บทที่ 72
ต้นกำเนิดของเสี่ยวไป๋
อย่างไรก็ตาม เนื่องจากเขาได้สมบัติดี ๆ มาจากชั้นสาม เขาจึงล้มเลิกความคิด สำหรับทักษะระดับต่ำของซวนเจี๋ย เขาเตรียมทุกอย่างไว้สำหรับเถาจุน เย่ชิงเฟิงไม่รู้ถึงเรื่องนี้ และ หลินเว่ยก็จะไม่พูดออกไป
หลังจากเดินออกจากหอสมบัติหลิงอู่ หลินเว่ยก็ขอตัวกลับไปที่ห้อง เย่ชิงเฟิงก็กลับไปเตรียมตัวและเตรียมพร้อมสำหรับการเลื่อนขั้น ท้ายที่สุดประโยชน์ของการเลื่อนขั้นเป็นขุนศึกนั้นก็สำคัญต่อตระกูลเย่
ภายในห้อง หลินเว่ยนั่งสมาธิบนเตียงและหัวเราะอย่างมีความสุข เขาทิ้งยาไว้ระเกะระยะ หลินเว่ยมีความสุขมาก เพราะ อวาุธวิญญาณและชุดเกราะที่เขาได้รับจากชั้นสาม รวมทั้งคัมภีร์ลับของศิลปะการต่อสู้อันล้ำค่า นับประสาอะไรกับเงินทองที่ไม่สามารถหาซื้อมาได้
“เอามา!” เมื่อเห็นท่าทางของหลินเว่ยเสี่ยวไป๋ก็โมโห จากนั้นเขาก็ไปยืนอยู่ตรงหน้าหลินเว่ยเหยียดอุ้งเท้าและพูดกับหลินเว่ยว่าให้เขาส่งมอบสิ่งของออกมา
“อะไรกัน?” เมื่อเห็นการกระทำของเสี่ยวไป๋ หลินเว่ยไม่รู้ว่าอีกฝ่ายคิดอะไรอยู่ หลินเว่ยจึงมองเขาด้วยความงุนงง
“อย่าทำเป็นไขสือ! ข้ากำลังพูดถึงเม็ดยา เจ้าจะเก็บไว้ใช้คนเดียวเรอะ” ใบหน้าขาว ๆ ตัวเล็ก แสดงสีหน้าแห่งความดูถูกเหยียดหยาม
“นี่เป็นยาเม็ดขั้นสี่ เจ้าเป็นสัตว์อสูรขั้นห้า กินยาพวกนี้ไปก็ไร้ประโยชน์” หลินเว่ยแสร้งถามเสี่ยวไป๋
“แน่นอนว่ามันมีผล ใช้เพื่อฟื้นฟูพลัง ไม่ใช่เพื่อการเลื่อนระดับ” เสี่ยวไป๋กล่าวอย่างไม่พอใจ
“ฟื้นฟูการฝึกฝน? ไม่ใช่ว่าเจ้ามีความแข็งแกร่งขั้นห้าอยู่แล้วหรอกหรือ ฟื้นจากการพักใช้เวลาเพียงช่วงหนึ่ง เหตุใดต้องใช้ยาด้วยล่ะ” เมื่อได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย หลินเว่ยก็ตั้งใจจับผิดเสี่ยวไป๋ทันที จากนั้นเสี่ยวไป๋ก็เอ่ยขึ้นว่า
ใครบอกว่าความสำเร็จของข้าอยู่ที่ขั้นห้าเท่านั้น “เสี่ยวไป๋ตะคอกอย่างเย็นชา และพูดด้วยความรังเกียจ
“เกินขั้นห้า อย่างนั้นก็เป็นขั้นหกหรือไม่?” หลินเว่ยกล่าวด้วยความรังเกียจ เพื่อให้ได้ผลประโยชน์ เสี่ยวไป๋ถึงได้กุเรื่องนี้ขึ้นมา
“แน่นอนว่า ไม่ใช่ขั้นห้า ในตอนแรกข้าอยู่ในอาณาจักรที่สูงกว่านี้ แต่ถูกศัตรูลอบทำร้ายและบาดเจ็บสาหัส เช่นนั้นข้าคงไม่ต้องอยู่ในร่างนี้” เสี่ยวไป๋พูดมากขึ้นเรื่อย ๆ ตาแดงกัดฟันพูดไม่หยุด
