บทที่ 84
ที่คาดศีรษะ
นอกจากอาวุธที่ใช้งานได้มากกว่าสองร้อยชิ้นแล้ว ยังมีบางส่วนที่เสียหายและไม่สามารถใช้งานได้ แต่หลินเว่ยนั้นรู้สึกเสียดายจึงได้เก็บพวกมันกลับมา
ท้ายที่สุดอาวุธทั้งหมดเป็นอาวุธดั้งเดิม และวัสดุที่ใช้ก็เป็นวัสดุชั้นยอด การนำเอากลับไปขายก็สร้างรายได้เช่นเดียวกันกัน
จำนวนอาวุธที่หลินเว่ยพบนั้น มีมากกว่าสองร้อยชิ้นเป็นอาวุธพื้นฐาน ชุดเกราะ และเสื้อผ้า มากกว่า 10 ชิ้น อย่างไรก็ตาม พวกมันไม่ได้จัดอยู่ในระดับระดับสูง แต่หลินเว่ยพบว่ามีอยู่หนึ่งชิ้นที่มีระดับสูง เขาไม่รู้ว่าขนของสัตว์อสูรชนิดใด ที่ถูกนำมาทำเป็นอาวุธระดับกลางและชุดเกราะที่ใช้ในสงครามแบบใด
หลินเว่ยจัดแจงถอดชุดเกราะนี้ออกจากร่างของศพ เจ้าของชุดนี้เป็นขุนศึกขั้นห้า ราชาสัตว์อสูรวานรผู้น่าหวาดกลัวทุบหัวของเขาด้วยการตบลงไปทีเดียว ดังนั้นเสื้อผ้าหรือเกราะต่าง ๆ ยังคงอยู่ในสภาพดี
นี่คือชุดออกรบที่มีคุณสมบัติธาตุไฟ การป้องกันของมันนั้นดูธรรมดา ๆ และแทบจะไม่สามารถต้านทานการโจมตีของนักรบขั้นสี่ได้ บางทีมันอาจจะทำจากขนของสัตว์อสูรที่มีคุณสมบัติธาตุไฟบางตน นอกจากนี้ยังทนทานต่อเปลวไฟได้
หลินเว่ยเพียงแค่ทำความสะอาดและสวมมันไว้ แม้ว่าเขาจะมีเกราะวิญญาณที่สวมเอาไว้ติดตัว แต่เขาก็ไม่สามารถสวมมันไปไหนมาไหนได้ตลอดเวลา ยิ่งไปกว่านั้น เขาไม่จำเป็นต้องถอดเกราะวิญญาณออกเพื่อสวมใส่ชุดนี้เข้าไป สามารถสวมมันไว้ชั้นในได้เป็นเกราะอีกชั้น เมื่อทำการต่อสู้ หลินเว่ยก็จะมีเกราะป้องกันสองชั้น
หลังจากสวมเครื่องแบบเรียบร้อยแล้ว หลินเว่ยก็หยิบโล่ที่มีขนาดใหญ่กว่าตัวเองออกมาด้วย นอกจากนี้มันทำมาจากวัสดุจากสัตว์อสูรและเพิ่มแร่บางอย่าง ช่วยให้มันหนาสิบเซนติเมตร พื้นผิวเรียบ และเป็นสีเหลืองราวกับดินเหนียว
ความแข็งแกร่งของมันอยู่ในระดับชั้นยอด
การป้องกันของโล่นั้นแข็งแกร่งมาก นอกจากจะไม่มีผลข้างเคียงใด ๆ แม้ว่าจะถูกโจมตีหลายครั้งติดต่อกัน ก็ไม่สะทกสะท้าน สามารถต้านทานการโจมตีของขุนพลขั้นหกอย่างไม่มีปัญหา
หลังจากหยิบอาวุธทั้งสองออกมา หลินเว่ยก็นำพวกมันแยกเก็บไว้ ยกเว้นอาวุธวิญญาณ เพราะเขามีอาวุธและชุดเกราะที่ดีกว่า
อาวุธวิญญาณระดับต่ำนี้เป็นผ้าคาดศีรษะมีสีขาว และเส้นสีดำพาดลายสองสามเส้น มันทำมาจากหนังสัตว์ที่ไม่รู้จัก ตรงกลางของแถบคาดศีรษะ มีอัญมณีสีเขียวเข้มฝังอยู่นี่เป็นเครื่องประดับที่หาได้ยาก
