บทที่ 96
ซูเหมยเปิดเผยระดับ
“พรึ่บ” อาวุธของหลินเว่ยนั้นทำให้ทุกคนตื่นตระหนกมาก จนลืมเรื่องซุยชวนจุนไปชั่วขณะ จนกระทั่งเสียงกระอักเลือดดังขึ้น ทุกคนจึงจำได้ว่ามีซุยชวนจุนที่น่าสังเวชอยู่ที่นั่น
อาวุธวิญญาณของหลินเว่ยได้โจมตีซุยชวนจุนอย่างรุนแรง แม้ว่าเขาสามารถสร้างเกราะพลังปราณห่อหุ้มร่างกายแม้เพียงเล็กน้อย แต่ก็ยังทำให้ซุยชวนจุนรอดชีวิตมาได้ อย่างไรก็ตามอาการบาดเจ็บนั้นสาหัสเกินไป และทั่วร่างของซุยชวนจุนอ่อนแอลงอย่างเห็นได้ชัด ความแข็งแกร่งของเขาหายไปสามส่วน
เดิมทีเขาคิดว่าหลินเว่ยนั้นยังเด็ก และไม่สามารถมีประสบการณ์การต่อสู้ได้เทียบท่ากับเขา เขาต้องการใช้ประโยชน์จากการสังหารหลินเว่ย แต่ว่าเขานั้นบังเอิญไปเตะแผ่นเหล็ก และทำให้ตนเองต้องบาดเจ็บสาหัส
ในความเป็นจริง เขาแอบเสียใจอย่างลับ ๆ ที่ตัดสินใจผิด เนื่องจากอุปลักษณ์ภายนอกของหลินเว่ยนั้นหลอกลวงสายตาของเขา
“ไม่ว่าแกจะเป็นใคร แต่ข้าไม่ยอมให้เจ้ารอดไปได้อย่างแน่นอน แทนที่เจ้าจะเดินเที่ยวเตร่ ๆ อยู่ที่อื่น แต่เจ้ากลับเข้ามาวุ่นวายในเรื่องนี้ ทำได้เพียงแค่โทษตนเองเท่านั้นที่ไม่คิดให้ถี่ถ้วน” หลินคุนที่มีความกังวลใจ อารมณ์ของเขานั้นเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว
เขามองหลินเว่ยอย่างละโมบ เขาต้องการอาวุธวิญญาณที่หลินเว่ยครอบครองอยู่ จึงมุ่งที่จะสังหารหลินเว่ยเพื่อแย่งชิงกระเป๋ามิติของหลินเว่ยมาซะ
“หืม! เจ้าต้องการอาวุธวิญญาณของข้าหรือ เจ้ามันไร้ยางอายเกินไปแล้ว! ปล้นชิงข้าอย่างตรงไปตรงมา” เมื่อได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย หลินเว่ยก็แสร้งทำเป็นหวาดกลัว และพูดด้วยความตื่นตระหนก
หลังจากนั้น หลินเว่ยก็วิ่งเข้าไปที่ด้านหลังของซูเหมย และใบหน้าของซูเหมยในตอนนี้ ปรากฏร่องรอยของสีแดงและร่างกายของเธอดูแข็งกระด้างเล็กน้อย
ปรากฏว่าหลินเว่ยวิ่งตามหลังซูเหมย เขากอดซูเหมยราวกับต้องการจะหลบหลินคุนที่จะมาแย่งอาวุธวิญญาณของเขา โดยใช้ซูเหมยเป็นโล่กำบัง ร่างของคนทั้งสองเกาะกันแน่น และหลินเว่ยไม่ยอมให้สะบัดหลุดไป
“พี่สาวซู ชายคนนี้ ตั้งใจจะปล้นอาวุธวิญญาณของข้า! พี่สาวซูคนสวย โปรดช่วยปกป้องข้าที มีเพียงท่านเท่านั้นที่ช่วยข้าได้” หลินเว่ยพูดเสียงดังมาก ราวกับกลัวว่าคนอื่นจะไม่ได้ยิน หลังจากนั้นเขาก็ทำการยั่วยุหลินคุน
“ไอ้เด็กตัวแสบ!” หลินคุนเห็นการกระทำของหลินเว่ย ก็โกรธทันทีกัดฟันสบถออกมา
