บทที่ 178 เวลาหลายแสนปี โลกที่คุ้นเคยอันตรธานไปหมดแล้ว!
ปราบปรามคุมตัวเข้าไปในบ่อสังสารวัฏ!
ข้างใต้ หลังจากจ้าวสังสารวัฏได้ยินคำกล่าวของนายตำหนัก ต่อให้แข็งแกร่งระดับเขายังใจสั่นอย่างอดไม่ได้
บ่อสังสารวัฏ
เป็นสถานที่ที่สิ่งมีชีวิตภายในแดนสังสารวัฏหวาดกลัวเป็นที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย!
เข้าไปในบ่อสังสารวัฏแล้ว ต้องทนทุกข์ทรมานทุกคืนวัน ไม่ว่ากายหยาบหรือวิญญาณล้วนหนีไม่พ้น อยากตายยังทำไม่ได้!
ต่อให้ถูกทรมานจนตาย บ่อสังสารวัฏก็สามารถคืนชีพขึ้นมาใหม่ แล้วทุกข์ทนทรมานต่อไป!
“ข้าน้อยรับบัญชา!”
จ้าวสังสารวัฏตอบเสียงนอบน้อม
นึกสลดใจแทนเจ้าคนที่ทำให้นายตำหนักบันดาลโทสะ
บังอาจท้าทายอำนาจของนายตำหนักถึงเพียงนี้เชียวหรือ?
เหอะ ๆ…จงใช้ชีวิตอย่างทุกข์ทรมานไปชั่วกัลปาวสานเถิด!
หลังจากนั้น เขาเดินทางออกจากตำหนักโบราณ ก้าวสู่เส้นทางสังสารวัฏที่เชื่อมต่อกับทุกอาณาจักร
เส้นทางสังสารวัฏเงียบสงบ ปราศจากสิ่งมีชีวิต
เขาไม่เหมือนกับทูตสังสารวัฏ และเจ้าสองตัวนั้นก่อนหน้าที่เร่งรีบเดินทางบนเส้นทางสังสารวัฏ เขาเคลื่อนที่อย่างแช่มช้า พินิจเส้นทางสังสารวัฏไปเรื่อย ดวงหน้าทอประกายระลึก
“สหายเก่าแก่เอ๋ย ครานั้น พวกเราก้าวสู่เส้นทางสังสารวัฏด้วยกัน หมายจะบุกทะลวงออกจากเส้นทางสังสารวัฏ ต่อสู้เพื่อให้ได้มาซึ่งโลกใหม่…”
เขารำพึงรำพัน สีหน้าระลึกฉายชัดยิ่งขึ้น
“อนิจจา เรื่องทั้งหมดกลับเป็นเพียงคำลวง…”
หลายแสนปีมานี้ ใบหน้าของเขาไม่เคยมีสีหน้าอื่นปรากฏ เวลานี้ ความอ้างว้างอาดูรบนใบหน้าของเขาประดุจผู้เฒ่าที่ตัวเต็มไปด้วยบาดแผล เดียวดายเอกา
“ไม่รู้ว่าสหายทั้งหลายอยู่ดีกันในอาณาจักรนั้นหรือไม่”
เสียงของเขาเริ่มแหบแห้งขณะเอ่ยเสียงเบา
ทะลวงเส้นทางสังสารวัฏสำเร็จ จะได้รับอายุขัยเพิ่มอีกชาติ…
เรื่องนี้เป็นคำโกหกที่ใหญ่โตที่สุดในโลกนี้
อายุขัยอีกชาติอันใดกัน มีแต่ต้องเป็นหมากบนกระดานของผู้อื่น…
เส้นทางสังสารวัฏเชื่อมต่อกับอาณาจักรนิรนามแห่งหนึ่ง
เป็นอาณาจักรเช่นไร?
แม้ว่าเขาได้ดำรงตำแหน่งจ้าวสังสารวัฏ มีรากฐานในแดนสังสารวัฏบ้างแล้ว ก็ยังมิอาจทราบได้
ที่นั่นลึกลับเกินไป ราวกับการก่อตั้งแดนสังสารวัฏแห่งนี้ก็เพื่ออาณาจักรนิรนามแห่งนั้น…
เหล่าสหายเก่าแก่ที่เคยบุกทะลวงเส้นทางสังสารวัฏมากับเขาถูกส่งไปยังอาณาจักรนิรนามแห่งนั้นทั้งหมด…
“ข้าขี้ขลาด ไม่กล้าไปจึงได้แต่อยู่ที่นี่…”
นึกถึงครานั้น ตัวเขาเปี่ยมไปด้วยความผวาที่มีต่ออาณาจักรนิรนามแห่งนั้น เขามิได้เดินทางไปพร้อมกับเหล่าสหายเก่าแก่ของเขา แต่อยู่ต่อในแดนสังสารวัฏ
เขายังจำได้ ครานั้นแดนสังสารวัฏมอบทางเลือกให้เขาสองทาง
หนึ่งคือเข้าไปในอาณาจักรนิรนามแห่งนั้น
สองคืออยู่ในแดนสังสารวัฏ รับใช้แดนสังสารวัฏไปตลอดชีวิต
ภายในอาณาจักรนิรนามมีสิ่งใดรออยู่?