ถ้าไม่ใช่เพราะหลินเว่ยรู้สึกว่ามีความผันผวนเล็กน้อยของพลังลมปราณบนผ้าคาดศีรษะนี้ หลินเว่ยคิดว่ามันเป็นเพียงเครื่องประดับธรรมดา ๆ หลังจากที่เขาตรวจสอบร่องรอยของพลังปราณ มีกระแสข้อมูลไหลเข้ามาในจิตใจของเขา
เป็นรายละเอียดของผ้าคาดศีรษะนั้น มาจากสัตว์อสูรที่มีพลังเหนืออาวุธวิญญาณชิ้นนี้ ที่ครอบครองมัน
ชื่อเรียกของผ้าคาดศีรษะนี้เรียกว่าบทสวดพฤกษชาติ มีทักษะแฝงสองข้อ และหนึ่งทักษะเพิ่มเติม
ทักษะแฝงอันดับแรก คือทำนองชำระจิต การสวมบทสวดพฤกษชาตินี้สามารถทำให้จิตใจให้ปลอดโปร่ง ในอีกทางหนึ่งคือลดโอกาสที่จะถูกวิญญาณสัตว์ร้ายเข้าสิง
ทักษะแฝงอันดับที่สองคือ ช่วยสร้างสมาธิ ฟื้นฟูพลังจิตของผู้สวมใส่เป็นเวลานาน และเลื่อนขั้นระดับพลังจิตของผู้สวมใส่ อย่างไรก็ตามทักษะแฝงนี้ต้องใช้เวลามากและต้องใช้เวลาอย่างน้อย 10 ปี เพื่อให้หลินเว่ยสามารถพัฒนาพลังจิตของเขาได้
ทักษะเพิ่มเติมที่เหลือคือ ทักษะดั้งเดิมของตัวไม้ คือ แสงแห่งชีวิต ทักษะนี้ใช้ได้ผลทันที สามารถเร่งการรักษาบาดแผลและรักษาอาการบาดเจ็บภายในธรรมดา ๆ ได้
หลินเว่ยทดลองใช้มาระยะหนึ่งแล้ว และได้ข้อสรุปว่าพลังปราณของหลินเว่ยถูกใช้ไปเพียงหนึ่งส่วน เมื่อเขาใช้แสงสว่างแห่งชีวิต สิ่งนี้ทำให้หลินเว่ยพอใจมากสำหรับทักษะแฝง
หลินเว่ยจ้องมองเสี่ยวไป๋อยู่พักหนึ่ง หลังจากเห็นขนของเสี่ยวไป๋ลุกชัน แล้วหลินเว่ยก็ลอบมองเสี่ยวไป๋ ด้วยความระมัดระวัง เขาก็ไม่รู้ว่าผลของการรักษานั้นเป็นอย่างไร
หลังจากเสร็จสิ้นเขามองไปที่เนินเขาของสมบัติที่หายไปครึ่งหนึ่ง หลินเว่ยยังคงตั้งหน้าตั้งตานับสิ่งของต่อไป สิ่งที่เขาตรวจสอบต่อไปคือยาเม็ด
มีขวดหยกมากกว่าหนึ่งพันใบ ส่วนใหญ่เป็นยารักษาหรือยาฟื้นฟูระดับสาม ส่วนที่เหลืออีกครึ่งใช้ในการเลื่อนระดับ ส่วนใหญ่เป็นยาระดับสาม และมีเพียงไม่กี่ขวดที่เป็นระดับสี่ ภายในขวดกระเบื้องเคลือบมียาไม่มากนัก ที่เป็นยาระดับสี่
โดยเฉพาะอย่างยิ่งยาระดับสี่ที่ใช้ในการเลื่อนระดับ
หลินเว่ยเทขวดเหล่านั้นออกมาจัดระเบียบใหม่ หลินเว่ยบรรจุยาระดับสามมากกว่า 400 ขวดลงในกระเป๋ามิติโดยตรง ส่วนที่เหลืออีกหนึ่งร้อยขวด หรือมากกว่านั้นของยาเม็ดระดับสี่ ซึ่งใช้ในการเลื่อนระดับ ถูกเสี่ยวไป๋แย่งไปอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
และส่วนที่เหลือจะถูกนำไปใช้ในการเลื่อนระดับของเขา