“ตกลงเจ้านั้นอยู่ในระดับขั้นใดกันแน่ ที่ข้ารู้มาก็คือก็คือ ไม่ว่าจะเป็นสัตว์อสูรหรือมนุษย์ ต่างก็มีวิญญาณ อย่ากลั่นแกล้ง….อย่าคิดว่าข้านั้นหลอกง่ายไปหน่อยเลย” หลินเว่ยยักไหล่และมีร่องรอยของการเยาะเย้ย
ปรากฏบนใบหน้าของเขา สายตาเหยียดหยามในดวงตาของเขารุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ
“อ๊ะ! เจ้าแสดงท่าทางแบบนี้หมายความว่าอย่างไร ข้าเองก็มีศักดิ์ศรีเหมือนกัน ถ้าเจ้าไม่เชื่อสามารถตรวจสอบวิญญาณที่ข้าทิ้งไว้ในจิตใต้สำนึกได้
ถ้าข้าเป็นเพียงหนูศิลาที่ไม่มีพลังในการต่อสู้ คิดว่าข้าจะมีชีวิตอยู่ได้จนถึงทุกวันนี้หรือ จะมีหนูศิลาสักกี่ตัว? ”
เสี่ยวไป๋ถูกมองว่าเป็นการกุเรื่องจากหลินเว่ย และทำให้เขารู้สึกว่าศักดิ์ศรีของตนเองนั้นถูกเหยียบย่ำในทันที ดังนั้นเขาจึงขอให้หลินเว่ยตรวจสอบความจำของเขา หลินเว่ยนั้นไม่ได้ตรวจสอบความทรงจำของเสี่ยวไป๋
เหตุผลหนึ่งคือเขาไม่สนใจในความทรงจำของสัตว์อสูร อีกประการหนึ่งคือระดับขั้นพลังของเสี่ยวไป๋นั้นสูงกว่าเขา หากเขาต้องการตรวจสอบจิตวิญญาณจะได้รับความเสียหาย
เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายพูดเช่นนั้น ก็กระตุ้นความอยากรู้อยากเห็นของหลินเว่ยทันที ดังนั้นเขาจึงหลับตาลงและมุ่งพลังจิตของเขาก็จมลงไปในจิตใต้สำนึก จากนั้นเขาก็ตกอยู่ในเงามืดของจิตวิญญาณของเสี่ยวไป๋
นี่คือพื้นที่มายาหลากสีสันสดใส
เศษชิ้นความทรงจำล่องลอยอยู่ในอากาศ พวกมันคือชิ้นส่วนความทรงจำ เมื่อเขาทำสัญญากับเถาจุน ครั้งหนึ่งเขาเคยเห็นพวกมัน แต่ครั้งนั้นเป็นเพราะถูกห้ามด้วยกฎบางอย่าง ดังนั้นหลินเว่ยจึงไม่ได้
มองดูมันอย่างละเอียด ส่วนความทรงจำของเสี่ยวไป๋เป็นชิ้นส่วนที่สมบูรณ์มาก ราวกับกระจกสะท้อนภาพบางส่วน
หนูศิลาเป็นสัตว์อสูรที่พบมากที่สุดตั้งแต่เกิดจนโต เมื่อระดับขั้นพลังสูงขึ้น มันสามารถเอาชนะศัตรูได้นับไม่ถ้วน ในช่วงเขาที่สามารถเลื่อนขั้นได้ถึงขั้นที่สี่ เขาก็กลายเป็นราชาของหนูศิลาขาวนับหมื่น เมื่อเขาได้รับการเลื่อนขั้นเป็นขั้นที่ห้า
เขาก็เป็นราชาหนูศิลาที่มีกองกำลังใต้การบังคับบัญชาราวหนึ่งล้านตัว