“อันธพาล..อย่า….ปล่อยข้าไปเถอะ” ในเวลานี้ในที่สุด ซูเหมยก็ได้สติ หลังจากต่อสู้กับจิตใต้สำนึกไม่กี่ครั้ง นางก็พบว่าหลินเว่ยกอดนางไว้แน่น เธอรู้สึกเพียงว่าการหายใจของนางกระชั้นขึ้น ตามการเคลื่อนไหวของตนเอง
“พวกเจ้าทั้งสองคนกล้าดีอย่างไรมาพลอดรักต่อหน้าข้า น่ารังเกียจ” เมื่อเห็นท่าทางของซูเหมย หลินคุนก็โมโหทันที เพราะภายในใจคิดว่าซูเหมยคือคนของตนเอง แต่เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายนั้นเหมือนจะชื่นชอบที่หลินเว่ยทำแบบนั้น
ทันใดนั้นในใจก็เกิดรู้สึกหึงหวง และดวงตาของเขาก็โกรธจัด
“ด้วยความโกรธของหลินคุน เขาเผยพลังแรงกดดันออกมา แผ่กระจายไปทั่วบริเวณ เย่ชิงเฟิงและคนอื่น ๆ รู้สึกได้ทันที ว่ามีภูเขาลูกใหญ่ทับอยู่บนร่างกายของเขา และทุกคนก็มีสีหน้าเปลี่ยนเป็นสีแดงแสดงถึงความยากลำบากอึดอัด
จนถึงเวลานี้ หลินเว่ยจึงยอมปล่อยซูเหมย และวิ่งหนีไปร้อยเมตร ก่อนที่จะจากไปเขายังคงอ้อยอิ่งไม่อยากจากไปไหน และยังพยายามจะลวนลามอีกฝ่าย
“ไอ้เด็กนรก!” เมื่อหลินเว่ยกอดซูเหมยอย่างกะทันหัน หลินเว่ยรู้สึกว่าร่างกายของเขานั้นร้อนและทั้งตัวก็นุ่ม หลังจากนั้นไม่นาน มีคำพูดสองคำเปล่งออกมาจากปากของซูเหมย นางกัดฟันและมองไปที่หลินเว่ย เต็มไปด้วยไอสังหาร
ในเวลานี้ หลินคุนได้เห็นการกระทำของหลินเว่ย และเขาก็เริ่มด่าทอ สาปแช่งซูเหมย: “นังแพศยา ข้าจะสังหารเจ้าทิ้งซะ”
“เจ้าแส่หาเรื่องตาย!” ดวงตาของซูเหมยเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ เมื่อได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย ตั้งแต่เล็กจนเติบใหญ่ นางไม่เคยถูกผู้ใดด่าทอแบบนี้มาก่อน ความโกรธของนางในตอนแรกที่พุ่งไปที่หลินเว่ย ในตอนนี้กลับพุ่งเป้าไปที่หลินคุนทันที
“บูม
แรงกดดันมหาศาลก็พลันระเบิดออกจากร่างของนาง ซึ่งเทียบเท่ากับหลินคุน เย่ชิงเฟิงและคนอื่น ๆ รอบ ๆ ตัวนางแทบจะคุกเข่า และถอยออกหนีออกไปทีละคน หลังจากถอยห่างออกไป 100 เมตรพวกเขาก็หยุดลง เหลือเพียงหลินคุนและซูเหมย
“ผู้นำซู ข้าไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่า ความสำเร็จของนางจะเทียบเท่ากับหลินคุน” เย่ชิงเฟิงมองไปที่ด้านหน้าด้วยความไม่อยากจะเชื่อ และพึมพำกับตัวเอง
“ข้าไม่คาดคิดมาก่อนว่า ซูเหมยจะเป็นราชาแห่งการต่อสู้ ตอนนี้ระดับของนางก้าวหน้าไปเท่าใดแล้ว! เป็นเวลาสิบปีแล้ว ที่เราแทบไม่สังเกตเห็นด้วยซ้ำ” ไป๋หลงยืนอยู่ข้าง ๆ หลินเว่ย และพูดอย่างขมขื่น