แดนสังสารวัฏมิได้บอก
กล่าวแต่เพียงหากรบราฆ่าฟันจนหลุดออกจากอาณาจักรนิรนามแห่งนั้นได้จักได้รับอิสรภาพ และได้ในสิ่งที่ตนปรารถนา
เขาไม่กล้าและไม่มีความมั่นใจพอ เพราะครานั้นแดนสังสารวัฏเคยกล่าวว่า ในช่วงเวลาที่ผ่านมาอันแสนยาวนาน สิ่งมีชีวิตที่เข้าไปแล้วไม่เคยได้ออกมา
เขาจึงมิกล้าเข้าไปต่อสู้ภายในนั้น…
เขาเลือกอยู่ต่อ สูญเสียอิสรภาพของตน กลายเป็นสมาชิกคนหนึ่งของแดนสังสารวัฏ ต้องทำตามคำสั่งของแดนสังสารวัฏไปตราบชั่วชีวิต
“ผู้ฝึกตนบำเพ็ญไปเพื่อสิ่งใด เพื่อการเป็นอมตะมิใช่หรือ เป็นอมตะ มีชีวิตเป็นนิรันดร์ได้หรือ? ข้าได้มาแล้ว มีชีวิตมานับหลายแสนปี แต่ข้าสูญเสียอะไรไปมาก…”
เขาเศร้าหมองลง อมตะเยี่ยงนี้ ราคาที่ต้องจ่ายสูงเหลือเกิน
สูญเสียอิสรภาพ สูญเสียตัวเอง ราวกับซากศพเดินได้ แดนสังสารวัฏสั่งให้เขาทำสิ่งใด เขาจักทำสิ่งนั้น…
“หากให้โอกาสข้าอีกครั้ง ข้าอยากไปเข้าไปต่อสู้ร่วมกับเหล่าสหายเก่าแก่ในอาณาจักรนั้นสักครา!”
เขาแหงนมองฟ้าถอนหายใจ ดวงตาชราคู่นั้นมีน้ำตารินไหล ปรารถนาอยากได้โอกาสให้เริ่มใหม่อีกครั้งเหลือเกิน
ทว่าสิ่งเหล่านี้…เขาทำได้เพียงคิด
เขาก้าวเดินเชื่องช้าบนเส้นทางสังสารวัฏ รำลึกถึงความทรงจำต่าง ๆ ที่สถิตอยู่ในใจเขามานานนับแสนปี
ท้ายที่สุด เขาเดินออกจากเส้นทางสังสารวัฏ มาถึงอาณาจักรชั้นต่ำที่เชื่อมต่อกับเส้นทางสังสารวัฏนี้
“ข้า…กลับมาอีกแล้ว!”
เขามองภาพทิวทัศน์ตระการตา สิ่งมีชีวิตต่าง ๆ ที่กระปรี้กระเปร่า ตัวเขาประหนึ่งชายพเนจรที่จากบ้านไปเมื่อครั้งยังเยาว์วัย กลับมาอีกครั้งพลันแก่ชราลงแล้ว ความรู้สึกผสมปนเปกันอยู่ในใจไม่รู้จบ…
เขาใช้ชีวิตในอาณาจักรชั้นต่ำแห่งนี้มาทั้งชีวิต สุดท้าย ก็ก้าวสู่เส้นทางสังสารวัฏจากอาณาจักรชั้นต่ำแห่งนี้…
“กลับมาแล้ว ข้าขอไปเยี่ยมชมเสียหน่อย…”
เขามิได้รีบร้อนไปจับผู้บรรลุสังสารวัฏ และมิได้รีบร้อนไปจับผู้ที่ท้าทายแดนสังสารวัฏ
อุตส่าห์กลับมาทั้งที เขาขอเฝ้ามองอาณาจักรแห่งนี้สักพัก…
หลายแสนปีเชียวนะ…มิหนำซ้ำนี่อาจเป็นครั้งสุดท้ายที่เขาได้กลับมา จากนี้ไปคงเป็นการยากที่เขาจะกลับมาอีก
เขาทอดน่องอยู่บนหมู่เมฆ ราวกับตัวเขามิได้ดำรงอยู่ในปฐพีผืนนี้ ปักษายักษ์ที่บินผ่านตัวเขาก็สัมผัสไม่ถึงการมีอยู่ของเขา
เวลาหลายแสนปี ภูผานทีเปลี่ยนแปลงไปหมดแล้ว โลกที่เขาเคยคุ้นอันตรธานหายลับ
เขาข้ามแคว้นไปแคว้นแล้วแคว้นเล่า ข้ามเมืองไปเมืองแล้วเมืองเล่า ก้าวผ่านนิกายใหญ่ ๆ ตระกูลใหญ่ ๆ ไร้ซึ่งสิ่งมีชีวิตใดสัมผัสถึงการมีอยู่ของเขาได้
“หวนนึกถึงครานั้นข้าได้อยู่ในฐานะมหาจักรพรรดิแล้ว ใต้หล้านี้มิมีผู้ใดทัดเทียม แต่ยังไม่กล้าเข้าไปใน แดนต้องห้ามทั้งเก้า…”
เขาพึมพำกับตัวเอง “เรื่องนี้ถือเป็นหนึ่งในเรื่องที่ข้านึกเสียดาย…”
ในยุคสมัยของเขา มีแดนต้องห้ามทั้งเก้าอยู่ในโลกนี้ ที่นั่นเป็นเขตหวงห้าม ไม่มีสิ่งมีชีวิตใดหาญกล้าบุกเข้าไป หากเข้าไปแล้วเท่ากับต้องตาย
“ไม่รู้ว่าเขตหวงห้ามเหล่านั้นยังมีอยู่หรือไม่”
ผ่านไปหลายแสนปี เขาก็ไม่แน่ใจว่าแดนต้องห้ามเหล่านั้นยังมีอยู่หรือไม่
“ยังอยู่หรือนี่!”
