมากะทันหัน ล้อมสัตว์อสูรทั้งห้าเผ่าเอาไว้!

ราชันนาคาสองหัว ราชันมุสิกกลืนทอง ราชันกิ้งก่าเกราะกนก ราชันตะขาบแดงสิบหาง ราชันแมงมุมทนต์ผี ราชันค้างคาวหัวสิงคาล รวมถึงยอดฝีมือจากแดนศักดิ์สิทธิ์เมฆาอินทนิล แดนศักดิ์สิทธิ์ไร้กำเนิด แดนศักดิ์สิทธิ์ร้อยบุปผา และแดนศักดิ์สิทธิ์สัตดาราปรากฏตัวในพริบตา!

“นี่คือกับดัก! พวกเขาตั้งใจล้างบางพวกเราในคราเดียว!”

“สหายบ้าบออะไรกัน! ก็แค่กลุ่มที่รวมตัวกันเพื่อผลประโยชน์ทั้งนั้น!”

ราชันอสูรทั้งห้าคนหน้าเขียว ราชันอสรพิษโซ่แดงร้ายกาจนัก ถึงกับอัญเชิญกลุ่มอำนาจมาดักรอพวกเขามากมายขนาดนี้!

สุดท้ายพวกเขาก็ประเมินราชันอสรพิษโซ่แดงต่ำไป!

ตอนที่พวกเขาลงมือกับเผ่าอสรพิษโซ่แดง ได้มีการจับตาดูความเคลื่อนไหวภายในเผ่าอสรพิษโซ่แดงอย่างใกล้ชิด คิดไม่ถึงเลยว่า สุดท้ายแล้วเผ่าอสรพิษโซ่แดงจะซุ่มติดต่อกับกลุ่มอำนาจมากมายเพียงนี้โดยที่พวกเขาไม่รู้!

“สหายทั้งหลาย ข้าต้องขอโทษพวกเจ้าแล้ว!”

ราชันวิฬาร์หิมะสวรรค์หันมองราชันอสูรทั้งห้า นึกตำหนิตัวเองด้วยความเสียใจ

หกเผ่าสัตว์อสูรใหญ่ รวมเผ่าอสรพิษโซ่แดงด้วยเป็นเจ็ดเผ่าสัตว์อสูรใหญ่ แล้วยังมีสี่แดนศักดิ์สิทธิ์ของพวกมนุษย์…ห่างชั้นกันมากจริง ๆ พวกเขาไม่มีโอกาสชนะเลย!

นี่เพราะเขาใจร้อนเกินไป กลับถึงภาคกลางก็รีบร้อนต้องการแก้แค้น อันที่จริง เขาควรวางแผนให้รัดกุม ไม่ควรต่อกรกับเผ่าอสรพิษโซ่แดงทันทีที่กลับมาถึงเลย!

มาบัดนี้จะพูดอะไรก็คงสายไปเสียแล้ว…

ครั้งนี้ไม่ใช่แค่เขาที่ต้องตายอยู่ที่นี่ ยังทำให้สหายทั้งห้าของเขาต้องประสบเคราะห์ร้ายไปด้วย

“ผู้ทรงพลัง ข้าทำให้ท่านต้องผิดหวังแล้ว!”

เขาถอนหายใจหนักหน่วง สำนึกเสียใจยิ่ง

ผู้ทรงพลังประทานข้าวต้มรักษาอาการบาดเจ็บของเขา ซ้ำยังให้ลั่วสุ่ยได้ติดตามข้างกาย ช่วยให้เขาได้กลับมาแก้แค้นที่ภาคกลางอย่างไร้กังวล

ทว่าเขากลับทำได้ไม่ดี…

เขารู้สึกผิดต่อผู้ทรงพลังเหลือเกิน!