“หลานชายคนดี! เจ้ายืนหยัดทำการใหญ่เพื่อบางสิ่งบางอย่าง ข้าขอชื่นชม! ลุงนั้นไม่สามารถช่วยเหลือเจ้าได้ในครั้งนี้ เย่ชิงเฟิงและคนอื่น ๆ รู้สึกโล่งใจ เมื่อพวกเขารู้ว่าซูเหมยเป็นราชาแห่งการต่อสู้ พวกเขารู้สึกดีใจที่พวกเขาไม่ได้ทำให้ซูเหมยขุ่นเคืองมาก่อนหน้านี้เมื่อพวกเขามองเห็นหลินเว่ย พวกเขาก็รู้สึกถึงความหวาดกลัวในใจ จากนั้นพวกเขาก็เดินไปหาหลินเว่ย และตบไหล่ให้กำลังใจหลินเว่ย และชื่นชมที่เขาสามารถใช้ประโยชน์จากซูเหมย หากว่าเรื่องราวทั้งหมดจบลง หลินเว่ยคงจะต้องตกที่นั่งลำบาก
แม้แต่ไป๋หลงและเถาจุนก็มองหลินเว่ยด้วยความสงสาร โดยเฉพาะเถาจุนที่กลัวว่าหลินเว่ยจะถูกซูเหมยผู้เกรี้ยวกราดสังหาร และเขาจะสิ้นชีพตามด้วย
“แค่ก ๆ!” เมื่อได้ยินคำพูดของเย่ชิงเฟิง และสายตาของไป๋หลงและคนอื่น ๆ หลินเว่ยก็ถูจมูกของเขาอย่างเชื่องช้า ดวงตาของเขาดูหวาดหวั่น อันที่จริงเขานั้นเป็นกังวลเล็กน้อย ท้ายที่สุดแล้ว หญิงสาวที่โกรธจัดก็ไร้ซึ่งเหตุผล
“ข้าไม่ได้คาดหวังว่า เจ้าจะเป็นราชาแห่งการต่อสู้ ” เมื่อรับรู้ได้ว่าระดับพลังของซูเหมยเป็นเพียงระดับหนึ่ง หลินคุนก็ลดความกังวลในใจลงไป เพราะการฝึกฝนของเขานั้นสูงกว่าระดับอื่น ๆ ถึงระดับสาม จากนั้นเขาก็พูดด้วยใบหน้าที่ภาคภูมิใจ
มองไปที่ดวงตาของซูเหมยมากขึ้นเรื่อย ๆ ดวงตาเลื่อนไปมาด้วยความร้อนแรง
“อย่าแม้แต่จะคิด…รอให้เจ้าเอาชนะข้าได้ก่อนเถอะ” ซูเหมยมองด้วยรอยยิ้มและกล่าวอย่างแผ่วเบา แต่แววตาของนาง กลับเย็นชามากราวกับสังหารหลินคุนทางสายตาและ เย้ยหยัน
หลินคุนไม่ได้พูดอะไร แต่เขาหยิบเอาอาวุธออกมาจากกระเป๋ามิติอย่างรวดเร็ว และดาบยาวก็ปรากฏในมือของเขา
ในการระหว่างที่หลินคุนหยิบอาวุธ ซูเหมยก็คว้ามีดสั้นออกมาทั้งสองเล่ม ถืออยู่ในมือของนาง
ดวงตาของหลินเว่ยเปล่งประกาย เมื่อเขาเห็นอาวุธของทั้งสองคน ดาบยาวของหลินคุนและดาบสั้นสองเล่ม
ของซูเหมยเป็นอาวุธวิญญาณระดับสูง และชุดเกราะของพวกเขาก็เป็นอาวุธวิญญาณเช่นกัน
“ย่าห์!” หลินคุนเป็นผู้นำในการรุกเข้าโจมตี และโบกดาบยาวของเขาเดินเข้าหาซูเหมย พลังดาบที่มากกว่าหนึ่งโหล พุ่งไปที่ซูเหมยอย่างรวดเร็ว
“ฮึบ!” แม้ว่าซูเหมยจะไม่เคยต่อสู้หรือได้ยินข่าวคราวเรื่องของหลินคุน แต่นางก็ยังคงโจมตีอีกฝ่ายอย่างจริงจัง สามารถเห็นเพียงร่างของนางที่เคลื่อนไหวชั่วพริบตาเกิดขึ้นเป็นภาพลวงตา
ด้วยร่างกายที่ยืดหยุ่นของนาง จึงทำการเคลื่อนไหวเพื่อหลีกเลี่ยงการโจมตีของอีกฝ่าย