วันหนึ่ง ไม่กี่เดือนที่ผ่านมามีรอยแตกขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นบนท้องฟ้าเหนือหุบเขาม่อเทียนหลิง จากนั้นเงานั้นก็ตกลงมาจากท้องฟ้าและตกลงมาตรงหน้า มันกลายเป็นสัตว์อสูรสีขาว มันเป็นหนูตัวเล็ก ๆ มันคล้ายกับ เสี่ยวไป๋มาก
แต่รูปลักษณ์ของมันดูสง่างามกว่ามาก มันเป็นเหมือนจักรพรรดิ หนูตัวเล็กพึมพำคำสองสามคำในปากของมันและกระโดดไปที่มันมา ไม่นานก่อนที่ภาพจะจบลง
ครู่ต่อมา หลินเว่ยออกจากจิตวิญญาณของเสี่ยวไป๋และล่าถอยไป ดวงตาของเขาลืมขึ้นและเขามองเข้าไปในดวงตาของเสี่ยวไป๋ด้วยความตกใจ
“อย่างไร เห็นชัดว่าข้าไม่ได้โกหก?” เสี่ยวไป๋เมื่อเห็น หลินเว่ยลืมตาขึ้น และพูดด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเย่อหยิ่ง
“สิ่งที่เจ้าแสดงให้ข้าเห็น น่าจะเป็นความทรงจำที่เจ้าของร่างเดิมที่ทิ้งไว้ ใช่หรือไม่?” หลินเว่ยขมวดคิ้วและถามเสี่ยวไป๋
“แน่นอนว่าความทรงจำของข้านั้น ไม่สามารถแสดงให้คนอื่นเห็นได้โดยง่าย แต่ข้าบอกเจ้าได้คำเดียวว่าข้าไม่ได้อาศัยอยู่ในโลกแห่งนี้ หนูตัวน้อยสีขาวเบ้ปากด้วยความภูมิใจ
“เจ้ามาจากอีกโลก ยังมีโลกอื่นนอกเหนือไปจากดินแดนกังหลันด้วยหรือ? หลินเว่ยมองไปที่เสี่ยวไป๋ด้วยความประหลาดใจและถามด้วยความสงสัย
“นั่นเป็นเรื่องธรรมดา แต่เจ้าไม่จำเป็นต้องรู้สิ่งเหล่านี้ ในขณะนี้ความแข็งแกร่งของเจ้ายังอ่อนแอเกินไป และรู้มากเกินไป มันไม่ดีสำหรับตัวเจ้าเอง ข้าจะบอกเอง….เมื่อถึงเวลา”
“ลืมไปเถอะ….เจ้ามีความแข็งแกร่งขั้นใดกันแน่…..รีบ ๆ บอกมาเถอะ” เมื่อรู้ว่ามันไม่มีประโยชน์ที่จะพูดมากกว่านี้ หลินเว่ยไม่ได้สนใจกับปัญหานี้ แต่หันไปถามเสี่ยวไป๋เกี่ยวกับความแข็งแกร่งของเขา
“ฮึ่ม! พลังความแข็งแกร่งของข้าน่ะเหรอ? มันแข็งแกร่งกว่าผู้ที่มีอำนาจมากที่สุดในโลกของเจ้าหลายหมื่นหลายพันเท่า เจ้าเองก็เห็นว่า แม้ว่าวิญญาณของข้าจะเสียหาย แต่ตอนนี้เขาอยู่ในร่างของสัตว์อสูรขั้นห้า พลังของข้านั้นไม่ธรรมดา?”
เมื่อได้ยินคำพูดของหลินเว่ย เสี่ยวไป๋ก็ฮัมเพลงสองครั้ง เลิกคิ้วและพูดอย่างหยิ่งผยอง
“โอ้
เมื่อเห็นการแสดงออกของเสี่ยวไป๋ หลินเว่ยก็เม้มริมฝีปากหัวเราะเบา ๆ ดูหมิ่นอีกฝ่ายและพูดด้วยเสียงเยาะเย้ย: “อย่ามาผายลมเลย ในตอนนี้ความแข็งแกร่งในปัจจุบันของเจ้า คงไม่มีอะไรแย่ไปกว่านี้ล่ะ”