เขาแผ่กระแสจิตออกไป สัมผัสถึงลมปราณของเขตหวงห้ามทั้งเก้า
“ขอเข้าไปดูหน่อยว่ามีสิ่งใดอยู่ภายใน ถือว่าชดเชยในความสำนึกเสียใจในอดีต…”
ตั้งจิตเพียงครั้งเดียว เขาก็มาอยู่ในแดนต้องห้ามแห่งหนึ่ง
ผ่านไปแล้วหลายแสนปี ขอบเขตของเขายังไม่เปลี่ยนแปลง อยู่ที่ขอบเขตมหาจักรพรรดิคงเดิม
แดนสังสารวัฏเป็นสถานที่ที่มีความพิเศษอย่างยิ่ง ยากต่อการฝึกฝน มีเพียงยอดฝีมือระดับนายตำหนักเท่านั้นถึงบำเพ็ญตนในแดนสังสารวัฏได้
ทว่าถึงแม้ขอบเขตของเขาจะไม่เปลี่ยนแปลง แต่เขาคือจ้าวสังสารวัฏ มีตำแหน่งสูงในแดนสังสารวัฏ ได้รับพลังสังสารวัฏมหาศาล
ด้วยพลังสังสารวัฏนี้ เขามั่นใจว่าสามารถบุกเข้าไปในแดนต้องห้ามทั้งเก้าได้โดยไม่เป็นอันตราย
“เชิญเข้ามา!”
สิ่งที่เหนือความคาดหมายของเขาคือ ด้านในนั้นมีเสียงส่งออกมาเชิญเขาเข้าไป
นี่เป็นภาษาที่โบราณคร่ำครึมาก ไม่รู้ว่าจากยุคสมัยใด เขาไม่เคยได้ยินมาก่อน
ทว่าเขาสามารถฟังความหมายของประโยคนี้ออก
เมื่อผู้ฝึกตนบำเพ็ญถึงระดับสูงแล้ว ต่อให้เป็นภาษาที่ไม่เคยได้ยิน ก็สามารถฟังความหมายของมันออก
หากระดับสูงส่งถึงขั้นนั้นแล้ว มิใช่เพียงการเข้าใจความหมายผ่านถ้อยคำภาษา หนึ่งจิตปรุโปร่ง รู้แจ้งในทุกสิ่ง
จากนั้น ถนนขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นมาในแดนต้องห้าม ต้อนรับการเข้าไปของเขา
เขาเดินเข้าไป
หลายวันต่อมา เขาก็เดินออกจากแดนต้องห้าม
“ที่นี่เป็นเพียงอาณาจักรชั้นต่ำจริงหรือ?”
ตั้งแต่ออกจากแดนต้องห้าม เขาสะท้อนใจอย่างยิ่งยวด เขามิได้รู้จักอาณาจักรที่เขาอยู่มาทั้งชีวิตขนาดนั้นเลย…
ภายในแดนต้องห้ามน่ากลัวสยดสยอง ต่อให้เขามีพลังสังสารวัฏอันกล้าแกร่ง ก็มิอาจต่อกรได้เลย
แดนต้องห้ามเชื้อเชิญให้เขาเข้าไป แท้จริงแล้วเป็นการให้เกียรติแดนสังสารวัฏซึ่งอยู่เบื้องหลังเขา…
ส่วนภายในแดนต้องห้ามมีสิ่งใดบ้าง เขาไม่รู้ เขาไม่เคยได้เดินเข้าไปในส่วนลึกของแดนต้องห้ามจริ งๆ
“ดูเหมือนว่าน้ำในอาณาจักรแห่งนี้ลึกมากทีเดียว…”
เขาพึมพำเสียงเบากับตัวเอง
ลำพังแดนต้องห้ามน่าประหวั่นพรั่นพรึงเยี่ยงนี้ ก็บ่งบอกว่าอาณาจักรแห่งนี้ไม่ธรรมดาอย่างที่คิด ไม่มีทางเป็นเพียงอาณาจักรต่ำต้อย!