หลินเว่ยแทบไม่ได้ดูวัสดุของสัตว์อสูรอย่างละเอียด วัสดุเหล่านี้มาจากสัตว์อสูรขั้นสี่ ซึ่งไม่ได้มีประโยชน์สำหรับเขามากนักแต่สามารถนำไปขายได้เท่านั้น
นอกจากวัสดุของสัตว์อสูร แล้วยังมีวัสดุอื่น ๆ เหลืออยู่ ซึ่งเขาสามารถใช้งานได้ในอนาคต โดยเฉพาะอย่างยิ่งวัสดุบางอย่าง ที่ใช้ในการหลอมอาวุธวิญญาณ ถูกรวบรวมอยู่ในมือของหลินเว่ยเพียงผู้เดียว
“เจ้าจะทำอะไรกับวัสดุเหล่านี้ เอามันไปขายหรือ?” เสี่ยวไป๋มองไปที่กล่องไม้ ที่หลินเว่ยเปิดทิ้งไว้ที่พื้น มีสมุนไพรและผลไม้ล้ำค่าบางอย่างอยู่ในนั้น มุมปากของเสี่ยวไป๋มีน้ำลายไหลช้า ๆ
“แน่นอนว่า ยาล้ำค่าเหล่านี้ไม่มีขายที่ใด ข้าเป็นผู้ปรุงยา….ย่อมมีโอกาสที่จะใช้มันในอนาคต” เมื่อเห็นท่าทางของเสี่ยวไป๋ หลินเว่ยก็รีบปิดกล่องและเก็บลงไปอย่างรวดเร็ว
“เจ้าเป็นนักปรุงยาหรือ?เหตุใดจึงไม่น่าเชื่อถือ?” เมื่อได้ยินหลินเว่ยพูดว่าเขาเป็นผู้ปรุงยา ปฏิกิริยาแรกของเสี่ยวไป๋คือไม่เชื่อ และถามด้วยความไม่เชื่อถือ
“น่าจะเป็นผู้ปรุงยาขั้นสอง! ข้าเคยกลั่นยาจูหยวนขั้นสองมาก่อนหน้า และอัตราสำเร็จมากกว่าครึ่งหนึ่ง” หลินเว่ยขมวดคิ้ว หลังจากคิดเรื่องนี้สักพักเขาก็พูดขึ้นมา
“เป็นแค่นักปรุงยาขั้นสองหรือ ? ก็จริง…ในวัยของเจ้า ขั้นสองก็ถือว่าไม่เลว” เสี่ยวไป๋พยักหน้าและเชื่อถือคำพูดของ หลินเว่ย
หลังจากทำความสะอาดยาอายุวัฒนะแล้ว หลินเว่ยก็ทิ้งเสื้อผ้า หม้อ กระทะและอื่น ๆ ไว้ที่มุมถ้ำ เนื่องจากเขาจะไม่ใช้มันอีกต่อไป
สุดท้ายสิ่งที่เขาต้องตรวจสอบเหลือเพียงคัมภีร์ศิลปะการต่อสู้มากกว่าสิบเล่ม ที่เหลืออยู่ตรงหน้าเขา กล่องหยกจำนวนสองกล่อง กล่องหนึ่งมีขนาดเท่ากับฝ่ามือทั้งสองของหลินเว่ย ในขณะที่อีกกล่องมีความยาวความกว้างและความสูงมากกว่าสามฟุต
อย่างไรก็ตาม หลินเว่ยไม่ได้เปิดกล่องออกมา เขาตรวจสอบคัมภีร์ลับก่อน อย่างไรก็ตามเขารู้ว่าเขาไม่สามารถรับทักษะใด ๆ จากคนเหล่านี้ได้ อย่างไรก็ตามเขามองผ่านพวกมันด้วยความหวังอันริบหรี่ เขาพบว่ามันเป็นคัมภีร์ลับระดับเหลือง
ยกเว้นทักษะการชกมวยระดับล่างของซวนเจี๋ย สิ่งอื่น ๆ ล้วนไม่เหมาะกับเขา ซึ่งปกติแล้วหลินเว่ยนั้นจะไม่สนใจมันและโยนทิ้งไป แต่เขากลับเก็บมันไว้ในกระเป๋ามิติ เนื่องจากนึกว่าสิ่งนี้มีประโยชน์ต่อเถาจุน
และทักษะการชกมวยของซวนเจี๋ยระดับต่ำนั้นดีสำหรับกองทหารรับจ้างโลกันตร์
